Rik Mol is een Nederlands jazztrompetist die zelfs ooit eens privélessen kreeg van jazzgrootheid Wynton Marsalis. Daar waar zijn eerste plaat uit 2007 (What’s On Tonight) ook meer jazz gefundeerd was is hij met deze nieuwe plaat een andere weg in geslagen. Funk On Me(2010) herbergt meer de soul en funk.

Luisterend naar het album blijkt Rik Mol een fris orende trompetist. Een persoon die hoorbaar met gevoel op zijn blaasinstrument te werk gaat. De soul en funk wordt dan weer meer benadrukt door de uptempo, R&B-achtige beats en de gastbijdragen van onder andere Nate James en Les Empress.
Albumopener ‘Longface’ is eigenlijk meteen wat je van het album kan verwachten. Intigrerend trompetspel, uptempo met een R&B en hiphop-feeling. Rik Mol lijkt soms wel wat te veel ondersteunend in plaats van de artiest waar het om gaat. Ook opvolger ‘Spinnin Round’ is een nummer samen met de Britse zangeres Nate James. Het lijkt meer op een nummer van zijn nieuwe plaat, dan die van Rik Mol.
De bescheidenheid siert de mens zeggen ze weleens, maar naar mijn gevoel had de trompet wel wat aanweziger mogen zijn.
Des te blij ben ik met nummers als ‘Gin Tonic Night’, ‘Stay Over, ’Mr D.’ en ‘Can’t Do Without’. Op deze nummers is er namelijk geen ondersteuning van gastartiesten en kan Rik Mol laten horen waartoe hij in staat is op zijn trompet. Naar mening zijn dat ook meteen de meest frisse nummers van het album.
Het beste nummer van het album met gastartiest is titeltrack ‘Funk On Me’. Er zit een lekker groove in het nummer en ritmisch zit het goed in elkaar. Nate James zingt met de juiste beleving.
Nate James is ook verantwoordelijk zanger bij het nummer waar op het meest een feestje gevierd kan worden. Dat is ‘Soul You Down’.
Ook de moeite tot vernoemen is ‘Yesterday’s Paper’. In dit nummer is de ondersteuning van zangeres Lex Empress. Het is een zeer mooi en ingetogen nummer geworden.
Verder moet ik eigenlijk zeggen dat het album best goed, maar dat ik toch wat diversiteit mis. Ik had liever wat meer trompet en minder beats, producties en gastartiest gehoord. Maar gelukkig kunnen de geïnteresseerden zelf uitvinden wat zij hiervan vinden en of ze daarin mijn mening delen.

Poppy soul rechtstreeks uit Nederland. Het album is aardig en eigenlijk ook niet heel meer dan dat. Ze bewegen van een disco funkertje (Night Train) naar een gedreven ballad (Lost). Aan de andere kant hoor je een poprock song (Freeman) of een klein feestje (Welfareman). Soms is het fijn groovy (I Believe) en wat gemaakt hip (Rosie). Aardig dus, maar niet al te beklijvend.

Een EP’tje bestaande uit zes songs. Van platte dancepop naar suikerzoet. Van een makkelijk in het gehoor naar vrolijk en uiteindelijk van rechttoe-rechtaan naar niet zo goed. Een EP waar ik niet zoveel mee heb omdat de kwaliteit gewoon wat te laag is. Wel is het prijzen dat ze verschillende stijlen probeert.

RIVE, een Nederlandse band die 19 maart eindelijk hun eerste plaat uit hebben gebracht. Het is een band die muzikaal gezien een mix brengt van rock, pop, soul en reggae. Ik moet zeggen een sound die met weinig te vergelijken is. Ik zeg na de eerste paar luisterbeurten een combinatie van Everlast, Van Hunt, Martin Luther en Wyclef Jean. Al is het de vraag hoe de heren zelf over deze vergelijken denken.

Het album begint met een cover van de Phil Collins evergreen ‘Easy Lover’. Een cover die mijn inziens bijzonder weinig toevoegt aan het origineel. Geen hele sterke start dus. ‘Rachel’ volgt met wederom een handjevol gitaren. Vooral de strakke drums regeren het ritme in deze songs. De overeenkomst met Everlast valt me vooral bij dit nummer meteen binnen. Vooral vocaal gezien hoor ik die vergelijken. Het nummer bestaat uit rustige verses en de refreinen zijn opzwepend. Lekker nummer, het gaat gelukkig al de betere kant op. ‘Why’ is een meer een ballad. Mooi breekbaar gezongen over het akoestische gitaartje. De band bewijst hiermee dat het ook dit soort nummers goed aankan. Vocaal zit dit nummer vooral uitstekend in elkaar. Ook hier ontbreken de gitaren niet, maar die zijn nu een stuk ingetogener.
‘New Day’ is misschien wel een favorietje. Heerlijke funky gitaarriedeltje. Onmogelijk om stil te zitten bij dit nummer. Bluesy, funky, soulvol. Ik moet zeggen een erg sterk nummer!

