Eindelijk! Ja, dat kunnen we wel zeggen. Eindelijk is het dan zover. De nieuwe cd van Raphael Saadiq is uit en het toch zeker een album waar de hele soulwereld reikhalzend naar uitgekeken heeft. Helemaal door het geprezen ‘The Way I See It’ uit 2008. Maar Saadiq maakte natuurlijk al eerder furore. Was het niet met Tony!Toni!Toné! in de jaren 80 en 90? Zekers. En Lucy Pearl dan, met die ene plaat uit 2000? Ja dat was ook van hem. En natuurlijk niet te vergeten zijn andere solo-albums ‘Instant Vintage’ en ‘As Ray Ray’. Maar nu dan ‘Stone Rollin’

Op de energieke opener ‘Heart Attack’ is meteen al te horen dat Saadiq wederom voor de retro-sound gaat. Hetzij met wat meer gitaren. Want zonder twijfel is het te zeggen dat dit een wat steviger nummer is als we gewend zijn van zijn topalbum uit 2008. Daarmede niet minder fijn. De energie en de vakmanschap spat er van af. Er is ook hoorbaar plezier geweest in het opnemen van dit nummer. Dit belooft veel goeds voor de rest van de plaat.
‘Go to Hell’ vat dan weer uit een ander vaatje. Het tempo is er wat meer uit, Saadiq zingt veelal de hogere octaven en de ritmiek is wat intiemer. Wat dit nummer vooral zo boeiend maakt is het fijne achtergrondkoortje. Dat gospel in de soul zit wordt maar weer eens bewezen. En dat koortje zorgt er eerlijkheidshalve ook wel voor dat het nummer niet als teveel voortkabbelend ervaren wordt.
‘Radio’ was het eerste nummer van dit album waar we een clipje bij zagen. We kennen hierin de combinatie van rhythm & blues en rock & soul. Een nummer over een vrouw die onze Saadiq wil versieren terwijl hij toch duidelijk aangaf al bezet te zijn. Energieke en vrolijk sfeer in dit nummer. Blijft ook lekker hangen en al snel willen we proberen mee te zingen met de snelle frame “See that Girl is so fast. She’s Rollin, Smokin and Makin Cash’.
Ook ‘Over You’ vat qua stijl uit hetzelfde vaatje als ‘Heart Attack’ en ‘Radio’. De zang van Saadiq is hier wat meeslepender, alsof hij op zijn knieën de dame bezingt waar het nummer over gaat. Haar met die zang over wil halen naar hem te luisteren. En wij luisteren mee, dat doen we zeker. Want het is een erg lekker nummer.
Dan is er plaats voor één van de beste nummers van dit album. De titeltrack. Vooral muzikaal is dit nummer erg goed in elkaar gezet. Mooie lagen, mooie sfeer. Het is moeilijk neer te pennen waarom dit nummer zo goed is. Misschien omdat je het gewoon moet horen en moet voelen. Uitstekend vakwerk.

In ‘Day Dreams’ horen we duidelijk de gospel. Tenminste dat is de sfeer die het nummer uitdraagt. Één van de meest aanstekelijke nummers van dit album. Lekker gitaartje, goede backings, goede ritmiek en sfeer ook. Clap Your Hands!
‘Movin Down the Line’ is een nummer dat toch wel in het verlengde van zijn vorige album te zien is. Duidelijk hoorbaar is het Motown-sausje dat over dit nummer gegoten is. En eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit niet het meest geïnspireerde nummer van het album is. Het kabbelt mij iets teveel voort zonder echt spannend te worden. Ik mis wat extra’s. Iets wat ik van Saadiq toch eigenlijk wel vaak verwacht.
Bij de eerste gitaarfrases van ‘Just Don’t’ moet ik opeens denken aan het pophitje ‘Kiss Me’. Ja die van Sixpence None the Richer. Nummer is vergelijkbaar met ‘Go to Hell’. Ook nu wordt het nummer aan het einde pas wat spannender gemaakt. Ditmaal door de begeleidende vrouwelijk vocalen. Het nummer is muzikaal wel aardig rijk, maar ook nu moet ik zeggen dat Saadiq beter kan.
En als we het dan toch over vrouwelijk vocalen hebben. Een nummer waar toch zeker de aandacht naar deze vocalen mogen is ‘Good Man’. Ook al zo’n nummer dat voor het album op het internet circuleerde om men warm te maken voor deze plaat. Het nummer is vrij kaal gehouden, maar bewijst daarmee dat de term less is more nog altijd geldt. Dit is gewoon één van de beste nummers van deze plaat! De beste dame op backings heet by the way Taura Stinson.
Met ‘The Answer’ zijn we dan alweer bij het laatste nummer beland van dit album. En eigenlijk kunne we vrij kort zijn over dit nummer. Tekstueel is dit nummer uitstekend, misschien wel behorende tot de beste van dit album op dat vlak. Instrumentaal willen ze het graag spannend houden met de marcherende drum, maar echt imponeren doet dat niet. Wel een sfeervolle afsluiter.

