Hier kun je zien welke berichten dazzler als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
OMD - Bauhaus Staircase (2023)
3
geplaatst: 27 oktober 2023, 12:42 uur
THE BAUHAUS STAIRCASE
Oef. Na de eerste draaibeurt viel het allemaal wel mee. Slow Train is met stip de draak van deze plaat. En het probleem dat ik had met het merkwaardig gemixte stemgeluid op de vooraf vrijgegeven songs, hoor ik gelukkig niet terug op de rest van het album. The Bauhaus Staircase is een prima opener maar is ook het enige nummer dat wat sound betreft diep in het verleden van de band kijkt. Voor de rest wordt er inderdaad opvallend vaak op veilig gespeeld. Anthropocene klinkt als Isotype 2.0. En dat geldt voor nog wat nummers. Deze veertiende van OMD leunt opvallend dicht aan bij zijn voorganger The Punishment Of Luxury (zie ook de aanwezigheid van Don't Go). Met dat verschil dat er meer echte songs op staan en er minder geëxperimenteerd wordt. Sommige nummers klinken bij de eerste draaibeurt als doorsnee OMD songs uit het boekje. Maar beter vormgegeven dan de pastiches op bijvoorbeeld History Of Modern. Het invoegen van computerstemmetjes werkt op sommige momenten een beetje pedant. Alsof zo'n stemmetje de luisteraar wil waarschuwen dat OMD in dat nummer een boodschap brengt waar met de nodige intellectuele ernst naar geluisterd moet worden. Opvallend korte nummers ook. Zo klinkt de plaat best gevarieerd. In plaats van Slow Train had ik het vlotte en hitgevoelige Kleptocracy gekozen als tweede "single". Mijn favoriet na de eerste draaibeurt was Aphrodite's Favourite Child. Een OMD nummer waarin alles klopt. Vanavond ga ik de plaat eens integraal draaien met inbegrip van de nummers die ik al kende.
Oef. Na de eerste draaibeurt viel het allemaal wel mee. Slow Train is met stip de draak van deze plaat. En het probleem dat ik had met het merkwaardig gemixte stemgeluid op de vooraf vrijgegeven songs, hoor ik gelukkig niet terug op de rest van het album. The Bauhaus Staircase is een prima opener maar is ook het enige nummer dat wat sound betreft diep in het verleden van de band kijkt. Voor de rest wordt er inderdaad opvallend vaak op veilig gespeeld. Anthropocene klinkt als Isotype 2.0. En dat geldt voor nog wat nummers. Deze veertiende van OMD leunt opvallend dicht aan bij zijn voorganger The Punishment Of Luxury (zie ook de aanwezigheid van Don't Go). Met dat verschil dat er meer echte songs op staan en er minder geëxperimenteerd wordt. Sommige nummers klinken bij de eerste draaibeurt als doorsnee OMD songs uit het boekje. Maar beter vormgegeven dan de pastiches op bijvoorbeeld History Of Modern. Het invoegen van computerstemmetjes werkt op sommige momenten een beetje pedant. Alsof zo'n stemmetje de luisteraar wil waarschuwen dat OMD in dat nummer een boodschap brengt waar met de nodige intellectuele ernst naar geluisterd moet worden. Opvallend korte nummers ook. Zo klinkt de plaat best gevarieerd. In plaats van Slow Train had ik het vlotte en hitgevoelige Kleptocracy gekozen als tweede "single". Mijn favoriet na de eerste draaibeurt was Aphrodite's Favourite Child. Een OMD nummer waarin alles klopt. Vanavond ga ik de plaat eens integraal draaien met inbegrip van de nummers die ik al kende.
OMD - Dazzle Ships (1983)
0
geplaatst: 3 augustus 2008, 23:03 uur
DAZZLE SHIPS
was exact 25 jaar geleden de eerste plaat die ik kocht.
Het begon met de videoclip van Maid of Orleans die indruk op me maakte.
Wachten op de nieuwe OMD was een spannende ervaring ...
Dazzle Ships verscheen begin 2008 in een 25th anniversary release.
Met een interessante lijst bonustracks ... amper 5 euro in Media Markt.
Telegraphy / 66 and Fading was de tweede en laatste singel.
Eigenlijk had het de eerste moeten zijn, maar de band was niet
tevreden met de albumversie waarin de instrumentale brug
ontbreekt die je in 12" en live uitvoeringen wel hoorde.
66 and Fading zijn de akkoorden van Silent Running
backwards en vertraagd tot een sfeervolle instrumental.
Genetic Engineering / 4-Neu werd dus de eerste singel
en verschilde zo hard van de vorige hits dat het publiek twijfelde.
Het zou de commerciële ondergang van het album inluiden.
http://nl.youtube.com/watch?v=SLwm3djyTwY)
4-Neu is een minimalistische ode aan de Duitse synthgroep Neu!
Op zichzelf al de aanschap van dit onderschatte album waard.
Radio Prague en Swiss Radio International zijn de echte tunes
van de genoemde radiostations en onthullen het dubbele concept
achter het album: technologisering in het koude oorlog tijdperk.
(Track 18 klinkt trouwens als een voorbijrijdende ijscokar.)
ABC Auto-Industry werkt dit concept experimenteel verder uit.
Nam jammer genoeg de vaart uit het album en had beter kant 1 afgesloten.
http://nl.youtube.com/watch?v=RVWC-zYBc8M
This is Helena gebruikt vocale samples van de Praagse radio,
om ze om te smeden tot een bijzonder korte, maar krachtig soort jingle.
International doet denken aan The Beginng and the End (zie vorig album).
Het walstempo zet de tragiek van de dagelijkse portie wereldleed kracht bij.
Dazzle Ships is een prachtig stukje experimenteerdrift.
Een duikboot die sterft als een walvis en een perfecte intro op ...
... The Romance of the Telescope.
Aanvankelijk een onafgewerkte b-kant van Joan of Arc,
maar op dit album volledig in ere en kosmische pracht hersteld.
http://nl.youtube.com/watch?v=XaXQP2V8z4A
Silent Running had van mij ook een singel mogen zijn.