This Time’ neigt weer meer richting de reggae/dancehall. Vergeleken met alle vorige nummers een verrassende inslag. Het nummer is gewoon goed, al vind ik persoonlijk het refrein iets té. Maar er zullen velen zijn die dat makkelijk trekken. ‘Mindbuggin’ is ook wel tot mijn favorieten te rekenen. Wederom een dancehall/reggae nummer. Opvallend anders gezongen. Vooral de muzikale gelaagdheid in dit nummer weet mij erg te pakken. Het nummer klopt gewoon, van begin tot eind.
Met ‘Hope’ komen we weer in wat rustiger vaarwater. Een reggaeballad, als ik het zo mag noemen. Leuke aanstekelijk kinderkoortje op de achtergrond. De vibe zit er goed in bij dit nummer. ‘Kawina Rebel’ vind ik een heel apart nummer. De zang lijkt niet helemaal met de muziek te kloppen, qua tempo. In ieder geval goed vol overgave gezongen. Maar helemaal omver blazen doet dit nummer mij niet.

Best Daddy’ is wederom een ballad. En het moet gezegd worden, ballads kan de zanger er goed aan. Hij weet het op een mooie kleine manier te brengen. Daarnaast heeft hij een dusdanig eigen stemgeluid dat alleen maar bijdraagt aan de sfeer. ‘Just a Thought’ is de outro van het album. Een nummer waarin de gedachten worden tentoongespreid. Aparte vorm van storytelling en een mooie afsluiter van een geslaagd album.

Nou! Robbie Williams heeft hiermee officieel zijn dieptepunt bereikt. Een uiterst amateuristische en ongeïnspireerde plaat is dit geworden. Jammer, dan maar terug naar zijn eerder werk.

Bijzonder catchy album boordevol ijzersterke popliedjes. Samen met Escapology het beste wat Robbie gemaakt heeft. Zit veel kwaliteit in deze plaat. Luister deze nog het meest van hem.

Een bijzonder geslaagd project van Robbie. Hij weet de goede vocale toon te raken om de covers in leven te houden. Vooral Mr. Bojangles vind ik fantastisch gedaan, samen met I Will Talk and Hollywood Will Listen.

Sinds zijn release uit 2016 heeft Robert Finley mijn aandacht. Dat dit Black Bayou op mijn eindlijst van 2023 zou belanden had zomaar gekund, maar dat redde het net niet. Het is voor mij toch vooral weer die enorm doorleefde stem van Finley die mij in dit album zuigt. Ergens op de balans tussen blues en soul beweegt Finley zich en maakt uitstekende nummers. Het verhalende zit er vaak goed in. Verder is het niet per se heel anders dan zijn vorige twee albums die ik ken. Maar nog steeds wordt het op uitstekende wijze uitgevoerd. Kwaliteit staat toch weer voorop, soms wat zoeter, soms met wat meer een randje. En vooral mét die stem, want wat een stem heeft Robert Finley toch. Die stem draagt dit album en je zou zelfs kunnen zeggen dat die stem er voor zorgt dat het album een geheel vormt.

Aan ambities geen gebrek als we de titel moeten geloven. Wel een verrassend goed album van deze soul/blues-meneer. Een album waar je meteen vanaf het eerste nummer goed in zit. De sfeer is over de gehele linie hetzelfde te noemen en het wordt er per song niet minder fijn op. Tegen het einde van 2017 toch nog een grote verrassing dus.

Het vorige album van blueszanger Robert Finley beviel mij erg goed, dus dat ik deze nieuwe plaat aan een aantal luisterbeurten zou onderwerpen was geen vraag maar een feit. En ik moet zeggen vanaf song 1, wat een stem heeft deze man toch! Het album is weer lekker bluesy. Soms wat steviger zoals op de titeltrack en soms wat relaxter zoals op het nummer My Story. Dan weer een ander ritme zoals op Starting to See en dan weer met wat meer falsetto gezongen zoals op I Can Feel Your Pain. Dan zit er weer wat meer groove in (Better Than I Treat Myself) of juist meer gospel (All My Hope). Het is gewoon weer een heerlijke plaat geworden van Robert Finley. Een artiest die ik sowieso in de gaten ga blijven houden.