Alhoewel, afsluiter. Als je cd nog wat minuten door laat lopen komen we nog een verborgen nummer tegen. Om precies te zijn op 5 minuten en 43 seconden begint een nummer waarvan ik de titel helaas niet weet. Nummer valt wel in de lijn van de muziek van Saadiq te plaatsen. Een neo-soulnummer met een wat retrovibe.

En zo zijn we dan echt aan het einde gekomen. Ik vraag me nu af of de verwachtingen te hoog waren, maar ik mis toch wat. Toen ik de cd voor het eerst opzette was ik wat overdonderd en heb ik zelfs geroepen dat het beter is als ‘The Way I See It’. Maar na meerdere keren luisteren is dat toch wel een stuk afgevlakt. De nummers blijven gewoon minder lang imponeren, maar blijven wel onveranderd van kwaliteit. En natuurlijk zijn er uitschieters als de titeltack en ‘Good Man’

Raphael Saadiq, de man die we kennen van Tony! Toni! Toné! en Lucy Pearl. De man die we kennen van producties voor onder andere Mary J. Blige, Lionel Richie en Joss Stone's gehele laatste album. De man die we kennen van zijn funky solo-album 'Instant Vintage' en zijn blaxpotation-achtige album 'As Ray Ray'. Juist, die Raphael Saadiq. Die is terug met een nieuw solo-project. En nu wederom eens in een totaal andere stijl. Namelijk Motown-achtig.

Elk nummer op dit album doet je terugdenken aan de Motown soul van bijvoorbeeld Marvin Gaye, Smokey Robinson & the Miracles, Tammi Terrell. Die heerlijke relaxtie, ietwat gladde, laidback sfeer straalt elk nummer uit en dat maakt dit album tot een mooi geheel. Pluspunt nummer één! dus: de sfeer.
Daarnaast is het album gewoonweg perfect. Alle zanglijnen, handclaps, ooh's, aah's, yeeehh's, drums, strings, etc etc etc. Zeg maar, alles productioneel en vocaal is perfect neergezet door Saadiq. Een betere producer krijg je niet.
Vocaal is Saadiq ook nog eens enorm herkenbaar. Een heerlijk eigen stemgeluid regeert dit album, regeert de nummers. De overdreven stemacrobatiek laat hij achterwege en hij laat vooral het gevoel tellen. En hoe! Pluspunt nummer twee!
Tekstueel is het allemaal niet zo verrassend, maar ook nergens storend slecht. Het gaat gewoon waar het over gaat, liefde, girls. Het past gewoon perfect in het totaalplaatje van dit album. En dat is mijn inziens toch het grootste streven. Pluspunt nummer drie!
Dan de gastoptredens. De brassband op song 4 zorgt precies voor de sfeer die je bij een nummer met de titel 'Big Easy' wilt. Joss Stone zingt samen met Saadiq een prachtbalad zoals Gaye en Terrell dat ooit deden. Stevie Wonder blaast eigenlijk alleen maar een stukje mondharmonica mee en CJ is een zanger, die op zijn eigen albums ook rapt, met een prettige stem.
Dan eigenlijk het punt waarom dit album geen 5 sterren krijgt: de Oh Girl remix met Jay-Z. Simpelweg past die track niet bij het album, bij de gehele sfeer. Motown en een rapper? Nee dat kan gewoon niet.