De synthmelodie tilt de luisteraar op ... alsof hij op de maan wandelt.
http://nl.youtube.com/watch?v=WRW5o_cRu7Y
Radio Waves was een pre-OMD nummer dat de groep uit de kast haalde.
Een uptempo dancetrack met gedreven gitaren en een leuk refrein.
Time Zones is een collage van verschillende internationale,
sprekende klokken ... heel wat vernuftiger dan je zou denken.
Of All the Things We've Made was ook een b-kant uit 1981.
Een perfecte afsluiter van deze groeiplaat ... met een wrange nasmaak.
Het lied liet een groep horen die moe was en goed wist
dat de experimentele jaren bijna voorbij waren ...
Het zou nadien nooit meer worden wat het was geweest.
Track 13 is een interessante oerversie van Telegraph,
die tijdens de Architecture & Morality sessies in demofase bleef steken.
17 en vooral 15 zijn sterke 12" remixen van de beide singels.
was exact 25 jaar geleden de eerste plaat die ik kocht.
Het begon met de videoclip van Maid of Orleans die indruk op me maakte.
Wachten op de nieuwe OMD was een spannende ervaring ...
Dazzle Ships verscheen begin 2008 in een 25th anniversary release.
Met een interessante lijst bonustracks ... amper 5 euro in Media Markt.
Telegraphy / 66 and Fading was de tweede en laatste singel.
Eigenlijk had het de eerste moeten zijn, maar de band was niet
tevreden met de albumversie waarin de instrumentale brug
ontbreekt die je in 12" en live uitvoeringen wel hoorde.
66 and Fading zijn de akkoorden van Silent Running
backwards en vertraagd tot een sfeervolle instrumental.
Genetic Engineering / 4-Neu werd dus de eerste singel
en verschilde zo hard van de vorige hits dat het publiek twijfelde.
Het zou de commerciële ondergang van het album inluiden.
http://nl.youtube.com/watch?v=SLwm3djyTwY)
4-Neu is een minimalistische ode aan de Duitse synthgroep Neu!
Op zichzelf al de aanschap van dit onderschatte album waard.
Radio Prague en Swiss Radio International zijn de echte tunes
van de genoemde radiostations en onthullen het dubbele concept
achter het album: technologisering in het koude oorlog tijdperk.
(Track 18 klinkt trouwens als een voorbijrijdende ijscokar.)
ABC Auto-Industry werkt dit concept experimenteel verder uit.
Nam jammer genoeg de vaart uit het album en had beter kant 1 afgesloten.
http://nl.youtube.com/watch?v=RVWC-zYBc8M
This is Helena gebruikt vocale samples van de Praagse radio,
om ze om te smeden tot een bijzonder korte, maar krachtig soort jingle.
International doet denken aan The Beginng and the End (zie vorig album).
Het walstempo zet de tragiek van de dagelijkse portie wereldleed kracht bij.
Dazzle Ships is een prachtig stukje experimenteerdrift.
Een duikboot die sterft als een walvis en een perfecte intro op ...
... The Romance of the Telescope.
Aanvankelijk een onafgewerkte b-kant van Joan of Arc,
maar op dit album volledig in ere en kosmische pracht hersteld.
http://nl.youtube.com/watch?v=XaXQP2V8z4A
Silent Running had van mij ook een singel mogen zijn.
De synthmelodie tilt de luisteraar op ... alsof hij op de maan wandelt.
http://nl.youtube.com/watch?v=WRW5o_cRu7Y
Radio Waves was een pre-OMD nummer dat de groep uit de kast haalde.
Een uptempo dancetrack met gedreven gitaren en een leuk refrein.
Time Zones is een collage van verschillende internationale,
sprekende klokken ... heel wat vernuftiger dan je zou denken.
Of All the Things We've Made was ook een b-kant uit 1981.
Een perfecte afsluiter van deze groeiplaat ... met een wrange nasmaak.
Het lied liet een groep horen die moe was en goed wist
dat de experimentele jaren bijna voorbij waren ...
Het zou nadien nooit meer worden wat het was geweest.
Track 13 is een interessante oerversie van Telegraph,
die tijdens de Architecture & Morality sessies in demofase bleef steken.
17 en vooral 15 zijn sterke 12" remixen van de beide singels.
OMD - English Electric (2013)
0
geplaatst: 2 april 2013, 20:22 uur
ENGLISH ELECTRIC 2013
Exact 30 jaar na Dazzle Ships, het allereerste album dat ik ooit kocht,
verschijnt het twaalfde studio-album van Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Hun tweede album na de succesvolle comeback met History of Modern (2010).
Al bleef dat succes vooral beperkt tot de fans, want door enkele foute singlekeuzes
was de rekening voor de synthpop liefhebber snel gemaakt: oude wijn in nieuwe zakken.
Na de eerste vier albums waarmee OMD tot de pioniers van de synthpop mag gerekend worden,
blonk de groep vooral uit in albums die twijfelden tussen de hitparade en het berekende experiment.
In hetzelfde bedje was History of Modern dat voor de helft uit herwerkte leftovers bestond ziek.
History of Modern moest OMD weer op de kaart zetten, vertelde Andy McCluskey in 2010.
De opvolger zou het definitieve OMD album worden. De verwachtingen waren hoog gespannen.
What will the future sound like?
Dat was het uitgangspunt toen McCluskey en zijn muzikale partner van het eerste uur
Paul Humphreys aan dit album begonnen. Hoe relevant zijn pioniers uit de prille jaren 80 nog
in de 21ste eeuw? Wat kan OMD vandaag nog aan de popmuziek van morgen toevoegen?
The future that you were anticipating has been cancelled.
De toekomst zal klinken als een update van het verleden.
En daarom gaat OMD op English Electric gewoon door met OMD te zijn.
Geen gooi naar de hitparades meer, maar een collectie songs om trots op te zijn.
01. PLEASE REMAIN SEATED
Een slimme zet. U wordt uitgenodigd om de hele rit van dit album uit te zitten.
De Japanse reclamestemmetjes kennen we nog vanuit het Crush tijdperk.
Een korte prelude die niet toevallig aan het Dazzle Ships album doet denken.