Deel drie alweer in het fijne Black Radio concept van Robert Glasper. Vrij veel hiphop vooral, maar ook ruimte voor R&B en soul. Het prettige pianospel van Glasper als basis en als verbindende factor tussen de afwisselingen van stijlen. Zijn er dan een aantal songs die specifiek opvallen? Zeker, voor mij zijn dat Why We Speak (met Esperanza Spalding en Q-Tip), Over (met Yebba), It Don't Matter (met Gregory Porter en Ledisi) en Shine (met D Smoke en Tiffany Gouché).

Dit is toch alweer het vierde album van Robert Randolph & the Family Band. Het begon voor hun allemaal in 2006. Voor mij persoonlijk is dit pas het eerste album dat ik van hun hoor en ga er dan ook met weinig vooroordelen in. Als ik dan toch ergens op af moet gaan is het de cover en die belooft mij vintage soul met een bluesy karakter.

Ze krijgen in ieder geval ook wat extra vocale hulp bij deze plaat. Zo zie ik onder andere Anthony Hamilton en Darius Rucker als gastartiesten staan. Het feest gaat in ieder geval los met de titeltrack. En dat schuurt meteen lekker in een soort van rock & soul. Randolph speelt zelf een soort van lap steel waar hij de meest bijzondere geluiden uit kan trekken. Zo zijn de ingrediënten op She Got Soul het zelfde, maar leeft dit nummer mijn inziens wel wat meer. Daarbij voegt de stem van Anthony Hamilton ook zeker wat toe aan dit lekkere nummer. Om daarna met Love Do What It Do wat meer richting de blues/country te trekken. Verder lijken de nummers over het algemeen wel wat op elkaar. De energie is vaak goed zoals op Shake It. Of het gas gaat iets terug met I Thank You. Maar de hoofdbestandsdelen zijn gelijk en het geeft een rocky soulsound met zich mee. Allemaal net weer verpakt in andere omhulsel. Zo klinkt de saamhorigheid in Be the Change.
Misschien naar mijn inziens wel allemaal iets teveel van hetzelfde, maar prettig is het zeker ook.

(bron: Opus de Soul)

Jeetjemina, dit zou toch je debuut zijn zeg! De stijl van Flack is misschien wel te zien als een combinatie van de stemmen van Nina Simone, Aretha Franklin en folkzangeressen als Judy Collins, maar bovenal als die Flack zelf. Bij dit album is het eigenlijk heel simpel. Zet ‘m op, neem je tijd en laat je meevoeren door alle nummers die zullen verbazen van kwaliteit en intensiteit.

Compared to What – er zit een bepaalde intensiteit in dit nummer wat je er naar doet laten luisteren. De instrumentatie is daarvoor ook on point uitgevoerd en Roberta’s stem zorgt voor een extra mysterie. Een nummer die in alles kracht uitstraalt.
Angelitos Negros – altijd een bijzonder nummer gevonden en ook één waar ik maar net zin in moet hebben. Maar jeetje wat zit er een intensiteit en een prachtige opbouw in dit nummer. Ik begrijp niet veel van de taal, maar dat hoeft ook niet met dergelijke vocalen. Prachtig.
Our Ages or Our Hearts – ook weer zo’n nummer waar je met je ogen dicht in kan gaan liggen. Laat je maar meenemen en opwarmen door de prachtige stem van Roberta Flack en haar subtiele pianospel. Kippenvelmuziek.
I Told Jesus – gospel/geloof en soul zijn nooit ver van elkaar af geweest, dat laat Roberta ook nog maar eens op prachtige wijze horen.
Hey, That’s No Way to Say Goodbye – een wat liever liedje dan de rest van het album. Ook wat meer timide. Daarom trouwens niet minder mooi.
The First Time Ever I Saw Your Face – Het absolute prijsnummer van dit album en van haar hele oeuvre. Dit is ook nog eens één van de mooiste soulnummers ooit gemaakt. Wat een gevoel wordt hier ten toon gespreid zeg. Kippenvel!
Tryin’ Times – vooral in de zang een wat stoerder nummer. De instrumentatie klinkt ook wat meer jazzy dan voorheen. De samenspel van piano en stem is van een bijna unieke kwaliteit hier.
Ballad of the Sad Young Men – prachtige, kleine en zeer gevoelig overgebrachte ballad. Stem en piano werken wederom fantastisch samen.

Nog geen stemmen helaas bij deze sterke compilatie van mevrouw Flack. Bekend van een Fugees cover, bekend van haar werk met Donny Hathaway en zelf ook een zeer begenadigd vocaliste.

De soulmuziek kent een aantal zeer aansprekende duo's. Zo hadden we Ike & Tina, Carla & Otis en natuurlijk Marvin & Tammi/Marvin & Mary en Marvin & Kim. Maar misschien wel het beste koppel ziet u hier: Donny & Roberta.

