ALLE 40 GOED

Naar aanleiding van zijn plots overlijden bij elkaar gesprokkelde dubbele verzamelaar.
Met ongeveer alle singles en een hoop tracks uit zijn vier eerste albums "bijna" volledig verzameld.

Zijn bekendste liedjes zijn Ga met Me Mee, Ik Blijf bij Jou,
De Heuveltjes van Erika, Boem, Arno en Oh Jolie.

Van zijn vijfde album dat Nederlandstalige kleinkunst klassiekers in een coverjas stak, werd niet geplukt.

Er zitten drie fouten in de tracklijst.

Zo is track 2 niet het vermelde Van Antwerpen naar Brussel,
maar het onweerstaanbaar vrolijke Het Leven Heeft Geen Enkele ZIn.

Van Antwerpen naar Brussel staat er echter wel op
en meer bepaald als track 32 (in plaats van Teveel van Jou dus).

En track 23 is niet Vergeten te Leven, maar het landelijke De Boerenbuiten.
Beide nummers waren b-kantjes, verbonden met singles van zijn vierde album.

Het laatste nummer betreft zijn laatste single uit 2007.
Toen was Bart helaas nog slechts een schim in medialand, belspelletjes presenterend.

STEELTOWN

Is toch wel een beter album dan veel critici beweren. Het doedelzakgeluid ruimt plaats voor een meer traditioneel gitaargeluid. Maar de gedrevenheid is (mede dankzij Steve Lillywhite) intact gebleven. En de songs zijn best sterk genoeg. Maar het album is omwille van zijn totaalduur een nogal vermoeiende rit. Het blijft maar beuken: er zijn weinig rustpunten en Stuart Adamson krijgt een zere keel.


Wonderland, de "non-album" is de perfecte overgang van THE CROSSING naar STEELTOWN en mocht in dit overzichtje niet ontbreken.

Flame of the West is een opener die je meteen bij je "ballen" pakt. Plastischer kon ik het niet uitdrukken. Mocht een singel zijn.

East of Eden was de echte eerste singel, maar vraagt in tegenstelling tot de vorige hits meer inspanning van de luisteraar. Puike song nochtans.

Where the Rose is sown is een duidelijkere singel met melodieuze gitaren die het refrein verfraaien. Heel de plaat staat in het teken van het arbeidersethos.

Tall Ships go is ook zo'n vlotte song. Schepen die op vrolijke folkwijsjes het ruime sop kiezen. En die drums maar klateren als opspattend zeeschuim.

Rain Dance vond ik van bij de eerste beluistering een voltreffer. Nog even doedelzakken zoals ook Mike Oldfield het vroeger kon. Klinkt echt als een traditional.

Just a Shadow is een naar Big Country maatstaven behoorlijk mainstreame popsong, maar na een paar luisterbeurten hecht het zich vast in je hoofd.


Het epische titelnummer Steeltown, de stemmige ballade Girl with grey Eyes en de iets minder beklijvende songs Come back to me en The great Divide zijn zonder meer waardige aanvullers. Er bestaat van Steeltown ook een expanded versie uit 1996.

THE CROSSING

Vind ik een knaller van een plaat. En dan bedoel ik van de door Steve Lillywhite opgefokte drums en de prachtige gitaarpartijen tot en met zelfs de beukende bassen. Muzikaal zelfs intenser dan de eerste U2 platen, maar tekstueel aardser, met de beide voeten in de Schotse weidegrond. De Schotse U2, misschien nog het best te vergelijken met WAR. Strijdlustig, het arbeidersethos en toch nergens te pathetisch.


In a big Country is een klassieker. Hier vind ik de albummix toch net iets krachtdadiger dan de singel versie. Hoopvolle tekst ook.

Chance hoor ik dan weer liever in de (later uitgebrachte) singelversie. Die heeft een mooiere opbouw van intro tot slot. Mooi gezongen ballad.

A thousand Stars is een opzwepende rocker. Zo'n nummer dat je uitnodigt om volop de dag te plukken. Mooie gitaren.

The Storm staat met beide voeten in de (Schotse) folk. Akkoestische gitaren en vrouwenkoren begeleiden de zanger in de storm.

Harvest Home was de eerste, nog over het hoofd geziene, singel. Maar wat een prachtige song: doedelzakgitaren op de eerste rij.

Close Action is weer een wat rustiger nummer. Een lovesong van het edelste goud: I will carry you home with the Gods in my eyes.

Fields of Fire betekende was de doorbraakhit in de UK. Een stevig partijtje folkrock, dat net zoals U2 deed op Boy het kind in ons wel wakker houden.