Er zullen hierna nog twee gelijkaardige intermezzo's volgen en 9 volwaardige songs.
02. METROLAND
Als een trein rijdt dit nummer van Düsseldorf naar Liverpool: van Kraftwerk naar OMD.
Het nummer doet denken aan Europe Endless, maar evenzeer aan Messages of Georgia.
Aan The Pacific Age zelfs. OMD maakt haar hoofdpunt hard: een update van het verleden.
De melodie is 24 karaat vintage OMD (Sugar Tax tijdperk) en de koortjes zijn hemels.
Misschien duurt de albumversie toch wat te lang, de stevige beat gaat na een tijdje vervelen.
Een goeie eerste single die voor radiodoeleinden gelukkig werd ingekort.
03. NIGHT CAFE
Een nummer dat meteen goed de sfeer van het album zet.
Songs die in de eerste plaats song mogen zijn. Geen vette beat dit keer,
maar een vlakke drum die wat aan Souvenir doet denken. Drummer Malcolm Holmes
zit eindelijk nog eens achter zijn kit op dit album. Een nummer dat zachtjes gaat groeien.
De meesterhand van Paul Humphreys is nadrukkelijker aanwezig.
Je hoort het aan de geraffineerde keuze van het juiste synthesizergeluid.
The future will remain silent.
04. THE FUTURE REMAIN SILENT
Een experimenteel, semi-instrumentaal intermezzo.
Het nummer heeft de allures van een song, maar wordt voortdurend onderbroken
door elektronische geluiden die voldoende vindingrijk zijn om te blijven boeien.
Waar OMD op dit album beter in slaagt dan in zijn voorganger
is het creëren van een eigentijds geluid in plaats van een kopie van het verleden.
Daar zit de nuance: de toekomst is een update van het verleden, geen onhandige kopie.
05. HELEN OF TROY
Dit nummer kondigt zich aan als een moderne versie van Maid of Orleans.
Een vrouwelijk icoon uit lang vervlogen tijden dat schippert tussen mythe en feit.
Verwacht echter geen wals, geen roffelende drums of melancholisch geladen melodie.
Helen of Troy is bovenal een degelijke song met gepassioneerde vocalen.
En opnieuw met de juiste specerijen uit de elektronische keuken gekruid.
Geen kopie, meer een update van alles was OMD zo bijzonder maakt.
06. OUR SYSTEM
Een song die qua tempo Architecture & Morality en Dazzle Ships tot leven roept.
De tekst staat centraal en dient zich aan als een zelfreflectie op de band en haar missie.
Die missie is OMD muziek maken omdat een wereld zonder OMD altijd een beetje kouder klinkt.
Malcolm Holmes schudt nog wat prachtige roffels uit de troms in de climax.
OMD op haar OMDst. Maar anno 2013 toch ook met een nog volmaakter arrangement.
07. KISSING THE MACHINE
Het enige, oude nummer op deze nieuwe plaat.
Andy McCluskey schreef Kissing the Machine met Karl Bartos (Kraftwerk)
voor diens solo-project uit 1993. Paul Humphreys arrangeerde het nummer opnieuw
en nodigde zijn partner uit OneTwo (Claudia Brücken van Propaganda) op backing vocalen uit..
Het geluid van Kissing the Machine doet erg denken aan RFWK,
OMDs tribute to Kraftwerk van het vorige album. Samen met Metroland en Decimal
de enige nummers die ook nadrukkelijk de Kraftwerk referentie in zich dragen.
08. DECIMAL
Een digitale tijdklok die vooral naar Time Zones op Dazzle Ships knipoogt.
Op zijn beurt een compositie die geluisterd had naar Numbers van Krafwerk.
De enige track op het album die ik als een minpuntje ervaar. Overbodig.
09. STAY WITH ME
En nu word ik (vergeef me) even bijzonder lyrisch.
Het is van (Forever) Live and Die uit 1986 geleden dat Paul Humphreys
(de man achter Promise, Souvenir, Never Turn Away en Secret) nog eens zelf zong.
Stay with Me heeft alle beste ingrediënten uit die softe, maar eerlijke lovesongs in zich.
Wat een wondermooie melodie, Souvenir verbleekt er haast naast. Een lied
dat mijn gevoeligste OMD snaar weet te raken, net als History of Modern (Part 1) in 2010.
10. DRESDEN
Een bombardement op Dresden dus.
OMD heeft een zwak voor oorlogsvliegtuigen en daarom dus die Enola Gay bas.
Maar dat is ook het enige wat dit nummer gemeen heeft met OMDs allergrootste hit.
De song klinkt als een cocktail van 90s OMD en gewoon een steengoede popsong.
Eentje waarop we de beentjes nog eens kunnen doen huppelen, vooral in de vocale outro.
11. ATOMIC RANCH
De stemmen uit Please Remain Seated zijn terug.
Het album nadert zijn einde. Het project nadert zijn conclusie.
The future came down like an avalanche.
And it fucked the world and my atomic ranch.
Deze zin werd uiteindelijk weggelaten uit deze experimentele collage.
Eigenlijk een beetje jammer, want ze vat perfect de conclusie in kwestie samen.
12. FINAL SONG
En als er na al dat moois nog iemand is die durft beweren
dat OMD anno 2013 volledig irrelevant geworden is omdat deze synthpop band
niets meer aan haar typische jaren 80 sound heeft toe te voegen, heeft niet geluisterd
naar één van hun allermooiste songs ooit. En die song heet Final Song.
Dat ik 30 jaar na Dazzle Ships dit nog mag meemaken.
Vergelijk deze luisterervaring met het lot dat je een tweede en definitieve kans gunt
met je allereerste liefde. Dit keer loopt het niet meer fout en jullie leven nog lang en gelukkig ...
Exact 30 jaar na Dazzle Ships, het allereerste album dat ik ooit kocht,
verschijnt het twaalfde studio-album van Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Hun tweede album na de succesvolle comeback met History of Modern (2010).
Al bleef dat succes vooral beperkt tot de fans, want door enkele foute singlekeuzes
was de rekening voor de synthpop liefhebber snel gemaakt: oude wijn in nieuwe zakken.
