Binnen de muziekwereld wordt jong sterven vaak omgeven met een zweem van romantiek, maar luisterend naar deze opnames vind ik het vooral tragisch om met te realiseren dat twee muzikanten met zoveel potentieel zo'n beperkte nalatenschap hebben.

Dan heb ik het natuurlijk vooral over Navarro, die slechts 26 jaar oud werd. Dameron werd wat ouder (46) maar zijn laatste jaren waren zodanig problematisch dat ook hij de cultstatus nooit echt ontgroeid is. Gelukkig weten kenners deze opnames nog steeds te vinden, en terecht. De combinatie tussen Damerons geraffineerde, soms bijna dromerige composities en arrangementen, en Navarro's volle, levendige en eigenzinnige spel zijn ruim zeventig (!) jaar later nog altijd een lust voor het oor.

Niche-muziek, absoluut, hoewel redelijk toegankelijk voor bebop-begrippen, met een directheid en opgeruimdheid, een swing zou ik zelf zeggen, waaraan veel complexere bopplaten nog een puntje kunnen zuigen.

Damerons cultstatus blijft voortbestaan, en we horen Navarro's invloed duidelijk terug bij latere trompethelden als Clifford Brown en, uiteindelijk, Freddie Hubbard. Moderne luistermogelijkheden maken het mogelijk om terug te gaan naar de bron, en dat zou je zeker moeten doen: tracks als 'The Squirrel', 'Our Delight' en (deze versie van) 'Bouncing With Bud' horen eigenlijk thuis in de platenkast/playlist van iedereen met ook maar een beetje interesse in moderne jazz.

Misschien wat hypocriet, dat ik een paar dagen nadat ik me negatief uitliet over een andere psychedelica-recycler van de laatste tijd, het debuut van Jacco Gardner, ik nu hier aardige dingen over ga zeggen. Goed, ik heb net zo goed als ieder ander het recht om subjectief te zijn.

Ik heb me echt uitstekend vermaakt met deze plaat, een paar dagen lang. Laten we verder niet overdrijven, het is natuurlijk niets nieuws onder de zon en of er op dit album songs staan die klassiekers kunnen worden zoals op de platen waar het duo zich op baseert, betwijfel ik, hoewel 'Shuggie' en 'San Francisco' wel meer dan een beetje goed zijn.

Over de verschillende invloeden kunnen we waarschijnlijk urenlang ruzie maken ('als wat klinkt dit het meest?') maar de Stones moeten hier toch even apart genoemd worden, met name door het felle, Jagger-achtige charisma waarmee de zanger de liedjes voortschreeuwt. Meer als een voorganger dan een shoegazer: als je dan toch psychedelische retro maakt, doe het dan zo.

De andere belangrijke kwaliteit is het uitstekende oor van de band voor kleine trucjes die de liedjes boven zichzelf kunnen laten uitstijgen. Call and response-koortjes, vuile gitaarsolo's, swingende breaks. Een plaat die gemaakt is om een publiek te vermaken, en daar ook prima in slaagt. Geen plaat die je leven verandert, maar daar zit je op de fiets ook niet altijd op te wachten.

Interessante plaat. Beetje sneu dat dit alleen op Hubbards naam op Spotify staat, want Mimaroğlu is hier duidelijk de hoofdmuzikant. Hubbard treedt eigenlijk op als 'featuring' muzikant, en zorgt ook dat het bij vlagen nog allemaal een beetje op jazz lijkt. Dominanter zijn de avantgardische stukken die de zwarte plekjes van de menselijke ziel en de politieke realiteit in Amerika voelbaar maken.

Het loont de moeite voor iemand zoals ik, die deze tijd niet bewust heeft meegemaakt, om eens te lezen over de slachting in My Lai (Vietnam), de daaropvolgende studentenprotesten in Amerika en hoe die weer leidden tot het door de politie doodschieten van vier studenten op Kent State University (Ohio) (de namen van de vier slachtoffers worden op deze plaat gescandeerd door een koortje).

Het siert Mimaroğlu dat hij niet vervalt tot gemakzuchtige agitprop, maar zich focust op de emoties die het bij hem oproept om te beseffen wat voor beesten we als mensen tegen elkaar kunnen zijn. Zoals AOVV hierboven aangeeft, is het geen plaat die je koud laat. Het kent naar mijn smaak iets te veel ruis-boem-kraak momenten om vaak met plezier naar te kunnen luisteren, maar het was zeker de moeite waard om een paar keer gehoord te hebben.