Het vlotte Inwards vind ik het beste nummer van de drie overblijvers. Lost Patrol spreekt me minder aan dan de rest en Porroh Man duurt misschien net iets te lang om het album overtuigend af te sluiten. Jammer genoeg is de bonustracklijst niet volledig. Dit album smeekt om heruitgebracht te worden in de 2CD deluxe reeks van Universal.

AN INNOCENT MAN
Ik leende hem van een buurjongen anno 1984.
En ik vond het na twee draaibeurten een "keitoffe" schijf.
Heerlijk wegtikkende early sixties deuntjes.

Billy opent met Easy Money, een onvervalste rhythm and blues.
Een beetje zoals Joe Jackson meteen de toon zetten voor een feestplaat.

An Innocent Man toont Billy Joel op zijn rijpst.
Man schrijft uitgekiende melodieën ... met een vingerknip.

Het volgende vocale hoogstandje is The Longest Time.
Vaak op de radio gespeeld en een meezinger van formaat.

This Night is gestolen van Beethoven, maar dat staat ook op de hoes.
Vind ik net iets te gemakkelijk want dit thema is al vaak geciteerd.

Tell Her About It is klasse pop en ik vond het altijd wat gek dat deze
Amerikaanse nummer 1 in Europa veel lager scoorde dan de opvolger.

Uptown Girl was die opvolger en goed voor nummer 1 in Engeland.
Bij ons ook een behoorlijk dikke hit ... een terechte eighties klassieker.

Dat beetje doo-wop in Careless Talk vind ik ook behoorlijk aardig.
Joel is een beperkt zanger, maar wat is deze plaat vocaal sterk gearrangeerd.

Op Christie Lee gaat Billy Joel rocken als een Jerry Lee Lewis.
Met dichtgesnoerde stem, maar ook met een heldere sax in de hoofdrol.

Leave a Tender Moment Alone is muzikaal en tekstueel een pareltje.
Met de bloedmooie harmonica van Toots die een Stevie Wondertje doet.

Keeping the Faith is een bevredigende afsluiter.
Hier komt Billy weer met beide voeten op hedendaagse bodem.

5 sterren is misschien overdreven, maar ach,
wat ben ik blij dat ik hem toen heb mogen lenen.
Al was het maar om aan te tonen dat de vroege jaren 80
meer in hun mars hadden dan synthpop en new romantics.

DEBUT 1993

Hit was een hit in het jeugdhuis en The Sugarcubes een veel besproken groep.
Alternatieve pop uit Ijsland. Het was een revelatie begin jaren 90 en via indie-verzamelaars
kwamen we ook nummers als Birthday, Deus en Regina op het spoor.

En dan was er plots dat merkwaardige debuut van die eigenzinnige zangeres.
Björk. De naam alleen al roept referenties op naar een sprookjeswereld.
Half elfje, half trol (want zo gaat dat in de Scandinavische mythologie).

Niemand zingt zoals Björk, tenzij men haar wil imiteren.
Op Debut (1993) verkent ze de mogelijkheden van die unieke stem.
Het lieflijke elfje, de vervaarlijk grollende trol of de vermomde jazz zangeres.

Net als de sirene van Mark Hollis (Talk Talk) heeft de stem van Björk voor mij
een beperkte houdbaarheidsdatum. Een heel album lang soms te vermoeiend.
Ik beperk me in deze bespreken tot mijn lievelingstracks van deze plaat.

Op Human Behaviour verkent de moeilijk te definiëren, Ijslandse sprookjesfiguur
de mensenwereld. In het arrangement wordt een krakende plaatnaald gesimuleerd.

Een hip gebruik in de eerste helft van de jaren 90, alsof het definitieve afscheid van vinyl
(veel platenfirma's hakten toen die knoop door) de meeste artiesten zwaar viel.
De revival van het vinyl dezer dagen is daar een logisch antwoord op.

Venus as a Boy was de eerste single van dit album.
Een soort huis- tuin- en keukengeluid overvalt mij als luisteraar.
Tussen potten, pannen en tuingereedschap door wordt de schoonheid bezongen
van een mannelijke half-elf half-trol, het voorwerp van Björks verlangen.

There's More to Life Than This is een speelse knipoog richting dansvloer.
Heel knap hoe Björk erin slaagt om op Debut (1993) dansinvloeden te integreren
zonder dat de plaat haar unieke karakter verliest. De liedjes zijn in de eerste plaats
luisterliedjes met een zachte jazz toets die de luisteraar muzikaal fris willen houden.

