Hier kun je zien welke berichten dazzler als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Kate Bush - Hounds of Love (1985)
0
geplaatst: 11 mei 2009, 13:41 uur
HOUNDS OF LOVE 1985
Meestal haal ik een album nog eens uit de kast
terwijl ik een recensie schrijf, maar soms hoeft dat niet.
Dan zit een plaat zodanig in mijn systeem, dat ik hem meteen kan oproepen.
Hounds of Love is een slimme plaat.
Na het experimenteel te mistige The Dreaming (1982),
schrijft Kate alvast 5 potentiële hitsingles voor het volgende album.
Kant 1 bevat dan ook daadwerkelijk 4 singles,
waarvan vooral de twee eerste (tracks 1 en 5) het bijzonder goed deden.
Running up That Hill was overal in Europa een waardige top 10 hit.
EMI vond de oorspronkelijke titel "A Deal with God" iets te riskant.
Bush slaagt erin om een perfecte synthpop single te schrijven.
De tekst probeert om op subtiele wijze het menselijk liefdesspel
te omschrijven als een goddelijke ervaring ... Althans, zo ervaar ik het.
Cloudbusting vind ik nog net iets sterker dan Running up that Hill.
Meesterlijke clip ... vader uitvinder geeft kennis door aan dochter elf.
Je hoort in de muziek als het ware dat wolkenkanon tot leven komen.
YouTube - Kate Bush Cloudbusting
Ik ben zowat verslaafd aan die typische 80s synth strings.
Denk oa ook aan Here Comes the Rain Again van Eurythmics,
Wishful Thinking van China Crisis of Sounds Like a Melody van Alphaville.
Titelsong Hounds of Love was de derde single.
Misschien vind ik dit wel de meest commerciële track van de plaat.
Een goed hoorbare knieval richting hitparade ... maar aardig genoeg.
The Big Sky (single vier dus) trekt de wolkenmetafoor van Cloudbusting
door tot in een bombastische finale: stapelwolken zeg maar.
Mother Stands for Comfort past in de ongeschreven regel
dat Kate minstens één liedje per album wijdt aan de moederschoot.
Ook hier een lullaby, vanuit de baarmoeder gecomponeerd bijna.
THE NINTH WAVE 1985
Kant 2 van het album krijgt op de vinyl editie een subtitel mee.
En je hoort ook meteen dat tracks 6-12 een songcyclus vormen.
Nummers die qua stijl en arrangement soms loodrecht op elkaar staan,
worden naadloos in elkaar gemixt ... ik moet aan Pink Floyds The Wall denken.
And Dream of Sheep is een breekbaar wiegeliedje
en vindt zijn doublure in The Morning Fog, een coda om bij te ontwaken.
De eerste vind ik prachtig, de laatste overtuigt me veel minder.
Daartussen ontspint zich een reeks dromen en visioenen.
Under Ice is onheilspellend donker: krokodil onder het bed.
Waking the Witch is een logisch gevolg daarop.
Klapwiekende stem ... ik moet almaar aan Platvoetje van de Schuberts denken
(wie kids heeft, kent die prachtig geïllustreerde boeken van dit duo misschien).
De heksen van Kate Bush hebben altijd meer in hun toverhoed
dan een bezemsteel, een zwarte kat en wat paddengif.
Watching You Without Me verbreekt even de magie.
Een "down to earth ballad" over jij en ik. Een welgekomen rustpunt ook,
want met een minimum aan productionele trucs en synths tot stand gebracht.
Jig of Life trekt plotsklaps een blik folkviolen open.
Dit nummer contrasteert misschien iets te nadrukkelijk
met het andere materiaal op het album om te overtuigen.
Hello Earth vraagt een paar beluisteringen.
Een behoorlijk lang nummer dat me altijd wat
aan de foetus uit 2001 A Space Odyssey doet denken.
Astronautenkoren: mens en machine versus elfje en natuur.
YouTube - Kate Bush - Hello Earth
Hoeveel ruimte is er anno 2009 nog voor het sprookje?
Waar anders dan in de oude platen van Kate Bush vinden
Oberon, elfen, trollen en heksen nog een veilig onderkomen?
I get out of my car,
Step into the night
And look up at the sky.
And there's something bright,
Travelling fast.
Just look at it go!
De ruimte is zwanger van satellieten en radioverkeer.
Het is in de muziek dat sprookjesfiguren uit de kinderdroom
hun eeuwige leven nog onbekommerd kunnen leiden.
Waar mythe en werkelijkheid hand in hand gaan.
Toen de dieren nog spraken en de wereld nog een wonder heette.
En God Sprak: laat er licht zijn.
En er was licht.
De magie van het woord.
Het wonder van een verhaal.
De kracht van een lied.
And I don't know when
But just saying it could even make it happen.
Leve Kate Bush.
Meestal haal ik een album nog eens uit de kast
terwijl ik een recensie schrijf, maar soms hoeft dat niet.
Dan zit een plaat zodanig in mijn systeem, dat ik hem meteen kan oproepen.
Hounds of Love is een slimme plaat.
Na het experimenteel te mistige The Dreaming (1982),
schrijft Kate alvast 5 potentiële hitsingles voor het volgende album.
Kant 1 bevat dan ook daadwerkelijk 4 singles,
waarvan vooral de twee eerste (tracks 1 en 5) het bijzonder goed deden.
Running up That Hill was overal in Europa een waardige top 10 hit.
EMI vond de oorspronkelijke titel "A Deal with God" iets te riskant.
Bush slaagt erin om een perfecte synthpop single te schrijven.
De tekst probeert om op subtiele wijze het menselijk liefdesspel
te omschrijven als een goddelijke ervaring ... Althans, zo ervaar ik het.
Cloudbusting vind ik nog net iets sterker dan Running up that Hill.
Meesterlijke clip ... vader uitvinder geeft kennis door aan dochter elf.
Je hoort in de muziek als het ware dat wolkenkanon tot leven komen.
YouTube - Kate Bush Cloudbusting
Ik ben zowat verslaafd aan die typische 80s synth strings.
Denk oa ook aan Here Comes the Rain Again van Eurythmics,
Wishful Thinking van China Crisis of Sounds Like a Melody van Alphaville.
Titelsong Hounds of Love was de derde single.
Misschien vind ik dit wel de meest commerciële track van de plaat.
Een goed hoorbare knieval richting hitparade ... maar aardig genoeg.
The Big Sky (single vier dus) trekt de wolkenmetafoor van Cloudbusting
door tot in een bombastische finale: stapelwolken zeg maar.
Mother Stands for Comfort past in de ongeschreven regel
dat Kate minstens één liedje per album wijdt aan de moederschoot.
Ook hier een lullaby, vanuit de baarmoeder gecomponeerd bijna.
THE NINTH WAVE 1985
Kant 2 van het album krijgt op de vinyl editie een subtitel mee.
En je hoort ook meteen dat tracks 6-12 een songcyclus vormen.
Nummers die qua stijl en arrangement soms loodrecht op elkaar staan,
worden naadloos in elkaar gemixt ... ik moet aan Pink Floyds The Wall denken.
And Dream of Sheep is een breekbaar wiegeliedje
en vindt zijn doublure in The Morning Fog, een coda om bij te ontwaken.
De eerste vind ik prachtig, de laatste overtuigt me veel minder.
Daartussen ontspint zich een reeks dromen en visioenen.
Under Ice is onheilspellend donker: krokodil onder het bed.
Waking the Witch is een logisch gevolg daarop.
Klapwiekende stem ... ik moet almaar aan Platvoetje van de Schuberts denken
(wie kids heeft, kent die prachtig geïllustreerde boeken van dit duo misschien).
De heksen van Kate Bush hebben altijd meer in hun toverhoed
dan een bezemsteel, een zwarte kat en wat paddengif.
Watching You Without Me verbreekt even de magie.
Een "down to earth ballad" over jij en ik. Een welgekomen rustpunt ook,
want met een minimum aan productionele trucs en synths tot stand gebracht.
Jig of Life trekt plotsklaps een blik folkviolen open.
Dit nummer contrasteert misschien iets te nadrukkelijk
met het andere materiaal op het album om te overtuigen.
Hello Earth vraagt een paar beluisteringen.
Een behoorlijk lang nummer dat me altijd wat
aan de foetus uit 2001 A Space Odyssey doet denken.
Astronautenkoren: mens en machine versus elfje en natuur.
YouTube - Kate Bush - Hello Earth
Hoeveel ruimte is er anno 2009 nog voor het sprookje?
Waar anders dan in de oude platen van Kate Bush vinden
Oberon, elfen, trollen en heksen nog een veilig onderkomen?
I get out of my car,
Step into the night
And look up at the sky.
And there's something bright,
Travelling fast.
Just look at it go!
De ruimte is zwanger van satellieten en radioverkeer.
Het is in de muziek dat sprookjesfiguren uit de kinderdroom
hun eeuwige leven nog onbekommerd kunnen leiden.
Waar mythe en werkelijkheid hand in hand gaan.
Toen de dieren nog spraken en de wereld nog een wonder heette.
En God Sprak: laat er licht zijn.
En er was licht.
De magie van het woord.
Het wonder van een verhaal.
De kracht van een lied.
And I don't know when
But just saying it could even make it happen.
Leve Kate Bush.
Kate Bush - The Dreaming (1982)
0
geplaatst: 19 maart 2014, 13:47 uur
THE DREAMING 1982
Tante Kaat was hoorbaar into synthesizers anno 1982.
The Dreaming staat bekend als een behoorlijk experimenteel album.
Op Hounds of Love (1985) zou ze wijselijk een opsplitsing maken
tussen een hitgevoelige plaatkant en een experimentele plaatkant.
Eigenlijk heeft The Dreaming wel wat van Pink Floyds The Wall (1979).
En dat schrijven we heus niet enkel omdat we weten dat Dave Gilmour
de artistieke bal voor Kate aan het rollen bracht.
Ik bedoel het maximaal integreren van studio-effecten (met bombast als resultaat)
in een songcyclus met nummers die eerder deel van een geheel zijn dan op zichzelf staand.
The Dreaming is een plaat waarin de songs in elkaar overlopen.
Dat deed Bush al succesvol op de voorganger Never for Ever (1980).
Maar dit keer stoeit ze nog nadrukkelijker met de mogelijkheden van de studio.
Vier songs werden op single uitgebracht en het zijn meteen de meest hitgevoelige.
Al scoor je met het lieflijke There Goes a Tenner en Suspended in Gaffa geen wereldhit.
De reden waarom The Dreaming zelden in een Kate Bush album top 3 opduikt
is volgen mij dat te veel songs ten dienste staan van het geheel, het concept.
Op Never for Ever nam Bush ons mee in haar eigen sprookjesbos.
The Dreaming richt zich iets meer op de nachtmerrie ipv de droom.
Houdini is misschien wel de sleutelsong.
Niets is wat het lijkt aan de binnenkant van je ogen.
Van de niet-singles valt Night of the Swallow behoorlijk goed mee.
Ik hou wel van de manier waarop ze uillean pipes integreert in het synthetische geheel.
Een song die wonderwel bijdraagt tot de totale luisterervaring, maar moeilijk op eigen been staat.
Eigenlijk klinkt The Dreaming op zich als een weliswaar geslaagde vingeroefening
voor The Ninth Wave, het van sterkere songs voorzien opus op kant 2 van Hounds of Love (1985).
Al moet ik toegeven dat vooral kant 2 van The Dreaming mij kan bekoren.
De minst sterke nummers lijken mij Leave It Open en het schreeuwerige Get Out of My House.
En Pull out the Pin is een groeiplaatje dat, zoals het hele album eigenlijk, wat tijd nodig heeft.
De beste nummers zijn blijven voor toch de twee hits.
Het ontstuimige Sat in Your Lap liet in 1981 al een heel andere Kate Bush horen
en de titelsong met zijn dromerig deinend ritme behoort ongetwijfeld to haar klassiekers.
Tante Kaat was hoorbaar into synthesizers anno 1982.
The Dreaming staat bekend als een behoorlijk experimenteel album.
Op Hounds of Love (1985) zou ze wijselijk een opsplitsing maken
tussen een hitgevoelige plaatkant en een experimentele plaatkant.
Eigenlijk heeft The Dreaming wel wat van Pink Floyds The Wall (1979).
En dat schrijven we heus niet enkel omdat we weten dat Dave Gilmour
de artistieke bal voor Kate aan het rollen bracht.
Ik bedoel het maximaal integreren van studio-effecten (met bombast als resultaat)
in een songcyclus met nummers die eerder deel van een geheel zijn dan op zichzelf staand.
The Dreaming is een plaat waarin de songs in elkaar overlopen.
Dat deed Bush al succesvol op de voorganger Never for Ever (1980).
Maar dit keer stoeit ze nog nadrukkelijker met de mogelijkheden van de studio.
Vier songs werden op single uitgebracht en het zijn meteen de meest hitgevoelige.
Al scoor je met het lieflijke There Goes a Tenner en Suspended in Gaffa geen wereldhit.
De reden waarom The Dreaming zelden in een Kate Bush album top 3 opduikt
is volgen mij dat te veel songs ten dienste staan van het geheel, het concept.
Op Never for Ever nam Bush ons mee in haar eigen sprookjesbos.
The Dreaming richt zich iets meer op de nachtmerrie ipv de droom.
