Zo’n anderhalf a twee jaar geleden stond ik in de vrij kleine zaal van De Vorstin te Hilversum met maar zo’n 20 andere te kijken en luisteren naar een nieuw zangtalent: Ruben Hein. Hierna is het snel gegaan met deze man, want mede door de muzikale bijdrage bij Linda’s Zomerweek is hij bekender en navenant populairder geworden.

Opener Firing Line belooft genoeg goeds. Een energieke, funky song met fijne gitaren. Ruben heeft, zoals we gewend zijn, een bijzondere prettige stem. Je hoort bij hem dat prettige hese randje wat het doet afwijken van de dertien in een dozijn zangers. Prettige opener.
Het introotje van Mountain Road doet me wat denken aan Prince’s Kiss. Een associatie met Prince blijft productioneel sowieso hangen bij dit nummer. Een wat loom nummer met een funky inslag. Wederom een voltreffer.
Faith & Fear houdt te midden tussen een droomliedje en song voor in de volle sprint. Tempowisselingen, energiewisselingen, mooi opgebouwd. Een stuk beter in ieder geval dan het toch wat saaie Back to War. Dit nummer is mij iets te makkelijk. Datzelfde geldt ook wel een beetje voor Wall of Silence. Dit nummer kan me eveneens niet pakken. Wat zich ook weer doorzet in Little Life.
Titeltrack Hopscotch is dan gelukkig weer een stuk aanstekelijker. Lekkere drumritmes en catchy inslag. Prima nummer. Net zo prima als Tough Crowd.
Vrolijk en catchy wordt het met Fool By Morning. Dit nummer was eveneens de eerste single van deze plaat. Goede keuze.
Minder is dan weer het trage, saaie Try Again. Een ietwat over the top gevoelige ballad. Best prima gezongen, maar helaas niet overtuigend als geheel. Good Ol’ Jam is met zijn 1 minuut en 8 seconden niet echt een volwaardig nummer, waar het album afsluit met How I Wish. Een prima afsluiter. Nummer hoort misschien niet tot de allerbeste van deze plaat, maar boeit wel.

Het gaat niet zo goed met de platenmaatschappijen, maar gelukkig zijn er namen die altijd een goede naam blijven houden. Zo ook met het vermaarde Blue Note. Al jaren onderdeel van EMI Music en steeds meer verschoten richting popjazz, maar nog altijd een bericht waard als daar een artiest wordt getekend. Dat was ook zo met Ruben Hein. En jazzpop, dat brengt deze man.
Het album opent met de hit die Ruben Hein al scoorde, 'Elephants'. Een vrolijk pophitje in een lekker uptempo. De volle blazers voegen iets toe aan het nummer, net als de mooie stem van Ruben Hein. Helemaal niks mis mee.
'Somebody to Love' is het volgende nummer. Wat we horen is een hip gitaartje in een verder vrij rustig nummer. De stijl van 'Somebody to Love' doet mij wat denken aan de nummers die John Mayer maakt. Ook bij het volgende nummer komt de naam van een andere artiest mij te boven. Dit keer is het Wouter Hamel, ook al zo'n zanger die jazzpop maakt. Ruben Hein croont op 'Traffic Jam', zoals Wouter Hamel dat doet. 'Traffic Jam' is een echt jazzpop-nummer, met een leuke break en waar de instrumentatie duidelijk de ruimte krijgt. Het toegevoegde fluitje vind ik wel wat cheesy.
'Rosie' is een nummer dat opgebouwd is naar het recept van een oude jazzsong, maar dan in een nieuw jasje. Een goed gezongen slowjam, die mij wel wat te braaf blijft.
'Say Bye' herkent zich vooral in vakwerk in de opbouw van het nummer. Wel wat binnen de lijntjes weer, maar dat werkt wel goed voor het grote publiek. Naar het einde toe heb je het gevoel dat het nummer nog lekker losgaat, maar dat doet het uiteindelijk toch niet. In mijn ogen een gemiste kans.
'Stand Up, Break Out' is een catchy song. Luisterend naar dit nummer doet het mij indenken dat het weleens een hit kan worden nadat het in een reclame gebruikt is. Want achter een reclame zou dit nummer best goed kunnen werken. Het refrein blijft aanstekelijk hangen.
Met 'Fear' vinden we één van mijn favorieten van dit album. Nummer zit goed in elkaar, vooral in de samenhang van vocalen en instrumentatie. Dit nummer is wel leuk spannend gehouden. Met 'Modest Man' is die spanning weer wat weg. 'Modest Man' is een typische, rustige popjazz slowjam.
Een ander persoonlijk favorietje vinden we in 'That's Not Life'. Lekkere ritmiek waarbij het lentegevoel tevoorschijn komt. Een lekker zonnig nummer.
'If Friends is All' heeft hitpotentie, zou zeer geschikt zijn als singelmateriaal. Tekstueel wel vrij standaard, al ontbloeit het nummer niet helemaal, al zit dit er wel in. Gemiste kans. Een nummer waarbij de titel perfect samengaat met de stijl van het nummer is 'Lazy Afternoon'. Lazy, laidback, maar mist wel weer wat spanning.
Het album sluit af met 'Deaf Dumb Exposed'. Ik zeg: "afgelopen en slapen gaan."

