BLACK SEA 1980

Met Steve Lillywhite achter de knoppen, kreeg de manische
gitaarwave van XTC (zie eerste drie albums) een solidere basis.
En er was meer op Black Sea: hits bijvoorbeeld, want wie goed oplet
hoort dat XTC zelden zo catchy klonk als op hun vierde langspeler.

Respectable Street (uiteindelijk de overbodige vierde single)
zet meteen de toon: een meezingbaar refrein, stevig vastgeschroefd
op een bijna mechanische bas en drums structuur.

Een plaat van XTC vraagt altijd een extra luisterinspanning van het publiek.
Vaak bostst er een dissonant of vreemd akoord doorheen het arrangement.
Meteen is verklaard waarom XTC nummers zo weinig hitpotentie hebben.

Generals and Majors is de spreekwoordelijke uitzondering.
Bassist Colin Moulding (Making Plans for Nigel) schrijft per album
twee of drie songs, maar vaak zit er een onvolprezen hitkandidaat bij.
Deze eerste single van Black Sea laat steevast de beentjes huppelen.

Living through Another Cuba toont Andy Partridge op zijn dansbaarst.
Manische vocalen en doorspekt met ska invloeden en een meesterlijke
gitaar die je tegen wil en dank van je stoel sleurt: dance the Cuba.

http://nl.youtube.com/watch?v=-6SdxDQ6MrM
Let bij het clipje op de bijna panische podiumkoorts van Andy Partridge.
Niet lang hierna zou XTC beslissen om niet meer live te toeren.

Love at First Side brengt ons bij het tweede Moulding nummer.
Opnieuw is XTC bij de tijd ... reggae blijkt opnieuw de inspiratiebron.
Ook met de stemmetjes wordt gespeeld: dubby, arty en wavy.

Rocket from a Bottle neemt wat gas terug.
Een eerder onopvallende albumtrack die er voor zorgt
dat deze eerste plaatkant net niet geniaal kan genoemd worden.

No Language in Our Lungs sluit de eerste zijde gepast af.
Een wat tragere, slepende Partridge ballad waarin hij vocaal
gaat zeuren, en hier en daar met een onverwacht akoord strooit.

Zijde twee opent met het meesterwerk Towers of London.
In ingekorte (en lichtjes verminkte) versie als tweede single uitgebracht.
Met een heel poppy brug en doorweven met het klokken van de beiaard.

Op Paper and Iron laat Lillywhite de drums knallen.
Een nummer dat meer van een jam dan een afgewerkte song heeft.
Black Sea is eerst en vooral een rockplaat met popinvloeden.

Later zal XTC het poppy element in hun muziek gaan beklemtonen.
Burning with Optimism's Flames illustreert die accentverschuiving.
Een aanstekelijk refrein en erg grappige, bijna gesproken strofes.

http://nl.youtube.com/watch?v=i-ips-W3p7I

Sgt. Rock knipoogt naar Sgt. Pepper ... XTC houdt altijd
het Beatles handboek bij de hand, maar net als op de oudere
single This Is Pop, wordt ook deze ode aan de popmuziek
(en tevens derde single) ontwricht door geforceerde akoorden.
Maar altijd is er weer dat sterke refein dat de song rechttrekt.

Travels in Nihilon is een zeven minuten drumorgie.
Steve Lillywhite trekt alle registers open (denk ook bijvoorbeeld
aan Like a Song van U2) waardoor dit nummer over the edge klinkt.
Een trucje dat XTC nog eens zou overdoen op The Big Express,
waar Train Running on Soul Coal zichzelf te pletter rijdt in overproductie.

De 2001 remaster zet de bijhorende bonustracks weer op z'n plaats.
De orginele CD release plaatste die storend tussen beide plaatkanten.

Het zenuwachtige Smokeless Zone (afkick wave voor rokers?),
het ska vriendelijke Don't Lose Your Temper en het hypnotiserende
The Somnabulist zijn in de eerste plaats experimenteler en
op die manier ook begrijpelijkerwijs de b-kantjes.