Houdini is misschien wel de sleutelsong.
Niets is wat het lijkt aan de binnenkant van je ogen.
Van de niet-singles valt Night of the Swallow behoorlijk goed mee.
Ik hou wel van de manier waarop ze uillean pipes integreert in het synthetische geheel.
Een song die wonderwel bijdraagt tot de totale luisterervaring, maar moeilijk op eigen been staat.
Eigenlijk klinkt The Dreaming op zich als een weliswaar geslaagde vingeroefening
voor The Ninth Wave, het van sterkere songs voorzien opus op kant 2 van Hounds of Love (1985).
Al moet ik toegeven dat vooral kant 2 van The Dreaming mij kan bekoren.
De minst sterke nummers lijken mij Leave It Open en het schreeuwerige Get Out of My House.
En Pull out the Pin is een groeiplaatje dat, zoals het hele album eigenlijk, wat tijd nodig heeft.
De beste nummers zijn blijven voor toch de twee hits.
Het ontstuimige Sat in Your Lap liet in 1981 al een heel andere Kate Bush horen
en de titelsong met zijn dromerig deinend ritme behoort ongetwijfeld to haar klassiekers.
Kate Bush - The Kick Inside (1978)
0
geplaatst: 3 april 2009, 18:16 uur
THE KICK INSIDE 1978
Hoe definieer je de stem van Kate Bush?
Ze is vaak elfje en heks op één en dezelfde plaat.
Sirene ... zingende walvis ... zo begint dit meesterlijke debuut.
Met het zingen van een walvis in de blauwte van de oceaan.
Moving ... en meteen is daar die associatie met de moederschoot
die heel haar oeuvre doorloopt als een rode navelstreng bijna.
Omgeven door water zwommen wij ooit in de baarmoeder;
En af en toe voelde mama onze stamp in haar schoot.
Moving dus ... onbewogen blijven bij dit debuut is onmogelijk.
Begeleid door warme pianoklanken zingt Kate over het lief en leed.
In The Saxophone Song zelfs omweven door een blazers arrangement.
Strange, want Kate zal op haar volgende platen zelden of nooit blazers inzetten.
Strange Phenomena vervolmaakt het sterke openingstrio.
Een vleugje musical (Sound of Music) is haar niet vreemd.
De nummers vloeien organisch in elkaar over ...
In Kite en James and the Cold Gun laat tante Kaat haar tanden zien.
Een geluid dat ze op de toepasselijk getitelde opvolger Lionheart
verder zal uitwerken ... een geluid dat mij minder kan bekoren.
Over The Man with the Child in His Eyes is al vaak geschreven.
Ze was een jaar of 16 toen Pink Floyds David Gilmour haar demo hoorde.
Het werd ook de tweede en laatste single van dit album.
Een breekbaar liedje, iets te akoestisch voor een hit.
Wuthering Heights is een klassieker.
Bekender misschien nog dan het boek waarop het gebaseerd is.
Kate's pensioennummer ... een totaal performance waar ik U tegen zeg.
Op Feel It dwaalt Kate in een bos van witte en zwarte pianotoetsen.
Het lied beklijft iets minder, maar opent wel een reeks van absolute
hoogtepunten ... elk nummer staat als een huis.
Oh to Be in Love klinkt als een toverformule.
Met dit lied tussen de oren wordt iedereen verliefd op jou.
L'Amour Looks Something Like You is aardig.
Them Heavy People misschien de verloren gewaande single.
Want dit lied heeft de hitpotentie ... maar bleef netjes op het album.
Room for the Life is mijn favoriet van het album.
Hier hanteert Kate voor het eerst uitgebreid de moederschootmetafoor,
wat ze later meermaals zal herhalen (Breathing, Mothers Stand for Comfort).
Het titelnummer The Kick Inside is een gepast coda
van een bijzonder intrigerend debuut, een album waarop
Kate haar akoestische en organische zelf is ... later wordt
soms te nadrukkelijk geflirt met rockgitaren en synthesizers.
Op Hounds of Love zal Kate op bijna even intrigerende wijze
als op dit debuut de balans vinden tussen muziek en sprookjestekst.
Dit keer met het 80s synthgeluid, hier nog met akoestische pianoklanken.
Hoe definieer je de stem van Kate Bush?
Ze is vaak elfje en heks op één en dezelfde plaat.
Sirene ... zingende walvis ... zo begint dit meesterlijke debuut.
Met het zingen van een walvis in de blauwte van de oceaan.
Moving ... en meteen is daar die associatie met de moederschoot
die heel haar oeuvre doorloopt als een rode navelstreng bijna.
Omgeven door water zwommen wij ooit in de baarmoeder;
En af en toe voelde mama onze stamp in haar schoot.
Moving dus ... onbewogen blijven bij dit debuut is onmogelijk.
Begeleid door warme pianoklanken zingt Kate over het lief en leed.
In The Saxophone Song zelfs omweven door een blazers arrangement.
Strange, want Kate zal op haar volgende platen zelden of nooit blazers inzetten.
Strange Phenomena vervolmaakt het sterke openingstrio.
Een vleugje musical (Sound of Music) is haar niet vreemd.
De nummers vloeien organisch in elkaar over ...
In Kite en James and the Cold Gun laat tante Kaat haar tanden zien.
Een geluid dat ze op de toepasselijk getitelde opvolger Lionheart
verder zal uitwerken ... een geluid dat mij minder kan bekoren.
Over The Man with the Child in His Eyes is al vaak geschreven.
Ze was een jaar of 16 toen Pink Floyds David Gilmour haar demo hoorde.
Het werd ook de tweede en laatste single van dit album.
Een breekbaar liedje, iets te akoestisch voor een hit.
Wuthering Heights is een klassieker.
Bekender misschien nog dan het boek waarop het gebaseerd is.
Kate's pensioennummer ... een totaal performance waar ik U tegen zeg.
Op Feel It dwaalt Kate in een bos van witte en zwarte pianotoetsen.
Het lied beklijft iets minder, maar opent wel een reeks van absolute
hoogtepunten ... elk nummer staat als een huis.
Oh to Be in Love klinkt als een toverformule.
Met dit lied tussen de oren wordt iedereen verliefd op jou.
L'Amour Looks Something Like You is aardig.
Them Heavy People misschien de verloren gewaande single.
Want dit lied heeft de hitpotentie ... maar bleef netjes op het album.
Room for the Life is mijn favoriet van het album.
Hier hanteert Kate voor het eerst uitgebreid de moederschootmetafoor,
wat ze later meermaals zal herhalen (Breathing, Mothers Stand for Comfort).
Het titelnummer The Kick Inside is een gepast coda
van een bijzonder intrigerend debuut, een album waarop
Kate haar akoestische en organische zelf is ... later wordt
soms te nadrukkelijk geflirt met rockgitaren en synthesizers.
Op Hounds of Love zal Kate op bijna even intrigerende wijze
als op dit debuut de balans vinden tussen muziek en sprookjestekst.
Dit keer met het 80s synthgeluid, hier nog met akoestische pianoklanken.
Kate Bush - The Whole Story (1986)
0
geplaatst: 24 mei 2022, 10:19 uur
THE WHOLE STORY
Het bijft natuurlijk een wat misplaatste titel. In de gatefold van het album en in het CD boekje staan alle hoezen van haar singles, albums en video's tot 1986 afgebeeld (al zitten er chronologische een paar fouten in de singles lijst). Maar deze verzamelaar telt slechts 12 liedjes. En de CD voegt er geen enkele bonustrack aan toe. Tussen die 12 liedjes zit dan ook nog eens een nieuwe single en een herwerking van Wuthering Heights. Al deze factoren verhinderen mij om 5 sterren uit de delen.
Met Them Heavy People, Hammer Horror, December Will Be Magic Again, There Goes A Tenner, Suspended In Gaffa en The Big Sky (best haalbaar op CD) zou deze compilatie zijn naam meer eer hebben aangedaan. En dan graag de originele versie van Wuthering Heights. Die nieuwe volstond als b-kant van Experiment IV.
Het bijft natuurlijk een wat misplaatste titel. In de gatefold van het album en in het CD boekje staan alle hoezen van haar singles, albums en video's tot 1986 afgebeeld (al zitten er chronologische een paar fouten in de singles lijst). Maar deze verzamelaar telt slechts 12 liedjes. En de CD voegt er geen enkele bonustrack aan toe. Tussen die 12 liedjes zit dan ook nog eens een nieuwe single en een herwerking van Wuthering Heights. Al deze factoren verhinderen mij om 5 sterren uit de delen.
Met Them Heavy People, Hammer Horror, December Will Be Magic Again, There Goes A Tenner, Suspended In Gaffa en The Big Sky (best haalbaar op CD) zou deze compilatie zijn naam meer eer hebben aangedaan. En dan graag de originele versie van Wuthering Heights. Die nieuwe volstond als b-kant van Experiment IV.
Kevin Rowland & Dexys Midnight Runners - Too-Rye-Ay (1982)
0
geplaatst: 9 maart 2009, 15:26 uur
TOO-RYE-AY 1982
Wat een steengoede plaat is dit toch.
Geen enkel matig nummer, allemaal hoogtepunten.
En dan ontbreken er nog twee mooie singles
die qua tijdperk en line-up ook bij dit album passen.
Show Me en Let's Get This Straight (from the Start) met name.
Die kan je terugvinden op de uitstekende Master Serie verzamelaar.
Het albumt opent met de onweerstaanbare zwier van The Celtic Soul Brothers.
Even werd deze naam door opperhoofd Kevin Rowland overwogen
als nieuwe groepsnaam: fusie van folk en soul in een drieminuten song.
Let's Make This Precious is mijn favoriete nummer hier.
Koper en violen versmelten toe een perfecte swinger.
Sing me a record that sounds pure and true
No not those guitars,they're too noisy and crude
Pak aan ... een prachtige tekst met huilende vocalen.
All in All is een degelijke wals en doet me denken
aan Love Is All van Roger Glover & Friends uit 1975.
De "butterfly ball revisited" ... draai gerust een rondje mee.
Jackie Wilson Said laat auteur Van Morrison aanrukken op backing vocalen.
De DMR versie blijft het origineel trouw, zij het met meer snik in de stem.
Old is subliem ... een ballad die begint met een koortje.
Daarna waardig ouder worden op een slepende viooltoetsen.
In de fade out van het lied wordt Let's Make This Precious hernomen.
Kant 2 opent met een ijzersterk duo.
Plan B (een wat oudere DMR single) werd in een nieuw jasje gestoken.
Nou ja, jasje, zeg maar tuinbroek van jeans. Je ziet Kevin Rowland
met z'n kornuiten als Olivers Twist van de 80s door de straten stappen.
I'll Show You is een ontroerende ode aan alle verschoppelingen.
Met Liars A to E en Until I Believe in My Soul worden voluit
de kaart van de Rowlandiaanse soulmuziek getrokken.
Strijkers, blokfluiten en een stukje "dexyland" jazz.
Kevin deelt zijn muzikaal orgasme met de luisteraar.
En dan, als toemaatje bijna, is er de megahit Come on Eileen.
Een ode aan Jackie Wilson en de eerste koperen kelen van de soul.
Meer dan een danspotente lovesong, hoe grijsgedraaid ie ook moge wezen.
Eindigen doet de plaat met een Iers, traditioneel wijsje.
Jammer genoeg bevat de albumversie van Come on Eileen
niet die heerlijke vioolintro die de single (en de clip) zo bijzonder maakten.
Als bonustracks onderscheiden zich de rommelige,
instrumentale jam Dubious en de haarfijne, met folk gelardeerde
cover T.S.O.P. (aka The Sound of Philadelphia).
Zoals gezegd mis ik de single die aan dit album voorafging,
het ontstuimige Show Me en de single die in het verlengde van Too-Rye-Ay
geen hit mocht worden: Let's Get This Straight (from the Start) (wel op de deluxe editie).
Wie dacht dat hij met Come on Eileen alles van DMR
gehoord had, moet zich heel dringend eens gaan herbronnen ...
but ... First bare your hearts and cleanse your souls ...
Wat een steengoede plaat is dit toch.
Geen enkel matig nummer, allemaal hoogtepunten.
En dan ontbreken er nog twee mooie singles
die qua tijdperk en line-up ook bij dit album passen.
Show Me en Let's Get This Straight (from the Start) met name.
Die kan je terugvinden op de uitstekende Master Serie verzamelaar.
Het albumt opent met de onweerstaanbare zwier van The Celtic Soul Brothers.
Even werd deze naam door opperhoofd Kevin Rowland overwogen
als nieuwe groepsnaam: fusie van folk en soul in een drieminuten song.
Let's Make This Precious is mijn favoriete nummer hier.
Koper en violen versmelten toe een perfecte swinger.
Sing me a record that sounds pure and true
No not those guitars,they're too noisy and crude
Pak aan ... een prachtige tekst met huilende vocalen.
All in All is een degelijke wals en doet me denken
aan Love Is All van Roger Glover & Friends uit 1975.
De "butterfly ball revisited" ... draai gerust een rondje mee.
Jackie Wilson Said laat auteur Van Morrison aanrukken op backing vocalen.
De DMR versie blijft het origineel trouw, zij het met meer snik in de stem.
Old is subliem ... een ballad die begint met een koortje.