Conclusie luidt dat het wel wat een album voor het grote publiek is geworden. Binnen de lijntjes, wat braafjes en ik mis wat spanning. Maar lekkere jazzpop is het overal wel. Mooi ook dat vaak de instrumentatie een kans krijgt zicht te laten horen.

Een heel rustige plaat van Ruben Hein. Hij bezingt de songs weer onverminderd sterk met zijn warme, maar ook wat nette stem. Bij de zanglijnen van het nummer van Guard Down moet ik enigszins denken aan Miss You van de Rolling Stones. Verder fijn dat er op een Shadow wat meer een randje zit en de ritmiek op Seatbelts fijn is. Verder dus vooral die eerder genoemde rustige songs. Verder ook een plaat die je beter als één geheel kan beluisteren zodat de sfeerzetting het beste overkomt op de luisteraar.

Deze man is redelijk actief bezig met zijn carrière. Dit is alweer zijn zesde album in 10 jaar tijd. Een prima plaat die over de gehele linie niet al te bijzonder wordt. Ruben Studdard is een sympathieke zanger met een prima stem. Hij zoekt wellicht is te vaak de grens van het glibberige, maar aan de andere kant hoort dat ook wel bij deze muziek.

Het bekende concept van zangeres+band wordt ook hier weer opgevoerd. Dat resulteert in een fijne mix van vooral jazz, funk en soul. Af en toe komen Zuid-Amerikaanse invloeden om de hoek kijken (Who Closed the Book) en klinkt het juist als één grote jamsessie (Shackles). Een fijne uitvoering van geijkte recepten.

De grote lolbroek van Stax brengt weer eens plaat uit vol met lol. En blij wordt je er zeker van.

Do the Funky Chicken – fijne positieve energie en wat gekkigheid
Let the Good Times Roll – bekend nummer, aardige cover
Sixty Minute Man – skatten op soul
Lookin’ for a Love – even de voetjes los
Bear Cat – zijn versie van de oHoHHoHound Dog
Old McDonald Had a Farm, pt 1 – uitgestrekt langzame start
Old McDonald Had a Farm, pt 2 – funky verder
Rufus Rastus Johnson Brown – klein funky feestje
Soul Food – hij vertelt een verhaaltje.
Turn Your Damper Down – wat meer soul in de stem
The Preacher and The Bear – stampt lekker het album uit.

Een album van de clown van Stax die een soort hondenthema volgt. Walking the Dog is natuurlijk de grootste hit.
1. The Dog – swingende gekdoenerij met de Stax sound
2. Mashed Potatoes – bluesy groovy en wat serieuzer
3. Oohpoopaadoo – geinige titel en aardig spel met de vrouwelijke zangeres
4. You Said – licht swingen, meer midtempo en blazers
5. Boom Boom – twisten en shouten gebeurd haast wel zeker op dit nummer
6. It’s Awrite – it’s alright om bij dit nummer de voetjes van de vloer te doen
7. Walking the Dog – titeltrack en de grote hit van van deze plaat. Heerlijke groove in dit nummer, aanstekelijke song
8. Ya Ya – funny song vol met blazers
9. Land of 1000 Dances – door meerderen gedaan en dit is een aardige versie
10. Can Your Monkey do the Dog – die andere hit, net zo aanstekelijk
11. Cause I Love You – Swingend en met Carla de liefde verklarend
12. I Want to Be Loved – Misschien wel het minst interessant nummer