Wat maakt voor mij dit duo juist zo speciaal? Simpel eigenlijk. Hun stemmen passen zo ongelooflijk goed bij elkaar dat het lijkt alsof ze gemaakt voor elkaar zijn. Zowel Donny Hathaway als Roberta Flack heeft een zeer emotievolle en diep soulvol stemgeluid. Gister dacht ik over deze recensie en had ik er een zeer goede term voor, maar die ben ik nu helaas even kwijt.

En dan het muzikale gedeelte. Dat is gewoonweg dik in orde. Het is vrij minimaal, waardoor de prachtige stemmen van Donny & Roberta alleen maar meer overtuigen. Natuurlijk spelen beide artiesten een stukje op de piano mee.

Tekstueel is het allemaal niet al te verheffend, maar het past gewoon bij het totaalplaatje van dit fantastische soulalbum. Een must voor de vocale liefhebbers en een must-have voor elke zichzelf respecterende soulliefhebber.

Robin McKelle is een artieste die al enige tijd bezig is, vooral in de jazz. Met haar album Soul Flower wist ze ook de soulliefhebber voor zich te winnen en dat succes wilde ze graag een vervolg geven. Het resultaat is deze nieuwe plaat die geïnspireerd is op de soulmuziek van Stax en Hi Records. De Memphis uit de titel moet dus ook terug te horen zijn in de muziek. Om dat te bewerkstelligen wordt ze bijgestaan door The Flytones, zij zorgen voor de muzikale omlijsting. De prachtige stem van de knappe McKelle moet dan de rest doen.

Eerst moet ik een compliment geven aan het artwork. De lijn is goed doorgetrokken, de knappe zangeres staat met een mooie foto op de voorkant en de nummers zijn als een menu ingedeeld. We beginnen met de Appetizers, daarna komt het Main Course om af te sluiten met Desserts.
De eerste appetizer is het gedreven About to Be Your Baby. Het is inderdaad goed hoorbaar dat we hier met Memphis soul te maken hebben. Blazers, een groove en een dijk van een stem. De tweede gang, van in totaal dertien gangen, is Good Time. Lekker stevig ook weer. McKelle rockt hem hier aardig. Ook Please Don’t Let Me Be Misunderstood rockt ‘m lekker als voorgerecht. Is natuurlijk een cover van het gelijknamige nummer dat ooit voor het eerst door Nina Simone op plaat werd gezet.
Het hoofdmenu dan. Deze duurt acht nummers lang en begint met het gecontroleerde Control Yourself om verder te gaan in het prachtige Forgetting You. Die zullen de meesten ook wel herkennen als zijnde een cover. Ooit geschreven door Obie McClinton, mooi uitgevoerd door Robin McKelle. De blues komt wat meer voorbij op de titeltrack. Fijne track met een goede sfeer. Ze doet het tijdens het hoofdgerecht wel duidelijk een stuk rustiger aan. Dat wijst ook het ingetogen en spetterende Like a River uit. Easier That Way valt vooral op door het subtiele orgeltje in de achtergrond.
What You Want brengt een pittigere smaaksensatie naar boven. Iets meer tempo, iets meer groove en een erg fijn nummer. Die groovende lijn wordt doorgezet met Good & Plenty. Erg energiek nummer. We sluiten het hoofdmenu rustig af met Baby You’re the Best.
Tijd voor het toetje! Nog twee nummers te gaan. Eerst is daar Down With the Ship die laat horen dat het rustige einde van het hoofdmenu een voorbode was voor het toetje. Een ballad, die mooi opgebouwd is. Het album sluit af met It’s Over This Time. Een mooie afsluiter, zowel qua sfeer als qua thema. Er is goed over nagedacht. Zoals over het gehele album goed is nagedacht. De nummers sluiten naadloos in elkaar over en hebben veelal dezelfde sfeer. Echt een plaat die je als geheel moet beluisteren.

Eerst hadden we natuurlijk de langharige fietskoerier met de klanken van Beethoven en daarna de hitmachine in samenwerking met Pharrell. Nu een nieuwe plaat van de hand van Robin Thicke en om maar meteen met de deur in huis te vallen: jeetje wat een saaie plaat.
Robin Thicke lijkt alles op de automatische piloot te hebben gedaan en het resulteert in ongeïnspireerde songs die dus vooral het label saai hebben. Traag, oninteressant en namaak sexy. Hij probeert het nog met wat discobeats op Take Me Higher, maar ook dat pakt maar weinig sterk uit. Een album om snel te vergeten.