Al met al dus een topalbum! Misschien wel het beste dat ik in 2008 gehoord heb, tot nog toe. De gehele sfeer doet je heerlijk genieten. Maar met één klein minpuntje, die laatste track.

De lange, zeer lange, titeltrack neemt alle aandacht op zich. Maar ook die andere vijf songs mogen er zijn.
1. Magic Key – ik hoor hier toch ook wel een beetje Rolling Stones in terug. Misschien meer rocky dan dat je soul verwacht in eerste instantie.
2. Tobacco Road – superfijne groove door dit hele nummer. Of dat nou door de piano, door de gitaar of door de sax komt. Dan vergeet ik het orgel ook nog.
3. Feelin’ Alright – bekend nummer wordt zeer fijn uitgevoerd. Meezingen gebeurd sowieso.
4. In Bed – bluesy, rocky, maar ook wel wat poppy nummer. Zit wel een lekker randje op.
5. Train to Nowhere – is eigenlijk gewoon echt pop/rock te noemen
6. Get Ready – de bekende hit, een ijzersterke hit ook nog steeds. Geweldige muziek dit.

Bijna vermoeiend album van Rationale. In het begin van de plaat valt de leuke twostep van Loving Life misschien nog wel positief op. Maar dan is het ook wel snel over met leuke deuntjes. Vooral naarmate het einde van de plaat in zicht komt wordt het vermoeiender en was ik blij dat over was.

Nog een EP’tje dan, dit keer bestaande uit vier songs. Dat is nog eens kort. Een EP dat te verdelen valt in 50% prima en 50% slappe hap. Het begint nog uiterst aardig met de eerste twee songs, maar de daaropvolgende twee stellen echt maar weinig voor.

(bron: Opus de Soul)

Om echt van de muziek van Raul Midón te genieten moet je eerlijk gezegd deze man live aan het werk zien. Op plaat lijkt het namelijk allemaal wat op elkaar en dat is met dit zesde album eigenlijk niet anders. Alles wat je in de vijf voorgaande platen hebt gehoord komt nog maar eens terug en ook nog eens extra uigekauwd. Midón overtuigd mij niet meer met zijn standaard formule.

Raury wordt over het algemeen geschaald onder de hiphop, maar dat hij veel meer te bieden heeft bewijst hij wel dit album. Raury zelf rapt als een soort Andre3000, maar voegt evenzo makkelijk zang toe aan zijn nummers. Die zang heeft dan juist weer wat weg van Cody ChesnuTT. Een bijzonder gevarieerd album in de goede zin van de betekenis. Je kan er echt van alles op vinden en heeft mij toch wel erg verrast dit jaar.

Deze dame speelde Olivia in the Cosby Show en had al op jonge leeftijd een muzikale carriere.
Ze heeft een erg dun stemmetje en het is vooral ook een 13 in een dozijn album. Veel te makkelijk in elkaar gezet.

Aangezien er in één jaar twee albums warden uitgebracht met hetzefde uitgangspunt zetten we ze graag bij elkaar. Beide albums staan vol met country en western standards, maar dan uitgevoerd door genie Ray Charles.
De albums zijn nog steeds bijzonder te noemen waarin Ray Charles eigenlijk niet wilde dat het gereleased werd doordat er te weinig samenhang in zou zitten, maar gelukkig is het wel uitgebracht. Bekendste nummer van deze reeks is denk ik toch wel I Can’t Stop Loving You.
1. Bye Bye Love – meezingen zal geen probleem zijn. Met de band zit de swing er aardig in.
2. You Don’t Know Me – Hier pakt vooral de stem van Ray je helemaal in.
3. Half as Much – Fijne onderhuidse swing in de nummer. Ook heel lazy gezongen door Ray
4. I Love You So Much it Hurts – ontspannen en stemmig nummer. Ook een beetje een lui nummer, op de goede manier.
5. Just a Little Lovin’ (Will Go a Long Way) – dit gaat dan weer wat meer de swingende en blazende kant op.
6. Born to Lose – de variatie blijft, want dit is dan weer het rustigere werk van Charles. Een traag nummer, maar wel mooi.
7. Worried Mind – hier wordt het tempo nog even laag gehouden. Lijkt in de basis veel op de vorige song
8. It Makes No Difference Now – een heel ontspannen nummer die niet opvalt verder.
9. You Win Again – mooi nummer, vooral door de samenzang met de koortjes.
10. Careless Love – die blues in de zang en instrumentatie is wel erg fijn.
11. I Can’t Stop Loving You – één van die vele klassiekers van Ray Charles en ik moet zeggen dat het inderdaad een mooi nummer blijft.
12. Hey, Good Lookin’ – een swingende afsluiter van het geheel

