Donderdag trad ze op, op het Le Guess Who? festival en wat jammer dat ik dat heb moeten missen. Mexicaanse folklore en user Koenr tipte mij en is voor mij een schot in de roos. Prachtige zang, viool, harp, cello en vele andere instrumenten passeren de revue. Na een aantal draaibeurten zijn Laabe Muxhe en Suite Aquelarre de favoriete tracks hier.

“Suite Aquelarre” is built on chamber music, flutes, and a rather baroque décima, a 10-verse form popular in traditional Mexican music

Te beluisteren op bandcamp en YT. Liefhebbers van dit genre, het is echt de moeite waard!

Ik vind dat dit soort muziek op hun eigen manier ook hun hoogtepunten hebben. Vind het niet echt te vergelijken met "harder" materiaal. Moet men ook niet doen, denk ik. Maar ik kan me wel voorstellen dat als je Damaged gedraaid hebt, dat je dan wat meer "actie" wilt.

Dit album is bij mij momenteel zwaar in gevecht om de nummer 1 van 2006 te gaan worden Grote tegenstander is Stuart A. Staples (Leaving Songs). Ligt absoluut wel in dezelfde lijn als dit album. Beiden heerlijk intens..

Deze release is blijkbaar aan MusicMeter voorbij gegaan, want deze zojuist pas toegevoegd. Larry Fleet geldt als een aanstormend talent en na het horen van dit album begrijp ik wel waarom. Country gemixt met southern rock en de fijne stem van Larry maken dit tot een fijn luisteralbum. En Larry ziet er ook sympathiek uit, echt zo'n kerel waar je volgens mij heel gezellig een biertje (of whiskey, zie track 4) mee kunt drinken. Ik blijf Larry in de gaten houden.

Veel van hetzelfde, kwijlerige liefdesliedjes soms erg overdone gezongen. Na vijf nummers heb ik het allemaal wel gehoord. Vind haar stem vaak te geforceerd klinken.

Guilty pleasure alert!

Echt heel veel zin in dit debuutalbum van Lauv (Lauv is Lets voor leeuw, geboren in augustus 1994 en zijn moeder komt uit Letland). Maar liefst 10 singles zijn er al uitgebracht en Ari Staprans Leff (zijn echte naam) staat op het punt van doorbreken. De singles fuck, i'm lonely met Anne-Marie en i'm so tired... met Troye Sivan zijn vrij bekend, maar er staat veel meer moois op zoals mijn favorieten Mean It en Tattoos Together (en wat een prachtige kleurrijke video's). Vrij eenvoudige popmuziek wat je zo meezingt (en neuriet, doet hij in veel nummers), maar wel erg lekker.

Het concept is erg origineel bedacht, hij noemt zichzelf een one man boyband en we zien hem in 6 verschillende kleuren op de hoes en elke kleur geeft een karakter van hemzelf weer:

Blauw: The Hopeless Romantic
Paars: The Existential
Geel: Mr. Positive
Oranje: The Fuckboy
Groen: The Class Clown
Rood: Spicy Lauv

Hij is te bewonderen in zijn eigen mini-serie op YouTube. Schrijft en produceert al zijn nummers zelf. Qua stem doet hij me soms aan Sam Smith denken (falsetto), goed te horen op zijn laatst uitgebrachte single Modern Loneliness. Hij begint binnenkort aan zijn wereldtournee en in november dit jaar is hij in AFAS te bewonderen (en ja, heb kaartjes gekocht, I don't care, lol).

Da alternatieve muziekliefhebbers kunnen hier maar beter met een boog omheen lopen, vandaar ook mijn aanhef

Dit album vind ik vooral klinisch klinken. Lenny op de automatische piloot en zeer glad geproduceerde songs. De cover American Woman vind ik vrij knap gedaan, maar If You Can't Say No en I Belong to You vind ik toch wel missers. Fly Away is ook wel okee, maar is kapotgedraaid. Krappe 3*

Hier werd het al stukken minder met zijn muziek. Titeltrack is prima, maar voor de rest blijft er vrijwel niks hangen. Toch jammer, want Lenny barst van muzikale talenten, maar het kwam na dit album eigenlijk nooit meer goed. Alhoewel ik 5 nog wel kan waarderen soms.

Prima verzamelaar, maar ik mis wel een aantal nummers. Always on the Run vind ik zijn beste nummer. Mis alleen Fields of Joy en What the Fuck Are We Saying hierop, dat waren toch ook wel hits. Voor zo af en toe leuk om op te zetten, niet te vaak. Jammer dat hij de laatste jaren zo de weg kwijt is geraakt. Albums als Let Love Rule en Mama Said zie ik hem niet meer maken.

Absoluut mijn favoriete album van Lenny. Mooie pop/rocksongs met een retrojasje. Luister maar eens naar Stand By My Woman, ik moet dan vooral aan John Lennon denken. Alleen het nummer voor zijn dochter Zoe vind ik tenenkrommend. Track 4 heeft wat mij betreft de status classic al lang verdiend. En track 2 moet je gewoon keihard draaien, heerlijk!