Daarna waardig ouder worden op een slepende viooltoetsen.
In de fade out van het lied wordt Let's Make This Precious hernomen.
Kant 2 opent met een ijzersterk duo.
Plan B (een wat oudere DMR single) werd in een nieuw jasje gestoken.
Nou ja, jasje, zeg maar tuinbroek van jeans. Je ziet Kevin Rowland
met z'n kornuiten als Olivers Twist van de 80s door de straten stappen.
I'll Show You is een ontroerende ode aan alle verschoppelingen.
Met Liars A to E en Until I Believe in My Soul worden voluit
de kaart van de Rowlandiaanse soulmuziek getrokken.
Strijkers, blokfluiten en een stukje "dexyland" jazz.
Kevin deelt zijn muzikaal orgasme met de luisteraar.
En dan, als toemaatje bijna, is er de megahit Come on Eileen.
Een ode aan Jackie Wilson en de eerste koperen kelen van de soul.
Meer dan een danspotente lovesong, hoe grijsgedraaid ie ook moge wezen.
Eindigen doet de plaat met een Iers, traditioneel wijsje.
Jammer genoeg bevat de albumversie van Come on Eileen
niet die heerlijke vioolintro die de single (en de clip) zo bijzonder maakten.
Als bonustracks onderscheiden zich de rommelige,
instrumentale jam Dubious en de haarfijne, met folk gelardeerde
cover T.S.O.P. (aka The Sound of Philadelphia).
Zoals gezegd mis ik de single die aan dit album voorafging,
het ontstuimige Show Me en de single die in het verlengde van Too-Rye-Ay
geen hit mocht worden: Let's Get This Straight (from the Start) (wel op de deluxe editie).
Wie dacht dat hij met Come on Eileen alles van DMR
gehoord had, moet zich heel dringend eens gaan herbronnen ...
but ... First bare your hearts and cleanse your souls ...
Killing Joke - Night Time (1985)
0
geplaatst: 12 januari 2013, 22:06 uur
Ik doe mijn duit in het zakje.
Love Like Blood lijkt op The Lebanon van The Human League.
De tekst van Multitudes zit vol links naar Joy Division.
Far from the multitudes a few will always stand
They don't fit in they don't belong, move on, move on this way
Within DISORDER I assume my role
Laugh and cry as I accept
ETERNAL indolence through ages
'til restless (er stond bijna DEAD) SOULS begin to wake
Perfection within DECADES of dissatisfaction and disillusion
A MEANS TO no END, a means to no end
De hoesfoto's op de single Sanity
http://sphotos-b.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/c0.0.403.403/p403x403/537191_482865455098178_1430172987_n.jpg
van het volgende album doet stilistisch denken aan de single hoes van U2s The Unforgettable Fire
http://diskoduck.cz/shop/images/U2-The-Unforgettable-15235.jpg .
Het kan allemaal toeval zijn, maar Killing Joke zette zwaar in op de markt.
En dat (en dat vind ik het belangrijkste) zonder hun eigen sound te verloochenen.
De nummers liggen goed in het gehoor, de gitaren blijven krassen,
de drums blijven mokerslagen, de bas zit lekker diep, maar vooral de broeierige keyboards
maken het verschil met de vorige albums, al komt het onderschatte Fire Dances aardig in de buurt.
En de riff van Eighties werd gepikt door Nirvana voor Come As You Are natuurlijk.
Love Like Blood lijkt op The Lebanon van The Human League.
De tekst van Multitudes zit vol links naar Joy Division.
Far from the multitudes a few will always stand
They don't fit in they don't belong, move on, move on this way
Within DISORDER I assume my role
Laugh and cry as I accept
ETERNAL indolence through ages
'til restless (er stond bijna DEAD) SOULS begin to wake
Perfection within DECADES of dissatisfaction and disillusion
A MEANS TO no END, a means to no end
De hoesfoto's op de single Sanity
http://sphotos-b.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/c0.0.403.403/p403x403/537191_482865455098178_1430172987_n.jpg
van het volgende album doet stilistisch denken aan de single hoes van U2s The Unforgettable Fire
http://diskoduck.cz/shop/images/U2-The-Unforgettable-15235.jpg .
Het kan allemaal toeval zijn, maar Killing Joke zette zwaar in op de markt.
En dat (en dat vind ik het belangrijkste) zonder hun eigen sound te verloochenen.
De nummers liggen goed in het gehoor, de gitaren blijven krassen,
de drums blijven mokerslagen, de bas zit lekker diep, maar vooral de broeierige keyboards
maken het verschil met de vorige albums, al komt het onderschatte Fire Dances aardig in de buurt.
En de riff van Eighties werd gepikt door Nirvana voor Come As You Are natuurlijk.
Kim Wilde - Catch as Catch Can (1983)
0
geplaatst: 9 juli 2008, 09:59 uur
CATCH AS CATCH CAN (1983)
vervolledigt de eerste Kim Wilde trilogie.
Daarna zou ze (het tanende) Rak Records verlaten
met een heel sterke compilatie The Very Best of (1984)
en tekende ze een contract bij MCA Records.
Slechts twee singels hier,
wellicht omdat Kim minder poplair was in de UK
dan in de meeste Europese landen.
Love Blonde / Can You Hear It
Dancing in the Dark / Back Street Driver
Van beide singels bestaan ook 12" versies.
De albumversie van Love Blondie is iets langer
en heeft een mooiere intro dan de hitversie.
Dancing in the Dark is het enige nummer uit deze periode
dat niet door broer Ricky en papa Marty geschreven werd.
Back Street Driver is een heel ander, veel meer
swingend lied dan de albumtrack Back Street Joe.
Omdat de singels het zo goed deden in Europa
verscheen in sommige landen (ook bij ons) nog een derde singel.
House of Salome / Sing It out for Love
House of Salome lijkt een beetje op View from a Bridge.
Maar de bloedmooie ballad Stay Awhile had ook op singel gemogen.
Dit derde album toont meer evenwicht tussen synth en gitaar.
Een aantal nummers grijpen terug naar haar debuut,
terwijl op de andere songs weer met synths geëxperimenteerd wordt.
Can You Hear It is op zich een mooi voorbeeld van dat evenwicht.
De 12" versies van de eerste twee singels zijn
samen met Back Street Driver terug te vinden op The Hits Collection (2006).
Om de rest van het niet meer op CD verkrijgbare album
bij elkaar te puzzelen heb je onder meer de alleen in Australië
uitgebrachte 2CD verzamelaar The Collection (1998) nodig.
vervolledigt de eerste Kim Wilde trilogie.
Daarna zou ze (het tanende) Rak Records verlaten
met een heel sterke compilatie The Very Best of (1984)
en tekende ze een contract bij MCA Records.
Slechts twee singels hier,
wellicht omdat Kim minder poplair was in de UK
dan in de meeste Europese landen.
Love Blonde / Can You Hear It
Dancing in the Dark / Back Street Driver
Van beide singels bestaan ook 12" versies.
De albumversie van Love Blondie is iets langer
en heeft een mooiere intro dan de hitversie.
Dancing in the Dark is het enige nummer uit deze periode
dat niet door broer Ricky en papa Marty geschreven werd.
Back Street Driver is een heel ander, veel meer
swingend lied dan de albumtrack Back Street Joe.
Omdat de singels het zo goed deden in Europa
verscheen in sommige landen (ook bij ons) nog een derde singel.
House of Salome / Sing It out for Love
House of Salome lijkt een beetje op View from a Bridge.
Maar de bloedmooie ballad Stay Awhile had ook op singel gemogen.
Dit derde album toont meer evenwicht tussen synth en gitaar.
Een aantal nummers grijpen terug naar haar debuut,
terwijl op de andere songs weer met synths geëxperimenteerd wordt.
Can You Hear It is op zich een mooi voorbeeld van dat evenwicht.
De 12" versies van de eerste twee singels zijn
samen met Back Street Driver terug te vinden op The Hits Collection (2006).
Om de rest van het niet meer op CD verkrijgbare album
bij elkaar te puzzelen heb je onder meer de alleen in Australië
uitgebrachte 2CD verzamelaar The Collection (1998) nodig.
Kim Wilde - Kim Wilde (1981)
0
geplaatst: 9 juli 2008, 09:32 uur
KIM WILDE (1981)
is het ijzersterk debuut van de toen net 20 jarige Kim Wilde.
Papa Marty Wilde (Brits popster eind jaren 50 - begin jaren 60)
schreef de teksten en broertje Ricky componeerde de muziek.
Kauwgompop van de bovenste plank.
Kim zit chronologisch tussen Blondie en Nena
en heeft een weinig toonvast, maar aanlokkelijk, nasaal stemgeluid.
Ze leek op het coole buurmeisje, je eerste jeugdliefde uit de meisjesschool ...
Heel sterk waren ook haar singels,
zeker in de beginperiode bij Rak Records (1981-1983).
De b-kantjes hadden vaak evenveel hitpotentie.
Kids in America / Tuning in Tuning on
Chequered Love / Shane
Water on Glass / Boys (dubbele A-kant)
De eerste twee singels waren top 5 in de Benelux.
De laatste singel zat geprangd tussen het succes
van Chequered Love en Cambodia.
Maar dit album heeft met het rockende Our Town,
het ska-uitstpaje 2-6-5-8-0 en de met veel overtuiging gezongen
ballad You'll Never Be So Wrong nog drie singelkandidaten.
Dat laatste nummer werd zelfs een singel voor labelgenoot Hot Chocolate.
Maar liefst 7 nummers haalden (terecht)
haar eerste verzamelLP The Very Best of (1984).
Shane en Boys staan niet op het album.
De CD versie is jammer genoeg niet meer verkrijgbaar,
maar heel wat budget verzamelaars bieden dit album bijna integraal aan.
Voor de b-kantjes is er nog altijd The Hits Collection (2006).
is het ijzersterk debuut van de toen net 20 jarige Kim Wilde.
Papa Marty Wilde (Brits popster eind jaren 50 - begin jaren 60)
schreef de teksten en broertje Ricky componeerde de muziek.
Kauwgompop van de bovenste plank.
Kim zit chronologisch tussen Blondie en Nena
en heeft een weinig toonvast, maar aanlokkelijk, nasaal stemgeluid.
Ze leek op het coole buurmeisje, je eerste jeugdliefde uit de meisjesschool ...
Heel sterk waren ook haar singels,
zeker in de beginperiode bij Rak Records (1981-1983).
De b-kantjes hadden vaak evenveel hitpotentie.
Kids in America / Tuning in Tuning on
Chequered Love / Shane
Water on Glass / Boys (dubbele A-kant)
De eerste twee singels waren top 5 in de Benelux.
De laatste singel zat geprangd tussen het succes
van Chequered Love en Cambodia.
Maar dit album heeft met het rockende Our Town,
het ska-uitstpaje 2-6-5-8-0 en de met veel overtuiging gezongen
ballad You'll Never Be So Wrong nog drie singelkandidaten.
Dat laatste nummer werd zelfs een singel voor labelgenoot Hot Chocolate.
Maar liefst 7 nummers haalden (terecht)
haar eerste verzamelLP The Very Best of (1984).
Shane en Boys staan niet op het album.
De CD versie is jammer genoeg niet meer verkrijgbaar,
maar heel wat budget verzamelaars bieden dit album bijna integraal aan.
Voor de b-kantjes is er nog altijd The Hits Collection (2006).
Kim Wilde - Select (1982)
0
geplaatst: 9 juli 2008, 09:50 uur
SELECT (1982)
volgde wellicht te dicht op het debuut.
De composities zijn een pak zwakker en de overdaad aan
synthesizers zorgt soms voor een te drastische koerswijziging.
Gelukkig is daar op de singels weinig van te merken.
DIe waren opnieuw top 5 in de Benelux.
Cambodia / Watching for Shapes
View from a Bridge / Take Me Tonight
De laatste twee nummers (soms als één enkele
track weergegeven) vormen een erg bedrieglijk paar.
Cambodia is uiteraard de hitsingel, maar Cambodia (Reprise)
is een instrumentale herneming van het thema.
Vaak wordt Cambodia (Reprise) op goedkope compilaties
ten onrechte voorgesteld als de hit Cambodia.
Take Me Tonight klinkt als een nachtelijke hemel vol synths.
In tegenstelling tot andere electronische albumtracks
wel geslaagd en in sommige landen op singel uitgebracht.
Bij ons als b-kant van View from a Bridge (een sterk duo dus).
Aan het eind van 1982 verscheen een nieuwe non-album singel van Kim.
Child Come Away / Just Another Guy
Voor mij een van Kims mooiste nummers, een spannend
verhaal met sfeervolle synths en een ijzige saxofoon in de hoofdrol.
Op de b-kant rockt Kim weer zoals tijdens haar debuut.
De b-kanten uit 1982 zijn beter dan menige albumtrack.
Watching for Shapes, Take Me Tonight (ook op het album)
en Just Another Guy zijn te vinden op The Hits Collection (2006).
Het intregrale album is niet meer verkrijgbaar op CD,
maar bijna integraal te vinden op heel wat budget verzamelaars.
volgde wellicht te dicht op het debuut.
De composities zijn een pak zwakker en de overdaad aan
synthesizers zorgt soms voor een te drastische koerswijziging.
Gelukkig is daar op de singels weinig van te merken.
DIe waren opnieuw top 5 in de Benelux.