Het zal je overkomen dat je als artiest misschien wel de grootste hit van 2013 hebt (Blurred Lines), maar dat tegelijkertijd je vrouw en jeudliefde je verlaat omdat je een scheve schaats hebt gereden. Wat doe je dan als hitartiest? Juist, dan maak je een heel album over het terugkrijgen van die vrouw en gebruik je als titel de voornaam van diezelfde vrouw. Robin Thicke deed het en kwam als snel na het album Blurred Lines met dit zelf geschreven en geproduceerde Paula. De verkoopcijfers logen niet, echt populair was deze plaat niet, maar misschien zit er wel kwaliteit in. Dat mocht ik beoordelen en ik moet zeggen dat het begin prima is met het salsa-achtige You’re My Fantasy en de prima eerste single Get Her Back. Tekstueel is het in ieder geval erg duidelijk was Robin Thicke precies wil. Hij wordt niet meer Alone ge-Get, maar de lijntjes zijn uitgestippeld. En Thicke stippelt de lijntjes gaandeweg het album ook uit op een wat eenzijdige manier. De manier die hij kiest is die van de bekende klaagzang weg. Vaak wat te zeikerig, zeurderig en treurig. Hij veinst heel veel gevoel over te willen brengen, maar nergens komt dat echt binnen. De zo bedoelde gevoelige nummers missen diepgang en als hij een meer dansbaar nummer wilt laten horen dan gaat het nooit echt los. Een album vol gemiste kansen eigenlijk.
Of is dit iets te hard gesteld? Ja, misschien wel. Want er zijn nummers die toch wel het vermelden waard zijn. Niet een volle vermelding, maar wel eentje om ze wat extra aandacht te geven. Dat zijn het met gospel doordrenkte Lock the Door, het gewoonweg sterke Love Can Grow Back en het dansbare Something Bad. Maar zeg nu zelf, drie “hoogtepunten” op een album bestaande uit veertien nummers is toch echt iets te karig.

(bron: Opus de Soul)

Oké, de nieuwe Robin Thicke! Zijn vorige plaat was best oké. Zoals we gewend zijn van de beste man bespeeld hij zelf de keys.
Een recensie per nummer:

- 'You're My Baby':
Een rustig nummer met een salsa-productie. Robin zingt veelal op kopstem. Dat kan irriteren, maar hier valt het nog binnen de irritatieperken. Ik vind het wel een lekker relaxing song.

- 'Sidestep':
Een iets stevigere productie als de opener. Een echt quick-step nummer. Ja inderdaad, ik haal het stijldansen er maar bij, want het zal perfect passen. Het nummer is pop, met een vleugje R&B. Dat laatste komt toch vooral door de zang van Robin.

- ‘Magic’:
De meeste die bij dit album kijken zullen wel bekend zijn met de eerste single van dit album. Om toch nog even een idee achter te laten. Disco-achtig, funky, dansbaar.

- ‘Ms. Harmony’
Gitaarintro, bluesy en dan weer wat Zuid-Amerikaas/Zuid-Europees. Een beetje salsa-invloeden hier, beetje pop daar. Rustig nummer wederom, erg breekbaar gezongen door Robin. Wederom met veel kopstem.

- ‘Dreamworld’
En wederom een rustige track. Wel erg mooie, simpele productie. Ook mooi gezongen door Thicke. Echt zo’n nummer dat heerlijk rustig opbouwt om steeds iets meer te knallen.

- ‘Loverman’
Wederom een slow song. Ik denk dat het album daar zo onderhand mee volstaat. Wederom vrij simpel en toegankelijk. Niet echt een nummer waar ik stijl van achterover sla.

- ‘Hard on My Love’
Juist, eindelijk up-tempo. Funky, rocky, het doet mij zelfs een beetje denken aan een nummer van Van Hunt. Blazers erbij en swingen. Robin Thicke zingt mooi ingetogen.

- ‘The Sweetest Love’
En dan meteen weer terugglijden in dit nummer. Een glijnummer, dat is het inderdaad. Niet vervelend, niet verheffend. Zo op zijn tijd best lekker en zeker goed te gebruiken voor een slowdance.

- ‘Something Else’
De titeltrack is doet mij in de intro denken aan Michael Jackson’s ‘Billie Jean’. Wederom disco-achtig uptempo. Vergelijkbaar met de single ‘Magic’. Erg lekker nummer. Tekstueel wat eentonig.

- ‘Shadow of Doubt’
Salsa-invloeden te over op dit album. Een uptempo nummer met een aardige productie. Dit nummer is een beetje in de trant van ‘Hard On My Love’. I Like it a lot.

- ‘Cry No More’
Dit nummer is weer een slowjam. Thicke vliegt wel van hot naar her qua tempo op dit album. Wederom niks verheffends, maar best lekker.

- ‘Tie My Hands’ (ft Lil’ Wayne)
Zolang Lil’ Wayne zijn mond houdt vind ik alles best, maar dat gebeurd helaas niet. Het nummer is vrij rustig. Robin maakt weer grif gebruik van de kopstem.