Like Someone in Love haalt even het tempo uit de plaat.
Hier voert Björk een crossover kunstje op: musical meets jazz.
Laat ik het cabaret noemen. Het intrigeert, maar mist nog maturiteit.

Op Big Time Sensuality is ze opnieuw de spring-in-'t-veld.
Een goed voorbeeld van hoe dergelijke nummers de dansspieren kietelen,
zonder echt over te gaan in dance tracks. Dat deden de veelvuldige remixen wel.

One Day is een voorbeeld van de jazzy ondertoon van het album.
Björk kreunt (croont) zich hier een weg naar haar onbereikbare liefde.
Muzikaal zit ze veel dieper in de traditie geworteld dan je op het eerste gezicht
zou denken. Maar ze slaagt erin om alles een bijzonder eigen stempel te geven.

Come to Me is van een bedwelmende pracht. Portishead luistert mee.
Björk is in staat om zich zowel muzikaal als vocaal als een kameleon te gedragen.
Als een Tinkelbel strooit Björk met elfenstof en doet mij zweven van plezier.

En dan sluit ik deze recensie graag af met het dizzy Violently Happy
waarin de zangeres de luisteraar in haar sensualiteit probeert te versmachten.
Het hypnotiserende arrangement draagt succesvol bij tot het beoogde resultaat.

Vreemd genoeg vind ik bonustrack Play Dead een heel ander en minder beklijvend lied.

WONDERFUL LIFE (1987)

Op weg naar de 50 schrijf ik op mijn Facebookpagina een beknopte biografie. Elk jaar is een hoofdstuk dat ik link aan de grootste hits van toen: een manier om een connectie te maken met zoveel mogelijk vrienden. Want liedjes zeggen soms meer over ons leven dan we zelf kunnen verwoorden. Af en toe smokkel ik een persoonlijke favoriet in de tracklijst die net buiten de top 3 viel. Wonderful Life van Black is zo'n nummer. En toen ik het lied op het hoofdstuk uit 1987 legde, klopte dat nummer beter dan het ooit geklonken had. 1987 was het jaar waarin ik 18 werd en de stap van secundair naar universitair onderwijs zette. Geen nummer weet wat er op die leeftijd door me heenging vandaag mooier te verwoorden. Wat een song.

Wonderful Life is ook meteen de titeltrack van Blacks eerste langspeler. Colin Vearncombe timmerde al langer aan de weg naar het succes. Een weg die niet bepaald over rozen liep. En laat dat ook meteen de saus zijn waarin de meeste songs op deze plaat gemarineerd zijn: de zoetzure pijn van het zijn. Het vlotjes rockende Everything's Coming Up Roses deed aanvankelijk niets als single. Daarvoor was Black op zich als popster te kleurloos. De Brit moet het namelijk hebben van zijn teksten en het timbre van zijn stem dat wat doet denken aan dat van de trans-Atlantische snikker Chris Isaak.

Daarna volgde de verborgen parel Sweetest Smile. Een ballad die in het releaseschema ongetwijfeld te vroeg kwam om de nodige aandacht te sprokkelen in de ether. Opvallend aan het album zijn toch wel de mooi aangeklede arrangementen. Er is duidelijk lang en zorgvuldig geschaafd aan de nummers. In dit geval steelt de klarinet moeiteloos het hart van de luisteraar. Colin schrijft alle nummers netjes zelf: een bewonderenswaardige prestatie in het tijdperk van hitfabrieken als die van Stock Aitken & Waterman.

Pas als derde single zag Wonderful Life het levenslicht. En met die single brak Black niet alle in de UK maar ook in de rest van Europa door. Het nummer was een jaar eerder al op 45 toeren verschenen in een vroegere versie. Misschien dat A&M daarom de klassieker pas als derde single in de rij uitbracht. Het uptempo I'm Not Afraid werd goed genoeg bevonden om als vierde proever van het album in de rekken gelegd te worden. De song laat het soulelement in de muziek van Black beter tot zijn recht komen.

Uiteindelijk verscheen in sommige landen met het sfeervolle Paradise nog een vijfde single. Eigenlijk laat Wonderful Life naast de twee hitgevoelige singles die de titeltrack en Everything's Coming Up Roses zijn vooral heel wat sfeervol werk horen dat aan de mainstream grijsheid ontsnapt dankzij de unieke stem van Vearncombe en de liefdevolle vormgeving van zijn productieteam. Er zit ook voldoende variatie in de tien tracks tellende selectie om je als luisteraar niet te vervelen.