(bron: Opus de Soul)

De sympathieke zangeres met Brits-Pakistaans bloed heeft enige tijd onze hart gestolen met de mooie muziek van haar debuutalbum uit 2010. Ook de opvolger was erg fijn en nu is het dus tijd voor nieuw werk. Krijgen we op dit nieuwe album hetzelfde recept voorgeschoteld? Of wijkt Rumer hier en daar wat af van de standaard ingrediënten en perfectioneert zij haar gerechten? Ik krijg er bijna trek van, maar laten we het over de muziek hebben.

Het elf nummers tellende album opent met een korte intro om met Dangerous daarna een beetje de disco in te duiken. Die invloeden zijn namelijk goed terug te horen. Daarna gaat het verder met de prima single Reach Out, naar het vergelijkbare You Just Don’t Know People. Rumer heeft een mooie stem die zich goed leent voor zich soort liedjes. Het tempo wordt nog maar eens extra teruggeschroefd bij Baby Come Back to Bed en Play Your Guitar. De nummers luisteren zodoende eender weg. Ook het lieve en kleine Sam behoort hier bij. Een persoonlijk favorietje voor mij. In die zelfde sfeer zitten ook de songs Better Place, Pizza and Pinball, Butterfly en afsluiter I’m Blessed.
Ja, zo zit dat toch wel een beetje met de muziek van Rumer. Allemaal, stuk voor stuk, lieve en sympathieke liedjes. Mooie liedjes ook die heerlijk makkelijk wegluisteren en echt één geheel vormen doordat ze zo dezelfde sfeer uitdragen. Een plaat van Rumer is daarom altijd een eenheid te noemen, al kan het je soms iets teveel van hetzelfde worden. Dit album is daar geen uitzondering op.

(bron: Opus de Soul)

Een album dat diep geworteld is in de Gospel en R&B, maar met de essentie van Soul gebracht word. Zo als al gesteld is is de Soul voortgekomen uit de Gospel en R&B waardoor de scheidslijn midden jaren 50 zeer dun was.

1. Lucky Lips – de swing en soul raken elkaar duidelijk bij dit nummer. Vocaal prima, maar toch niet al te opvallend. Ik wordt er wel vrolijk van.
2. As Long As I’m Moving – ook hier is het weer swing en soul samen. Maar ook de rock ’n roll komt om de hoek kijken
3. Wild, Wild Young Men – Dit swingt dus echt de pan uit. Veel meer dan de vorige songs. Ook de sax tussendoor is geweldig.
4. Daddy Daddy – Hier domineert naast de stem van Ruth vooral het pianospel. Vind dit nummer een beetje tegenvallen in verhouding met de vorige drie.
5. Mambo Baby – Kijk, deze swingt weer. Leuk “hikje” ook van Ruth aan het einde van een paar noten.
6. Teardrops from My Eyes – Dit nummer valt me maar weinig op. Kleine tegenvaller dus weer tussendoor.
7. Hello Little Boy – Ruth Brown en consorten leven zich weer helemaal uit op dit nummer. Stilzitten is moeilijk en wellicht zelf ongeoorloofd bij dit nummer.
8. Mama He Treats Your Daugther Mean – In dit rustigere nummer hoor je hoe Ruth Brown van die “hik” haar herkenbaarheid maakt.
9. 5-10-15 Hours – Prima nummer dat helemaal bij deze tijd van het muziek maken past.
10. It’s Love Baby (24 Hours a Day) – Vooral vocaal is dit een erg sterk nummer. Wat een stem zeg!
11. Sentimental Journey – Ook dit nummer valt me niet zo op. Wel leuk om haar eens in een soort duet te horen.
12. Ol’ Man River – Door het ge-dum heeft het iets herkenbaars, maar kan over de gehele linie te weinig bij mij doen.
13. So Long – Wederom een nummer dat een vocaal prachtplaatje is. Want wat kan deze dame zingen zeg.
14. Oh What a Dream – Het album sluit rustig en vredig af met dit nummer.