Na de eerste vier albums waarmee OMD tot de pioniers van de synthpop mag gerekend worden,
blonk de groep vooral uit in albums die twijfelden tussen de hitparade en het berekende experiment.
In hetzelfde bedje was History of Modern dat voor de helft uit herwerkte leftovers bestond ziek.
History of Modern moest OMD weer op de kaart zetten, vertelde Andy McCluskey in 2010.
De opvolger zou het definitieve OMD album worden. De verwachtingen waren hoog gespannen.
What will the future sound like?
Dat was het uitgangspunt toen McCluskey en zijn muzikale partner van het eerste uur
Paul Humphreys aan dit album begonnen. Hoe relevant zijn pioniers uit de prille jaren 80 nog
in de 21ste eeuw? Wat kan OMD vandaag nog aan de popmuziek van morgen toevoegen?
The future that you were anticipating has been cancelled.
De toekomst zal klinken als een update van het verleden.
En daarom gaat OMD op English Electric gewoon door met OMD te zijn.
Geen gooi naar de hitparades meer, maar een collectie songs om trots op te zijn.
01. PLEASE REMAIN SEATED
Een slimme zet. U wordt uitgenodigd om de hele rit van dit album uit te zitten.
De Japanse reclamestemmetjes kennen we nog vanuit het Crush tijdperk.
Een korte prelude die niet toevallig aan het Dazzle Ships album doet denken.
Er zullen hierna nog twee gelijkaardige intermezzo's volgen en 9 volwaardige songs.
02. METROLAND
Als een trein rijdt dit nummer van Düsseldorf naar Liverpool: van Kraftwerk naar OMD.
Het nummer doet denken aan Europe Endless, maar evenzeer aan Messages of Georgia.
Aan The Pacific Age zelfs. OMD maakt haar hoofdpunt hard: een update van het verleden.
De melodie is 24 karaat vintage OMD (Sugar Tax tijdperk) en de koortjes zijn hemels.
Misschien duurt de albumversie toch wat te lang, de stevige beat gaat na een tijdje vervelen.
Een goeie eerste single die voor radiodoeleinden gelukkig werd ingekort.
03. NIGHT CAFE
Een nummer dat meteen goed de sfeer van het album zet.
Songs die in de eerste plaats song mogen zijn. Geen vette beat dit keer,
maar een vlakke drum die wat aan Souvenir doet denken. Drummer Malcolm Holmes
zit eindelijk nog eens achter zijn kit op dit album. Een nummer dat zachtjes gaat groeien.
De meesterhand van Paul Humphreys is nadrukkelijker aanwezig.
Je hoort het aan de geraffineerde keuze van het juiste synthesizergeluid.
The future will remain silent.
04. THE FUTURE REMAIN SILENT
Een experimenteel, semi-instrumentaal intermezzo.
Het nummer heeft de allures van een song, maar wordt voortdurend onderbroken
door elektronische geluiden die voldoende vindingrijk zijn om te blijven boeien.
Waar OMD op dit album beter in slaagt dan in zijn voorganger
is het creëren van een eigentijds geluid in plaats van een kopie van het verleden.
Daar zit de nuance: de toekomst is een update van het verleden, geen onhandige kopie.
05. HELEN OF TROY
Dit nummer kondigt zich aan als een moderne versie van Maid of Orleans.
Een vrouwelijk icoon uit lang vervlogen tijden dat schippert tussen mythe en feit.
Verwacht echter geen wals, geen roffelende drums of melancholisch geladen melodie.
Helen of Troy is bovenal een degelijke song met gepassioneerde vocalen.
En opnieuw met de juiste specerijen uit de elektronische keuken gekruid.
Geen kopie, meer een update van alles was OMD zo bijzonder maakt.
06. OUR SYSTEM
Een song die qua tempo Architecture & Morality en Dazzle Ships tot leven roept.
De tekst staat centraal en dient zich aan als een zelfreflectie op de band en haar missie.
Die missie is OMD muziek maken omdat een wereld zonder OMD altijd een beetje kouder klinkt.
Malcolm Holmes schudt nog wat prachtige roffels uit de troms in de climax.
OMD op haar OMDst. Maar anno 2013 toch ook met een nog volmaakter arrangement.
07. KISSING THE MACHINE
Het enige, oude nummer op deze nieuwe plaat.
Andy McCluskey schreef Kissing the Machine met Karl Bartos (Kraftwerk)
voor diens solo-project uit 1993. Paul Humphreys arrangeerde het nummer opnieuw
en nodigde zijn partner uit OneTwo (Claudia Brücken van Propaganda) op backing vocalen uit..
Het geluid van Kissing the Machine doet erg denken aan RFWK,
OMDs tribute to Kraftwerk van het vorige album. Samen met Metroland en Decimal
de enige nummers die ook nadrukkelijk de Kraftwerk referentie in zich dragen.
08. DECIMAL
Een digitale tijdklok die vooral naar Time Zones op Dazzle Ships knipoogt.
Op zijn beurt een compositie die geluisterd had naar Numbers van Krafwerk.
De enige track op het album die ik als een minpuntje ervaar. Overbodig.
09. STAY WITH ME
En nu word ik (vergeef me) even bijzonder lyrisch.
Het is van (Forever) Live and Die uit 1986 geleden dat Paul Humphreys
(de man achter Promise, Souvenir, Never Turn Away en Secret) nog eens zelf zong.
Stay with Me heeft alle beste ingrediënten uit die softe, maar eerlijke lovesongs in zich.
Wat een wondermooie melodie, Souvenir verbleekt er haast naast. Een lied
dat mijn gevoeligste OMD snaar weet te raken, net als History of Modern (Part 1) in 2010.
10. DRESDEN
Een bombardement op Dresden dus.
OMD heeft een zwak voor oorlogsvliegtuigen en daarom dus die Enola Gay bas.
Maar dat is ook het enige wat dit nummer gemeen heeft met OMDs allergrootste hit.
De song klinkt als een cocktail van 90s OMD en gewoon een steengoede popsong.