Op CD werden er nog vijf extra songs aan de tracklijst toegevoegd. Dat was in 1987 een veel gebruikte methode om de CD als nieuwe geluidsdrager te promoten. Het betreft hier een selectie b-kanten en bonustracks van diverse 7" en 12" releases. Een selectie, want wie het volledige plaatje wil horen van wat Black in 1987 uitbracht kan terecht op de 2CD heruitgave van 2013 waar nog eens elf extra nummers aan het album worden toegevoegd. Vlug kopen voor hij definitief uit roulatie is.

Deze plaat laat zich trouwens erg goed genieten in aanwezigheid van dit A&M album uit dezelfde periode.

Sam Brown - Stop! (1988)

BLANC BURN 2011

Wie zit er in 2011 te wachten op een comeback van Blancmange?
Het synthpop duo dat in de 80s noodgedwongen in de schaduw van lotgenoten
en hitkanonen als OMD, Soft Cell, Yazoo, Pet Shop Boysen Erasure bleef staan.

God's Kitchen, Living on the Ceiling, Waves, Blind Vision, Don't Tell Me
en omdat we altijd wel voor een grap te vinden zijn The Day before You Came.
Het oeuvre van Blancmange bestond uit een handvol singles en twee aardige albums.
Nummer drie deemsterde helemaal weg en dan werd het erg lang stil rond het olijke duo.

By the Bus Stop @ Woolies drentelt als een pendelbus voorbij.
Er gebeurt weinig tot niets en de vocalen zitten mistig diep in de mix.

Maar eens overgestapt tovert het hitpotente Drive Me een glimlach op het gelaat.
Bij zo'n comeback plaat is het speuren naar de bekende ingrediënten op zich een spel.
Dit nummer zit vetter in de synths dan we gewoon zijn, maar barst ouderwets van vrolijkheid.

Ultraviolent begint eens et meer met een stemvervormer.
Het arrangement ruikt naar zware metalen en doet dus denken aan Depeche Mode.
De manier waarop het refrein zich door de ether beweegt, is herkenbaar Blancmange.

Nu heb ik Blancmange altijd al een beetje twee maffe cowboys gevonden
die hun eigen bescheiden rodeo reden door de synthpop prairie van de jaren 80.
Dat ze nu met The Western uitpakken is dus geen verrassing: steengoed nummer.

In Radio Therapy mag even een gitaar meerinkelen.
Een rustiger nummer dat door de ether fonkelt als een country song.
Klinkt verhip een beetje als Kraftwerks Neon Lights zoals vigil al opmerkte.

Halverwege de rit en de teller staat op een flauwe opener en vier winnaars.

Dat oosterse jasje (tablas en sitar sound) hangt ook over dit comeback album.
Probably Nothing blinkt er in uit. Ik vind de nieuwe Blancmange muzikaal erg sterk.
Vocaal hebben de heren echter wel wat van hun pluimen verloren. Verslavend melodietje.

Huislijke kneuterigheid was Blancmange nooit vreemd.
I'm Having a Coffee blikt terug op hun ABBA cover The Day before You Came.
Dat zelfrelativeringsvermogen van het duo is één van hun sterkste troeven.

Soms doet het elektronische karakter van Blanc Burn me aan New Musik denken.

Don't Let These Days gaat wat steviger tekeer. Synthrock met disco impuls.
De instrumentale jas is fraaier dan de song zelf dit keer. Niet meer dan aardig.

WDUF (What Do You Find eigenlijk) toont hoe zwak de zang op deze plaat is
en waarom er regelmatig naar de stemvervormer wordt gegrepen. Een zwak nummer.

Don't forget Your Teeth is bejaarde synthpop met een futuristische toets
die even aan Living on Video van Trans-X doet denken. Maar zoals een paar tracks
op deze plaat komt het lied vocaal onvoldoende uit de verf. Vergeet je tanden niet, schat.

Starfucker sluit gemeen af met het meest a-typische nummer van de plaat.
Een comeback die geen stof zal doen opwaaien, maar die erg overtuigend uitpakt.

Ik blijf een fan.

Naast de iTunes bonustrack Seeing Stars, is nog een song, Making Aeroplanes, te vinden
op de website en op deze in 2012 verschene, dubbele verzamelaar van hun oudere werk.

MANGE TOUT 1984
Ik heb hem net gekocht in zijn 2CD deluxe uitvoering.
Amper 10 euro en alle extended versies en b-kantjes zijn present.

Dit is zonder meer Blancmange's beste album,
hoe goed hun debuut Happy Families ook moge zijn.