(bron: Opus de Soul)

Het uit 2014 afkomstige album Ruth van deze Bulgaarse zangeres kon mij erg boeien en ik was dan ook wel verheugd dat er na 4 jaar weer iets nieuws op de rol stond. Ze laveert op dit album van stijl naar stijl wat natuurlijk voor de afwisseling zorgt, maar helaas mist het album daardoor ook wel consistentie. Van dancy pop naar pathetische ballads en van vocodergebruik naar Disney sound-a-likes. Er is soms geen touw aan vast te knopen. Basil en Didn’t I zijn toch wel de beste songs.

We doen het eens anders dit keer. Voor het eerste hebben we namelijk een heuse videoreview voor jullie. Het gaat om Ruth Koleva met haar album Ruth. Deze Bulgaarse dame timmert al een tijdje aan de weg en won ook al wat prijzen in haar thuisland. Wat ook spreekt voor deze dame is dat de beroemde producer Mark Ronson positieve woorden voor haar over had. Dat helpt ook wel bij het aanprijzen van je plaat. Een plaat die ze opnam in Nederland, in de Flowriders Studio. In die studio werd ze bijgestaan door Vincent Helbers, Richard Spaven en ook Stamina MC. Eens kijken wat het geworden is.

Bekijk hier de videoreview

Misschien niet direct de bekendste naam, maar wel een zangeres die toch al wat albums overtuigd. Haar ijzersterke stem is de basis van haar muziek. Ook op dit Healing Time is dat niet anders. Qua genres ging het vaak van gospel, naar blues, naar roots, naar soul maar op dit album is het juist de soulkant die we horen. Die stem staat natuurlijk nog steeds als een huis, dat is op zeker niet verandert bij Ruthie Foster. Hetgeen wat er op dit album toch wat minder voor elkaar is, is de muzikale omlijsting. Die klinkt mij te vaak te standaard in de oren. Het is een heel rustig album geworden met de stem in de hoofdrol, maar een te grote bijrol voor de wat tamme instrumentatie. Prima plaat, maar niet heel verrassend.

Het zijn blues en gospel die als basis fungeren voor de muziek van Ruthie Foster. Daar is deze plaat geen verandering op. Ze doet het nog steeds zeer gedegen en komt met een prima plaat. Geen uitschieters of uitglijders, allemaal prima songs. War Pigs is het beste wat ik heb gehoord op deze plaat.

Och, Ruthie Foster. Wat heeft die dame een stem zeg. Alleen voor die stem is het al waard om haar albums op te zetten. Dat heb ik dan ook gedaan met die Mileage. Het album bevat tien songs met natuurlijk die krachtige stem. Dat is de constante factor op de plaat, waar er natuurlijk per nummer wel hier en daar hun verschillen zitten. Wat onder andere opvalt is de mooie gelaagdheid in het nummer Rainbow, de energie op Slow Down, de groovende blues op That’s All Right of het stemmige Take it Easy. Alle tien zijn het stuk voor stuk sterke songs en daarmee is er dus wederom een sterke plaat van Ruthie Foster.

Bijzonder gevoelig album. Ruthie Foster heeft een dijk van haar stem die ze vooral uitstekend laat horen in het bijna geheel a-capella zijnde 'Grinnin in Your Face'. Sfeervol, sterk en doorleefd. Een topalbum.

Deze man is vooral producer (bijv. Cassie) en heeft het zelf ook maar eens geprobeerd met een R&B album.
Helaas moet ik wederom zeggen dat dit veel te standaard is. Het bekende liedje samen met een rapper (Fabolous in dit geval) staat er ook weer op, etc etc.

Ryan Shaw werd bekend met zijn uptempo, vrolijke soulhit Do the 45. Vocaal knallen is hetgeen wat daarin vooral zijn ding is. Als soulzanger in deze tijd kan je gezien de geschiedenis niet om een zanger als Marvin Gaye heen en dat vond, gezien dit album, Ryan Shaw ook. Jammer is dan wel dat de uitvoeringen van deze Shaw helemaal niks toevoegen aan de originele versies van Gaye. Het is zo gemakzuchtig gedaan dat je bijna gaat afvragen of hij het echt met respect voor Marvin heeft opgenomen. Een totaal zinloos album dit.