Al om al een erg pop-georiënteerd album van Robin Thicke. Weer totaal wat anders in vergelijking met zijn vorige 2 platen. Veel gitaarintro’s, voer voor de dansvloer in de trant van R. Kelly’s album ‘Happy People’ (al dan niet in stijldansen). Het bevalt mij zeker wel, alleen jammer dat Lil’ Wayne meedoet op één nummer.

Deze dame heeft dus duidelijk heel goed naar Beyoncé en Aaliyah geluisterd. Wel twee artiesten in welke schaduw ze nooit komt. Natuurlijk zit er in veel nummers de nodige hitpotentie, wordt het nergens echt slecht. Maar over de gehele linie boeit het ook niet genoeg.

Alle R&B-standaards komen voorbij op dit saaie album van Rodney Jerkins. Dun stemmetje, dansbare producties en slijmballads; alles is inbegrepen. Mocht je ervan houden dan is dit wat voor je, ik heb het nu wel gehoord.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Rolling Stones, een band die iedereen op de wereld wel kent. Heb er eigenlijk nog niet eerder een hele plaat van opgezet.
Het geweldige Gimme Shelter is de opener van dit album en daardoor zit je er toch wel meteen lekker in. Energie ten top op dit nummer en natuurlijk worden ze bijgestaan door de fantastische Merry Clayton. Vind sowieso dat Mick Jagger heel erg sterk zingt op dit gehele album. Een album dat veel blues bevat maar ook meer dan genoeg rhythm en wat funk-invloeden. Dit bevalt mij zeker wel goed. Heel fijne plaat van de Rolling Stones.

Ron-Le-Bass is een bassgitarist die vooral bekend werd door mee te spelen met grote artiesten. Nu komt hij met ‘Pure Groove’, zijn eerste eigen album. Hierop wordt hij weer bijgestaan door diezelfde artiesten. Zo horen we Shirma Rouse, Phatt, Soniq en Raquel Brown voorbij komen.
Mooi om te melden is ook dat hij alle songs op dit album zelf componeerde.

Het album opent met ‘All the Way’. Nummer wordt door een lome hiphopachtige beat gedreven. Goede zanger(Soniq) en prikkelend gitaarspel van Ron-Le-Bass. Moet zeggen dat dit nummer wel echt door Soniq gedragen wordt. Niks mis mee natuurlijk, het hebben van sterke gastvocalisten.
Op ‘Cleaning House’ wordt hij bijgestaan door Raquel Brown. Zangeres met een fijne stem, op een fijn nummer. Beetje 80′s productie, relaxte swing. Er is ook ruimte voor een futuristische gitaarsolo van Ron-Le-Bass. Erg cool gedaan.
‘Deserve’ is het volgende nummer. Ook hier horen we weer Soniq, maar dit keer ook Bianca Pinas. Dat Soniq een goede zanger is weten we nu al, de stem van Bianca Pinas past er goed bij. De bass is lekker diep.
Ook op ‘Future Wife’ weer wat gastartiesten. Dit keer horen we Phatt. Ook een fijne zanger moet ik zeggen, soms een wat zeurderige uithaal maar dat stoort niet heel erg. Ik mis wel wat de gitaren van Ron-Le-Bass op de voorgrond. Want het is toch zijn album?
Één van de sfeervolste nummers van dit album is ‘Glad You’re Still My Girl’. Ron-le-Bass wordt hierop bijgestaan door Soniq, Flame en Joelle Vierling. De hele sfeer zit er gedurende het nummer gewoon erg goed in. Fijn om te beluisteren.
De sterke Soniq horen we ook weer op ‘Heaven’. En wederom mis ik toch wel wat de aanwezigheid van Ron-le-Bass. Hij mag er van mij wel wat meer solo’s uitgooien. Lekker basssolo of snerpende riffs, dat wilde ik graag horen.
En met ‘Hip hop funk’ is dat er eindelijk. Eindelijk horen we eens lekker die gitaar gaan. En daar is Ron-le-Bass goed in, dat is waarom dit een solo-album van een gitarist is! En dat Jordy van Toornburg meedoet maakt niet zo heel veel uit. We horen de riffs!
Mooi zangeres horen we op ‘My Boo’. Bianca Pinas doet namelijk weer mee op dit nummer en laat horen over een mooie, lekker in het gehoor liggende stem te beschikken. Verder een vrij aardig nummer, gaat makkelijk easy-listenend voorbij.
‘My Brother’, Hier in ieder geval gezongen door Poliana Vieira. Weer weet R0n-le-Bass met haar een prima gastartiest op te trommelen. Heeft hij dus wel goed oor voor.
De fantastische zangeres Shirma Rouse horen we op ‘Shoulda Woulda Coulda’. Een cover van Luther? Of van Beverley? In ieder een nummer met een goede sfeer, lekker aanstekelijk refrein die je goed mee kan schreeuwen. Één van de betere nummers van het album.
Afluister van het album is ‘Music Makes the World Go Round’. Beter bekend natuurlijk met het woordje Money, maar gelukkig gaat het dus om de muziek en niet om het geld. Op dit nummer horen we rapster D-Luzion. Om eerlijk te zijn ben ik geen fan van haar flow, haar stem, haar rhymes. Maar gelukkig zijn er maar twee verses van haar kant en wordt ook nog gezongen.