Heel veel zin in deze release, alle singles zijn verslavend lekker. Ze klinkt als een kruising tussen Adele en Lana Del Rey, erg bijzondere, donkere stem. Ze moet wel uitkijken dat ze geen copycat gaat worden, And It Breaks My Heart heeft nagenoeg dezelfde intro als Lana's Born to Die, maar verder een geweldige popsong.

Haar debuutalbum is ook erg de moeite waard.

Kwaliteitspop uit Zweden en wat een bijzondere stem heeft LÉON, de vergelijking met Lana Del Rey is niet ver weg. Ik begrijp de stem van user Editoor wel Eind oktober komt haar 2e album Apart uit en die belooft veel goeds nav de 2 singles die al uit zijn. Jammer dat ze nog zo onbekend is hier.

Van deze zangeres ken ik alleen de single Charm Attack , al jaren een favoriete plaat van me

Opgegroeid in Engeland en rond haar 19e verhuist naar New York om daar een opleiding aan de muziekconservatorium te volgen. Momenteel woont ze in San Francisco al werkende aan haar volgende album. Eens zien of ik wat meer van haar kan vinden, want ze heeft zeker een erg mooie stem.

Bijzonder fraai sfeerplaatje. Ik moest even wennen in het begin, het klinkt toch een stuk anders dan zijn oudere werk. En dan bedoel ik met name de muziek. Grote favoriet is momenteel Take This Waltz, je krijgt gelijk zin om iemand vast te pakken en om door de wereld heen te walsen. Dikke 4 sterren voor nu en dat kan nog weleens meer worden.

Pfff, dit blijft een geweldig mooi album van Cohen. Zo'n beetje mijn favoriet van hem. Love Calls You by Your Name is zo hemeltergend mooi gezongen, net zoals de meeste andere nummers hierop. Bijna onmogelijk om 2 favorieten te kiezen.. Nou vooruit: tracks 2 en 5 en ik verhoog een half.

Pffff, wat een stem heeft deze man toch. Ben gelijk helemaal verliefd op deze nummers. Wat meer up-tempo dan ik van hem gewend ben en dat bevalt me uitermate goed! Closing Time is een verdraaid mooie popsong en de lange speelduur per song doen totaal geen afbreuk aan de kwaliteit. Prachtig album! 4,5*

Mooi album dit. Een aaneenschakeling van prachtige zigeunermuziek (lijkt me de beste term hiervoor). Grote uitschieters vind ik C'Est Pas La Mer a Boire en Voila L'Ete. Krijg gelijk zin om vakantie te gaan vieren

4* (zal in de zomer wel omhoog gaan )

Mark King is echt op dreef op dit album. Love Games is inmiddels mijn favoriete Level 42-track geworden en die 7 en een halve minuut zijn absoluut niet te lang. Hun albums hierna kunnen mij ook een stuk minder boeien. Vooral de hitnummertjes kan ik niet meer horen (Running in the Family, Lessons in Love etc etc.). Alleen Hot Water blijf ik ook geweldig vinden.

Zozo, deze band is nog niet veel over geschreven zie ik. Was destijds wel redelijk succesvol. Makkelijk in het gehoor liggende pop, met de (ietwat irritante) stem van Mark King. Hot Water blijft voor mij de enige echte klassieker die ze gemaakt hebben. Ok, It's Over gaat ook nog wel... 2*

Dit album is echt perfect om midden in de nacht te draaien. Paar weken geleden pas deze van Lil' Louis leren kennen en het is zeker een aanrader. Dit album valt ook niet in een hokje te plaatsen. Er komt van alles voorbij: deep house vooral, dance, lounge, en wat deze plaat nog het meest plezierig maakt zijn de jazzinvloeden. Afsluiter Jazzmen is een ontzettend lekker relaxplaatje. 4*

De dochter van wijlen Gary Moore en wat lijkt ze veel op hem.

Niet qua muziek, Lily heeft een stem wat klinkt als een mix van Adele, Amy Winehouse en vooral Duffy, maar dan wat rauwer. Mij heeft ze al als liefhebber te pakken. Ze heeft tot nu toe 2 EP's uitgebracht en het is wachten op haar debuutalbum. Vermoed dat die er vrij snel zal komen. In augustus bracht ze In-Between uit, een duet met Maverick Sabre, typisch een nummer met een Motown-sound. Alleen jammer dat het nummer zo verdraaide kort is.

Lily Moore - In-between ft. Maverick Sabre - YouTube

Na 2 EP's had ik gehoopt op een volwaardig album, maar ze brengt een mixtape uit. Ze begint langzaamaan wat meer bekendheid te krijgen en heel terecht ook, wat een fenomenale stem heeft ze toch. Eigenlijk hoort soul hier ook wel als genre bij, haar duetten met Maverick Sabre en Dan Caplen zijn daar mooie voorbeelden van. De sterren zijn voor 1, 6 en 7, maar deze hele mixtape is gewoon erg de moeite waard.

