Piero Umiliani was naast Piero Piccioni de frisse wind in vooral de jaren 60 en 70. Voor The Muppet Show jatte men het Mah Na' Mah Na', wat dus oorspronkelijk van Ulimiani voor een documentaire was geschreven. Het is ongelooflijk hoe weinig mensen dit weten. Nog leuker is het feit dat het oorspronkelijk voor docu over Zweden werd geschreven, eentje waarin de swingende kant werd laten zien met veel drugs en sex. De relatie tussen de Muppets en waarvoor het oorspronkelijk was gecomponeerd... mag geweldig bevonden worden! Laat niemand het horen.

Het is ook gewoon een hele fijne score van Muliani, waarin vele heerlijke ritmes en stijlen, van bossa nova dit swingende jazz, door elkaar heenlopen. Hierbij zijn er vaak mee fluitende vocalen, vrouwelijk hummende stemmen, met de vele hippe composities eigenlij onweerstaanbaar. Een van zijn beste scores. 4.5 sterren

De Palma speelt vaak leentjesbuur bij andere, zo ook Donaggio in zekere zin. De temp score was van Herrmann's Psycho en Sisters. Deze ook Carrie gaan scoren, was het niet dat hij overleed. Donaggio's muziek is niet 1 grote quote, maar de invloeden zijn duidelijk. De krijsende violen lijken op een enkel moment zo letterlijk uit Psycho te zijn weggelopen. Briljante score overigens. De electronische textures met krijsende violen voor de woede van Carrie, haar lieflijke, tragische fluithema....

Een mokerslag score van Donaggio. Het is een van zijn meest energieke horror scores met angstaanjagende violen en prachtige liturgische koorzang. De suite knoopt op een overweldigende manier in hoog tempo alles aan elkaar vast. Onvermijdelijk lijkt het haast dat de tracks die daar op volgen minder sterk qua impact zijn, maar het blijft uitermate sterk materiaal.

Van deze Donaggio - DePalma zijn eigenlijk twee uitgaven, met een verschil van een jaar of 5 er tussen. Het aantal tracks verschilt wat (Body Double heeft op de ene uitgaven meer tracks) en er staat wat muziek van de ene score totaal niet op de andere. Tot 2008 was deze compilatie voor vele dan ook een aanrader om toch wat muziek van Body Double te kunnen bemachtigen. Nu is er echter een prima score uitgaven Intrada. Toch altijd weer curieus om een op zich niet al te bijzonder compilatie te moeten beoordelen. Essentiële stukken staan erop, al is de track van Home Movies niet erg de moeite waard (wat sowieso al geldt voor de hele score). Toch een best aardige uitgaven van Milan.

Dove Siete? Io Sono Qui is een zeer treffende score van Donaggio. Het hoofdthema lijkt linea directa te zijn gekopieerd van een specifiek Arvo Pärt, maar weet zowel in korte als lange vorm te overtuigen. Dammi Mille Baci Poi Cento Ancora is, vooral door lengte, een track waar het thema op volledige kracht kan schitteren en de herhaling van hetzelfde aan kracht wint. Eigenaardig in deze track is een ''krekel'' geluidseffect waar de functionaliteit ver van te zoeken is, al past dit uitstekend binnen het elektronische spectrum wat de componist in veel werken verkent. Er is een sterk contrast met het klassieke geluid en de elektronisch georiënteerde tracks eisen wat gewenning, al zou dit voor sommige een vernietigend effect kunnen hebben op de algehele beoordeling.

De Palma kopieert vaak Hitchcock en men zegt dat Pino Donaggio vaak Bernard Herrmann kopieert. Dat is misschien voor een gedeelte waar, maar Donaggio gaat veel en veel meer zijn eigen weg naast het misschien beinvloedbare materiaal wat Herrmann ooit schreef. Donaggio is als Morricone, beiden zijn even briljant. Dressed to Kill is zijn allerbeste en meest unieke score, zelfs Don't Look Now mag opschuiven voor dit meesterwerk. Overigens zijn er nog wel een paar andere die het hoogste cijfer verdienen, maar dat terzijde.

Net als bij ander werken als Blow Out en andere De Palma's zitten er scenes in die enkel werken op score, met lange achtervolgingen vol dromerigheid. De componist benadert dit altijd onvoorstelbaar sensueel, met een erotische laag, zacht klinkend, maar verliest nooit de suspense uit het oog die op de loer kan liggen. Of andersom het is maar hoe je het bekijkt. The Museum is een ware climax van de componist zijn hele carriere met een enorm lange scene met prachtig camerawerk tevens, zonder dialoog met Donaggio je in zijn ban houdend. Het feit dat de score je ieder moment zo ontiechelijk overvalt, maakt het zo mooi. De te melodieus krachtige stukken score overvallen je emotioneel, op een haast angstaanjagende manier die precies de overschakeling naar echte suspense zo mooi maakt. 5 sterren

Pino Donaggio heeft een aardig aantal horrorfilms van muziek voorzien. Sommige zijn een combinatie van orkest afgewisseld met elektronica, andere een kleine tot grote mengeling van de twee. La Setta is een voornamelijk elektronische score, met wat violen. Kwalitatief overstijgt de muziek niet het aardige. Misschien ook wel iets te kil en ongeïnspireerd.

Suites hebben het voordeel dat ze zelfs van een niet meer als aardige score, iets bijzonders kunnen maken en hoogtepunten in hoog tempo kunenn uitlichten. Elke track is opgedeeld in een x-aantal tracks die samen de suite vormen. Die van Piranha is wel wat teleurstellend. Tot op heden is mijn favoriete Donaggio suite die van Catacombs.

De kracht van de opzwepende violen... Hoe Donaggio zoals bij vele De Palma films je overdondert in combinatie met de beelden. De constante melodieusch dreiging en angst, heel stijlvol gecomponeerd. Moet toegeven dat ik de score een enkele maal hoorde op cd en slechts 1 maal in de film, maar die kracht en impact is mij zo bij gebleven. Vond Cain's moorddaden werkelijk fenomemaal en adembenemend gestoord door de score. Om even kort af te zijn, want de echte details zitten niet meer vers in mijn geheugen.

Overheerlijke score is dit toch. Vele van zijn oudere horror scores worden fijn gerecycled en is dan ook een feest van herkenning, vol met knipogen. Opmerkelijke feit is ook dat dit de eerste score is die Donaggio opnam met het London Symphony Orchestra.

Donaggio's werk heeft een nogal moeilijke werking soms. De Italiaan is altijd al talentvol geweest, daar kan ik geen twijfel over bestaan. Dat zo zijn score van The Howling de film goed ondersteunt is ook vrij makkelijk in te zien. Maar als je dit puur vergelijkt met ander werk, en dan vooral zijn De Palma samenwerkingen, valt dit relatief gezien zo'n beetje in het niets. De altijd zo onvoorstelbare mooie, dreigende melodieen voor De Palma films, met dromerigheid en schoonheid, past nu eenmaal niet in een horror film als The Howling. Een zeer degelijk sfeer schept deze score wel voor de film, die zelf weinig voorstelt. 3.5 sterren