DRUMS & WIRES 1979

Gerecenseerd tijdens de derde beluistering.
Goed om weten dat ik het album daarvoor nog nooit
integraal tot mij had genomen en dit dus, op de singles na,
een nieuwe luisterervaring was.

Making Plans for Nigel torent hoog boven de andere
composities uit. Een new wave klassieker met een gebroken ritme.
Een tekst, een verhaal zelfs om U tegen te zeggen.
Zelden werd de puberproblematiek zo treffend geschetst.

YouTube - XTC: Making Plans for Nigel

Zeer herkenbaar voor mezelf en talloze generatiegenoten.
Toen mams en paps het leven al voor je hadden uitgestippeld,
greep je in de late jaren 70, vroege jaren 80 naar deze new wave
muziek om je gevoelsleven en je eigen mening een stem te geven.

Het klapwieken van de gitaar op Helicopter is goed gevonden.
Angry young men als Elvis Costello en Joe Jackson zijn de referentie.
Bas hooks en een op ska geïnspireerd ritme. Leuke song.

YouTube - XTC Helicopter

Day in Day out begint als een Neil Finn song.
Met een basis die het midden houdt tussen slow en uptempo.
Meezingrefrein dat blijft hangen, maar matige vocalen.
En dat nerveuse fruniken aan de gitaar ... de typische XTC stempel.

When You're near Me I Have Difficulty sucks.
Het is op dergelijke songs dat XTC me ontgoochelt.
Dit is een warrige knoop (wires?) die geen hout snijdt.

Ten Feet Tall is de boosdoener.
Een single van Colin Moulding die me nooit heeft kunnen bekoren.

Weinig hitpotentie en uitgebracht na het onverwachte
succes van Making Plans for Nigel, waardoor het album
voor mij nooit voldoende aantrekkingskracht had om te beluisteren.
Nochtans een welgekomen rustpunt in een gedreven album.
Het is het verwrongen refrein dat het nummer nekt.

Roads Girdle the Globe heeft een krullende baslijn
die me meteen aan Boys and Girls van Blur doet denken.
En dan patst Partridge daar wat scheve gitaarakkoorden bovenop.
Een nummer dat me net als track 4 niet aanspreekt.

Real by Reel wordt dan wel weer gered door het refrein.
Een "decent" albumtrack, waarin me opvalt dat de gitaarsolo's
van Andy Partridge me soms doen denken aan die van Hugh Cornwell.
Er zit verder ook een vergelijkbaar soort rauwheid in de productie
van de vroege XTC albums en de vroege Stranglers platen.

Millions doet me heel even aan The Police denken.
Maar dat venijnige stemmetje van Partridge gooit roet in het eten.
Instrumentaal een boeiender nummer.

That Is the Way zet de luisteraar weer op het goede spoor.
Dit nummer doet me dan weer aan de vroege Nits van Tent denken.
De warme trompet geeft het nummer zoveel meer kleur.
Iets wat het album in zijn totaliteit minder heeft.

YouTube - XTC - That is the way

Outside World huppelt vaardig voorbij
als Jumping Someone Else's Train van The Cure.
XTC zit aanvankelijk wel degelijk in de ska-wave hoek.
Een lied voor op de dansvloer ... hop met de beentjes.
Vocaal ook een pak interessanter dan menig andere track.

YouTube - XTC - Outside World

Ook Scissor Man doet denken aan materiaal van The Specials
of Selecter ... energetische ska-wave voor baggy trousers.
Heel leuk allemaal, maar ook weinig beklijvend.

Complicated Game knipoogt naar de madness van David Byrne
en zijn Talking Heads. XTC heeft de neiging om op de laatste
track van een album zichzelf karikaturaal uit te vergroten.
Ook hier een grande finale dus, een trommelvliestest.

Drums and Wires blijft voor mij een soort Hits and Misses.
De veel geprezen XTC truc om fraaie melodieën te contrasteren
met eigenzinnig puntige gitaarfratsen en haperende ritmes,
werkt op hun vroege albums niet altijd even succesvol.