Eentje waarop we de beentjes nog eens kunnen doen huppelen, vooral in de vocale outro.
11. ATOMIC RANCH
De stemmen uit Please Remain Seated zijn terug.
Het album nadert zijn einde. Het project nadert zijn conclusie.
The future came down like an avalanche.
And it fucked the world and my atomic ranch.
Deze zin werd uiteindelijk weggelaten uit deze experimentele collage.
Eigenlijk een beetje jammer, want ze vat perfect de conclusie in kwestie samen.
12. FINAL SONG
En als er na al dat moois nog iemand is die durft beweren
dat OMD anno 2013 volledig irrelevant geworden is omdat deze synthpop band
niets meer aan haar typische jaren 80 sound heeft toe te voegen, heeft niet geluisterd
naar één van hun allermooiste songs ooit. En die song heet Final Song.
Dat ik 30 jaar na Dazzle Ships dit nog mag meemaken.
Vergelijk deze luisterervaring met het lot dat je een tweede en definitieve kans gunt
met je allereerste liefde. Dit keer loopt het niet meer fout en jullie leven nog lang en gelukkig ...
OMD - History of Modern (2010)
0
geplaatst: 17 september 2010, 22:28 uur
HISTORY OF MODERN 2010
Een comeback van je eerste liefde, het doet een mens wat.
De prerelease van de single If You Want It stelde me zwaar teleur.
En ook de inclusie van een oud nummer deed de wenkbrouwen fronsen.
Maar vandaag lag ie dus in de Belgische winkels.
New Babies: New Toys trekt de luisteraar aan de oren.
Een uptempo synthpop song met niets ontziende vocalen.
wil je op het verkeerde been zetten. Hoofdrol lijkt weggelegd
voor een Joy Division baslijn. Isolation hoor ik in de verte.
Maar het is de ijzersterke melodie die de luisteraar tot de orde roept.
OMD is terug in originele bezetting (sinds 1988) and with a vengance.
Dan daalt het peil meteen af naar één van de meest sissy singles
die de groep ooit schreef, zoniet de allerbedenkelijkste parodie
op hun eigen sound. Clichee na clichee. Kitsch met hoofdpijn.
Een meezinger is If You Want It wel, maar ik denk
dat vooral kleuters en bejaarden er wat aan vinden.
Gauw naar de beide titeltracks die de titel van het album
kracht bijzetten. Initieel plan was om terug te keren naar de wortels.
Om up to date popsongs te schrijven met die onmiskenbare
retro toets van OMD: analoge synths, sterke melodie en koortjes.
Het dansbare History of Modern (Part I) heeft alles in zich
om de Enola Gay van de nillies te worden. Onweerstaanbare melodie,
werkelijk prachtig gearrangeerde song, boordevol typische OMD geluiden.
En volop knipoogjes naar oude OMD songs, het album staat er vol van.
Hier hoor je in de outro even Enola Gay zelf en Talking Loud and Clear.
De sequel, History of Modern (Part II) is minstens zo sterk.
Een lange intro bouwt langzaamaan een climax op om dan los te barsten
in een popsong met een schitterende synth melodie. Misschien wel
het mooiste thema op heel het album. Een klassieker in wording.
Sometimes is een kennismaking met een volledig nieuwe OMD.
Een beetje in de stijl van Hooverphonic misschien, met een zangeres
die aan een softe versie van Macy Gray doet denken. Het allereerste duet
tussen Andy en een gastvocaliste. De stemmen zijn werkelijk prachtig.
Alles klopt aan dit wat a-typische OMD nummer nieuwe stijl.
RFWK zijn de initialen van Ralph, Florian, Wolfgang en Kurt.
Het moge duidelijk zijn dat OMD haar geestelijke vader trouw blijft.
Een lied dat dicht bij het geluid van het Dazzle Ships album zit.
Heerlijke retro synthtoetsen van weleer, Ohm Sweet Ohm.
New Holy Ground is nu al een klassieker bij de fans.
Een ingetogen, levensbeschouwelijk nummer dat als b-kant
bedoeld werd, maar helemaal anders uitpakte. De drums zijn vervangen
door rondstappende schoenen. Een wandeling doorheen je eigen levensverhaal.
Met in de hoofdrol de onvervalste mellotron ... heel even Architecture & Morality.
Op de CD kan je lezen dat hier kant 1 ophoudt, want zoals vandaag weer in is
(en op zich ook onder de noemer history of modern thuishoort) is het op vinyl
uitbrengen van nieuwe platen. De vinyl versie zit ook extra in een luxebox.
Kant 2 opent met The Future, the Past and Forever After.
Een lichtgewicht mainstream popsong, maar mooi gearrangeerd.
Minder in de retrostijl, maar met een heerlijke treinvibe zoals bijvoorbeeld
ook Locomotion had. Toch een wat minder beklijvend ding.
Dan komt Sister Mary Says, een oud lied dat nooit werd afgewerkt
omdat de melodie een schaamteloze kopie van Enola Gay is en omdat
de gebruikte koren het eigen OMD geluid tot kitsch degraderen. Foute boel.
Je hoort trouwens dat dit lied wringt met de rest van de plaat.
Pulse is gieren. Elke OMD album heeft wel een zelfrelativerend nummer.
Dit moderne disconummer lijkt wel een mash up tussen Donna Summer
en White Horse van Laid Back. Het blijft maar doordraaien in je hoofd.
Green krijgt een hoge waardering bij de fans, maar ik hoor het niet.
Een heel kaal nummer met een soort Depeche Mode of Erasure inkleuring.
Andy zingt een dramatisch lied, een beetje pathetisch zoals hij wel vaker deed
in de jaren 90. Een stijl waar ik nooit zo van gehouden heb.
Bondage of Fate sluit aan bij songs als RFWK en New Holy Ground.
Al worden er hier wel erg veel mid 80s retro elementen uit de eigen OMD kast geplukt.
Hier moet OMD oppassen zichzelf weer niet te veel te willen parodiëren.
The Right Stuff, het langste OMD nummer ooit, is een adembenemende tocht.
