Wel zo'n beetje het beste album dat je van Iggy Pop zou mogen verwachten anno 2016: geen parodie op zichzelf, maar een samenhangende plaat met een duidelijke eigen 'feel', een goede backing band en weinig zwakke songs.

Productie en spel zijn wel meerwaarde hier. De aanwezigheid van Matt Helders van Arctic Monkeys zorgt voor drumwerk dat af en toe doet denken aan die band circa 'Humbug', maar de belangrijkste leidraden zijn hier toch Bowie's invloed, en de hand van bandlid/ producer Josh Homme. Laatstgenoemde weet de songs goed tot hun recht te laten komen, zonder nou direct iets groots te doen. Spaarzame details komen goed uit de verf, zoals dat orkestje aan het einde van 'Sunday', een fraai tierlantijntje dat me weer bij de les brengt op het moment dat de plaat dat eerlijk gezegd wel nodig heeft.

Jammer genoeg begint meteen daarna het zwakste nummer van het album. Als verzameling songs vind ik de plaat ook wel wat minder geslaagd. Niet dat er echt slechte liedjes op staan, maar ze zijn allemaal... wel oké, of zo (sowieso voor mij wel een goede samenvatting van het muziekjaar 2016: wel oké). Iggy Pop heeft het altijd meer van zijn charisma dan van zijn muzikale vaardigheden moeten hebben (sorry als ik hier tegen heilige huisjes aantrap, maar dat vind ik wel) en net als Homme is hij een vrij beperkte songwriter met een paar hoogtepunten in zijn loopbaan.

Daar zou ik deze plaat nog niet zo snel onder scharen. Maar het bakje 'wel oké' is ook wel, eh, oké, hoor.

Met: Immanuel Wilkins (altsax); Micah Thomas (piano); Daryl Johns (bas); Kweku Sumbry (drums)

Goede plaat, met begaafde, gedreven muzikanten. Ondanks dat de muziek redelijk conservatief is, voor jazz-begrippen, is de politieke lading progressief, de plaat staat met twee benen in de urgentie van de BLM-beweging.

Die gedrevenheid is ook wel een beetje het probleem, niet om politieke redenen maar vanwege het spel van de vier muzikanten, die kennelijk allemaal houden van flink ertegenaan. Je kunt je wel voorstellen dat een plaat met dergelijke thema's woede en chaos probeert uit te drukken, en dus ligt de nadruk niet zozeer op solo's of thema's, maar op een soort postbop-stormen die minutenlang gaan van je toeterdetoet plingeling pompompom bats!

Bij vlagen briljant gespeeld, maar over zestig minuten wordt het wel een béétje vermoeiend. Noem me gerust een oude witte zak, die het liefst lp's uit de jaren vijftig luistert en de artistieke ambities van de jonge jazzgarde hier onvoldoende op waarde schat. Maar als Wilkins en zijn band in 'Guarded Heart' duidelijk bezig zijn aan wat bedoelt is als de emotionele climax van de plaat, heb ik al zoveel soortgelijke geluidsbreiën gehoord dat het me eerlijk gezegd een beetje koud laat.

Zonde, want verder niets dan hulde voor het muzikale vakmanschap en de sociale urgentie. Ik zou een volgende plaat hoger beoordelen als Wilkins en zijn mannen íets meer balans vinden, en elkaar wat minder in de weg zitten, in al hun gepassioneerdheid.

Behoorlijk positieve verrassing. Ik kende Iron Maiden natuurlijk wel van een paar latere singles, muzikaal niet echt mijn ding. Deze zette ik voor de grap eens op naar aanleiding van een lofzang door Kronos elders op het forum, en ik moet bekennen dat ik de plaat vrij geregeld draai momenteel.

Qua productie en bandgeluid is er nog niet helemaal die monsterlijke sound van hun hoogtijdagen. Hoewel je duidelijk niet naar beginners luistert, hoor je nog wel een band die vooral in kroegen en kleine zalen heeft gespeeld. Dat bedoel ik als compliment, al zijn de vocale beperkingen van Paul Di'anno wel duidelijk, en is het stilistisch een beetje 'all over the place'.

Niks erg, eigenlijk, lekker afwisselend wel zelfs. Veel beter dan 'The Prowler' kan rock 'n roll eigenlijk niet worden (behalve de nogal puberale tekst, waar helaas meer songs onder te lijden hebben), 'Strange World' is pure seventies-prog, en met rockopera 'The Phantom of the Opera' wordt al een voorschot genomen op een meer bombastische toekomst voor de band. Het staat allemaal precies op de juiste plek, zodat ik me geen moment verveel. Ondanks een paar domme teksten en wat andere kleine gebreken een voorbeeldige lp, eigenlijk. Ik ga Killers ook maar eens luisteren.

Bijna objectief een betere plaat dan het debuut, en toch kom ik op hetzelfde aantal sterren, met zelfs een lichte voorkeur voor die titelloze. De toevoeging van sologitarist Adrian Smith bevalt me erg goed, hij voegt een lekkere snuf peper toe aan het bandgeluid. Met het aantrekken van producer Martin Birch zetten ze bovendien een grote stap naar de meer gelikte, bombastische sound waarmee ze beroemd zouden worden.

Het is puur persoonlijk dat ik die incoherente, wat amateuristische aanpak van het debuut juist wel leuk vond, terwijl ik bang ben dat toekomstige platen van Maiden wat minder in mijn straatje gaan passen. Vooralsnog zet ik vooral de rechttoe rechtaan rockers van deze plaat in mijn favorietenlijstje ('Wrathchild', het titelnummer, 'Drifter' met dat geweldige einde) en wie weet probeer ik de volgende plaat nog eens.