(bron: Opus de Soul)

Aangezien er in één jaar twee albums warden uitgebracht met hetzefde uitgangspunt zetten we ze graag bij elkaar. Beide albums staan vol met country en western standards, maar dan uitgevoerd door genie Ray Charles.
De albums zijn nog steeds bijzonder te noemen waarin Ray Charles eigenlijk niet wilde dat het gereleased werd doordat er te weinig samenhang in zou zitten, maar gelukkig is het wel uitgebracht. Bekendste nummer van deze reeks is denk ik toch wel I Can’t Stop Loving You.

1. You Are my sunshine – de swing zit er prima in op dit nummer. Altijd leuk om Ray met die koortjes te horen. Met een hoofdrol voor één van de Raylettes.
2. No Letter Today – beetje te traag misschien en wat te oubollig. Maar steeds goed te genieten.
3. Someday (You’ll Want me to Want You) – in dit nummer zit dan juist weer wat meer blues. Ik vind dat Charles altijd goed passen. Met een hoofdrol voor zijn pianospel.
4. Don’t Tell Me Your Troubles – dit nummer past meer in een grote show met de volle blazers, strijkers en ritmiek. Je wordt er in ieder geval vrolijk van.
5. Midnight – weer een vol aangezet nummer en letterlijk toeters en bellen
6. Oh, Lonesome Me – Wederom dikke blazers toegevoegd, maar nu met een lekker tempo. Een nummer om bij te glimlachen.
7. Take These Chains From My Heart – traditionelere song met het rustige tempo, koortjes en zanglijnen.
8. Your Cheating Heart – een nummer om lekker warm tegen je geliefde aan te kruipen. Al zal de titel en de tekst een andere kant benoemen.
9. I’ll Never Stand in Your Way – ligt erg in het verlengd van het vorige nummer.
10. Making Believe – en ook hierop gaan we rustig op de zelfde weg verder.
11. Teardrops in my Heart – en we gaan ook hier weer verder waren we gebleven waren, al is het wat trager
12. Hang Your Head in Shame – deze is ook niet al te snel, maar wel een mooie afsluiter.

(bron: Opus de Soul)

Ray Charles, een bekende naam die al zeer vroeg in de geschiedenis ook al steengoede muziek maakte. Iedereen die de film Ray heeft gezien kent de scene waarin Ray Charles (gespeeld door Jamie Foxx) het nummer I Got a Woman zingt en hiermee de brug legt tussen R&B, jazz en gospel. Dit is niet voor niks nog steeds één van zijn bekendste nummers.
Niet alleen dit nummer is top op zijn gelijknamige album. Dat zijn ze eigenlijk alle 14, met eigen composities als Ain’t That Love en Hallelujah I Love Her So.

1. Ain’t That Love – hier is heel duidelijk te horen hoe Ray Charles de populairdere muziek mengde met de gospel. Mooi koortje, fijn sax en onmiskenbaar Ray Charles.
2. Drown in My Own Tears – Hier horen we de subtielere versie van Ray. Die subtiliteit zit hem vooral in het pianospel.
3. Come Back Baby – Hoe Charles op dit nummer zingt is gewoonweg geniaal. Wat een inleving!
4. Sinner’s Prayer – Charles timmert hier een stuk meer op zijn piano.
5. Funny (But I Still Love You) – Dit nummer is lekker lazy. Sit back and relax.
6. Losing Hand – Herkenbare Ray Charles song, maar niet zo indrukwekkend als het voorgaande werk.
7. A Fool for You – Prachtig om te horen hoe blazers, piano, ritmesectie en stem hier elkaar afwisselen.
8. Hallelujah I Love Her So – Wil je een aanstekelijke Ray Charles horen dan moet je zonder twijfel dit nummer hebben. Je zingt het zo mee en stilzitten is ook geen optie.
9. Mess Around – Dat Ray zo nu end an ook wat rock ‘n roll leende moge duidelijk zijn. Zo niet? Luister dit nummer maar eens. Swingend tot en met.
10. This Little Girl of Mine – Een hele bekende van Charles. Aanstekelijk is het zeker.
11. Mary Ann – In deze sterke plaat voelt dit nummer toch wat als opvulling. En dat zeg ik dan over een nummer van zeer hoge kwaliteit.
12. Greenbacks – Charles maakte dit soort nummers vaker, waarin hij praat, zingt en speelt. Vooral door het praten vallen die nummers zo op.
13. Don’t You Know – Hier hoor je duidelijk de pianovirtuoos in Ray Charles
14. I Got a Woman – nummer waar je niet om heen kan als soulliefhebber. Ray Charles brengt hier één van de allerbeste soulsongs ooit!