Cambodia / Watching for Shapes
View from a Bridge / Take Me Tonight
De laatste twee nummers (soms als één enkele
track weergegeven) vormen een erg bedrieglijk paar.
Cambodia is uiteraard de hitsingel, maar Cambodia (Reprise)
is een instrumentale herneming van het thema.
Vaak wordt Cambodia (Reprise) op goedkope compilaties
ten onrechte voorgesteld als de hit Cambodia.
Take Me Tonight klinkt als een nachtelijke hemel vol synths.
In tegenstelling tot andere electronische albumtracks
wel geslaagd en in sommige landen op singel uitgebracht.
Bij ons als b-kant van View from a Bridge (een sterk duo dus).
Aan het eind van 1982 verscheen een nieuwe non-album singel van Kim.
Child Come Away / Just Another Guy
Voor mij een van Kims mooiste nummers, een spannend
verhaal met sfeervolle synths en een ijzige saxofoon in de hoofdrol.
Op de b-kant rockt Kim weer zoals tijdens haar debuut.
De b-kanten uit 1982 zijn beter dan menige albumtrack.
Watching for Shapes, Take Me Tonight (ook op het album)
en Just Another Guy zijn te vinden op The Hits Collection (2006).
Het intregrale album is niet meer verkrijgbaar op CD,
maar bijna integraal te vinden op heel wat budget verzamelaars.
Kim Wilde - Teases & Dares (1984)
0
geplaatst: 4 maart 2013, 18:28 uur
TEASES AND DARES 1984
De carrière van Kim Wilde leek in 1984 heel erg op een vallende ster.
Met haar eerste single Kids in America en het bijhorende album behoorde
ze tot de meest opgemerkte debuten van 1981. Chequered Love en Cambodia
waren tophits in Europa, maar haar tweede album kon op minder bijval rekenen.
Van haar derde elpee blijft enkel de eerste single Love Blonde overeind in de annalen
van de jaren 80 pop. Vooral in de UK haalde ze de top 20 niet meer. De rest van Europa
bleef Kim weliswaar trouw, maar het vierde album moest voor een ommekeer zorgen.
Het RAK label van Micky Most was niet meer en Kim vond onderdak bij MCA.
Teases and Dares klinkt zoals hoes en titel doen vermoeden: stouter en gedurfder.
En bevat een aantal composities die zwaar opgedirkt worden met vette dansgrooves.
De tweede single The Touch mag openen.
Enkel een hit buiten de UK en een best genietbare song.
Is It Over moet het vooral van de aparte aankleding hebben.
Er wordt getwijfeld tussen een vette basgroove en rockgitaren.
Suburbs of Moscow steelt een vocaal lijntje van House of Salome.
Net als zijn voorganger een weinig tot de verbeelding sprekende compositie.
In beide nummers klinken de backing vocalen eerder behoorlijk potsierlijk.
Twee nummers op het album zijn door Kim zelf geschreven.
Fit In komt als eerste voorbij en laat een geslaagde ballad horen.
Toch mist het nummer het nodige appeal om lang te blijven hangen.
I won't fit in, I don't fit in ...
Het mag duidelijk zijn dat Kim haar plaats zoekt in het snel wijzigende poplandschap.
Anno 1984 nemen Amerikaanse megasterren als Michael Jackson, Lionel Richie en Prince
de fakkel over van de Britse pop 'n' wave artiesten. Zelfs Madonna maakt haar borst(en) al nat.
Let op de look van Kim op de hoes: in de lijn van Cyndi Lauper, Pat Benatar en de Queen of Pop.
Rage to Love laat eindelijk nog eens een lekker rockende Wilde horen.
Met een leuk vocaal loopje in het refrein en net als The Stray Cats recht voor de raaps.
Het werd de laatste en in de UK best scorende single van Teases and Dares.
The Second Time is zonder twijfel het beste nummer van dit vierde album.
Toen die single uitkwam, had je echt het gevoel dat Wilde een tweede start zou maken.
Maar het album valt in vergelijking met deze beloftevolle en te weinig scorende hit mager uit.
Het nummer steunt op een puntige baslijn die we ook kennen van Frankie Goes to Hollywood.
Bladerunner grijpt iets te opzichtig terug naar het orkestrale synthgeluid
van haar tweede album Select en het daarvan afkomstige nummer Take Me Tonight.
Het lukt de familie Wilde niet echt om de vernieuwende lijn op elk nummer door te trekken.
Janine keert zelfs terug naar het debuutalbum en zo horen we Kim nog altijd het liefst.
Al klinkt zo'n naam als Janine soms iets te veel als Denis van Wildes voorbeeld Blondie.
Een van de betere songs, al hebben we er in deze categorie al mooiere van gehoord.
Shangri-La is weer door Kim zelf geschreven.
Opnieuw mid-tempo en dus geschikt om vocaal beter uit de verf te komen.
Maar dan trapt de luisteraar ook meteen op de achilleshiel van Wildes beperkte stem.
De lichtverkouden, nasale klankleur is namelijk mooier dan de echte toonvastheid.
Met Thought It Was Goodbye neemt Kim toch nog waardig afscheid van haar publiek.
Al vraagt een mens zich wel af waarom men er nou die mondharmonica moest instoppen.
Ze zal uit een ander vaatje moeten tappen om ons nog langer aan haar albums te kluisteren.
Teases & Dares wordt vooral gekenmerkt door compositorische bloedarmoede
en een krampachtige manier om dat te verbergen met hippe, groovy arrangementen.
De carrière van Kim Wilde leek in 1984 heel erg op een vallende ster.
Met haar eerste single Kids in America en het bijhorende album behoorde
ze tot de meest opgemerkte debuten van 1981. Chequered Love en Cambodia
waren tophits in Europa, maar haar tweede album kon op minder bijval rekenen.
Van haar derde elpee blijft enkel de eerste single Love Blonde overeind in de annalen
van de jaren 80 pop. Vooral in de UK haalde ze de top 20 niet meer. De rest van Europa
bleef Kim weliswaar trouw, maar het vierde album moest voor een ommekeer zorgen.
Het RAK label van Micky Most was niet meer en Kim vond onderdak bij MCA.
Teases and Dares klinkt zoals hoes en titel doen vermoeden: stouter en gedurfder.
En bevat een aantal composities die zwaar opgedirkt worden met vette dansgrooves.
De tweede single The Touch mag openen.
Enkel een hit buiten de UK en een best genietbare song.
Is It Over moet het vooral van de aparte aankleding hebben.
Er wordt getwijfeld tussen een vette basgroove en rockgitaren.
Suburbs of Moscow steelt een vocaal lijntje van House of Salome.
Net als zijn voorganger een weinig tot de verbeelding sprekende compositie.
In beide nummers klinken de backing vocalen eerder behoorlijk potsierlijk.
Twee nummers op het album zijn door Kim zelf geschreven.
Fit In komt als eerste voorbij en laat een geslaagde ballad horen.
Toch mist het nummer het nodige appeal om lang te blijven hangen.
I won't fit in, I don't fit in ...
Het mag duidelijk zijn dat Kim haar plaats zoekt in het snel wijzigende poplandschap.
Anno 1984 nemen Amerikaanse megasterren als Michael Jackson, Lionel Richie en Prince
de fakkel over van de Britse pop 'n' wave artiesten. Zelfs Madonna maakt haar borst(en) al nat.
Let op de look van Kim op de hoes: in de lijn van Cyndi Lauper, Pat Benatar en de Queen of Pop.
Rage to Love laat eindelijk nog eens een lekker rockende Wilde horen.
Met een leuk vocaal loopje in het refrein en net als The Stray Cats recht voor de raaps.
Het werd de laatste en in de UK best scorende single van Teases and Dares.
The Second Time is zonder twijfel het beste nummer van dit vierde album.
Toen die single uitkwam, had je echt het gevoel dat Wilde een tweede start zou maken.
Maar het album valt in vergelijking met deze beloftevolle en te weinig scorende hit mager uit.
Het nummer steunt op een puntige baslijn die we ook kennen van Frankie Goes to Hollywood.
Bladerunner grijpt iets te opzichtig terug naar het orkestrale synthgeluid
van haar tweede album Select en het daarvan afkomstige nummer Take Me Tonight.
Het lukt de familie Wilde niet echt om de vernieuwende lijn op elk nummer door te trekken.
Janine keert zelfs terug naar het debuutalbum en zo horen we Kim nog altijd het liefst.
Al klinkt zo'n naam als Janine soms iets te veel als Denis van Wildes voorbeeld Blondie.
Een van de betere songs, al hebben we er in deze categorie al mooiere van gehoord.
Shangri-La is weer door Kim zelf geschreven.
Opnieuw mid-tempo en dus geschikt om vocaal beter uit de verf te komen.
Maar dan trapt de luisteraar ook meteen op de achilleshiel van Wildes beperkte stem.
De lichtverkouden, nasale klankleur is namelijk mooier dan de echte toonvastheid.
Met Thought It Was Goodbye neemt Kim toch nog waardig afscheid van haar publiek.
Al vraagt een mens zich wel af waarom men er nou die mondharmonica moest instoppen.
Ze zal uit een ander vaatje moeten tappen om ons nog langer aan haar albums te kluisteren.
Teases & Dares wordt vooral gekenmerkt door compositorische bloedarmoede
en een krampachtige manier om dat te verbergen met hippe, groovy arrangementen.
Kim Wilde - The Hits Collection (2006)
0
geplaatst: 8 juli 2008, 22:29 uur
Deze release uit 2006 is een zegen
omdat tracks 9-19 moeilijk op CD te vinden rarities zijn.
Kim Wilde (1981) - Select (1982) - Catch As Catch Can (1983)
zijn niet meer op CD verkrijgbaar in hun originele versie.
Gelukkig heeft Kim Wilde heel wat budget verzamelaars uit,
en met wat puzzelwerk kan je die drie albums bijna zelf compileren.
Maar tot voor kort was het moeilijk om de rarities op CD te vinden.
Tracks 01-08 zijn haar officiële Engelse singels (bij RAK).
Tracks 09-16 zijn de bijhorende b-kantjes.
Voorbeeld: track 09 = b-kant track 01 / track 10 = b-kant track 02 etc ...
Track 09, 13 en 15 zijn op zich ook albumtracks.
Track 11 was een dubbele A-kant met Water on Glass
en ook op heel wat compilaties terug te vinden.
Track 10 en 12 zijn al moeilijker te vinden.
En track 14 en 16 waren tot nu toe alleen maar
op een Australische 2CD aan te treffen (ooit nog gekocht via ebay).
Track 17 was een promotiesong (niet door de familie Wilde geschreven).
Track 18 en 19 zijn de enige extended versies uit de periode 1981-1983.
Een compilatie voor de fans of de verzamelaars dus.
Trouwens van haar latere werk (op MCA) bestaat ook
een uitstekende budget verzamelaar: The Collection uit 2001.
omdat tracks 9-19 moeilijk op CD te vinden rarities zijn.
Kim Wilde (1981) - Select (1982) - Catch As Catch Can (1983)
zijn niet meer op CD verkrijgbaar in hun originele versie.
Gelukkig heeft Kim Wilde heel wat budget verzamelaars uit,
en met wat puzzelwerk kan je die drie albums bijna zelf compileren.
Maar tot voor kort was het moeilijk om de rarities op CD te vinden.
Tracks 01-08 zijn haar officiële Engelse singels (bij RAK).
Tracks 09-16 zijn de bijhorende b-kantjes.
Voorbeeld: track 09 = b-kant track 01 / track 10 = b-kant track 02 etc ...
Track 09, 13 en 15 zijn op zich ook albumtracks.
Track 11 was een dubbele A-kant met Water on Glass
en ook op heel wat compilaties terug te vinden.
Track 10 en 12 zijn al moeilijker te vinden.
En track 14 en 16 waren tot nu toe alleen maar
op een Australische 2CD aan te treffen (ooit nog gekocht via ebay).
Track 17 was een promotiesong (niet door de familie Wilde geschreven).
Track 18 en 19 zijn de enige extended versies uit de periode 1981-1983.
Een compilatie voor de fans of de verzamelaars dus.
Trouwens van haar latere werk (op MCA) bestaat ook
een uitstekende budget verzamelaar: The Collection uit 2001.
Kim Wilde - The Very Best Of (1984)
0
geplaatst: 8 juli 2008, 23:28 uur
THE VERY BEST OF KIM WILDE (1984)
is de vijfde LP die ik ooit kocht (ik weet het nog precies).
En wat een voltreffer was deze compilatie.
Een in het vinyl tijdperk ongewoon hoog aantal van 16 songs.
En wat nog merkwaardiger is: bijna allemaal goede keuzes.
Kids in America was de eerste singel
Meidenrock van Kim, met de jongens in de achtergrondvocalen.
Chequered Love was meer kwaliteitskauwgom.
Stevige gitaren en het (toen) hippe geluid van de synthesizer.
Water on Glass was een heel goeie derde singel.
In Europa overschaduwd door het succes van de opvolger Cambodia.
2-5-6-8-0 is een leuk ska-nummertje.
Toch weer hip met de tijd mee, die familie Wilde.
Boys was de dubbele A-kant met Water on Glass.
Stond niet op het eerste album en dus hier een primeur.
Our Town opent het debuutalbum Kim Wilde (1981).