Je waant je voortdurend in Kraftwerk land met duidelijke verwijzingen naar
Europe Endless en Neon Lights. Maar de invloeden worden voldoende
meester gemaakt en omgezet in een werkelijk chilling afsluiter.
Met If You Want It, The Future, the Past and Forever After,
Sister Mary Says en Green tel ik vier op dertien songs die me niet zo liggen.
De rest werk opvallend verfrissend en nostalgisch tegelijk. Mocht ik geen fan zijn,
ik zou onomwonden beweren dat dit één van de beste comeback albums
in een lange rij 80s revivals is. Ik zou toch maar eens gaan luisteren.
Een comeback van je eerste liefde, het doet een mens wat.
De prerelease van de single If You Want It stelde me zwaar teleur.
En ook de inclusie van een oud nummer deed de wenkbrouwen fronsen.
Maar vandaag lag ie dus in de Belgische winkels.
New Babies: New Toys trekt de luisteraar aan de oren.
Een uptempo synthpop song met niets ontziende vocalen.
wil je op het verkeerde been zetten. Hoofdrol lijkt weggelegd
voor een Joy Division baslijn. Isolation hoor ik in de verte.
Maar het is de ijzersterke melodie die de luisteraar tot de orde roept.
OMD is terug in originele bezetting (sinds 1988) and with a vengance.
Dan daalt het peil meteen af naar één van de meest sissy singles
die de groep ooit schreef, zoniet de allerbedenkelijkste parodie
op hun eigen sound. Clichee na clichee. Kitsch met hoofdpijn.
Een meezinger is If You Want It wel, maar ik denk
dat vooral kleuters en bejaarden er wat aan vinden.
Gauw naar de beide titeltracks die de titel van het album
kracht bijzetten. Initieel plan was om terug te keren naar de wortels.
Om up to date popsongs te schrijven met die onmiskenbare
retro toets van OMD: analoge synths, sterke melodie en koortjes.
Het dansbare History of Modern (Part I) heeft alles in zich
om de Enola Gay van de nillies te worden. Onweerstaanbare melodie,
werkelijk prachtig gearrangeerde song, boordevol typische OMD geluiden.
En volop knipoogjes naar oude OMD songs, het album staat er vol van.
Hier hoor je in de outro even Enola Gay zelf en Talking Loud and Clear.
De sequel, History of Modern (Part II) is minstens zo sterk.
Een lange intro bouwt langzaamaan een climax op om dan los te barsten
in een popsong met een schitterende synth melodie. Misschien wel
het mooiste thema op heel het album. Een klassieker in wording.
Sometimes is een kennismaking met een volledig nieuwe OMD.
Een beetje in de stijl van Hooverphonic misschien, met een zangeres
die aan een softe versie van Macy Gray doet denken. Het allereerste duet
tussen Andy en een gastvocaliste. De stemmen zijn werkelijk prachtig.
Alles klopt aan dit wat a-typische OMD nummer nieuwe stijl.
RFWK zijn de initialen van Ralph, Florian, Wolfgang en Kurt.
Het moge duidelijk zijn dat OMD haar geestelijke vader trouw blijft.
Een lied dat dicht bij het geluid van het Dazzle Ships album zit.
Heerlijke retro synthtoetsen van weleer, Ohm Sweet Ohm.
New Holy Ground is nu al een klassieker bij de fans.
Een ingetogen, levensbeschouwelijk nummer dat als b-kant
bedoeld werd, maar helemaal anders uitpakte. De drums zijn vervangen
door rondstappende schoenen. Een wandeling doorheen je eigen levensverhaal.
Met in de hoofdrol de onvervalste mellotron ... heel even Architecture & Morality.
Op de CD kan je lezen dat hier kant 1 ophoudt, want zoals vandaag weer in is
(en op zich ook onder de noemer history of modern thuishoort) is het op vinyl
uitbrengen van nieuwe platen. De vinyl versie zit ook extra in een luxebox.
Kant 2 opent met The Future, the Past and Forever After.
Een lichtgewicht mainstream popsong, maar mooi gearrangeerd.
Minder in de retrostijl, maar met een heerlijke treinvibe zoals bijvoorbeeld
ook Locomotion had. Toch een wat minder beklijvend ding.
Dan komt Sister Mary Says, een oud lied dat nooit werd afgewerkt
omdat de melodie een schaamteloze kopie van Enola Gay is en omdat
de gebruikte koren het eigen OMD geluid tot kitsch degraderen. Foute boel.
Je hoort trouwens dat dit lied wringt met de rest van de plaat.
Pulse is gieren. Elke OMD album heeft wel een zelfrelativerend nummer.
Dit moderne disconummer lijkt wel een mash up tussen Donna Summer
en White Horse van Laid Back. Het blijft maar doordraaien in je hoofd.
Green krijgt een hoge waardering bij de fans, maar ik hoor het niet.
Een heel kaal nummer met een soort Depeche Mode of Erasure inkleuring.
Andy zingt een dramatisch lied, een beetje pathetisch zoals hij wel vaker deed
in de jaren 90. Een stijl waar ik nooit zo van gehouden heb.
Bondage of Fate sluit aan bij songs als RFWK en New Holy Ground.
Al worden er hier wel erg veel mid 80s retro elementen uit de eigen OMD kast geplukt.
Hier moet OMD oppassen zichzelf weer niet te veel te willen parodiëren.
The Right Stuff, het langste OMD nummer ooit, is een adembenemende tocht.
Je waant je voortdurend in Kraftwerk land met duidelijke verwijzingen naar
Europe Endless en Neon Lights. Maar de invloeden worden voldoende
meester gemaakt en omgezet in een werkelijk chilling afsluiter.
Met If You Want It, The Future, the Past and Forever After,
Sister Mary Says en Green tel ik vier op dertien songs die me niet zo liggen.
De rest werk opvallend verfrissend en nostalgisch tegelijk. Mocht ik geen fan zijn,
ik zou onomwonden beweren dat dit één van de beste comeback albums
in een lange rij 80s revivals is. Ik zou toch maar eens gaan luisteren.
OMD - Liberator (1993)
0
geplaatst: 9 december 2009, 11:03 uur
LIBERATOR 1993
En toen liep het helemaal fout volgens mij.