(bron: Opus de Soul)

Live-albums zullen natuurlijk niet ontbreken in deze artikelreeks. De eerste die we tegen komen is deze van Ray Charles. Ray Charles is sowieso al een man die belangrijk is geweest in de vorming van soul en laat hier horen dat hij ook live zijn mannetje staat. Swingend als altijd, getuige het fantastische Talkin’ Bout You.

1. Night Time Is the Right Time – Is dit echt live?! Doet niks onder voor de bekende studioversie. Geweldig ook, die zangeres.
2. In a Little Spanish Town – Hoor je duidelijk Hit the Road Jack in door. Meer ruimte voor het muzikale aspect en de latin uit de titel hoor je er duidelijk in door.
3. I Got a Woman – Wereldhit wordt hier nog een slagje intenser en sneller gespeeld. Spelplezier hoor je ook duidelijk door in dit fantastische nummer.
4. Blues Waltz – Wederom volledig muzikaal, maar daarmee niet minder interessant. Het nummer swingt heerlijk alle kanten op.
5. Hot Rod – Dit nummer heeft dan veel meer basis in de jazzmuziek. Blijkt maar eens te meer welke stijlen er allemaal in de muziek van Ray Charles verwezen zijn.
6. Talkin’bout You – Dit is toch wel een heel erg sterk nummer. Gospel en soul komen hier samen met rock’n roll en rhythm & blues. Het meest swingende nummer van dit live optreden.
7. Sherry – Meer richting de boogiewoogie gecombineerd met jazz. Fantastisch pianospel natuurlijk.
8. A Fool for You – Een ballad om het geheel af te sluiten en dat werkt echt heel goed. Prachtig gezongen.

(bron: Opus de Soul)

Ray Charles is een belangrijke naam, dat weten we nu zeker omdat hij nu wederom voorbij komt met een topalbum. Charles mengt soul, blues en jazz op een eigenwijze en overtuigende manier met elkaar. Dit album is een conceptalbum waarin Ray verschillende delen van Amerika bezingt. Met natuurlijk het onvolprezen Georgia On My Mind.
1. Alabamy Bound – dat Ray hier met een grote big band speelt moge duidelijk zijn.
2. Georgia on My Mind – prachtig nummer, met recht een klassieker te noemen. Wat een beleving in de zang.
3. Basin Street Blues – weer vol ingeblazen en swingend.
4. Mississippi Mud – Ray Charles als crooner. De swing swingt door.
5. Moonlight in Vermont – rustiger, zoals het in de genoemde moonlight uit de titel goed past.
6. New York’s My Home – Ray’s New York New York
7. California, Here I Come – Knalt weer de blazers er lekker in
8. Moon Over Miami – heel rustig, mooi rustig
9. Deep in the Heart of Texas – een dialoog
10. Carry Me Back to Old Virginy – klein beetje bluesy, lekker swingend nummer
11. Blue Hawaii – wat een pianovirtuoos is het toch.
12. Chattanooga Choo-Choo – heupwiegende swing hier, volle blazers.