Weer zo'n sterk nummer waarvan je denkt dat het een singel was.
Everything We Know is reggae, maar valt lichtjes door de mand.
In totaal 7 nummers zijn afkomstig van haar eerste album.
You'll Never Be So Wrong is een doorleefd gezongen ballad.
In 1981 zelfs een singel voor labelgenoot Hot Chocolate.
Cambodia was wellicht haar grootste Benelux hit,
al haalde deze 80s klassieker de top 10 in de UK net niet.
View from a Bridge was de vierde Benelux top 10 voor Kim.
Samen met Cambodia afkomstig van haar tweede album Select (1982).
Love Blonde laat een Kim horen met overvalste rhythm & blues allures.
Zou over haar eigen status als popidool kunnen gaan: leuke tekst.
House of Salome werd in de UK niet op singel uitgebracht.
Bij ons werd het wel de derde singel van Catch As Catch Can (1983).
Dancing in the Dark was disco en de opvolger van Love Blonde.
Het enige nummer hier dat niet van broer Ricky en vader Marty is.
Child Come Away is volgens mij een van Kims beste singels.
Hier voor het eerst op LP en spannend tot de laatste seconden.
Take me Tonight is een overweldigende symfonie van synthesizers.
Van het wat mindere Select album en ook b-kant van View from a Bridge.
Stay Awhile is de verloren parel van Catch As Catch Can.
Deze schitterende ballad werd nooit een singel en bleef op album hangen.
Als je track 4 en 7 wegstreept en de tracks chronologisch rangschikt,
dan heb je echt het allerbeste van Kim Wilde in huis.
Kids in America / Chequered Love / Our Town /
You'll Never Be So Wrong / Water on Glass / Boys / Cambodia /
View from a Bridge / Take Me Tonight / Child Come Away /
Love Blonde / Dancing in the Dark / House of Salome / Stay Awhile
is de vijfde LP die ik ooit kocht (ik weet het nog precies).
En wat een voltreffer was deze compilatie.
Een in het vinyl tijdperk ongewoon hoog aantal van 16 songs.
En wat nog merkwaardiger is: bijna allemaal goede keuzes.
Kids in America was de eerste singel
Meidenrock van Kim, met de jongens in de achtergrondvocalen.
Chequered Love was meer kwaliteitskauwgom.
Stevige gitaren en het (toen) hippe geluid van de synthesizer.
Water on Glass was een heel goeie derde singel.
In Europa overschaduwd door het succes van de opvolger Cambodia.
2-5-6-8-0 is een leuk ska-nummertje.
Toch weer hip met de tijd mee, die familie Wilde.
Boys was de dubbele A-kant met Water on Glass.
Stond niet op het eerste album en dus hier een primeur.
Our Town opent het debuutalbum Kim Wilde (1981).
Weer zo'n sterk nummer waarvan je denkt dat het een singel was.
Everything We Know is reggae, maar valt lichtjes door de mand.
In totaal 7 nummers zijn afkomstig van haar eerste album.
You'll Never Be So Wrong is een doorleefd gezongen ballad.
In 1981 zelfs een singel voor labelgenoot Hot Chocolate.
Cambodia was wellicht haar grootste Benelux hit,
al haalde deze 80s klassieker de top 10 in de UK net niet.
View from a Bridge was de vierde Benelux top 10 voor Kim.
Samen met Cambodia afkomstig van haar tweede album Select (1982).
Love Blonde laat een Kim horen met overvalste rhythm & blues allures.
Zou over haar eigen status als popidool kunnen gaan: leuke tekst.
House of Salome werd in de UK niet op singel uitgebracht.
Bij ons werd het wel de derde singel van Catch As Catch Can (1983).
Dancing in the Dark was disco en de opvolger van Love Blonde.
Het enige nummer hier dat niet van broer Ricky en vader Marty is.
Child Come Away is volgens mij een van Kims beste singels.
Hier voor het eerst op LP en spannend tot de laatste seconden.
Take me Tonight is een overweldigende symfonie van synthesizers.
Van het wat mindere Select album en ook b-kant van View from a Bridge.
Stay Awhile is de verloren parel van Catch As Catch Can.
Deze schitterende ballad werd nooit een singel en bleef op album hangen.
Als je track 4 en 7 wegstreept en de tracks chronologisch rangschikt,
dan heb je echt het allerbeste van Kim Wilde in huis.
Kids in America / Chequered Love / Our Town /
You'll Never Be So Wrong / Water on Glass / Boys / Cambodia /
View from a Bridge / Take Me Tonight / Child Come Away /
Love Blonde / Dancing in the Dark / House of Salome / Stay Awhile
King - Steps in Time (1984)
0
geplaatst: 19 oktober 2011, 21:08 uur
STEPS IN TIME 1984
In de reeks "absoluut foute 80s muziek"
wordt het groepje van Paul King vaak genoemd.
Met een hoesontwerp dat doet denken aan Colour by Numbers (1983)
van Culture Club en Arena (1984) van Duran Duran mag duidelijk worden
dat het oog minstens zoveel aandacht moest krijgen dan het oor.
Het verhaal van King begint in 1984 met drie singles die volledig floppen.
Met name Love & Pride, Soul on My Boots en Won't You Hold My Hand Now.
Tot Paul King zich gewonnen weet voor een kleurrijker imago.
De bandleden meten zich prompt een potsierlijke papegaaienkam aan,
dossen zich uit in veelkleurige kostuums en ... Doc Marten's boots.
Die boots spelen de hoofdrol in de videoclip van het opnieuw uitgebrachte Love & Pride.
En bingo ... een nummer dat zowel in de UK als de Benelux een tijdje stevig op nummer 2 parkeert.
En het moet gezegd, het nummer behoort zonder meer tot de beste pop klassiekers van de 80s.
Met een bas die aan Kajagoogoo doet denken en een gitaartje dat naar Duran Duran neigt.
Won't You Hold My Hand Now wordt geremixt en mag ook even van de top 10 proeven.
Het is een perfect evenwicht tussen funky bas, puntige gitaren en kleurrijke synths
dat de gelikte sound van King als warme broodjes over de toonbank doet gaan.
En Paul King kan zingen, daar moet je niet al te moeilijk over doen.
Omdat we ondertussen al in de helft van 1985 zitten, is het volgende album klaar
en wordt de focus verlegd naar de bijhorende singles. Steps in Time (1984) ligt ondertussen
al een jaar in de winkels, maar wordt misschien daardoor wat snel over het hoofd gezien.
Terug naar de single die niet werd heruitgebracht.
Soul on My Boots is een mid-tempo nummer met zachte reggae toets.
De song klonk anno 1984 wellicht te veel als het kleine broertje van Culture Club.
Daar zorgen de blazers en vooral de manier van zingen voor.
Als de ster van Culture Club in de overgang van 1984 naar 1985 gaat tanen,
neemt King met verve de fakkel over. Maar hoe zit het nu met de rest van dit debuut?
Steps in Time (1984) opent sterk met het vinnige Fish.
Een song die qua vlotheid dicht in de buurt van Love & Pride ligt.
Het album eindigt ook met een ingetogen reprise van deze live favoriet.
And As for Myself heeft een heel aardig refrein en zorgt ervoor
dat het album zich met drie voltreffers waardig op gang mag trekken.
Culture Club met rockgitaren ... ook een mogelijke beschrijving van King.
Trouble trekt een gelijkaardige kaart. Slimme albumtracks die er vlotjes ingaan.
Neen, geen blijvers die potten breken, maar genietbare songs met voldoende avontuur.
Toch stokken tracks 3 en 4 van het album iets te veel in het ritme.
Kant 2 begint met een beginselverklaring.
Het rebelse King wil graag uitnodigend overkomen
naar het publiek, dat in die tijd vooral uit kids bestond.
Unity Song flirt met funk zoals ook INXS dat kon.
Gauw nog een U2 gitaartje in de mix gooien.
De groep probeert voortdurend een vuist te maken,
maar de nummers blijven daarvoor net iets te braaf klinken.
Cherry experimenteert wat op de drumkit maar wordt geen song.
I Kissed the Spikey Fridge heeft wel weer wat hitpotentie.
Zo krijgt deze langspeler van mij toch gevleid 4 sterren.
Ik ben mild met jeugdsentiment, dat is bekend.
Sinds een tijdje verkrijgbaar by Cherry Pop in remastered and expanded condition.
In de reeks "absoluut foute 80s muziek"
wordt het groepje van Paul King vaak genoemd.
Met een hoesontwerp dat doet denken aan Colour by Numbers (1983)
van Culture Club en Arena (1984) van Duran Duran mag duidelijk worden
dat het oog minstens zoveel aandacht moest krijgen dan het oor.
Het verhaal van King begint in 1984 met drie singles die volledig floppen.
Met name Love & Pride, Soul on My Boots en Won't You Hold My Hand Now.
Tot Paul King zich gewonnen weet voor een kleurrijker imago.
De bandleden meten zich prompt een potsierlijke papegaaienkam aan,
dossen zich uit in veelkleurige kostuums en ... Doc Marten's boots.
Die boots spelen de hoofdrol in de videoclip van het opnieuw uitgebrachte Love & Pride.
En bingo ... een nummer dat zowel in de UK als de Benelux een tijdje stevig op nummer 2 parkeert.
En het moet gezegd, het nummer behoort zonder meer tot de beste pop klassiekers van de 80s.
Met een bas die aan Kajagoogoo doet denken en een gitaartje dat naar Duran Duran neigt.
Won't You Hold My Hand Now wordt geremixt en mag ook even van de top 10 proeven.
Het is een perfect evenwicht tussen funky bas, puntige gitaren en kleurrijke synths
dat de gelikte sound van King als warme broodjes over de toonbank doet gaan.
En Paul King kan zingen, daar moet je niet al te moeilijk over doen.
Omdat we ondertussen al in de helft van 1985 zitten, is het volgende album klaar
en wordt de focus verlegd naar de bijhorende singles. Steps in Time (1984) ligt ondertussen
al een jaar in de winkels, maar wordt misschien daardoor wat snel over het hoofd gezien.
Terug naar de single die niet werd heruitgebracht.
Soul on My Boots is een mid-tempo nummer met zachte reggae toets.
De song klonk anno 1984 wellicht te veel als het kleine broertje van Culture Club.
Daar zorgen de blazers en vooral de manier van zingen voor.
Als de ster van Culture Club in de overgang van 1984 naar 1985 gaat tanen,
neemt King met verve de fakkel over. Maar hoe zit het nu met de rest van dit debuut?
Steps in Time (1984) opent sterk met het vinnige Fish.
Een song die qua vlotheid dicht in de buurt van Love & Pride ligt.
Het album eindigt ook met een ingetogen reprise van deze live favoriet.
And As for Myself heeft een heel aardig refrein en zorgt ervoor
dat het album zich met drie voltreffers waardig op gang mag trekken.
Culture Club met rockgitaren ... ook een mogelijke beschrijving van King.
Trouble trekt een gelijkaardige kaart. Slimme albumtracks die er vlotjes ingaan.
Neen, geen blijvers die potten breken, maar genietbare songs met voldoende avontuur.
Toch stokken tracks 3 en 4 van het album iets te veel in het ritme.
Kant 2 begint met een beginselverklaring.
Het rebelse King wil graag uitnodigend overkomen
naar het publiek, dat in die tijd vooral uit kids bestond.
Unity Song flirt met funk zoals ook INXS dat kon.
Gauw nog een U2 gitaartje in de mix gooien.
De groep probeert voortdurend een vuist te maken,
maar de nummers blijven daarvoor net iets te braaf klinken.
Cherry experimenteert wat op de drumkit maar wordt geen song.
I Kissed the Spikey Fridge heeft wel weer wat hitpotentie.
Zo krijgt deze langspeler van mij toch gevleid 4 sterren.
Ik ben mild met jeugdsentiment, dat is bekend.
Sinds een tijdje verkrijgbaar by Cherry Pop in remastered and expanded condition.
Kool & The Gang - As One (1982)
0
geplaatst: 31 augustus 2008, 21:33 uur
Er is weinig muziek die je zo in the mood brengt
voor een avondje stappen als de hits van Kool & the Gang.
AS ONE
was voor mijn part hun sterkste set, al waren al hun albums
uit de periode 1979-1986 onderling perfect inwisselbaar.
Met de laid back stem van zanger James Taylor als troef,
boog de band haar inktzwarte funk sound eind jaren 70 om
tot op een blanke disco leest geschoeide hitmuziek.
Maar op As One durft de groep haar funky discogeluid
verder uit te breiden met fraaie reggae en jazz ingrediënten.
De party knaller Big Fun werd de eerste single,
maar kon de Europese hitlijsten niet meteen bekoren.
Het was wachten op het met sublieme reggae likjes gearrangeerde
Let's Go Dancing voor de band haar jaarlijkse top 10 hit beet had.
Opvolger Hi de Hi Hi de Ho lag behoorlijk goed in het kielzog.
Omdat in Europa nog maar twee hits het grote publiek hadden bereikt,
werd in sommige landen ook het funky Street Kids op single uitgebracht.
De rest van het maar 7 nummers tellende album ligt even prettig
in het gehoor, en is het ideale middel om de dansspieren mee los te lopen.
Minder overtuigend zijn de ballads ... nog even wachten op Cherish.
