UPSTAIRS AT ERIC'S 1982

Upstairs at Eric's had een intrigerende hoes.
Ik heb hem vroeger nooit gekocht, maar ik weet nog
dat ik de winkel altijd naar die hoes bleef staren.

Dit debuutalbum bevat overwegend goede nummers.
Hier en daar wel een uitschuiver, maar over het algemeen
een genietbare cocktail van pure synthpop en doorleefde vocalen.

Twee minpuntjes zijn track 4 en het feit dat uptempo nummers
die op dansvloermaat zijn gesneden plots worden opgevolgd
door ingetogen en soms bijzonder sfeervolle luisterliedjes.

Het lijkt wel zoeken naar een balans die er eigenlijk niet is.
Want Yazoo is vooral proeven van twee verschillende werelden
die met elkaar en bijgevolg met de luisteraar in confrontatie gaan.

Don't Go scheurt als een onverslijtbare dansklassieker.
Een techno-hit avant la lettre die zijn tijd ver vooruit was.

Too Pieces hikt muzikaal als een typische Clarke compositie.
De sterke vocalen van Moyet tillen het nummer boven de middelmaat.

Bad Connection had best een singel kunnen zijn.
Klinkt als een vervolg op New Life van Depeche Mode.

I Before E Except After C brengt me telkens weer uit de "stemming".
Dit gewauwel is geen experiment, maar betreurenswaardige flauwekul.

Midnight is een gewaagde, maar erg geslaagde track.
Alf trekt hier al haar vocale en tekstuele blues registers open.

In My Room is in tegenstelling tot track 4 wel een geslaagd experiment.
Stemmen die zich om sobere synths wentelen om het lied te begeleiden.

Only You was de schuchtere debuuthit die in de UK de 2de plaats bereikte.
Nauwelijks 18 maanden later op 1 in de versie van The Flying Pickets.
Zonder discussie een 80s klassieker: een puike synthpop ballad.

Goodbye 70s lijkt een korte, maar krachtige afrekening
met de eigen kleurloze jeugd in Basildon van Clarke en Moyet.

Tuesday spreidt een sfeervol bedje synthesizers,
waarop Alf een behoorlijk droevig verhaal debiteert.

Winter Kills was de b-kant van Don't Go en even slikken:
geen discobeats, maar ingetogen piano en een prachtige fluisterstem.
Een groeipareltje met een gothic randje, net als de look van Moyet.

Bring Your Love Down is weer uptempo dansmuziek.
Klinkt als een rhythm and blues song in een technojasje.

Situation was de intelligente b-kant van Only You
en werd in de Benelux, dankzij het succes van Don't Go een top 10 hit
(Only You werd eind 1982 heruitgebracht en beide kanten werden omgewisseld).

Situation groeide van culthit in Amerikaanse discotheken uit
tot een veel geremixte derde klassieker van deze eerste Yazoo.
Op oudere versies van de CD extended aanwezig als bonustrack.

De meeste 80s hitcompilaties waarop je Situation terugvindt
gebruiken de US remix (waar Vince Clarke aanvankelijk niet zo blij mee was).
Een sample met Moyets gegniffel keert terug in Los del Rio's wereldhit Macarena.

De originele 7" versie van Situation en alle oorspronkelijke remixen
(ook de tweedelige van Don't Go) staan op de In Your Room box (2008).

YOU AND ME BOTH 1983

You and Me Both werd opgenomen toen de kogel al door de kerk was.
Yazoo zou splitten omdat het avontuur aan de top Vince Clark eens te meer
te druk werd en muzikale meningsverschillen de kop op staken.

Omdat de split een feit was toen het album uit kwam, werd maar aan één singel gedacht.

Nobody's Diary is het mooiste wat Yazoo volgens mij ooit gemaakt heeft.
Ik koesterde de singel als tiener. Eén van de allermooiste teksten uit de 80s.

Softly Over begint met de trieste woorden "It"s over ...".
En een goed voorbeeld van de meer verfijnde arrangementen op dit album.

Sweet Thing lonkt alweer naar de dansvloer.
Maar de arrangementen worden lichtvoetiger (pre-Erasure).

Mr. Blue is een lied dat naast Only You en Nobody's Diary mag staan.
Alleen werd het erg catchy liedje door Yazoo nooit als singel uitgebracht.
Het was wachten tot de 1993 cover van de Nederlandse Rene Klijn.

Good Times heeft opnieuw een zeer aantrekkelijk arrangement.
Clarke probeert nieuwe geluiden in te passen in Yazoo's disco sound.

Walk Away from Love barst ook weer van de hitpotentie. Een single kandidaat
die misschien net iets te veel aan The Other Side of Love doet denken.

Ode to Boy was de b-kant van The Other Side of Love
en haalde in zijn ingetogen eenvoud de a-kant van het album.

Unmarked heeft een overtuigende Alf in de hoofdrol.
Muzikaal blijft het iets te veel haperen in ... en twijfeltrack.

Anyone kan me moeilijk bekoren, Alf dolend door de nacht.
Oerwoudgeluiden zijn cool, maar de "song" zelf is er niet echt.

Happy People klinkt weer als Depeche Mode op hun eerste album.
Vince, het jongetje dat van de Sint een synth kreeg, leeft zich heimelijk uit.

And on ... is weer zo'n hikkende Yazoo compositie.
Maar deze keer wat pastoraler ingekleurd en daarom best aardig.

The Other Side of Love moest het succes van Only You en Don't Go consolideren.
Een behoorlijke tongue-in-cheek wegwerp hitje met onwaarschijnlijk sterke vocalen.