(bron: Opus de Soul)

Zoals de titel al zegt is Ray Charles inderdaad een genie. Muzikaal zit dit album bijna perfect in elkaar. Het enige puntje van kritiek is hier dat de blazers teveel op de voorgrond zijn.
Vocaal is Ray een absolute topper. Hij bezingt zijn liedjes met een prachtige, herkenbare en unieke doorleefde stem. Kortweg zou ik me niet in kunnen denken dat er mensen zijn die zijn stem niet mooi vinden

Het album bestaat uit catchy uptempo songs en jazz-achtige soulballads. Allemaal in den perfecte uitgevoerd door the genius himself.

4,5 dikverdiende sterren.

Het album is een geweldige mix van Soul, Doo-Wop en R&B met Jazz invloeden van een even hoog nivo als zijn debuut album.
Ray was eind jaren 50 op zijn eerste creatieve hoogtepunt een paar jaar later zou zijn 2 periode beginnen (later daarover waarschijnlijk meer via de schrijvers van dit Topic of anders van mijn kant). Een niet te missen (essentiële) classic uit 1959.

1. What'd I Say - precies zo'n nummer waar alles aan klopt. Een genot en feestje voor het oor. Met recht een klasssieker.
2. Jumpin' in the Morning - old school party met Ray Charles. Geweldig pianospel.
3. You Be My Baby - vrolijk nummer, swingt lekker met die sax.
4. Tell Me How Do You Fee - meer midtempo. Rustig mee heupwiegen en knikken. Weer veel ruimte voor de instrumentatie.
5. What Kind of Man Are You - met een hoofdrol voor de Raylettes.
6. Rock House - nu is de hoofdrol weggelegd voor de piano.
7. Roll With My Baby - lekker lome sfeer in dit nummer.
8. Tell All the World About You - liefde voor alles.
9. My Bonnie - van wie anders? Kwaliteit ten top.
10. That's Enough - erg sterke afsluiter.

(bron: Opus de Soul)

Gewoon een heel slecht album van Ray J. Deze man maakt de vooroordelen van de R&B alleen maar feitelijk. Verschrikkelijk slijmstem, verschrikkelijk teksten en erg standaard producties. Totaal niet overtuigend. (evenals de zinloze features)

Het patserige broertje van Brandy brengt weer eens een slijmalbum uit. 'Een album om op te sexen', aldus Ray J. zelf. Nou, ik zal er meteen een slappe van krijgen als dit opgezet wordt. Wat een verschrikkelijk album zeg! Ga lekker in een hokje patsen ofzo!

Wow! Wat een prachtalbum is dit! Intens te beleven, de liedjes blijven erg klein, maar zijn daarmee groots. Ontroerend, aanstekelijk en prachtig gevoelig. Status Seeker, bedankt voor deze topontdekking!

Dit is een album dat volledig langs mij heen zou zijn gegaan als ik niet via meerdere kanalen hoorde dat het zo fantastisch is. Dus dan is het wel tijd daar een eigen mening over te vormen. Na een intro komt het lekker binnen met Oscar Winning Tears. Krachtig gezongen/gerapt door Raye. Die sterke opener kan daarna geen vervolg gegeven worden. Hard out Here vind ik wat te standaard en Black Mascara zelfs vervelend stuiterend. Ook Escapism is matig. Met Mary Jane en The Thrill is Gone (rocky randje) gaat het weer wat meer de goede kant op. Ook Ice Cream Man is een fijn, makkelijk popliedje. En gaat de weg omhoog, dan gaat het ook weer naar beneden. Flip a Switch heeft van die vervelend nadrukkelijk aanwezige autotune, Body Dysmorphia is zeer eentonig en Envirnmental Anxiety is mij te vlak. Je zou willen dat ze wat meer met de zanglijnen speelt. Five Stars Hotels vind ik zelf erg slecht. Ik krijg de rillingen van dit soort (achtige) trapbeats en er is meer gemompel dan zang. Gelukkig laat Worth It horen dat Raye ook wat meer subtiliteit kent en het pianoliedje Buss it Down is ook weer fijn. Maar een zeer inconsistent album dus, het gaat van hot naar her als we praten over kwaliteit (subjectief) en kan bij mij al die lovende verhalen dus niet waarmaken.