Weet wel zeker dat papa Gary erg trots op zijn dochter geweest zou zijn

Neverending Story vind ik een van de liefste liedjes ooit gemaakt. G. Moroder produceerde het nummer geloof ik. De gelijknamige film was ik als 10-jarig jonkje helemaal gek op. Verklaart waarom ik het nummer nog steeds erg goed vind van deze Limahl (ex-Kajagoogoo zanger).

Inderdaad, daar kan Alizee nog een puntje aan zuigen

Lio is een Belgische electropopgroep met zangeres Wanda de Vasconselos. Geboren in Portugal en toen verhuist naar Belgie. Le Bananasplit werd een enorme hit in Belgie (in Nederland totaal niet bekend) en al snel volgde Amoureux Solitaires. In Nederland werd dat een nummer 3 notering en zo ook het enige hitnummer. Ik had hier nog nooit van gehoord, tot vandaag dan. Haar babydoll-look in de video van Amoureux werd jarenlang aangehouden totdat ze het zelf zat was, maar de platenmaatschappij wou niet dat ze ermee stopte.

Het succes van begin jaren 80 zou nooit meer geevenaard worden en langzaamaan raakt de groep in de vergetelheid. Maar een nummer als Amoureux Solitaires blijft gewoon een instant classic. De rest van het album ken ik niet, het lijkt me persoonlijk iets teveel van het goede

Allemachtig!

Dit is echt geweldig, wat een stem, wat een depressie, wat een muziek, die violen! Ben gelijk verslaafd, unieke zangeres, zoals deze heb ik er nog niet veel gehoord, ze blaast met gemak alle topzangeressen weg.

Hulde aan Lisa Germano!

4,5*

Verzamelaar waar weinig aan op te merken valt. Al haar grotere hits zijn hierop terug te vinden. Ballads afgewisseld met up-tempo nummers. Niks-aan-de-hand-muziek voor een regenachtige zondagmiddag. In All the Right Places was geloof ik de titelsong van de film Indecent Proposal. All Around the World ligt hier nog op vinyl, maar toch iets teveel gehoord destijds. Neemt niet weg dat het een prima popsong is. The Real Thing en de cover Never, Never Gonna Give You Up zijn favorieten hier.

Heb dit album nu al vaak genoeg geprobeerd, maar echt pakken wil het nog niet. Het gaat allemaal een beetje langs me heen en na driekwart van het album heb ik zoiets van: ik weet het nu wel.. Ik laat het gewoon even liggen en probeer het later nog wel eens, wie weet boeit het me dan een stuk meer

Dat 'probleem' heb ik dus ook met dit album. Toen helemaal geweldig (vooral Run to the Water), maar nu word ik er niet warm of koud van. Dit album is dus niet erg lang houdbaar.

Ik luister normaal gesproken ook niet naar dit genre, maar je kunt er niet omheen

Gisteren is de video van Tempo online gekomen met haar idool Missy Elliott (ja, ze leeft nog) en in 1 dag heeft die video al bijna 3 miljoen views gehaald. Kan wel stellen dat ze wereldwijd door aan het breken is. En ze verdiend het ook, ze timmert al wat jaren aan de weg. Heeft Prince achteraf gezien toch gelijk gehad

Kort na de release hebben ze 3 bonustracks toegevoegd en alle 3 waren ze al op single verschenen en Boys is wel verdomde lekker moet ik zeggen. Moest bij die track enorm aan Prince denken. En dan zo'n videoclip erbij, ik was helemaal om. Truth Hurts is overal een hit, maar in Nederland lukt het niet echt. Haar optreden op de BET-awards is nu al legendarisch: BET Awards.

En dat ze kan zingen bewijst ze wel met de openingstrack Cuz I Love You, ik krijg er kippenvel van. En wederom een prachtige clip.

Tel erbij op dat ze dwarsfluit speelt en daarmee tegelijk kan twerken, dan mag je wel stellen dat ze een uniek artieste is.

Gotta luv Lizzo!

De reguliere albums heb ik nooit aangeschaft van Lois Lane, maar deze verzamelaar vind ik wel erg de moeite waard. Al hun mooie nummers verzameld op 1 schijfje. Sex, geschreven door Prince, vind ik een erg sterk nummer. Zo ook, Tonight (klinkt zo heerlijk retro), Qualified (sterke popsingle) en My Best Friend, voor mij een van de mooiste Nederpopballads.

Als ik al hun hits zo zie, hebben ze eigenlijk maar weinig soeps gemaakt. Heb deze cd zelf en draai het echt nooit. De enige 2 die ik goed blijf vinden zijn I've Been Thinking About You en mijn favoriet A Better Love. Okee 9 AM mag er ook nog wel zijn. 2*