Het met oosterse tabla en sitar gekuide Don't Tell Me
en de zwaar onderschatte synthpop sneer van Blind Vision
zijn twee van mijn allermeest gekoesterde 80s anthems.

De tongue-in-cheek cover van Abba's The Day before You Came
en de opgefunkte single That's Love That It Is mogen er ook wezen.
Het onderkoelde Game Above My Head (dat altijd lichtjes aan
Pa van Doe Maar doet denken) was de b-kant van Waves,
maar werd voor dit album heropgevist ... een zege.

Dat zijn al 5 tracks die we mogen ... de helft van het album dus.
De overige albumtracks vallen op door hun diversiteit ... het lijkt wel
of Neil Arthur en Stephen Luscombe alle stijlen lusten (mange tout).

Soms levert dat een aardigheidje op (de close harmony in See the Train),
maar evengoed gaan ze lichtjes genant door de bocht (Murder).

Van de bonustracks wordt vooral Vishnu door menig fan geprezen.
Klinkt als een oosterse psalm in een muzikale bewerking van Cabaret Voltaire.

Alle extended versies op een rij bezorgen je een indigestie, maar af
en toe is outfreaken op Don't Tell Me en Blind Vision toegelaten.

Er was maar 1 hitgroep die eind jaren 70
de concurrentie met Abba aankon, en dat was Boney M.
Net het tegenovergestelde van het Zweedse popvakmanschap,
was deze Duitse prefab hitfabriek muziek van Frank Farian.

NIGHTFLIGHT TO VENUS
is zonder veel discussie het sterkste Boney M album.
Er staan maar liefst vier hits op de originele langspeler
en sinds de 2007 remaster staat er nog een vijfde bij.

Het begon allemaal in de lente van 1978
toen Rivers of Babylon bezig was om de grootste hit
van de jaren 70 te worden (vlak voor Grease mania uitbrak).
Oude psalmtekst op discobeat gezet door Frank Farian.

B-kant was het aftelrijmpje Brown Girl in the Ring
dat al even gretig op de radio gedraaid werd en in de UK
zelfs als dubbele A-kant in de hitlijsten stond genoteerd.

Deze versie van Rivers on Babylon verschilt lichtjes
van de single versie die je op sommige best of's wel aantreft.
De brug van het lied is namelijk anders gemixt en instrumentaler.

Volgende single was de discoroffel van Rasputin.
Wat een hilarisch songonderwerp toch, maar in het discotijdperk
kon je met zulke kitsch teksten duidelijk hoge ogen gooien.
Op de LP loopt de roffel van het spacy Nightflight to Venus
haast naadloos over in de hitversie van Rasputin.

In de UK vond men Rasputin wellicht niet politiek correct genoeg
en ging men voor het onschuldige Painter Man als tweede single.

Uiteraard staan er op dit Boney M album ook weer bedenkelijke covers.
Heart of Gold (van Neil Young dus) is eigenlijk nog wel de mafste.
In Boney M land wordt alles wat blinkt omgetoverd tot disco
of ... zoals in dit geval tot een soort franjeloze gospelpop.

De remaster schenkt ons eindelijk de bijhorende kerstsingle
Mary's Boy Child - Oh My Lord en diens b-kant Dancing in the Streets.

Het is mij vooral om het kerstnummer te doen, een klassieker
waarmee Harry Belafonte in 1957 de grootste hitversie had.
Ons vader had hiervan het singletje gekocht en ieder jaar
met Kerstmis haalde hij dat boven om eens af te spelen.

Als prille tiener maakt zoiets een onuitwisbare indruk
en de single duurde ook zo lekker lang (bijna 6 minuten).
Dat kwam omdat Boney M aan het oorspronkelijke kerstliedje
nog een eigen discomantra toevoegde (Oh My Lord getiteld).

Ik heb jaren lang naar een CD versie van deze integrale versie
gezocht, maar overal kom je een hopeloos verminkte edit tegen.
Nu dus wel op de 2007 remaster, waarvoor ik de hemel dank.

BOUDEWIJN DE GROOT
was een puzzel met losse stukjes.
De covers dateren bij herbeluistering
het album, omdat ze de frisheid ontberen
die de eigen nummers zo uniek maakt.

Ik herleg die puzzel graag
toe een chronologische reeks singels,
waarin Boudewijns zingen evolueert
van huig-R naar rollende R en zachte G.

