LAS DALLAS 2020 WAS WOLLEN SIE

Was Wollen Sie (2020) is het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum van de Vlaamse band Las Dallas. Het schijfje telt tien tracks, al ontbreekt op diverse streamingsites de afsluiter Von Katz Und Maus die eerder al als een soort single was vrijgegeven. De muziek van Las Dallas heeft een donkere ondertoon. De vier door de wol geverfde muzikanten staan duidelijk met beide voeten in de rocktraditie. Toch wordt er in elk nummer gebruik gemaakt van synths die de composities enigszins verlichten. De muziek van Las Dalles is hoorbaar geïnspireerd door de postpunk traditie van de vroege jaren '80. Je zou de groep kunnen beschouwen als een wat late epigoon van de zogenaamde nu wave revival uit het eerste decennium van de 21ste eeuw. Aan de arrangementen is opvallend veel zorg besteed. In elk nummer valt wel wat te beleven: de songs zijn ritmisch interessant, bevatten splijtende gitaarsolo's, worden ingekleurd met verheffdende synthesizers of laten verrassende achtergrondvocalen horen. De gevarieerde tracklijst telt nagenoeg geen zwakke broertjes. En er wordt in het Duits gezongen. Die keuze is als een tweesnijdend zwaard. Het zorgt ervoor dat de groep zich nog meer kan onderscheiden van andere bands en het draagt ongetwijfeld bij tot de sfeer van de plaat. Het roept ook herinneringen op aan de krautrock uit de jaren '70, de Neue Welle wave uit de jaren '80 of aan Duitstalige rockmonumenten als Rammstein. De band poseert op de achterkant van de hoes in strakke, donkere pakken. Zo treedt ze ook op. Hier doen ze denken aan Triggerfinger. De vier bandleden gebruikt kennelijk ook pseudoniemen. Voor iemand die niet zo vertrouwd is met de Duitse taal is het daarom niet zo duidelijk of de band zichzelf en haar songs als een gimmick ziet. Een tekstblad zou handig zijn om te weten of de songs ook echt ergens over gaan. Los daarvan lijdt het geen twijfel dat we hier te maken hebben met een band op middelbare leeftijd die haar brede muzikale bagage en haar ervaring als muzikanten in tal van groepen omzet in een heel genietbare langspeler. Daarbij weet Las Dallas tien songs lang perfect het evenwicht te bewaren tussen alternatief en aanstekelijk, tussen retro en modern. Deze muziek verdient het om gehoord te worden op de radiozenders der Lage Landen.

ps. Track 10 mocht ik van de MuMe crew jammer genoeg niet toevoegen aan het album.

RATTLESNAKES 1984

Ik kocht de twee eerste van Lloyd en zijn Commotions
gelijktijdig in 1985 en ik draaide ze ook graag na elkaar.

Rattlesnakes blijft na al die jaren meer dan overeind.
Deze plaat had een groot retrogehalte tussen al dat synthpop
en new wave geweld uit de eerste helft van de jaren 80.

Perfect Skin is de perfecte opener.
Een zacht kreunende Cole debiteert op een mooie gitaarriff.
Dit heet 24 karaatse radiopop met een scheutje zonneschijn.

Heel dit album klinkt als de zon in een goed glas wijn.
Daar zorgen de aangenaam spinnende keyboards voor.
Op Speedboat bijvoorbeeld, een nummer met twee snelheden.

En op Rattlesnakes praten de strijkers een hartig woordje mee.
Dansen op teksten boordevol slimme metaforen, schalkse studentenpop.
Een vleugje Dexy's Midnight Runners soms (zelfde producersduo).

Down on Mission Street is het enige nummer waarin gepast
een donderwolk voorbij de zon schuift, het nummer dat de doorsnee
new waver onder mijn klasgenoten mee over de streep kon trekken.

Forest Fire was een beetje een moeilijke tweede single
(tussen Perfect Skin en Rattlesnakes), maar het blijft wel een meesterwerkje.
Zeker in zijn lange (op CD terug te vinden) versie.

Like a forest fire ... it's a simple metaphore for a burning love ...

Charlotte Street vind ik het zwakste broertje van de plaat.
Muzikaal iets te licht op de hand ... neigt wat naar de harmonica
van Pogue James Fearnley ten tijde van Red Roses for Me.

2CV is een miniatuurtje ... een nummer dat je meeneemt
naar de singer songwriter generatie van eind jaren 60, begin jaren 70.
En geef toe, die titel alleen al maakt het verschil.

Four Flights Up ligt in het verlengde van de bonustracks.
Lijkt op een vluchtig b-kantje, al sijpelt ook iets door van Dylans rijmelarij.

Patience vind ik intrigerend, een nummer dat met zijn vrouwelijke backings
en zijn soulvolle beat aan Prefab Sprout doet denken.
Lloyd Cole vertoeft in het juiste gezelschap.

En dan eindigt zo'n relatief korte plaat met het absolute meesterwerk.
Are You Ready to Be Heartbroken (had toch een single moeten zijn zeker)
in een meesterlijk arrangement gegoten, boordevol gevoelige snaren
en met strijkers en keyboards die langzaamaan doodbloeden.

What will it take to get that smile off of your face ...

Opvolger Easy Pieces (what's in a name) was volgens de critici
een iets te doorzichtige kopie van dit hoogst aangename debuut.
Met meer klemtoon op de blazers en een iets vlakkere productie.

Debuteerden The Smiths in 1984 met een soort grootstad mix
van folky gitaren en new wave thematiek, dan bracht Lloyd Cole
een haast pastorale variant op die sixties gitaar revival.
Samen rond het kampvuur met The Commotions.

Prefab Sprout, Big Country, The Smiths en Lloyd Cole.
In 1984 werd er weer gitaarmuziek gemaakt die er toe deed.

NOOIT ZONDER JOU 1979

Dit album werd opgenomen in samenwerking met een Nederlands productie-team.
De liedjes werden hoofdzakelijk aangedragen door Nederlandse componisten en inhoudelijk
stralen de nummers een zekere Hollandse (en soms iets te grootmoederachtige) gezelligheid uit.

Margrietje, zijn grote hit uit 1972, werd speciaal voor dit album heropgenomen.
Ten tijde van Margrietje werkte hij een periode samen met producer Peter Koelewijn.
Neefs brak zo door in Nederland en omdat het een tijdje geleden was dat hij nog eens
een album had uitgebracht, werd Nooit zonder Jou dus een Nederlandse project.

Annelies uit Sas van Gent, een single die al een paar jaar uit was, zette de toon voor het album.

Margrietje, een ode met een knipoog aan Martine Bijl die ooit Louis Benjamin coverde
en die net als Neefs over een diepe, warme stem beschikte, werd een hitsingle in Vlaanderen.

In 1980 verscheen de opvolger Aan het Strand van Oostende op 45 toeren,
een van de weinige liedjes op de plaat die nog wel naar Vlaanderen verwezen.

Dat Kleine Kompliment is een nieuwe, Nederlandse vertaling
van één van Neefs allereerste, Duitstalige hits uit de vroege jaren 60.

Louis Neefs kwam op kerstnacht 1980
samen met zijn vrouw Lilian om in een verkeersongeval.
Het melancholische Zondagmiddag Lilian werd op de begrafenis gedraaid
en zou uitgroeien tot een vaak ter nagedachtenis gespeelde radiohit.

Met de nieuwe versies van Margrietje en Ein Kleines Kompliment meegerekend
bevat dit allerlaatste, reguliere album dus eigenlijk zes klassieke Louis Neefs liedjes.