Zo eindigt het eerste solo-album van Ron-le-Bass. Een album waarin hijzelf best wel wat meer aandacht aan zichzelf had mogen geven. Ik had graag wat meer solo’s in gitaarwerk gehoord. Wel heeft Ron een bijzonder goed oor in het uitkiezen van gastartiesten.

De mooie, ook wat mystieke Rosie Lowe presenteert met Control haar eerste volledig album. De Britse zangeres heeft in 2013 wel al een EP uit gebracht waarbij ze ons al wat warm maakte voor haar electronische muziek met pop en R&B-invloeden. De laatste invloeden moeten vooral uit het stemgebruik halen. Verder heel hip, of in ieder geval helemaal van deze tijd.

De pop/rnb is meteen goed te horen bij opener Run Run Run. Wat minder bij het hypermoderne en rustige Who’s That Girl, waarna het juist meer dancy wordt op Worry ‘Bout Us. De titelsong zie ik als een goed opgebouwd nummer. Het nummer heeft ook iets fijn speels. Ik denk dat ik dit wel het beste nummer van deze plaat vind. Of anders wel het licht funky Woman. Een nummer dat ook iets eclectisch heeft.
Na een korte interlude komen we vervolgens bij So Human, die eigenlijk de opener nadoet. De titel van Nicole is het nummer niet te ontwijken. Verder een aardige ballad om dan te vervallen naar het verstilde, moderne Right Thing. Sterk nummer.
I’ll Be Gone is uiteindelijk nog lichte pop en For You stuitert prima het album uit. En zo ben je vrij snel door een plaat heen gepraat. Een prima plaat welteverstaan.

(bron: Opus de Soul)

Voor een EP lijken er vrij veel nummers op te staan, maar alles bij elkaar duurt het niet zo lang. Er zitten dan ook aardig wat intermezzo's in. Als we kijken naar de 'echte' nummers dan is No Idea heel rustig, is Paris, Texas vrij onopvallend, is Would You Stay? een nummer met een aanwezige productie, valt op I've Got You op door de vlakke stem van Rosie Lowe en zijn de laatste twee songs wat tussendoortjes.

Hier begon het voor Minnie Riperton, maar qua stijl wel totaal anders. Dit is meer psychedelische soul.

Amen – met een dergelijke titel kan ook de gospel nooit ver weg zijn.
Rapid Transit
Turn Me On – een beetje vaag is het wel, lekker vaag. Maar ook cool en mooi.
Pink Noise
Lady Jane – zo hoog zingen zeg. Wat duisterder en bijzonder sfeervol nummer
Like a Rollin’ Stone – het muzikale doet hier vooral het werk.
Soul Man – swingend nummer met wat bijzondere frivoliteiten
Sursum Mentes
Didn’t Want to Have to Do It – mooi rustig nummer waar de gospel ook goed in door klinkt.
Black Noise
Memory Band – veel ge-la en een melodietje dat velen kennen
Ruby Tuesday – beetje een vaag nummer met van alles en nog wat.
Rotary Connection

Erg lekkere plaat. Met het aanstekelijke geluid van de wah wah gitaartjes zit je bij mij meestal wel goed. Daarnaast zijn de drumpartijen ook nog eens retestrak en heeft Ayers zelf een uiterst rustgevende stem.
Moet eerlijk zeggen dat de instrumentale cover van He Ain't Havy, He's My Brother mij helemaal niks deed. Vooral in vergelijking met de sterke opener is wel opeens een heel erg lauwe inslag. Het dromerige gaat er daarna ook wel een stuk meer in zitten op dit album. Maar dit is natuurlijk met deze mooie muzikale variatie geen enkel probleem. Want of het nu Ain't Got Time of het ietwat meer swingende He's Coming is: muzikaal en instrumentaal is dit album dik en dik in orde.
En ook voor mij is We Live in Brooklyn Baby de absolute topper van deze plaat.