01. Strand
02. Referein Voor
03. Elégie Prénatale
04. Sexuele Voorlichting
05. De Morgen
06. Delirium
07. Noordzee
08. Apocalyps
09. Een Meisje van 16
10. De Eeuwig Soldaat (ontbreekt jammer genoeg op deze remaster)
11. Welterusten Mijnheer de President
12. Vrijgezel
13. Er Komen Andere Tijden
14. Woningnood
15. De Dagen Zijn Geteld

16. Het Geluid van Stilte
17. Nee Meeuw
18. Een Respectabel Man
19. Draai Weer Bij

20. De Dominee van Amersfoort (bonus)
21. Minnentijd (bonus)

Laatste twee tracks staan op de box Wonderkind aan het Strand.

Favorieten: Er Komen Andere Tijden,
Welterusten Mijnheer de President en Apocalyps.

EEN NIEUWE HERFST
was de langverwachte en sterke terugkeer van De Groot.
Opvallend zijn de gerijpte teksten en de groots gearrangeerde muziek.

Toch heb ik persoonlijk niet zo'n band met dit album.
Ik vind sommige nummers zowel tekstueel als muzikaal
minder beklijven dan ik van Boudewijn gewoon ben.
Zo vind ik Een Wonderkind van 50 te hard brullen.
Liedjes als Deine Theos zijn ook wat overgeproducet.

Favorieten: Als Jij Niet van Mij Houdt, Annabel en Avond.

HET EILAND IN DE VERTE
is volgens mij Voor De Overlevenden (deel 2).
Was het eerste album een ode aan de onsterfelijke jeugd,
dan is dit album een ode aan het waardig ouder worden.

Zelden zo'n krop in de keel gekregen bij een Nederlandstalig album.
Pure nostalgie en in tegenstelling tot Een Nieuwe Herfst
stuk voor stuk sterke en briljant gearrangeerde songs.
Zelfs bonustracks 15 en 16 zijn meer dan leuk.

Favorieten: Berlijn, Het Land van Koning Jan
en het prachtige epos De Vondeling van Ameland.

Wat een mooie stem heeft de inmiddels grijze bard.

HOE STERK IS DE EENZAME FIETSER
was de overtuigende come-back plaat na een mislukt
Engelstalig avontuur en liedjes schrijven voor anderen.

Deze plaat zet de toon die Boudewijn tot op vandaag zal aanhouden.
Mooie teksten, al dan niet van Nijgh en wat breder
uitgesponnen composities met hier en daar een uptempo track.

Mijn favorieten: Wat Geweest Is Is Geweest, Jimmy en De Reiziger.

Niet alle tracks zijn even sterk vind ik,
maar er staan voldoende klassiekers op.

De singel Ik Ben Ik / Buiten past hier als bonusmateriaal,
maar was volgens mij toch net een iets te doorzichtige poging
om verder te borduren op het succes van Jimmy.
Ruikt een beetje te veel naar Rob De Nijs.

LAGE LANDEN
is zo grijs als zijn hoes.
Geen grote orkesten dit keer,
maar basisinstrumenten die inkleuren.

Deze plaat wordt hier volgens mij wat ondergewaardeerd (amper 3*).

Sommige liedjes zitten dicht bij een demo-gevoel.
Andere liedjes stralen diezelfde zalige nostalgie uit
die Het Eiland in de Verte zo prachtig maakte.

Favorieten: Het Jagen Voorbij, Altijd Samen en Lage Landen.

Vanaf nu is het definitief zonder Lennarts teksten.
Hier en daar voel je de nog verre winter al aanbreken ...

MAALSTROOM
is Boudewijns plaat tijdens de nederpop boom.
Wat moet deze inmiddels oud geworden kleinkunstenaar
tussen Doe Maar, Toontje Lager, Het Goede Doel en Frank Boeijen?

Slechts één keer (track 4) op tekst van Lennaert Nijgh,
af en toe lichtjes rockend en hoorbaar digitaal opgenomen.

Favorieten: het sfeervolle Keerzijden,
het werkelijk sublieme Vlucht in de Werkelijkheid
en goudeerlijke Een Slag Zo Zwaar Verloren.

De wereld heeft zich omgedraaid, de donkere kant ligt boven.
(Wat een lijn toch ...)

NACHT & ONTIJ is een spookplaat.
Het gebeurde één keer dat Boudewijn De Groot
zichzelf voorbij gallopeerde en dat was op dit album.

Muzikaal best de moeite waard, maar thematisch
en tekstueel charmant, bijna genant en gedateerd.

De nummers Aeneas Nu en Wie Kan Me Nog Vertellen,
die oorspronkelijk als bonussingel werden toegevoegd,
zijn wat mij betreft de sterkste songs.