Toch maar weer opwaarderen naar 4 sterren,
al is het verre van mijn favoriete XTC plaat.

Life Begins at the Hop was de single die aan het album voorafging.
Net als Making Plans for Nigel een compositie van bassist Colin Moulding,
die op de een of andere manier toch iets meer hitpotenter materiaal (Day in Day out,
That Is the Way) schrijft dan bebrild opperhoofd Andy Partridge.

Van de laatste twee bonustracks valt Chain of Command op
door dat prille new wave orgeltje dat ook in hun eerste singles zat.
Limelight is opnieuw een balletje ska gehakt met een gebroken ritme.

ENGLISH SETTLEMENT 1982

Op Englisch Settlement bereikt XTC haar hoogtepunt.
Perfecte balans tussen de gebeten punkwave van weleer
en de subtiel gearrangeerde wavepop van de vroege eighties.

Colin Moulding mag de plaat openen met twee ijzersterke songs.
Vooral Runaways ... over een weggelopen tiener (het vervolg op Making Plans
for Nigel?) zet de toon: minder swingende rock, meer luisterbare pop.

http://nl.youtube.com/watch?v=0EsrQDTtpfU

Ball and Chain werd de tweede single: een aanklacht tegen het nodeloos slopen
van oude stadskernen en tegen (wie weet) het juk (ball and chain) van Tatcher.

Senses Working Overtime was een top 10 hit in de UK
en heeft warempel iets van een meezinger in het refrein.
Let op hoe prachtig dit album gearrangeerd is: je geraakt
niet uitgeluisterd ... zo gelaagd zijn de diverse liedjes.

http://nl.youtube.com/watch?v=-5rj7qeeqzs

Neem nu Jason and the Argonauts ... wat een werkstuk.
Het refrein schroeft zich als een spiraal in je hoofd en in de
instrumentale break wordt duchtig geëxperimenteerd met ritmes,
nog een opvallend kenmerk van deze briljante English Settlement.

http://nl.youtube.com/watch?v=Vj0_Ny6ziLc

No Thugs in Our House grijpt terug naar het drumpatroon
van Life Begins at the Hop of Making Plans for Nigel ... heeft
een sneer van een tekst: zoonlief Graham mag niet naar huis komen
met een gekleurd lief, want daar zijn deze ouders behoorlijk tegen.

Opvallend hoe graag XTC in de korte broek van de tiener
of adolescent kruipt ... wat zouden Freud en Jung daar van vinden?

Yaught Dance is één van mijn absolute favorieten hier.
Folkdans (Big Country deed het later ook op doedelzakgitaar)
met een onweerstaanbaar meeslepend, akoestisch ritme.
Drums, slaggitaar en vocale frasering zijn volkomen in kadans.

All of a Sudden kondigt een accentverschuiving aan: een rustpunt.
Een introspectief nummer, met die slepende kreunstem van Partridge.
En altijd weer een refrein dat je meeneemt op zijn golven.

Antwoord van Freud en Jung: Andy is zijn puberteit nooit helemaal ontgroeit.
Hij speelt thuis met tinnen soldaatjes en levert veldslagen op miniatuurschaal
om te schuilen voor de grote boze wereld en zijn eigen demonen te verjagen.
(Dat van die soldaatjes is waar, want terug te vinden in een Oor interview van toen).

Melt the Guns ... smeed de zwaarden om tot ploegscharen.
Een mechanische riff (Devo achterna) en vooral een hypnotiserend
ritme ... flamenco haast, met dat pseudo handgeklap en die kreetjes.
Seconds van U2 marcheert in vergelijkbare slagorde door de speakers.

Knuckle down trekt de lijn naar luisterpop nog verder door.
Dobberend op een reggae beat en op die manier lichtjes in het
verlengde van de doorsnee Britse gezinsportretten van Madness.

Down in the Cockpit (verkrijgbaar in dance mix op de 12" van Ball and Chain)
doet de beentjes weer vlot bewegen ... ska met hitpotentie, maar geen single.

