KICK 1987

Rockgod Michael Hutchence, veroverde in 1987 de wereld
met de stampende soul-rock van zijn Australische collectief INXS.
En met de looks en de lizzard-achtige podiumpas van Jim Morrison.

George Michael had een gelijkaardige missie, maar bij de Griekse Brit
lag de klemtoon iets meer op de ballads. INXS koos resoluut voor gitaren.
De leren jekker hadden Michael en Hutchence met elkaar gemeen.

Guns in the Sky is niet veel meer dan een opwarmer.
Een soort We Will Rock You van de jaren 80, maar minder monumentaal.

Kick start pas echt met New Sensation, een beginselverklaring.
Een lekker rinkelende gitaar die we ons nog herinnerden van Chic.

Als dit album moet samengevat worden in één adjectief, dan kies ik voor "opzwepend".
En dan lijkt de titel me helemaal niet slecht gekozen. Een plaat die je de dansvloer op schopt.

Devil Inside heb ik altijd een wat rare single gevonden.
De mompelende vocalen en die ingehouden bromgitaar staan in schril contrast
met de catchy dansvloer krakers die dit album rijk is. Bad boy Billy Idol loert om de hoek.
Best een vlotte albumtrack, dat wel. Eentje die misschien toch een pietsje te lang duurt.

Dan heb ik ze liever panklaar zoals Need You Tonight.
Fitness op de dansvloer en een korte, maar efficiënte handleiding in het versieren.
Werd in het jeugdhuis steevast gekoppeld aan She Drives Me Crazy van Fine Young Cannibals.
Die van INXS is uiteraard wat sneller, maar beide nummers hebben dat nonchalante gitaartje.

Mediate ontspint zich als een verlengstuk van Need You Tonight.
Net als de opener een korte vingeroefening voor gevorderde dansers.
Dit album maakt je geheid een aantal liters zweet lichter.

De eerste plaathelft eindigt met The Loved One.
Een rocksong uit de wat oudere INXS doos die twijfelt tussen blues en ballad.
Maar het cliché-matige meezing-refrein zit een beetje als een tang op een varken.
Gelukkig komt het halverwege de song helemaal op zijn pootjes terecht.

Op Wild Life stoeien INXS gitaren met een Sussudio bas.
De enige constanten in de sound van dit album zijn de soliede beat en het opzwepend gitaarwerk.
Voor de rest hebben de composities niet zo veel om het lijf. Mocht Hutchence de boel niet deskundig
bij elkaar zingen, dan zou de helft van de nummers als los zand uit elkaar vallen, vrees ik.

Voor de ballad Never Tear Us Apart is de groep wel deftig aan zitten.
Flikkerlichten uit en spots aan. De dansvloer wordt vakkundig afgedweild.
Een blazer zorgt voor snuifje blues en het refrein tilt de tortelduiven de lucht in.

Wat volgt is samen met New Sensation en Need You Tonight mijn absolute favoriet.
Opnieuw een voorbeeld van de manier waarop Hutchence een song in zijn eentje kan dragen.
Ik blijf op Kick toch met een dubbel gevoel in de maag zitten: toppers afgewisseld met probeersels.

Maar we mogen de broertjes Farris natuurlijk niet te fel onderschatten.
Toch gaat de titelsong voor mij weer deels de mist in. Men kiest voor een Motown aanpak,
en er wordt wel degelijk geswingd, maar het geheel is nergens meer dan de som van de delen.

Calling All Nations trekt dan weer overtuigender de typische INXS kaart.
Vlotte backingtrack die dit keer wordt opgezadeld met onverwachte vocalen.
Het nummer bezit een knoert van een groove die je meteen de dansvloer op zuigt.

Afsluiten doen we met een doorsnee popsong.
Tiny Daggers situeert zich ergens tussen Bryan Adams en Rod Stewart.
Schorre kelen die tegen de wind inzingen. Deze song rockt als een metronoom.

Kick bestaat voor de helft uit 5* kanjers en voor de helft uit 3* aardigheden. Samen 4* waard.