Ik vond deze hoes ook altijd knap gevonden:
het tot trompet gestilleerde bandlogo schettert: As One.
ps. Bij Let's Go Dancing moet ik steevast denken
aan een wat onwennig shakende Bill Cosby.
voor een avondje stappen als de hits van Kool & the Gang.
AS ONE
was voor mijn part hun sterkste set, al waren al hun albums
uit de periode 1979-1986 onderling perfect inwisselbaar.
Met de laid back stem van zanger James Taylor als troef,
boog de band haar inktzwarte funk sound eind jaren 70 om
tot op een blanke disco leest geschoeide hitmuziek.
Maar op As One durft de groep haar funky discogeluid
verder uit te breiden met fraaie reggae en jazz ingrediënten.
De party knaller Big Fun werd de eerste single,
maar kon de Europese hitlijsten niet meteen bekoren.
Het was wachten op het met sublieme reggae likjes gearrangeerde
Let's Go Dancing voor de band haar jaarlijkse top 10 hit beet had.
Opvolger Hi de Hi Hi de Ho lag behoorlijk goed in het kielzog.
Omdat in Europa nog maar twee hits het grote publiek hadden bereikt,
werd in sommige landen ook het funky Street Kids op single uitgebracht.
De rest van het maar 7 nummers tellende album ligt even prettig
in het gehoor, en is het ideale middel om de dansspieren mee los te lopen.
Minder overtuigend zijn de ballads ... nog even wachten op Cherish.
Ik vond deze hoes ook altijd knap gevonden:
het tot trompet gestilleerde bandlogo schettert: As One.
ps. Bij Let's Go Dancing moet ik steevast denken
aan een wat onwennig shakende Bill Cosby.
Kraftwerk - Computer World (1981)
1
geplaatst: 30 oktober 2022, 21:56 uur
COMPUTER WORLD 1981
1981 is het jaar van Fade To Grey (Visage) en van Vienna (Ultravox). Van Kids In America (Kim Wilde) en van Girls On Film (Duran Duran). Van Tainted Love (Soft Cell) en van Just Can't Get Enough (Depeche Mode). Van Souvenir (Orchestral Manoeuvres In The Dark) en van Don't You Want Me (The Human League). Pop met synthesizers zit in de lift en verovert de hitlijsten. Het jaar begon met de release van Computer World. Kraftwerk was op dat moment niet langer een synthipop pionier maar een tijdgenoot van voornamelijk Britse bands die hoge ogen gooiden in Europa. De relevantie van het nieuwe Kraftwerk album was dubbel. Muzikaal zette de band uit Düsseldorf nadrukkelijker in op ritmes waardoor Computer World kan beschouwd worden als een blauwdruk van wat tien jaar later techno zou genoemd worden. Maar ook inhoudelijk was het album zijn tijd vooruit. Want hoeveel mensen bezaten er in 1981 al een PC?
Computers zijn het thema van dit conceptalbum want dat is Computer World ontegensprekelijk. Kant 1 benadert de computer als gebruiksvoorwerp in het professionele leven. De titeltrack die, zoals het een conceptalbum betaamt, wordt opgesplitst in twee delen met een verschillend muzikaal accent beschrijft in welke beroepssectoren de computer actief is: het bankwezen en de politiediensten bijvoorbeeld. Daartussen zit de eerste single Pocket Calculator. Een rekenmachine is tenslotte een computer in zakformaat voor op kantoor. Numbers experimenteert wat er zou kunnen gebeuren als de getallen die door de computer gegenereerd worden een eigen leven gaan leiden en in opstand komen tegen hun meester, de mens.
Kant 2 plaatst de computer als ontspannend medium in de kijker. De tweede single Computer Love tast de mogelijkheden af van de computer als dating bemiddelaar. Internet avant la lettre. De klare melodielijn die zo typerend is voor de muziek van Kraftwerk werd door Coldplay gebruikt voor hun hitsingle Talk uit 2005. De b-kant van Computer Love was het uit 1978 daterende The Model, de eerste volautomatische popsingle. In de UK werd de herontdekte b-kant een nummer 1 hit in de winter van 1982. De track Home Computer tast de mogelijkheden van de personal computer af. Eindigen doet het album met It's More Fun To Compute waarin Kraftwerk een lans lijkt te willen breken voor wat tegenwoordig computer gamen heet. Het is met name in deze laatste twee tracks dat Kraftwerk met premature techno ritmes gaat stoeien.
ps. Ik ga niet te diep in op de discussie of je Kraftwerk albums in de Duitse dan wel de Engelse taal moet beluisteren. Ikzelf kies voor de Engelstalige versies van de albums omdat Kraftwerk op de originele versie van Radio Activity Engels integreert en vanaf Trans Europe Express naast het Engels ook met Frans, Russisch en Japans aan de slag zal gaan. De Engelstalige albums stralen meer het Europa gevoel uit.
1981 is het jaar van Fade To Grey (Visage) en van Vienna (Ultravox). Van Kids In America (Kim Wilde) en van Girls On Film (Duran Duran). Van Tainted Love (Soft Cell) en van Just Can't Get Enough (Depeche Mode). Van Souvenir (Orchestral Manoeuvres In The Dark) en van Don't You Want Me (The Human League). Pop met synthesizers zit in de lift en verovert de hitlijsten. Het jaar begon met de release van Computer World. Kraftwerk was op dat moment niet langer een synthipop pionier maar een tijdgenoot van voornamelijk Britse bands die hoge ogen gooiden in Europa. De relevantie van het nieuwe Kraftwerk album was dubbel. Muzikaal zette de band uit Düsseldorf nadrukkelijker in op ritmes waardoor Computer World kan beschouwd worden als een blauwdruk van wat tien jaar later techno zou genoemd worden. Maar ook inhoudelijk was het album zijn tijd vooruit. Want hoeveel mensen bezaten er in 1981 al een PC?
Computers zijn het thema van dit conceptalbum want dat is Computer World ontegensprekelijk. Kant 1 benadert de computer als gebruiksvoorwerp in het professionele leven. De titeltrack die, zoals het een conceptalbum betaamt, wordt opgesplitst in twee delen met een verschillend muzikaal accent beschrijft in welke beroepssectoren de computer actief is: het bankwezen en de politiediensten bijvoorbeeld. Daartussen zit de eerste single Pocket Calculator. Een rekenmachine is tenslotte een computer in zakformaat voor op kantoor. Numbers experimenteert wat er zou kunnen gebeuren als de getallen die door de computer gegenereerd worden een eigen leven gaan leiden en in opstand komen tegen hun meester, de mens.
Kant 2 plaatst de computer als ontspannend medium in de kijker. De tweede single Computer Love tast de mogelijkheden af van de computer als dating bemiddelaar. Internet avant la lettre. De klare melodielijn die zo typerend is voor de muziek van Kraftwerk werd door Coldplay gebruikt voor hun hitsingle Talk uit 2005. De b-kant van Computer Love was het uit 1978 daterende The Model, de eerste volautomatische popsingle. In de UK werd de herontdekte b-kant een nummer 1 hit in de winter van 1982. De track Home Computer tast de mogelijkheden van de personal computer af. Eindigen doet het album met It's More Fun To Compute waarin Kraftwerk een lans lijkt te willen breken voor wat tegenwoordig computer gamen heet. Het is met name in deze laatste twee tracks dat Kraftwerk met premature techno ritmes gaat stoeien.
ps. Ik ga niet te diep in op de discussie of je Kraftwerk albums in de Duitse dan wel de Engelse taal moet beluisteren. Ikzelf kies voor de Engelstalige versies van de albums omdat Kraftwerk op de originele versie van Radio Activity Engels integreert en vanaf Trans Europe Express naast het Engels ook met Frans, Russisch en Japans aan de slag zal gaan. De Engelstalige albums stralen meer het Europa gevoel uit.
Kraftwerk - Radio-Aktivität (1975)
Alternatieve titel: Radio-Activity
1
geplaatst: 3 november 2022, 21:37 uur
RADIO-ACTIVITY 1975
Een muzikale mijlpaal. Een synthipop concept album: synthiprog eigenlijk. Het begint al met de iconische hoes: het klankgat van de radio langs waar uit de ether geplukte klanken tot ons spreken. Kraftwerk is niet meteen geïnteresseerd in de klanken die wij doorgaans liedjes of interviews noemen. Kraftwerk gaat op zoek naar de klanken van de ether zelf en hoe die in dit door de mens ontworpen toestel resoneren. Vandaar de titel: Radioactivity. Die verwijst in de eerste plaats naar de muzikale activiteit van het radiotoestel zelf. Kraftwerk pioniert met nog niet bestaande synthesizers: de leden bouwen hun instrumenten zelf en gebruiken ook radiotoestellen om klanken te genereren. Het album is vormgegeven als een radio-uitzending, compleet met djingles en een nieuwsflash die slechts figureren als flarden van de menselijke activiteit. Het radiotoestel is immers zoveel mogelijk zelf aan het woord. En er wordt wat afgezocht op de korte en lange frequentiebanden. De titelsong heeft wel een dubbele lading: radioactiviteit zoals we die kennen als energiebron, gewonnen uit uranium. Hier haalde OMD de mosterd voor Electricity, dat stoeit met een versnelde impressie van de melodie van de Kraftwerk klassieker maar dat tegelijk een nieuw muzikaal tijdperk in de popcultuur aankondigt: dat van de elektronische muziek.
Wie naar Uranium luistert, hoort waar New Order een lepeltje mosterd voor Blue Monday vandaan haalde. Het radioactieve Kraftwerk koortje werd gewoon gesampled. Het swingende Antenna gaat Showroom Dummies en The Model vooraf als proto synthipop single. Ik kan er Depeche Mode al in horen. Buiten de spelling van de songtitels is er geen verschil tussen de Duitse en de Engelse versie van het album. Kraftwerk maakt gebruik van de beide talen en ik hoor ze zo eigenlijk het liefste. Mijn bewondering voor Radio-Activity is met de jaren steeds groter geworden omdat ik me steeds beter ben gaan realiseren wat voor een vernieuwend geluid de groep uit Düsseldorff in 1975 bracht. Tel daarbij nog eens de indrukwekkende wijze waarop ze de synthetische geluiden helemaal zelf geconcipieerd hebben. Tegenwoordig kan je dergelijke geluiden wel uit een soundbank halen maar die bestond 45 jaar geleden nog helemaal niet. We eindigen met het charmante Ohm Sweet Ohm. In het laatste nummer is de radio onze vriend geworden en mag hij voor ons een deuntje uit de oude doos spelen. De radio als geluidsbehang in onze woonkamer.
Door de snelheid stelselmatig op te drijven lijkt het alsof Ohm Sweet Ohm ons vanaf oma's koffergrammofoon tot bij techno in de danstempel van haar achterkleinkind brengt. Weinig artiesten uit de popgeschiedenis zijn in staat geweest om zo'n indrukwekkende brug te bouwen? De nieuwe, gele hoes uit 2009 vind ik maar niks. Die verlegt de focus helemaal naar kernenergie en de wapenwedloop. Die thema's waren wel nadrukkelijker aanwezig in de update van de titeltrack op The Mix uit 1991 maar behoren veel minder tot het originele concept van deze album klassieker.
Een muzikale mijlpaal. Een synthipop concept album: synthiprog eigenlijk. Het begint al met de iconische hoes: het klankgat van de radio langs waar uit de ether geplukte klanken tot ons spreken. Kraftwerk is niet meteen geïnteresseerd in de klanken die wij doorgaans liedjes of interviews noemen. Kraftwerk gaat op zoek naar de klanken van de ether zelf en hoe die in dit door de mens ontworpen toestel resoneren. Vandaar de titel: Radioactivity. Die verwijst in de eerste plaats naar de muzikale activiteit van het radiotoestel zelf. Kraftwerk pioniert met nog niet bestaande synthesizers: de leden bouwen hun instrumenten zelf en gebruiken ook radiotoestellen om klanken te genereren. Het album is vormgegeven als een radio-uitzending, compleet met djingles en een nieuwsflash die slechts figureren als flarden van de menselijke activiteit. Het radiotoestel is immers zoveel mogelijk zelf aan het woord. En er wordt wat afgezocht op de korte en lange frequentiebanden. De titelsong heeft wel een dubbele lading: radioactiviteit zoals we die kennen als energiebron, gewonnen uit uranium. Hier haalde OMD de mosterd voor Electricity, dat stoeit met een versnelde impressie van de melodie van de Kraftwerk klassieker maar dat tegelijk een nieuw muzikaal tijdperk in de popcultuur aankondigt: dat van de elektronische muziek.
Wie naar Uranium luistert, hoort waar New Order een lepeltje mosterd voor Blue Monday vandaan haalde. Het radioactieve Kraftwerk koortje werd gewoon gesampled. Het swingende Antenna gaat Showroom Dummies en The Model vooraf als proto synthipop single. Ik kan er Depeche Mode al in horen. Buiten de spelling van de songtitels is er geen verschil tussen de Duitse en de Engelse versie van het album. Kraftwerk maakt gebruik van de beide talen en ik hoor ze zo eigenlijk het liefste. Mijn bewondering voor Radio-Activity is met de jaren steeds groter geworden omdat ik me steeds beter ben gaan realiseren wat voor een vernieuwend geluid de groep uit Düsseldorff in 1975 bracht. Tel daarbij nog eens de indrukwekkende wijze waarop ze de synthetische geluiden helemaal zelf geconcipieerd hebben. Tegenwoordig kan je dergelijke geluiden wel uit een soundbank halen maar die bestond 45 jaar geleden nog helemaal niet. We eindigen met het charmante Ohm Sweet Ohm. In het laatste nummer is de radio onze vriend geworden en mag hij voor ons een deuntje uit de oude doos spelen. De radio als geluidsbehang in onze woonkamer.