English Roundabout laat Colin Moulding voor de laatste keer aanrukken
en bedient zich ook van een vlotte skabeat (beetje Doe Maar zelfs).

Snowman ... een kerstlied van XTC is het niet geworden,
maar de sleighbells schudden dikke vlokken door de huiskamer.
Een absoluut hoogtepunt als afsluiter, wat wil een mens nog meer?

http://nl.youtube.com/watch?v=2YB8zGUZol4

Het album heeft slechts één achilleshiel: het duurt te lang.
Virgin Europa dacht in 1982 hetzelfde en reduceerde het dubbelalbum
tot een enkele langspeler (zonder tracks 9, 10, 11, 12 en 13).

Ikzelf zou het album reduceren tot 12 krachtige nummers.
Ik schrap het dodelijk gewonde Leisure (dit is echt een b-kant),
het storende It's Nearly Africa (te doorzichtige repliek op Remain in Light
van Talking Heads) en Fly on the Wall, een te licht gewogen uptempo
niemandalletje (kon muzikaal gezien zo op Tent van The Nits).

Geen ruimte voor extra bonustracks op deze dubbelaar.
Die zijn er wel in de vorm van Blame the Weather, Tissue Tigers,
Punch & Judy en Heaven is Paved with broken Glass
en terug te vinden op http://www.musicmeter.nl/album/22823

FOSSIL FUEL 1996

Het was lang wachten op een nieuwe XTC plaat na Nonsuch (1992).
Gebakkelei met de platenfirma Virgin leidde tot een creatieve impasse.
Toch getroostte Virgin zich de moeite om alle XTC singles netjes
chronologisch op een 2CD te plaatsen tot vreugde van de fans.

De volgende nummers stonden officieel niet op de regulier
vinyl albums: Science Friction, Life Begins at the Hop, Wait Till
Your Boat Goes down en het onvolprezen Dear God.

De laatste 6 singles zijn naar mijn mening de zwakste,
maar XTC was toen al, eigenzinnig als ze waren, afgestapt van
het idee om bewuste hits te schrijven op aanvraag van Virgin.

Opvallend is de hitgevoelige aanpak van bassist Colin Moulding,
die normaal slechts twee of drie nummers per album aanbrengt,
maar op deze verzamelaar rijk vertegenwoordigd is met oa ...
tracks 5, 6, 7, 9, 12, 15, 18, 22, 23, 24, en 27 (één derde).

Mocht ik maar de ruimte van één CD schijfje hebben,
dan zou ik na rijp beraad kiezen voor de volgende 20 blijvers.

Science Friction / Statue of Liberty / This Is Pop / Are You Receiving Me /
Life Begins at the Hop / Making Plans for Nigel / Wait Till Your Boat Goes down /
Generals and Majors / Towers of London / Sgt. Rock / Senses Working Overtime /
Ball and Chain / Great Fire / Wonderland / All You Pretty Girls / This World over /
Grass / Dear God / Mayor of Simpleton / The Ballad of Peter Pumpkinhead

GO2 1978

Merkwaardig dat hier nog geen bericht staat.
Ik heb het album vanavond voor de zoveelste keer diagonaal beluisterd.
En dit keer bleven een paar tracks echt goed hangen.

Het mechanische dansen in de album opener.
De verloren hit Crowded Room (helaas geen single geweest).
Het stevig en strak rockende Beatown ... zo heb ik XTC het allerliefst.

De rest oorde degelijk genoeg om te spreken van een verfijning
van de neurotische punkwave uit hun begindagen (zie hun debuut).

Plaat staat stijf van de hooks en breaks.
Niet allemaal even beklijvend, maar voldoende onderhoudend.

Ik kom hier later nog wel eens op terug als we alles verteerd hebben.
De score heb ik alvast verhoogd ... plaat snijdt hout, planken dik.

MUMMER 1983

Wat doe je als je platenfirma nog een hit van je wil?
Making Plans for Nigel en Senses Working Overtime achterna.
Wat doe je als je wil stoppen met live optredens en je wat meer
op pop en roots songschrijven wil toeleggen, maar je drummer
wil lekker blijven swingen en verlaat consequent de band?