State Farm was de aa-kant van Nobody's Diary,
want de singel had eigenlijk een a-kant en een aa-kant had.
Wellicht bedoeld om in één release de pop ballad en de dansvloer zijde te tonen.

State Farm is voor mij één van de allerbeste Yazoo composities
omdat het arrangement zo geniaal gekruid is én omdat het nummer
ook aansluit bij de toen hippe rage van het scratchen en breakdancen.

Om die laatste nummers in hun 7" en 12" versie terug te horen
is de box In Your Room zeker een aanrader. Er zit ook een dvd met clipjes bij
en met een half uur durende documentaire over de groep met een Depeche Mode link.

Het enige minpuntje aan die box is het ontbreken van het erg letterlijk te nemen
one-hit wonder The Assembly, waarop Vince Clarke Alison Moyet inruilde voor Feargal Sharkey.
De single Never Never en zijn b-kantje Stop Start ontbreken daardoor in mijn CD collectie.

Niet lang na deze single ontmoet Vince Clarke Andy Bell en wordt Erasure geboren.

40 JAAR GELEDEN

YELLO 1985 STELLA

James Bond in Zwitserland. Een gorilla in smoking. Confetti in een cocktailglas. Stella (1985) is het vierde en beste album van klankentapper Boris Blank en stemmenrover Dieter Meier. De plaat gooit meteen drie azen op tafel: de singles Desire, Vicious Games en het volstrekt eigenzinnige Oh Yeah. Die laatste track wordt aanvankelijk nog ingezet als b-kant van Desire maar zal in 1987 als a-kant uitgebracht worden en uitgroeien tot één van Yello's meeste geciteerde nummers. Desert Inn neemt even gas terug. Stalakdrama is één van de filmische instrumentals die op de meeste Yello albums voor de nodige suspens zorgen. Op Koladi-Ola komt het mormel op de hoes tot leven. De tweede plaatkant opent met de new wave pastiche Domingo. Een raadsel waarom dat nummer niet op single verscheen. Sometimes (Dr. Hirsch) lijkt weggeplukt uit een vergeten 007 score. Let Me Cry geeft de plaat een rock boost. Ciel Ouvert bouwt opnieuw een instrumentaal rustpunt in. En Angel No is het waardig coda van een album dat luistert als een avontuurlijke soundtrack. In 2005 werd Stella (1985) geremasterd en voorzien van vier bonustracks. Blue Nabou is de instrumentale b-kant van Vicous Games. En voor de rest tellen we drie 12" versies. Al koos de remaster helaas niet voor de volledige extended versie van Vicous Games (die ben ik op YouTube gaan zoeken). In Vicious Games zit hetzelfde roerstokje als in The Perfect Kiss van New Order. Een jaar later verschijnt The New Mix In One Go (1986). Een voor het CD format ontworpen verzamelaar die de beste stukken uit vijf jaar Yello van een opfrisbeurt voorziet. Het was het eerste Yello album dat ik integraal beluisterde. Tussen de 18 tracks zitten maar liefst 6 nummers uit Stella (1985): Vicious Games, Sometimes, Oh Yeah, Angel No, Koladi-Ola en Domingo. Aangevuld met deep cuts en klassiekers als Bostich, I Love You en Lost Again.

YOU GOTTA SAY YES TO ANOTHER EXCESS
Derde keer goede keer dus en zie ... Yello brak door
met de excentrieke disco van de single I love You.

I Love You is nooit een echte favoriet van mij geweest.
Daarvoor vind ik de single versie iets te eendimensionaal.
De feëriek geladen opvolger Lost Again daarentegen,
met zijn zacht knorrend geluid is een van mijn lievelingetjes.

No More Words brengt de hoes tot leven.
Maar de gorilla danst iets te statische om mij te bekoren.
Ook in 1983 had de Belgische groep Aroma Di Amore
een culthitje met Gorilla Dans de Samba ... toevallig natuurlijk.

Crash Dance laat de TEE van Kraftwerk nog eens opdraven.
We moeten toegeven dat heel wat nummers op deze derde van Yello
een intrigerende spanning in zich dragen ... drie minuten thrillers.

Great Mission zakt daarentegen als een overspannen pudding in elkaar.
Er is wel de nachtelijke soundtrack, maar vocaal boert het minder goed.
You Gotta Say Yes to Another Excess bestaat in dansvloer 12" versie.
Een opzwepend nummer dat het opnieuw hoofdzakelijk moet hebben
van interessante geluidseffecten, maar als song niet beklijft.

Swing had probleemloos de derde single kunnen zijn.
Een vrolijk nummer dat zijn titel alle eer aan doet: ouderwets goed.
Heavy Whispers zit opnieuw in die filmische thriller sfeer.
En opnieuw is het een compositie die niet los komt van het album.

Smile on You laat Yello eindelijk nog eens rocken.
Een nummer als een vuist en een opsteker voor het album.
Pumping Velvet is opnieuw eerste klas Yello.
Het sterke nummer kreeg zelfs zijn eigen 12" mix.

Even lijkt het erop dat die album geen pastorale instrumental heeft.
Maar het opvallende ritmische Salut Mayoumba vervult deze rol.

Salut drummer Carlos Perron ook, want voortaan zou Yello een duo zijn.
Toch 4 sterren, omdat de groep op dit album haar eigen geluid perfectioneert.
De songs staan zelden op eigen benen, maar ondersteunen wel het totaalgeluid.