Door de snelheid stelselmatig op te drijven lijkt het alsof Ohm Sweet Ohm ons vanaf oma's koffergrammofoon tot bij techno in de danstempel van haar achterkleinkind brengt. Weinig artiesten uit de popgeschiedenis zijn in staat geweest om zo'n indrukwekkende brug te bouwen? De nieuwe, gele hoes uit 2009 vind ik maar niks. Die verlegt de focus helemaal naar kernenergie en de wapenwedloop. Die thema's waren wel nadrukkelijker aanwezig in de update van de titeltrack op The Mix uit 1991 maar behoren veel minder tot het originele concept van deze album klassieker.
Kraftwerk - The Man·Machine (1978)
Alternatieve titel: The Man-Machine
0
geplaatst: 2 november 2022, 00:56 uur
THE MAN MACHINE 1978
The Robots, The Model en Neon Lights: drie klassiekers die op verschillende tijdstippen in de popgeschiedenis op single verschenen. The Model is subliem. Eindelijk levert Kraftwerk een drie minuten popsong af met een tekst die langer is dan twee of drie regels. En The Model zou zijn naam eer aandoen: het werd als compositie zelf een model voor de typische jaren '80 synthipop single. The Man Machine begint echter met The Robots, het nummer waarop de vier bandleden zichzelf voortaan niet langer als mens zouden profileren maar één werden met hun muzikale machines. En daar schuilt mijn puntje van kritiek. The Man Machine is in tegenstelling tot zijn voorgangers een sterieler album. Op Computer World zou je de formule van Kraftwerk zelfs berekend of gecalculeerd kunnen noemen. Andy McCluskey van OMD formuleerde het zo: vanaf het ijzersterke The Man Machine verdwijnt de ziel, de emotie, het humane element langzaam maar zeker uit de muziek van Kraftwerk.
Karl Bartos drukt op The Man Machine zijn stempel als medecomponist. En dat zorgt voor iets meer melodie zoals in Neon Lights. De bijna negen minuten durende track doet wat aan de voorganger Trans Europe Express denken met zijn minimalistische benadering van subtiel veranderende accenten. Luisteraars die wat minder met minimalistische muziek hebben, zullen het algauw langdradig vinden. Spacelab is een favoriet van mij. Alsof Kraftwerk toch ook heel even naar Vangelis heeft geluisterd. Als het klopt dat Ian Curtis platen van Kraftwerk meebracht naar repetities van Joy Division dan moet The Man Machine het laatste Kraftwerk album geweest zijn dat de dichter zelf heeft mogen beluisteren. Maar ik hoor ook het synthesizerwerk van Dave Greenfield van The Stranglers terug in de klanken van het met Moroders disco patronen stoeiende Metropolis. The Man Machine verdient het om Kraftwerks classic album genoemd te worden omdat het duidelijk hun meest invloedrijke plaat is geworden. In de titeltrack hoor ik zelfs de jonge Nits terug ten tijde van Tent en New Flat. Het nummer blikt in zijn ritmische opbouw al vooruit op de opvolger Computer World.
The Robots, The Model en Neon Lights: drie klassiekers die op verschillende tijdstippen in de popgeschiedenis op single verschenen. The Model is subliem. Eindelijk levert Kraftwerk een drie minuten popsong af met een tekst die langer is dan twee of drie regels. En The Model zou zijn naam eer aandoen: het werd als compositie zelf een model voor de typische jaren '80 synthipop single. The Man Machine begint echter met The Robots, het nummer waarop de vier bandleden zichzelf voortaan niet langer als mens zouden profileren maar één werden met hun muzikale machines. En daar schuilt mijn puntje van kritiek. The Man Machine is in tegenstelling tot zijn voorgangers een sterieler album. Op Computer World zou je de formule van Kraftwerk zelfs berekend of gecalculeerd kunnen noemen. Andy McCluskey van OMD formuleerde het zo: vanaf het ijzersterke The Man Machine verdwijnt de ziel, de emotie, het humane element langzaam maar zeker uit de muziek van Kraftwerk.
Karl Bartos drukt op The Man Machine zijn stempel als medecomponist. En dat zorgt voor iets meer melodie zoals in Neon Lights. De bijna negen minuten durende track doet wat aan de voorganger Trans Europe Express denken met zijn minimalistische benadering van subtiel veranderende accenten. Luisteraars die wat minder met minimalistische muziek hebben, zullen het algauw langdradig vinden. Spacelab is een favoriet van mij. Alsof Kraftwerk toch ook heel even naar Vangelis heeft geluisterd. Als het klopt dat Ian Curtis platen van Kraftwerk meebracht naar repetities van Joy Division dan moet The Man Machine het laatste Kraftwerk album geweest zijn dat de dichter zelf heeft mogen beluisteren. Maar ik hoor ook het synthesizerwerk van Dave Greenfield van The Stranglers terug in de klanken van het met Moroders disco patronen stoeiende Metropolis. The Man Machine verdient het om Kraftwerks classic album genoemd te worden omdat het duidelijk hun meest invloedrijke plaat is geworden. In de titeltrack hoor ik zelfs de jonge Nits terug ten tijde van Tent en New Flat. Het nummer blikt in zijn ritmische opbouw al vooruit op de opvolger Computer World.
Kraftwerk - The Mix (1991)
0
geplaatst: 1 november 2022, 13:02 uur
THE MIX 1991
Voor wie de muziek van Kraftwerk te gedateerd, te traag of te langdradig vindt, kan The Mix soelaas bieden. In 1991 herzagen Ralf Hütter en Florian Schneider enkele van hun bekendste stukken en staken die in een techno outfit. Ik ben doorgaans geen fan van artiesten die hun werk later remixen maar voor Kraftwerk maak ik met veel liefde een uitzondering. Want zonder afbreuk te doen aan de originele versies, zijn de remixen bijna stuk voor stuk winnaars. Alleen Computer Love werkt voor mij minder goed.
Ik rangschik de nummers van de CD graag in chronologische volgorden. Dat wil zeggen dat ik begin met Autobahn. De orginele versie van ruim 22 minuten wordt hier in ruim 9 minuten samengevat. En alle lekkere geluiden van toen zijn aanwezig. Maar het model van de auto is moderner. Ideaal voor wie de rit wat sneller wil uitzitten. De remake van Radio Activity is de meest drastische. Kraftwerk serveert een echte technotrack die een pak sneller pompt dan het origineel en ook de tekst onderging een update: het nummer focust nu veel meer op de gevaren van kernwapens en kernenergie in plaats van op het radioverkeer. Trans Europe Express onderging de minste wijzigingen omdat het origineel al volledig met beats was opgebouwd. Het tweeluik wordt dit keer opgevat als een drieluik waarbij Trans Europe Express het eigenlijke lied is. Abzug concentreert zich op de minimalistische ritmiek van de treinwagons op de sporen. In Metal On Metal keren we terug naar de melodielijn van de song en rijden we aan boord van de legendarische trein de nacht in.
Ik draai mijn zelf geconcipieerde vinyl editie van The Mix om. Kant 2 start dan met The Robots dat in deze remix op single verscheen (Radio Activity werd de tweede single van The Mix). Daarna kies ik voor Pocket Calculator als vertegenwoordiger van Computer World. Ik vind deze nieuwe versie misschien wel beter dan het origineel dat wat schwung miste. Dentaku was destijds de b-kant van de single en is gewoon Japans voor zakrekenmachine. Kraftwerk stoeit nog even door met de ritmes. Eindigen doe ik met het sublieme Music Non Stop dat alle beste stukken van het wat minder geslaagde album Electric Café samenbrengt. Die langspeler uit 1986 zal je niet in mijn top 5 aantreffen. Er staan ook een paar minder memorabele stukken op zoals zoals Sex Object en de matige single The Telephone Call waarop Kraftwerk zowaar gaat zingen. Electic Café zou vanaf 2009 omgedoopt worden tot Techno Pop, de oorspronkelijke werktitel van het album.
Zoals gezegd laat ik Computer Love vallen. Hetzelfde doe ik met Homecomputer dat elementen uit It's More Fun To Compute integreert: blauwdruk uit 1981 wordt voltooid techno product in 1991. Het hoeft niet te verwonderen dat Kraftwerk drie stukken uit Computer World in de tracklijst van The Mix opnam. Maar naar mijn aanvoelen iets te veel van het goede. Ik mis een remake van The Model en van het in 1983 als losse single verschenen Tour De France. Die single werd in 1999 op CD uitgebracht in zijn originele 7" en 12" versies en in een remix die niet zo misstaan hebben op The Mix.
Voor wie de muziek van Kraftwerk te gedateerd, te traag of te langdradig vindt, kan The Mix soelaas bieden. In 1991 herzagen Ralf Hütter en Florian Schneider enkele van hun bekendste stukken en staken die in een techno outfit. Ik ben doorgaans geen fan van artiesten die hun werk later remixen maar voor Kraftwerk maak ik met veel liefde een uitzondering. Want zonder afbreuk te doen aan de originele versies, zijn de remixen bijna stuk voor stuk winnaars. Alleen Computer Love werkt voor mij minder goed.
Ik rangschik de nummers van de CD graag in chronologische volgorden. Dat wil zeggen dat ik begin met Autobahn. De orginele versie van ruim 22 minuten wordt hier in ruim 9 minuten samengevat. En alle lekkere geluiden van toen zijn aanwezig. Maar het model van de auto is moderner. Ideaal voor wie de rit wat sneller wil uitzitten. De remake van Radio Activity is de meest drastische. Kraftwerk serveert een echte technotrack die een pak sneller pompt dan het origineel en ook de tekst onderging een update: het nummer focust nu veel meer op de gevaren van kernwapens en kernenergie in plaats van op het radioverkeer. Trans Europe Express onderging de minste wijzigingen omdat het origineel al volledig met beats was opgebouwd. Het tweeluik wordt dit keer opgevat als een drieluik waarbij Trans Europe Express het eigenlijke lied is. Abzug concentreert zich op de minimalistische ritmiek van de treinwagons op de sporen. In Metal On Metal keren we terug naar de melodielijn van de song en rijden we aan boord van de legendarische trein de nacht in.
Ik draai mijn zelf geconcipieerde vinyl editie van The Mix om. Kant 2 start dan met The Robots dat in deze remix op single verscheen (Radio Activity werd de tweede single van The Mix). Daarna kies ik voor Pocket Calculator als vertegenwoordiger van Computer World. Ik vind deze nieuwe versie misschien wel beter dan het origineel dat wat schwung miste. Dentaku was destijds de b-kant van de single en is gewoon Japans voor zakrekenmachine. Kraftwerk stoeit nog even door met de ritmes. Eindigen doe ik met het sublieme Music Non Stop dat alle beste stukken van het wat minder geslaagde album Electric Café samenbrengt. Die langspeler uit 1986 zal je niet in mijn top 5 aantreffen. Er staan ook een paar minder memorabele stukken op zoals zoals Sex Object en de matige single The Telephone Call waarop Kraftwerk zowaar gaat zingen. Electic Café zou vanaf 2009 omgedoopt worden tot Techno Pop, de oorspronkelijke werktitel van het album.
Zoals gezegd laat ik Computer Love vallen. Hetzelfde doe ik met Homecomputer dat elementen uit It's More Fun To Compute integreert: blauwdruk uit 1981 wordt voltooid techno product in 1991. Het hoeft niet te verwonderen dat Kraftwerk drie stukken uit Computer World in de tracklijst van The Mix opnam. Maar naar mijn aanvoelen iets te veel van het goede. Ik mis een remake van The Model en van het in 1983 als losse single verschenen Tour De France. Die single werd in 1999 op CD uitgebracht in zijn originele 7" en 12" versies en in een remix die niet zo misstaan hebben op The Mix.
Kris De Bruyne - Ballerina's (1977)
0
geplaatst: 22 oktober 2008, 09:36 uur
BALLERINA'S 1977
is de derde langspeler van Kris De Bruyne.
Van tracks 3, 5, 6, 7 en 9 bestaan CD versies.
Maar het volledige album bestaat alleen op vinyl.
Het hitgevoelige Barbara (Breakaway van Gallagher & Lyle)
met de onsterfelijke quote "er is geen waarheid zonder koe",
het smachtende titelnummer Ballerina's en het tedere gedicht
Lieve Jacoba zijn overbekend van de radio.
Ik Geloof in Jou covert I Believe in Love van Kevin Coyne.
De Bruyne maakt er een slepende, nachtelijke blues van.
Het Geheim is genieten van die typische De Bruyne frasering.
Een schorre, maar scherpe articulatie en licht ironische teksten.
Of hoe toiletbezoek tot kunst kan worden verheven.
Tijdens de opnames van BALLERINA'S overleed Koen De Bruyne,
Kris' oudere broer, muzikale steun en toeverlaat. Dat plotse verlies
duikt op in een aantal nummers, waardoor de plaat balanceert
tussen zorgeloze liefdesliedjes en onverwacht verdriet.