Dan strompel je van producer naar producer en doe je beroep op synthesizers.
Hopelijk vergeven de fans je ... want dit is duidelijk een overgangsplaat.

Beating of Hearts legt de vinger meteen op de wonde.
Oosterse (leve The Cure) tierlantijntjes en een pakkend refrein.
Maar met een plastieken ritme, de ziel verkocht aan de ritmebox.

Gelukkig is daar andermaal Colin Moulding met hitpotent materiaal.
Een organische ballad zonder drums ... louter de subtiele percussie
van een kabbelend beekje, vogelgekwetter en dwarrelende vlinders.
Wonderland is een single van grote klasse en een pastorale tegenhanger
van Somebody de grootstad ballad met hartslag van Depeche Mode.

http://nl.youtube.com/watch?v=K58DzVSxrbQ

Een countrylied verdraagt geen grotest drumstel.
Alleen wat slaggitaren en zachte klopjes op de klankast.
Werd warempel de derde single van Mummer ... zonder succes.
Love on a Farmboy's Wages behoort tot de winnaars hier.

Great Fire mag men beschouwen als Senses Working Overtime 2.
Maar zonder meezingrefrein dit maal, die kracht zit meer in de vocale brug.
Lied dat nog het meest aanleunt bij het werk op English Settement.

Deliver Us from the Elements ... hier loopt het goed fout.
Laat de fairlight koren aan Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Hier betaalt XTC op een pijnlijke manier synthesizer leergeld.

Human Alchemy opent kant 2 dan wel weer met de nodige pit. Hier
lukt de integratie van de elektronica beter en schommelt de drumcomputer
als een dronken kameel door de huiskamer ... De compositie maakt
nog te weinig een vuist, maar blikt vooruit op het volgende album.

http://nl.youtube.com/watch?v=TIvBapIAn64

Ladybird is een geslaagde flirt met de jazzmuziek.
Beatles en jazz, een song waar Andy Partridge trots op heet te zijn.
Percussie met zachte brush toets ... koren tussen het kaf.

http://nl.youtube.com/watch?v=gikoBV25fXc

In Loving Memory of a Name is weer voor Moulding.
Maar dit keer geraakt ook hij niet boven de mainstream uit.

Me and the Wind zou over de spanningen met de drummer gaan.
Dat Terry Chambers ook op dit nummer gemist wordt is een pijnlijke paradox.

Funk Pop a Roll laat XTC nog eens rocken zoals in de begindagen.
Maar net daarom staat het nummer enigszins naast het album.

De b-kanten Jump, Toys, Gold en Desert Island zijn hoofdzakelijk
probeersels, stijloefeningen van een band die een nieuw vocabularium
zoekt als trio ... vergeef hen dit overgangsalbum dat welicht enkel de echte
fans nu en dan zal kunnen bekoren ... mooie hoes en artwork anders.

ps. Tracks 11 en 15 horen tot de zogenaamde Homo Safari Series (HSS).
Deze songcyclus verscheen integraal op de CDsingle van Dear God.

SKYLARKING 1986

Kent u Groovin' van The Young Rascals?
Of Green Tambourine van de Lemon Pipers?

Met een vergelijkbare zomerse potpourri van krekels,
bijtjes en vogeltjes opent Summer's Cauldron Skylarking.
De zon blaast een briesje op zijn melodica.

De toon is gezet. XTC roert in de grote toverketel
en giet 14 overheerlijke brouwsels in evenveel klankschalen.

Toch blijft de album opener voor mij klinken als
een bescheiden opmaat voor het verslavende Grass.
Als je hier je ogen sluit, trip je zo mee naar 1967.
De summer of love revisited ... klassesong.

YouTube - XTC - Grass

The Meeting Place heeft last van fijngeknepen beach boys vocalen.
De pet sounds van deze XTC zijn van kriebelbeestjes in je tuin.
Samen met Grass de enige twee singles van het album.