Na het succes van het comeback album Sugar Tax
dat uitblonk in een perfecte mix tussen OMD retro stijl
en de Madchester beats van de prille jaren 90,
trok Andy McCluskey na lang aarzelen de techno kaart ...
Het kost hem vandaag geen moeite om toe te geven
dat dit OMDs minste album is. Andy gaf te veel uit handen
aan hip studiopersoneel en trendy remixers. Er was nochtans
veel songmateriaal (met nog steeds een aantal onuitgebrachte
nummers zoals de demo van mijn vorige post aangeeft).
Maar de single b-kantjes zijn bijna allemaal sterker
dan de gemiddelde albumtrack. Can I Believe You heeft
meer hitpotentie dan de singles Stand Above Me en Everyday.
Strange Sensations heeft een interessanter arrangement
dan het wel heel oppervlakkige Dollar Girl of droevige Only Tears.
Het b-kantje Every Time gaat net als het album nergens naartoe.
Tenslottte is het heerlijke The Place You Fear the Most de enige track
van de sessies die met enige fierheid aan OMD oude stijl doet denken.
Het spanningsloze King of Stone illustreert perfect het tegendeel.
Dat doet Dream of Me in zekere zin ook, al is het een geslaagde bewerking
van Barry White's Love's Theme. Geen echte cover dus, want met OMD stempel.
Het is de enige single van Liberator die ik het onthouden waard vind.
Stand Above Me stampt net iets te opvallend als Sailing on the Seven Seas.
En het heeft een gitaargeluid dat Andy grappend zijn Status Quo moment noemt.
But what's the point?
De derde single Everyday valt op omdat het samen
met old fellow Paul Humphreys is geschreven. Volgens
mij gaat het dan ook om een ouder, nog ongebruikt nummer.
Wedden dat ik een techno track kan schrijven, vroeg Andy?
En hij componeerde het afschuwelijke Agnus Dei en voorzag
een uit 1983 daterend (en zelfs ooit live gebracht), maar nooit afgewerkt
nummer van een gelijkaardig arrangement. Heaven Is heet het slachtoffer.
But what's the point?
En dan is er tussen al dat hapklare pseudotechno gedreun in
plotseling Sunday Morning, een cover van The Velvet Underground.
But what's the point?
Best Years of Our Lives wil ontroeren en doet dat
voor de doorwinterde fan ook tekstueel (want de link naar OMDs
pioniersjaren is nooit veraf). Maar muzikaal is het een bombastische draak.
Als je naar Liberator luistert hoor je digitale onzin.
Sugar Tax koos voor warme, analoge synths, Liberator is koud en nep.
En Andy's stem gaat na een paar nummers verschrikkelijk vervelen.
Heel wat misplaatste, soulachtige, vrouwelijke backingvocals.
De stem van McCluskey matcht alleen met die van Paul of hemzelf.
Zeer slechte vocale arrangementen dus (uitgezonderd op Dream of Me,
want daar verwacht je Barry Whitegewijs straffe madammen).
Het enige nummer (naast Dream of Me) waar ik echt
een lans voor wil breken is Christine. Een donkere ballad
die de lotgevallen van een lief meisje in de prostitutie bezingt.
Pikant detail is dat er heel wat kinky songs op deze plaat staan.
Neen, ik ga echt voor de b-kantjes van de singles.
Die singles bevatten trouwens ook remixen van de a-kanten
die werklelijk nergens naartoe leiden ... no point at all dus.
Twee sterren ... het gebeurt me niet vaak.
Maar als OMD een groep is die me heel wat waard is,
dan moet je op tijd streng durven zijn ... zo is dat ook met je kinderen.
En toen liep het helemaal fout volgens mij.
Na het succes van het comeback album Sugar Tax
dat uitblonk in een perfecte mix tussen OMD retro stijl
en de Madchester beats van de prille jaren 90,
trok Andy McCluskey na lang aarzelen de techno kaart ...
Het kost hem vandaag geen moeite om toe te geven
dat dit OMDs minste album is. Andy gaf te veel uit handen
aan hip studiopersoneel en trendy remixers. Er was nochtans
veel songmateriaal (met nog steeds een aantal onuitgebrachte
nummers zoals de demo van mijn vorige post aangeeft).
Maar de single b-kantjes zijn bijna allemaal sterker
dan de gemiddelde albumtrack. Can I Believe You heeft
meer hitpotentie dan de singles Stand Above Me en Everyday.
Strange Sensations heeft een interessanter arrangement
dan het wel heel oppervlakkige Dollar Girl of droevige Only Tears.
Het b-kantje Every Time gaat net als het album nergens naartoe.
Tenslottte is het heerlijke The Place You Fear the Most de enige track
van de sessies die met enige fierheid aan OMD oude stijl doet denken.
Het spanningsloze King of Stone illustreert perfect het tegendeel.
Dat doet Dream of Me in zekere zin ook, al is het een geslaagde bewerking
van Barry White's Love's Theme. Geen echte cover dus, want met OMD stempel.
Het is de enige single van Liberator die ik het onthouden waard vind.
Stand Above Me stampt net iets te opvallend als Sailing on the Seven Seas.
En het heeft een gitaargeluid dat Andy grappend zijn Status Quo moment noemt.
But what's the point?
De derde single Everyday valt op omdat het samen
met old fellow Paul Humphreys is geschreven. Volgens
mij gaat het dan ook om een ouder, nog ongebruikt nummer.
Wedden dat ik een techno track kan schrijven, vroeg Andy?
En hij componeerde het afschuwelijke Agnus Dei en voorzag
een uit 1983 daterend (en zelfs ooit live gebracht), maar nooit afgewerkt
nummer van een gelijkaardig arrangement. Heaven Is heet het slachtoffer.
But what's the point?
En dan is er tussen al dat hapklare pseudotechno gedreun in
plotseling Sunday Morning, een cover van The Velvet Underground.
But what's the point?
Best Years of Our Lives wil ontroeren en doet dat
voor de doorwinterde fan ook tekstueel (want de link naar OMDs
pioniersjaren is nooit veraf). Maar muzikaal is het een bombastische draak.
