GOING DEAF FOR A LIVING 1980

Het tweede album van Fischer-Z bevat hun grootste hit So Long.
Tegelijk is dit toch het minst geïnspireerde album van de eerste drie
platen in originele bezetting. Er hangt een commercieel geurtje aan.

Het lijkt wel alsof men de groep wilde doen klinken als The Police.
De heerlijke synths verdwijnen wat meer op de achtergrond en bas
en drums knallen op het voorplan. Ook tekstueel oppervlakkiger.

Het album valt voglens mij uiteen in vijf goede en vijf matige nummers.

Ik was bezig met een zelfgemaakte 18-track compilatie.

07. Room Service is een heerlijk, zelfrelativerend nummer.
Met een diepe parlando vertelstem van John Watts en reggae
wenken die zeer verrassend zijn. Inclusief een megacool refrein.

08. Crazy Girl was altijd een live favoriet van de band.
In Engeland als single over het hoofd gezien, maar volgens mij
ontspringt deze Police pastiche maar heel nipt de dans der saaiheid.

09. So Long is zo subliem dat je moeilijk onbewogen kan blijven.
Het gemis wordt hier in zo'n fraaie tekst gegoten en met heel veel
gevoel ingezongen dat je het als het ware zelf mee ondergaat.

10. Going Deaf for a Living is een vlot nummertje
met leuk bedachte canonzang in het refrein dat nog het meest
doet terugdenken aan het debuutalbum. Al mist het de frisheid ervan.

11. Limbo ... the fasterst song in the world.
Zal wel niet, maar qua medicijn tegen de danskramp kan het tellen.
Inclusief deze tongtwister ... the razamataz is a pain in the bum ...

In tegenstelling tot de vier singles van Word Salad,
telt dit album met Room Service en So Long twee radiohits.
In sommige landen kwam daar nog even Crazy Girl bij.

Slechts één non-album b-kant, het wel erg mooie Hiding (So Long).

RED SKIES OVER PARADISE (1981)

Een opmerkelijk debuut, een wat sneller in elkaar gedraaide,
maar hitpotente opvolger en nog steeds geen hit in Engeland.

In de Benelux werd The Worker vaak gedraaid en stond So Long in de top 10.
Maar toetsenist Steve Skolnik hield het voor bekeken. Fischer-Z als trio.

Frontman John Watts trok het laken definitief naar zich toe.
Minder reggaelikjes en meer klemtoon op de gitaren dit keer.
En geen frisse keyboards, maar sfeervolle synthesizers.

Derde deel van een zelfgemaakte CD met 18 favoriete nummers.

12. Marliese haalde de top 20 in Vlaanderen.
Het werd ook vaak op new wave fuiven gedraaid.
Een meezinger die de accentverschuiving naar rock symboliseert.

13. Berlin opent Fischer-Z's meest gewaardeerde album.
Het is een politiek album geworden met de koude oorlog als decor,
maar tijdlozer dan menig vergelijkbaar album uit die periode.

14. Battalions of Strangers hekelt de oorlog.
Muzikaal bijna apocalyptisch met een regen van gitaren en synths.
Toch blijft de muziek altijd genietbaar, nooit zwaar op de hand.

15. Wristcutter's Lullaby was een misplaatste singlekeuze in de UK.
Op de hoes stond Cutter's Lullaby (de censuur). Een vlotte new wave song,
dat wel, maar thematisch niet meteen hitparadevoer.

16. Cruise Missiles is werkelijk prachtig.
Muzikaal doet het terugdenken aan Remember Russia
op Word Salad. En helemeel niet zo gedateerd als je denkt.

17. Bathroom Scenario is interessant omdat het al meer
aansluit bij de twee solo-albums die Watts hierna zou maken.
Later zou hij met een nieuwe bezetting Fischer-Z heroprichten.

18. Eindigen doe ik met het titelnummer Red Skies over Paradise
waar Fischer-Z in de finale nog eens terugkeert naar het geluid
van de twee eerste albums. Wat een onderschatte band ...

Marliese en Berlin waren in de meeste landen de singles.
Met Wristcutter's Lullaby als uitzondering en in Spanje schopte
The Writer (El Escritor) het zelfs tot 45 toeren plaatje.

B-kant van Marliese was Right Hand Men.

WORD SALAD 1979

De reggaelik van The Police, de branie van Talking Heads,
de hoekige neurose van XTC en de pure poplijnen van Squeeze.
John Watts verenigt het allemaal in de eerste drie albums van Fischer-Z.

Verguisd in thuisland UK (nooit een top 40 hit met name)
maar met een fijne schare fans in Duitsland en de Benelux.

Ik heb mijn 18 lievelingstracks op 1 schijfje gezet.

01. Pretty Paracetamol is een ode aan de pijnstiller.
Soepele zanglijn die in de strofes minstens zo avontuurlijk is als in het refrein.
Prominente bashaken en heel inventief inkleurende synthesizers.

02. Het aan vader opgedragen The Worker neemt ons mee
naar de meesterlijke portretschets van Ray Davies en The Kinks.
Een radiohit in de Benelux met die puntige baslijn en die warme synths.

03. Het aardige Wax Dolls was het debuut van Fischer-Z.
Het is trouwens niet eenvoudig om een singles discografie
samen te stellen van de groep. In bijna elk land andere singles.

04. Remember Russia is een beklijvende compositie.
Een meer bespiegelend nummer dat de basis zou vormen
van hun derde en meest politieke album Red Skies over Paradise.

05. The French Let Her is een erg fijne albumtrack waarin
de meer muzikale component van Fischer-Z en de punkrock component
(want ook John Watts is kind van zijn tijd) met elkaar versmelten.

06. Acrobats is het Devo moment van Fischer-Z.
Halsoverkop buitelende synthriff en basloopjes zijn de basis.
I'm an acrobat, you can't kill me zingt de onvolprezen John Watts.

Als ik op discogs rondneus, vind ik nog de volgende,
volgens mij nog nooit op CD verschenen b-kantjes tussen.

Angry Brigade (Wax Dolls), Bigger Slice Now (Remember Russia),
Kitten Curry (The Worker) en High Wire Walker (Pretty Paracetamol
dat in de UK werd uitgebracht onder de titel First Impressions).

Dat wordt dus een 12 + 4 = 16 track remaster ... waar wacht EMI nog op?