Supercalifragilisticexpialidocious.
Een woord dat in me opkwam toen ik naar metaforen zocht
om dit aparte album te beschrijven. That's Really Super Supergirl
vind ik ironisch genoeg minder magisch.

Ballet for a Rainy Day is een mooi miniatuurtje.
Begint lieflijk, maar krijgt in het refrein die typische Partridge twist.
Er is iets met de productie van het album die ik wat vlak vind.

Over naar de 1000 Umbrellas van Mary Poppins.
We worden vergast op formidastische strijkers arrangementen.
Het nummer heeft wat draaibeurten nodigt, maar ontpopt zich
al dra tot één van mijn favorieten van deze Skylarking.

YouTube - XTC - 1000 Umbrellas

Season Cycle laat een orgel aanrukken.
Na de plensbui trekt de hemel weer open.
Paraplu's worden opgeborgen.

Maar er gebeurt ook weer erg veel in dit liedje.
Op alle liedjes van het album. De tracks zijn echter
zo kort dat je daardoor moet zoeken naar een houvast.

Earn Enough for Us opent kant 2 met een steviger geluid.
Er mag dus ook nog gerockt worden op Skylarking.
Catchy meezingrefrein ... een verloren single.

Al is die eretitel van lost single nog beter van toepassing
op het erg nostalgische Big Day. Het is hoorbaar XTCs
knipoog naar Syd Barrett en bijhorende Pink Floyd.

YouTube - XTC - Big Day

XTC's space odyssey heet Another Satellite.
Een meer uitgesponnen ruimtewandeling namelijk.
Fraai gearrangeerd en met voldoende hoge meeneuriefactor.

Het akkoestische Mermaid Smiled moest sneuvelen
op de US vinyl release van dit album ten voordele van Dear God.
Omdat het het kortste nummer was, volgens Partridge.
Het is toch ook één van de minst beklijvende.

The Man Who Sailed around His Soul flirt met jazz.
Opvallend hoe XTC steeds maritieme thema's entert.
Prachtige fluitsolo ook. Andy in Wonderland.
Weer een supertrack om te onthouden.

YouTube - XTC - The Man Who Sailed around His Soul

Het fijnbesnaarde Dying kiest voor introspectie.
De singer songwriter kaart dus. Met een snuifje
psychedelica in de vocale arrangementen.

XTC eindigt graag met een bombastische afsluiter.
Een easy listening plaat als Skylarking verdraagt dat echter niet.
Opnieuw krijgen we een sing-a-long song met Sacrificial Bonfire.

En dan is er nog die onvergetelijke bonustrack. Dear God.
Een pretentieuze poging om God in één lied te vatten, geeft Partridge toe.
Maar het werd wel één van de meest beminde XTC liedjes.
Het nummer dat in de US voor de doorbraak zorgde.

Er is echter ook nog het wat meer ouderwets rockende en
van een fraaie trompetsolo voorziene Extrovert (b-kant Grass).
XTC als lonely hearts club band. Moet je eens gaan horen.

Dat laatste nummer zul je hier moeten gaan zoeken ...
XTC - Rag & Bone Buffet: Rare Cuts & Leftovers (1990)
Of hier natuurlijk: YouTube - XTC - Extrovert

Ik lees net dat de user uit de vorige post twijfelt of het album
wel zijn volle 4 sterren verdient. Hoe durft ie daaraan te twijfelen?
Minstens 4 sterren én met een overtuigende groeimarge.

THE BIG EXPRESS 1984

Ergens tussen Steeltown (de potige rock van Big Country),
Construction Time Again (het elektronische machinepark van Depeche Mode)
en Working with Fire and Steel (de perfecte pop van China Crisis)
situeert zicht The Big Express (XTC's zevende langspeler).

Deze vier platen hebben allemaal het arbeidersethos als thema.
XTC poseert als machinisten op de binnenhoes ... roet en zweet plakt
aan het gezicht ... XTC heeft moeten zwoegen aan dit album.