Roy Woods bracht deze plaat eens anders uit dan er meestal gedaan wordt. Vierentwintig uur voor de release liet hij weten dat het album er aan zat te komen. Na een EP van deze OVO-member is er dus nu ook een eerste LP. Eens kijken wat deze jonge Canadese zanger ons kan brengen met Waking at Dawn. Zeer waarschijnlijk iets dat op de scheidingslijn van R&B en Hiphop ligt, zoals dat met zijn vorige nummers ook was.

Opener Sonic Boom laat al het één en ander goeds horen. Wat het vooral laat horen is dat Woods zeer goed is in het zetten van sfeer. Dat houdt hij namelijk ook moeiteloos vol op het lekkere You Love It. Fijne muziek die inderdaad de grens op zoekt tussen R&B en Hiphop. Dat is het idee dat hij oppakt en goed vasthoud. Daar is ook Gwan Big Up Urself getuige van. Het is een nummer die volledig in de sfeer met de rest past.
Bij How I Feel is de beat wat directer dan we eerder gehoord hebben. Net als de zang trouwens. Dat zit ‘m in de zanglijnen en de manier waarop Roy Woods de woorden op ons over brengt. Een fijn nummer, wat ook te zeggen valt over het hiphopachtige Down Girl. Het is trouwens wel gewoon een rnb-nummer.
Switch is daarna juist weer wat energiek. Woods klinkt wat bozer, wat urgenter. Een fijn nummer met de juiste energie. Om daarna met Got Me juist weer terug te pakken naar de sfeersetting van het begin van het album. Nog geen slecht nummer te ontdekken trouwens. Gelukkig maar.
Why is juist wat meer recht-toe-recht-aan, daar waar Menace juist weer terugpakt naar de basis van de plaat. En dan zijn we eigenlijk al redelijk snel op het einde. Het einde heet She Knows About Me. Een druk nummer dat een fijne plaat afsluit.

(bron: Opus de Soul)

Eigenlijk is deze plaat al even uit. Ik heb echter nooit echt de tijd gehad en genomen om er goed naar te luisteren. Misschien komt dat vooral door het feit dat zijn muziek vooral als pop of electronic geplaatst werd. Waar is die soul dan? Hij werkte immers ook samen met bekende namen als Kwabs en Jamie Woon. Toch maar eens opzetten dan en kijken of het wat is. Dat kan toch geen kwaad?

En of dat kwaad kon? Na een intro worden meegenomen in een modern soort van disco. Een nummer waarin de titel (Midnight) heel vaak bezongen en benoemt wordt. Dus dat het nummer echt zo heet is wel duidelijk. Verder wel degelijk een lekker nummer. Het hieropvolgende Jodie is dan wat experimenteler met allerhande bliepjes, geluidjes en soundbites. De overgang naar het poppy Clanky Love is dan best groot. Dit is juist weer vrolijk, meezingbare hitmateriaal van niveau. Dit kan de hitlijsten wel eens gebruiken en bereiken.
Honeydripper is een lekker, licht funky nummer. Het smeert lekker weg, sexy en aanstekelijk als het is. Ook hiermee kan Royce Wood Junior een hit in handen hebben. Als er nu maar meer mensen naar dit soort muziek zouden luisteren. Stand is dan weer wat rustiger. Een relaxte sound, maar vol van geluid. Prima song die verder niet al teveel opvalt. Net als het aanstekelijke Bees eigenlijk. Een vrolijk, maar ontspannen nummer.
Iets minder enthousiast ben ik toch wel over Nuther Buther. Dit blijft vooral qua energie wat te vlak om echt te boeien. Dat wordt niet per se goed gemaakt door het ingetogen Midas Psalm. Ook dit nummer mist net dat stukje extra wat je bij muziek verwacht. Een stuk beter bevalt het moderne en funky Twiggin’. Voor nummers als dit is het woord cool uitgevonden.
Remembrance 2 is dan wel wat anders. Kort vocaal stukje, waar het muzikaal vooral modern blijft. De echte afsluiter is dan daarna met Stickin’. Een nummer met een duister sfeertje. Een erg sfeervol en vet nummer waar ik blij van wordt. Dan laat ik de akoestische versie van Honeydripper even links liggen want dat voegt weinig toe.

Een prima plaat die de bovengenoemde aanduidingen zeker in zich heeft, maar ook de soul/R&B ontbreekt niet. Een kleine inzinking rond de helft, maar dat zijn we snel vergeten met topsongs als Twiggin en Stickin.

(bron: Opus de Soul)

Marketingtechnisch erg slim om dit album uit te brengen ten tijde van zijn deelname aan het populaire programma Wie is de Mol? Dat doet verder niks af aan de kunde van Ruben Hein natuurlijk. Hij maakt ook nu weer zeer interessante muziek. Hij zoekt de lijntjes op waar nodig en kleurt er graag ook weleens buiten. Een zeer sfeervolle en intrigerende plaat.