Ik hou er ook van om De Wevers van Silecië (wat een tekst)
en de iets later uitgebrachte singel De Nachtwacht / Aan het Einde
toe te voegen als bonusmateriaal.

PICKNICK
zijn Lennaert en Boudewijn die Sgt. Peppers gaan.
Er is de flower power gekleurde hoes
en er zijn de Jeroen Boshiaanse psychedelica.
12 schilderijtjes uit Het Land van Maas en Waal.

Net zoals op Sgt. Peppers van de Beatles wil dit album
conceptueel klinken en gaan de nummers bijna in elkaar over.
Trompetten schallen, klanken vervormen en achtergrondvocalen joelen.
Net als op A Day in the Life eindigt Prkkebeen
met één langerekte eindnoot.

Favorieten: Mensen om Me Heen, Eva en Prikkebeen.

Waterdrager en Als de Rook om Je Hoofd Is Verdwenen
sluiten als mogelijke bonus perfect aan bij dit album.

VAN EEN AFSTAND
brengt een berustende Boudewijn De Groot.
De akoestische gitaar zit sterk vooraan gemixt.
Zijn stem klinkt wat zwaarder, rijper ...

Nummers van wisselend niveau,
maar toch een paar vergeten juweeltjes.

Favorieten: Een Tip van de Sluier, Zolang Ik Niet Beweeg
en mijn absolute topnummer, De Zwemmer.

Kinderballade is een bonustrackje
dat in dezelfde sfeer baadt als dit gelaten album.

VOOR DE OVERLEVENDEN
is met stip Boudewijns visitekaartje.
Boordevol klassiekers en briljante teksten van Lennaert Nijgh.
Weinig tekstdichters spelen zo ritmisch met de Nederlandse taal
en weinig muzikanten komponeren daar zo'n sterke muziek bij.

De Wilde Jager vind ik naast de toon van het album vallen.
Ken Je Dat Land was wel een zeer vreemde singelkeuze,
die De Groot wellicht moest profileren als popartiest.

Favorieten: Voor de Overlevenden, Naast Jou en Verdronken Vlinder.

De verloren gelopen singel Onder Ons hoort bij
deze sessies, en ik voeg het vaak als bonustrack toe,
alhoewel het een heel andere sfeer ademt dan het album.

WAAR IK WOON EN WIE IK BEN
was een therapeutisch album.
Boudewijn keer terug naar zijn wortels
en tracht enkele persoonlijk demonen te verslaan.

In een aantal nummers schept de autobiografische zoektocht
liedjes die toegankelijk zijn voor een breed publiek.
Maar hier en daar zitten er ook enkele opvullertjes tussen
die zweven tussen "leuk" en "misplaatst hitgevoelig".

Favorieten: Moeder, Wegen en Wie Ik Ben.

Boudewijn in een crisis ... de afstand met het publiek wordt groter.

WINDVEREN 2022

Ken je dat gevoel? Je rijdt nietsvermoedend van A naar B en op de autoradio wordt een nieuw nummer gedraaid van een oude held. Het overkwam me een paar dagen geleden toen ik Aarde van Boudewijn de Groot hoorde. Ik luisterde gebiologeerd. Elk woord overwogen. Elk akkoord raak. Mijn hart in duizend brokken. Tot tranen toe bewogen. De meester is terug. Terug van een eindje weggeweest want de voorganger Achter Glas (2015) klonk toch een beetje steriel. Ik heb die plaat nauwelijks gedraaid. Om van Bo's uitstapje met The Dutch Eagles nog maar te zwijgen. Die plaat heb ik niet eens meer gekocht. Ik had ze eerder die dag nog toevallig in handen bij de platenboer. En een paar uren later was er dus Aarde.

Het nieuwe album meteen gestreamd. Want ik voelde aan het arrangement van Aarde dat de liedjes weer mogen primeren op de inkleding. De Groot heeft nog wat te vertellen op zijn gezegende leeftijd. En wat zingt hij nog goed. Met de kleuren van het vallend blad in zijn stem. En met die grijze haardos in de wind lijken we wel een beetje op elkaar. Ik heb Windveren er nu één keer op zitten en ik weet zeker: we worden weer beste vrienden. Naast Aarde onthoud ik nu al het zo herkenbare Als Je Huilen Wil en het hartverscheurende Hoe Meer Ik Dichterbij Kom waarin de oude zanger zich tot zijn te vroeg gestorven moeder richt.