Dave Gregory was genoodzaakt om zich na het vertrek van drummer
Terry Chambers in de synthesizer te verdiepen en bracht daar op Mummer
voor het eerst voorzichtig verslag van uit. Op The Big Express heeft hij
de mogelijkheden ervan onder de knie en slaat XTC sterk terug.

Dit album klinkt zeker gedateerd (zoals vaak bij 80s synthpop),
maar de composities zelf zijn krachtig genoeg om overeind te blijven.
The Big Express is weer heerlijk gelaagd in het arrangement.

Wake up (Colin Moulding mag andermaal het album openen)
start als een mechanische wekker: uit de veren en aan het werk.
Het was de derde single en hikt venijnig op een stalen reggae structuur.
Ergens kreunt een country steelgitaar door een regenboog van synths.

All You Pretty Girls opent als een OMD song, heeft het refrein
van een Depeche Mode hit, maar blijkt een soort sea shanty te zijn.
Begrijpelijk geselecteerd als eerste single, maar geen hitparadesucces.

http://nl.youtube.com/watch?v=kd3iiG7Jd5E

Shake Your Donkey up springt meteen uit de band.
XTC bedrijft country met een zweepslag (Master and Servant).
Een song als een rodeostier zo onvoorspelbaar ...
maar de groep blijft gracieus in het zadel.

Meteen meegeven dat kant 1 van dit album ongemeen sterk is.
Seagulls Screaming Kiss Her Kiss Her neemt gas terug, baant
zich een weg door een mistig en mechanisch arrangement, maar
heeft een refrein dat door het wolkenpak priemt (Cloudbusting).

http://nl.youtube.com/watch?v=hSr9wFK-GRk

Met het sublieme This World Over vertrouwt XTC uiteindelijk
ook haar lied over "de bom" aan het vinyl toe ... meesterlijke tekst
en terecht op single verschenen. Vooral het crescendo in de tweede
helft van het nummer doet Russians van Sting enigszins verbleken.

http://nl.youtube.com/watch?v=N2KbstWUBbo

The Everyday Story of Smalltown start als Stories of Old
van Depeche Mode met kunstmatige blazers, maar neemt de luisteraar
al snel mee naar een doorsnee XTC song oude stempel.

I Bought Myself a Liarbird echoot zowel qua titel (Ladybird)
als qua aanpak naar het vorige album Mummer. Een aardig nummer
dat op het randje van de meligheid balanceert, maar overeind blijft.

Met Reign of Blows waagt XTC zich op het bad van de rhythm 'n' blues.
Zuigende harmonica in een moeras van gesmoorde vocalen ... geslaagde operatie.

Op The Big Express past XTC weer de techniek van zachte crossfading toe.
Op Black Sea en English Settlement hingen de nummers als een ketting
aan elkaar vast (op Mummer losse tracks) net zoals op dit album dus.

You're the Wish You Are I Had heeft een aanstekelijk refrein,
maar is achteraf beschouwd niet veel meer dan een leuk refrein.

I Remeber the Sun (opnieuw van Moulding) is een pracht van een lied.
Op een zacht bedje van jazz worden we getrakteerd op een beklijvende ballad.
Met een refrein dat nog lang blijft nazinderen in ons muzikale hoofd.

En op de laatste track ontspoort dit album.
Train Running Low on Soul Coal is één puinhoop.
Bedolven onder een paar ton verwrongen staal en bergen steenkool
kruipen de drie leden van XTC te voorschijn ... het refrein is nog beloftevol,
maar het ritje met deze stoomlocomotief eindigt toch in één grote kakofonie.

Bonustracks Washaway, Red Brick Dream en Blue Overall
sluiten mooi aan bij het arbeidersethos waarmee deze recensie begon.

Met The Big Express vindt XTC aansluiting bij de jongere lichting synthpop
die in de mid 80s de hitparade bevolkt. Toch blijven de composities,
en de uitstapjes naar country, folk en rhythm 'n' blues getuigen
van voldoende eigenzinnigheid en identiteit: een geslaagde missie.