Van het onwaarschijnlijk sterke Oh Producer (over broer Koen),
krijgt ik een krop in de keel. Broer Koen (een begenadigd en veel
gevraagd pianist) mag de plaat ook solo afsluiten met Improvisation One.
Californië rockt als de beesten, pure De Bruyne klasse.
Wanneer ik Oud Zal Zijn knipoogt geslaagd naar de countryrock.
Kris is altijd bij de les ... 1977 is het jaar van The Eagles.
Als Je Doet Wat Je Kan is volgens mij het zwakste nummer.
Het enige nummer ook waarop de vrouwelijke backing vocals niet werken.
Maar het wordt muzikaal meesterlijk ingevuld door de sterke band
die Kris begeleidt op dit voor mijn part vijf sterren album.
is de derde langspeler van Kris De Bruyne.
Van tracks 3, 5, 6, 7 en 9 bestaan CD versies.
Maar het volledige album bestaat alleen op vinyl.
Het hitgevoelige Barbara (Breakaway van Gallagher & Lyle)
met de onsterfelijke quote "er is geen waarheid zonder koe",
het smachtende titelnummer Ballerina's en het tedere gedicht
Lieve Jacoba zijn overbekend van de radio.
Ik Geloof in Jou covert I Believe in Love van Kevin Coyne.
De Bruyne maakt er een slepende, nachtelijke blues van.
Het Geheim is genieten van die typische De Bruyne frasering.
Een schorre, maar scherpe articulatie en licht ironische teksten.
Of hoe toiletbezoek tot kunst kan worden verheven.
Tijdens de opnames van BALLERINA'S overleed Koen De Bruyne,
Kris' oudere broer, muzikale steun en toeverlaat. Dat plotse verlies
duikt op in een aantal nummers, waardoor de plaat balanceert
tussen zorgeloze liefdesliedjes en onverwacht verdriet.
Van het onwaarschijnlijk sterke Oh Producer (over broer Koen),
krijgt ik een krop in de keel. Broer Koen (een begenadigd en veel
gevraagd pianist) mag de plaat ook solo afsluiten met Improvisation One.
Californië rockt als de beesten, pure De Bruyne klasse.
Wanneer ik Oud Zal Zijn knipoogt geslaagd naar de countryrock.
Kris is altijd bij de les ... 1977 is het jaar van The Eagles.
Als Je Doet Wat Je Kan is volgens mij het zwakste nummer.
Het enige nummer ook waarop de vrouwelijke backing vocals niet werken.
Maar het wordt muzikaal meesterlijk ingevuld door de sterke band
die Kris begeleidt op dit voor mijn part vijf sterren album.
Kris de Bruyne - Ook voor Jou... (1975)
1
geplaatst: 22 oktober 2008, 22:11 uur
OOK VOOR JOU 1975
was de tweede langspeler van Kris De Bruyne.
De eerst in een reeks van drie voor het Philips label.
Tracks 1, 2, 3, 6, 8 en 9 zijn de afgelopen jaren op CD verschenen.
Maar voor de volledige plaat heb je de vinyl editie nodig.
Het wrange Vilvoorde City, het mooie 's Nachts Als het Donker Is
en de misschien net iets te grijsgedraaide klassieker Amsterdam
zijn met stip de bekendste nummers van OOK VOOR JOU.
Als Je Weggaat wentelt zich in melancholische pianoklanken.
Koen De Bruyne, broer van, tekent meesterlijk voor de klavieren.
Alweer een Dag Voorbij sleept zich traag doorheen de tijd.
Frisse akoestische gitaren zorgen voor het nodige tegengewicht.
Oh Ohie Ho doet violen aanrukken in het arrangement.
Een country swinger die de eerste plaatkant van de weemoed redt.
Voor Anita is een toonvoorbeeld van De Bruynes songwriters talent.
Tegelijk sterk en subtiel in de akkoordenwisseling, zowel muzikaal als vocaal.
Ik Wil Wel (met Je Meegaan) is van hetzelfde laken een pak.
Piano en gitaar houden elkaar op OOK VOOR JOU mooi in evenwicht.
Het mistroostige Als Ik Ooit voor de Keuze Stond laat zich verleiden
tot meligheid, maar de rijke arrangementen houden het lied overeind.
Gelukkig zijn de twee laatste nummers weer uptempo,
want er staan behoorlijk wat tragere nummers op dit album.
Hoe Uit Ik Dan Mijn Vrolijkheid is net geen meezinger.
Van Toen Ik Twintig Was rockt daarentegen de pannen van het dak.
Een gepast orgelpunt op een toch behoorlijk sterke plaat.
Ik geef gul vijf sterren ... het wordt tijd dat de eerste platen
van Kris integraal op CD worden gezet ... Heeft Universal het lef?
was de tweede langspeler van Kris De Bruyne.
De eerst in een reeks van drie voor het Philips label.
Tracks 1, 2, 3, 6, 8 en 9 zijn de afgelopen jaren op CD verschenen.
Maar voor de volledige plaat heb je de vinyl editie nodig.
Het wrange Vilvoorde City, het mooie 's Nachts Als het Donker Is
en de misschien net iets te grijsgedraaide klassieker Amsterdam
zijn met stip de bekendste nummers van OOK VOOR JOU.
Als Je Weggaat wentelt zich in melancholische pianoklanken.
Koen De Bruyne, broer van, tekent meesterlijk voor de klavieren.
Alweer een Dag Voorbij sleept zich traag doorheen de tijd.
Frisse akoestische gitaren zorgen voor het nodige tegengewicht.
Oh Ohie Ho doet violen aanrukken in het arrangement.
Een country swinger die de eerste plaatkant van de weemoed redt.
Voor Anita is een toonvoorbeeld van De Bruynes songwriters talent.
Tegelijk sterk en subtiel in de akkoordenwisseling, zowel muzikaal als vocaal.
Ik Wil Wel (met Je Meegaan) is van hetzelfde laken een pak.
Piano en gitaar houden elkaar op OOK VOOR JOU mooi in evenwicht.
Het mistroostige Als Ik Ooit voor de Keuze Stond laat zich verleiden
tot meligheid, maar de rijke arrangementen houden het lied overeind.
Gelukkig zijn de twee laatste nummers weer uptempo,
want er staan behoorlijk wat tragere nummers op dit album.
Hoe Uit Ik Dan Mijn Vrolijkheid is net geen meezinger.
Van Toen Ik Twintig Was rockt daarentegen de pannen van het dak.
Een gepast orgelpunt op een toch behoorlijk sterke plaat.
Ik geef gul vijf sterren ... het wordt tijd dat de eerste platen
van Kris integraal op CD worden gezet ... Heeft Universal het lef?
Kris de Bruyne - Paprika (1979)
0
geplaatst: 22 oktober 2008, 09:06 uur
PAPRIKA 1979
Een plaat die twijfelt tussen kleinkunst en rock, tussen liefde en haat.
Maar in die twijfel onthult zich het menselijke gelaat van De Bruynes muziek.
Het album heeft een akoestische (1-6) en een elektrische (7-12) zijde.
In 1977 overleed Koen De Bruyne, pianist en broer van ...
Dit veel te vroege en pijnlijke verlies doorkruist deze plaat.
Het meest bekend vanop de radio zijn nochtans de lovesongs.
Het avontuurlijke Lydia D'ile D'yeu bijvoorbeeld dat drijft op een
softe, maar zeer aanstekelijke skabeat ... Kris was anno 1979 bij de tijd.
Een gemiste hit: "erotiek en hi-fi is zo'n dame in het zuiden".
Prachtig Nieuw Lief, een licht ironische vrijgezellenverklaring
en Castelli Di Cannero met Dylanesque mondharmonica zijn
zonder twijfel hoogtepunten in het oeuvre van De Bruyne.
De Wrede God (een logsiche geloofscrisis na het overlijden
van Kris' broer) en Kortenberg (een doordeweekse blues) zijn samen
met de drie reeds vermelde liedjes aan te treffen op CD compilaties
van De Bruyne. Voor de rest heb je een vinyl exemplaar nodig.
Dokter Boose windt er geen doekjes om: het leed
in De Bruynes bestaan wordt hier met een vlijmscherp scalpel blootgelegd.
Op De Opstanding van het Vlees verliest de getormenteerde zanger
zich ternauwerdood in een hedonistische bestaan.
Drank en vrouwen zijn altijd al een thema geweest in zijn muziek,
maar op PAPRIKA noemt De Bruyne zichzelf regelmatig bij naam,
waardoor je op de autobiografie van de songs gewezen wordt.
Obsédé rockt wel aardig, maar blijft tekstueel behoorlijk wazig.
Er zitten sporen naar concentratiekampen en Hitler tussen de regels,
maar De Bruyne komt moeilijk tot de kern van zijn betoog.
Slapen is een slow song en haalt het ritme uit kant 2.
Dit nummer had misschien beter aan het eind gemogen.
Ouders draagt meest van al de stempel van de jaren 70.
Vooral tekstueel. Het is alsof De Bruyne hier wat meeholt
met het rebelse anti-establishment geschreeuw van de punk.
Een volwassen man die zich afzet tegen de ouderlijke terreur?
Uit Het Hart is een van de beter nummers.
Een mooi voorbeeld van een typisch De Bruyne nummer.
Met heel soepele akkoordenwisseling in de zanglijn.
Het refrein heeft misschien een ietst te lage meezingfactor.
Interessante Themas is een pianoblues in de stijl van De Bruynes
pensioennummer Amsterdam. Ook hierin is De Bruyne een uitblinker.
Kris De Bruyne bevestigt met PAPRIKA zijn status als Vlaamse bard.
Er is weinig mis mee om hem de Nederlandstalige Bob Dylan te noemen.
Al worden zo'n vergelijkingen gauw versleten als boutades.
Maar de Bruyne zingt meedogenloos eerlijk over het (i.c. zijn) leven.
Hij onderscheidt zich met verve van de doorsnee kleinkunstenaars
door de bewuste integratie van elektrisch versterke rockelementen.
Een plaat die twijfelt tussen kleinkunst en rock, tussen liefde en haat.
Maar in die twijfel onthult zich het menselijke gelaat van De Bruynes muziek.
Het album heeft een akoestische (1-6) en een elektrische (7-12) zijde.
In 1977 overleed Koen De Bruyne, pianist en broer van ...
Dit veel te vroege en pijnlijke verlies doorkruist deze plaat.
Het meest bekend vanop de radio zijn nochtans de lovesongs.
Het avontuurlijke Lydia D'ile D'yeu bijvoorbeeld dat drijft op een
softe, maar zeer aanstekelijke skabeat ... Kris was anno 1979 bij de tijd.
Een gemiste hit: "erotiek en hi-fi is zo'n dame in het zuiden".
Prachtig Nieuw Lief, een licht ironische vrijgezellenverklaring
en Castelli Di Cannero met Dylanesque mondharmonica zijn
zonder twijfel hoogtepunten in het oeuvre van De Bruyne.
De Wrede God (een logsiche geloofscrisis na het overlijden
van Kris' broer) en Kortenberg (een doordeweekse blues) zijn samen
met de drie reeds vermelde liedjes aan te treffen op CD compilaties
van De Bruyne. Voor de rest heb je een vinyl exemplaar nodig.
Dokter Boose windt er geen doekjes om: het leed
in De Bruynes bestaan wordt hier met een vlijmscherp scalpel blootgelegd.
Op De Opstanding van het Vlees verliest de getormenteerde zanger
zich ternauwerdood in een hedonistische bestaan.
Drank en vrouwen zijn altijd al een thema geweest in zijn muziek,
maar op PAPRIKA noemt De Bruyne zichzelf regelmatig bij naam,
waardoor je op de autobiografie van de songs gewezen wordt.
Obsédé rockt wel aardig, maar blijft tekstueel behoorlijk wazig.
Er zitten sporen naar concentratiekampen en Hitler tussen de regels,
maar De Bruyne komt moeilijk tot de kern van zijn betoog.
Slapen is een slow song en haalt het ritme uit kant 2.
Dit nummer had misschien beter aan het eind gemogen.
Ouders draagt meest van al de stempel van de jaren 70.
Vooral tekstueel. Het is alsof De Bruyne hier wat meeholt
met het rebelse anti-establishment geschreeuw van de punk.
Een volwassen man die zich afzet tegen de ouderlijke terreur?
Uit Het Hart is een van de beter nummers.
Een mooi voorbeeld van een typisch De Bruyne nummer.
Met heel soepele akkoordenwisseling in de zanglijn.
Het refrein heeft misschien een ietst te lage meezingfactor.
Interessante Themas is een pianoblues in de stijl van De Bruynes
pensioennummer Amsterdam. Ook hierin is De Bruyne een uitblinker.
Kris De Bruyne bevestigt met PAPRIKA zijn status als Vlaamse bard.
Er is weinig mis mee om hem de Nederlandstalige Bob Dylan te noemen.
Al worden zo'n vergelijkingen gauw versleten als boutades.
Maar de Bruyne zingt meedogenloos eerlijk over het (i.c. zijn) leven.
Hij onderscheidt zich met verve van de doorsnee kleinkunstenaars
door de bewuste integratie van elektrisch versterke rockelementen.