Het zijn vooral haar vocale capaciteiten waarom Rebecca Ferguson geroemd wordt. Die heeft ze zeker, maar muzikaal vond ik het vaak maar zo-zo. Daar brengt ook dit album geen verandering in. Wederom moet ze zichzelf te vaak overschreeuwen of ondersteunen de slappe producties haar vocalen niet. Erg makkelijke muziek waarin je een blend van pop en rnb vindt.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

De muziek van RHCP altijd wel cool gevonden. Vooral ten tijde van Californication. Echter heb ik mij nog niet aan dit album gewaagd. Al ken ik wel wat losse nummers.
Het album Californication is eigenlijk wel mijn referentiekader voor de muziek van Red Hot Chili Peppers. Ik moet gezegd, dan is dit album echt wel heel anders. Die meer funky Peppers bevallen mij wel, mits er wat minder op de gitaren geramd wordt. Neem een nummer als If You Have to Ask en vooral Funky Monks. Dat is gewoon heel fijne muziek. Verder is dit album wel wat steviger dan eerder genoemde Californication.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Enorm vaak beluisterd rond de release (toen was ik een jaar of 15). Ik ken de nummers nog zo terug halen, maar luister het niet vaak meer. Nog steeds een heel fijne plaat van RHCP dit. Vooral het begin is ijzersterk, zeg van Around the World tot aan Californication. De blend van pop, rock en funk bevalt me nog steeds erg goed. Ook de energie is goed. Live schijnt die zanger helemaal niet zo goed te zijn, maar dat hebben ze dan op deze plaat heel goed kunnen bedekken. Favoriete songs? Scar Tissue, Otherside en Road Trippin’.

Top album!!! Gewoonweg niet meer weg te denken uit mijn soul-toplijsten. Eeuwig zonde dat het bij één album is gebleven voor deze man, want ik lust wel wat bordjes van dit soort kwaliteitmuziek.

De muziek van Rhye is bijzonder en niet in één noemer te vangen. Dat was zo bij het album Woman en dat is ook weer zo bij dit album Blood. Ik moet zeggen dat de muziek met dit nieuwe album wel herkenbaar is gebleven. Je hoort dat je naar Rhye luistert. Er zit zo af en toe merkbaar wat meer swing in, wat mij positief bevalt.

Waar Rhye ooit origineel en verrassend was, vervalt het nu vooral in een herhaling van zetten. Hetzelfde laken en pak, niks nieuws onder de zon. Slecht? Nee, dat niet. Maar ik verwacht er gewoon wat meer van. Patience bevalt me dan nog het meest.

Een EP bestaande uit vier songs van Rhys Lewis. Waar de eerste regelrechte pop is, is de tweede een saaie ballad. De derde is wederom een nummer dat weinig met soul/R&B te maken heeft en de laatste en vierde doet me verder ook niks.

Het album opent met het mierzoete Better Than Today en ook No Right to Love You is even zo zoet. When Was the Last Time is weinig aan, te standaard. Je kan meeknippen op Under the Sun, waar What If weer standaard hap is. Lonely Place is daaropvolgend ook maar saai waar Good People juist wel vrolijk is. Some Days is weer slappe hap gevolgd door het matige Be Your Man. Hold on to Happiness kan ik niet anders betitelen dan zeikmuziek met een saaie afsluiter in de vorm van What Wild Things Were.

Ontegenzeggelijk het minste album van hitmachine Rihanna. Ik begrijp best dat de massa deze catchy popsongs als lekkernijen verorberd, maar het is totaal niet mijn cup of tea. Af en toe een nummer was bij het 1e album nog wel leuk, hier helemaal niet.

Deze dame scoort hit na hit met de meest simpele popliedjes. Gemaakt en gegeten door de massa. Na haar bijzonder teleurstellende 2e album toch deze ook maar eens geprobeerd. Hier gaat ze toch weer de weg omhoog inzetten, als vind ik haar 1e cd nog steeds het leukst. Laat haar aub geen ballas meer zingen, daar is haar stem te dun voor.

Het debuutalbum van hitmachine Rihanna. 'Pon de Replay' vond ik een aardige single en vind ik, na 3 albums, nog steeds het beste liedje dat deze dame gemaakt heeft. Ik luister vooral liever naar het up/mid-tempo songs want op de ballads zingt ze toch wat te zeikerig en schaperig. Haar stem heeft daar niet het bereik voor, om knalballads te zingen.