Ik hoor mensen zeggen: "De Groot brengt al jaren meer van hetzelfde. We hebben die liedjes allemaal al vele malen eerder gehoord, op een ander album van hem en met andere teksten." En dan denk ik: "Wat zou dat? We vonden die liedjes vroeger toch allemaal zo knap. Waarom nu dan niet?" Windveren klinkt in mijn oren als De Zwemmer, mijn favoriete lied van Boudewijn. Zachtjes achterom kijkend maar immer tegen de stroming in. De meester is helemaal terug. Met een plaat die ik vaker zal draaien.

THE AGE OF CONSENT 1984

Toen Jimmy Somerville anno 1984 voor het eerst piepend door de ether scheurde,
lachten wij ons te pletter. Want ja, met zo'n stemmetje ben je natuurlijk een homo.

Na twee hitsingles drong het tot ons door dat Jimmy niet enkel een homo was,
maar dat het kleine mannetje ook geëngageerd zong over de rechten van zijn lotgenoten.
Wij waren amper 15 en kwamen stilaan tot de jaren van verstand.

Age of Consent mocht dan al een tijdje met stip genoteerd staan
als één van mijn favoriete New Order tracks, pas dankzij Bronski Beat
begon ik ook te begrijpen welke strijd (zowel innerlijk als maatschappelijk)
deze traag ontluikende geaardheid bij mijn generatiegenoten teweeg bracht.

Het album opent slim met de noodkreet zelf. Meteen de tweede single trouwens.
Why? gaat echt door merg en been en confronteert de luisteraar vanaf de eerste noot.
Wie een goed argument kan bedenken om holebi's te discrimineren mag nu spreken.

De met verstomming geslagen luisteraar hapt naar adem.
Ain't Necessarily So is een prachtige cover van Cole Porter, de componist die even later
het middelpunt werd van een muzikale campagne tegen aids (en voor homorechten).

Wie goed luistert naar het met houtblazers opgesmukte arrangement
van deze derde single herkent daarin misschien de hand van Mike Thorne.
En die producer kennen we vooral van zijn hitsucces met Soft Cell.

Screaming is een onopvallende albumtrack die meer op de boodschap focust.
De muzikale omlijsting klinkt typisch 80s. De vocalen zoeken naar troost.

Een song als No More War klinkt ook echt gelaten.
En dat doet de tracklijst geen goed na het matige Screaming.
Als de piepstem te lang in de hoge registers vertoeft, is hoofdpijn nabij.

Een verlossende beat komt er dan toch met Love and Money.
Opnieuw hoor je de productionele Soft Cell toets van Mike Thorn.
Toch dobbert ook deze albumtrack weer iets te onopvallend voorbij.

Gauw de plaat omdraaien dus en daar is Smalltown Boy.
Eerste single en meteen een megahit, een onsterfelijke 80s klassieker.
De albumversie, die ook de videoclip begeleidt, is iets minder urgent.

En wie dacht het allemaal gehad te hebben nu, wordt verrast door Heatwave.
Een vrolijk stukje cabaret (inclusief tapdance), maar wel weer met die piepstem.

En dan is daar het donkerdere Junk, een nummer met hitpotentie zowaar.
Somerville trekt zijn kritische blik iets verder open en hekelt de wegwerpcultuur.
Mooi en eigentijds vormgegeven. Vergeet niet dat we ons in het Orwell jaar bevinden.

Op Need-a-Man Blues klinkt Bronski Beat als Yazoo.
Niet enkel omwille van de synthkleur, maar tevens in de vocalen.
Net als Alison Moyet legt Somerville graag blues en jazz accenten.

Het album eindigt met de vierde en laatste single.
De Donna Summer cover I Feel Love gaat over in de 60s hit Johnny Remember Me.
Ik vraag me trouwens al jaren af waarom de naam Johnny vaak in homo-songs opduikt.

Op 45 toeren krijgt Jimmy vocale ruggensteun van niemand minder dan Marc Almond.
We hadden het al over de Soft Cell connectie. Verdienstelijker dan Boy George met z'n soepjuken,
extensions en make-up droegen Marc Almond en Jimmy Somerville in de 80s bij tot het holebi-debat.

Na dit album zou Somerville met The Communards ouwe discohits uit het slop halen.
Maar op elpees zoals Red (1987) schreef hij tussen de regels zijn communistisch manifest.

Ook Bronski Beat ging nog een album door.
De groep was immers genoemd naar toetsenist Steve Bronski.

De 2012 remaster is uitgebreid met b-kanten,
bonustracks en het 12" album Hundreds & Thousands (1985).
Op deze deluxe release trouwens ook de 7" versie van Smalltown Boy.
die nog nooit op een officiële Somerville compilatie verschenen was.