Als je naar Liberator luistert hoor je digitale onzin.
Sugar Tax koos voor warme, analoge synths, Liberator is koud en nep.
En Andy's stem gaat na een paar nummers verschrikkelijk vervelen.
Heel wat misplaatste, soulachtige, vrouwelijke backingvocals.
De stem van McCluskey matcht alleen met die van Paul of hemzelf.
Zeer slechte vocale arrangementen dus (uitgezonderd op Dream of Me,
want daar verwacht je Barry Whitegewijs straffe madammen).
Het enige nummer (naast Dream of Me) waar ik echt
een lans voor wil breken is Christine. Een donkere ballad
die de lotgevallen van een lief meisje in de prostitutie bezingt.
Pikant detail is dat er heel wat kinky songs op deze plaat staan.
Neen, ik ga echt voor de b-kantjes van de singles.
Die singles bevatten trouwens ook remixen van de a-kanten
die werklelijk nergens naartoe leiden ... no point at all dus.
Twee sterren ... het gebeurt me niet vaak.
Maar als OMD een groep is die me heel wat waard is,
dan moet je op tijd streng durven zijn ... zo is dat ook met je kinderen.
OMD - The Punishment of Luxury (2017)
5
geplaatst: 7 september 2017, 11:40 uur
THE PUNISHMENT OF LUXURY
Met History of Modern (2010) zette Orchestral Manoeuvres in the Dark zichzelf weer op de muzikale landkaart van de 21ste eeuw. Met een langspeler die voor de helft uit leftovers bestond uit de periode dat Andy McCluskey de groep solo runde en met een handvol nieuwe composities waaraan kompaan Paul Humphreys zijn compositorische medewerking verleende.
Het volledig nieuwe OMD album zou English Electric (2013) worden waarop Andy en Paul de oude songschrijvers balans weer in ere herstelde. Een door de wol geverfde OMD fan hoort of voelt die balans ook erg goed aan. Andy is de man van de ideeën, de structuur en het refrein. Paul is de meester van de details, het arrangement en de melodie.
The Punishment of Luxury (2017) trekt gelukkig de lijn van zijn voorganger door. Meer nog, er is hoorbaar sprake van spelplezier. English Electric was in zekere zin een spannend album, waarop OMD haar eigen creatieve grenzen ernstig wilde verleggen (of beter gezegd relevant wilde updaten naar de 21ste eeuw). Het nieuwe album draait volledig op talent en ervaring.
The Punishment of Luxury heeft een inhoudelijk thema dat in de videoclip van de titelsong mooi wordt geïllustreerd. Mensen die in luxe leven, zadelen zichzelf op met het idee dat er altijd nog een betere leven te koop is dan het leven dat we nu leiden. De consumptiemaatschappij haakt gretig in op dat geloof. Want Andy trekt een parallel met het kerkelijk verleden waarin mensen geloofden dat je kon bidden voor een beter leven (in het hiernamaals). Zowel toen als nu is het verlangen naar beter een drijfveer die onvermijdelijk een schaduw werpt op het nu. We vergeten te genieten of tevreden te zijn met wat we hebben door ons een ideaal in de toekomst te projecteren. Dat is The Punishment of Luxury.
Maar het album heeft ook een muzikaal thema. OMD trekt meer dan ooit de elektro kaart. Die lijn wordt twaalf nummers lang consequent aangehouden waardoor de songs misschien iets minder op zichzelf staan, maar wel heer erg goed op elkaar aansluiten en dus een fraai album vormen.
De titelsong is de signatuursong. De melodie bleef over uit de English Electric sessies en omdat het nummer vooraan in de tracklijst zit, wordt zo de brug met de voorganger duidelijk gelegd. Daarnaast vallen vooral Pauls What Have We Done en Andy's One More Time op als volbloed popsongs.
One More Time verdient het om als single te verschijnen. What Have You Done is net als Stay with Me op EE door Paul ingezongen en voorzien van een ontroerend mooie melodie. De grootste troef van deze langspeler is volgens mij de perfecte combinatie van elektro spinsels en mooie melodieën. Meer dan ooit vinden beide componenten elkaar binnen één en dezelfde compositie.
Voorbeelden hiervan zijn onder meer het grappige Robot Man (ik moest onmiddellijk aan Georgia van Architecture & Morality denken), Art Eats Art en het meer organische Ghost Star. Dat laatste nummer intrigeert me. Ik heb ook de neiging om steeds "Stanlow" te zingen in het eerste deel. Maar ook Isotype dat ik aanvankelijk niet zo denderend vond, geeft zijn geheimen prijs. Het blinkt uit in dat combineren van gepriegel met een onverwoestbare melodie die zo van OMD's debuutalbum geplukt lijkt.
Isotype fungeert een beetje als Metropland op EE. Al heb ik minder dan op beide voorgangers last van de Kraftwerk referenties in de arrangementen. Op TPOL wordt Kraftwerk niet langer als geestelijke vader geciteerd, maar klinkt het geluid van de Duitsers door in het genetisch materiaal van de tracks.
Extra aandacht gaat naar de twee kortere collage's Precision & Decay en La Mitrailleuse. In die eerste horen we het enige niet elektronische instrument van het album, namelijk Andy's oude basgitaar. De kleur van dat nummer is zo mooi dat het veel langer had mogen duren. In die laatste track ontbloot OMD een muzikaal patroon in het vuursaldo van mechanisch wapentuig.
En zo kom ik bij de minpuntjes van het album. Dat is voor mij toch het iets te kort afgesneden zijn van een paar nummers zoals onder meer het reeds vermelde Precision & Decay, maar ook het erg fraaie Kiss Kiss Kiss Bang Bang Bang en de singlekandidaat One More Time lijden daar wat onder.
Beide plaatkanten eindigen met een typisch Andy nummer. Een song waarin hij zich vocaal blootgeeft en hij bij mij wel eens de tenen doet krullen. Op As We Open, So We Close worden zijn vocale capriolen mooi recht gehouden door een avontuurlijk arrangement. Op The View from Here loopt het voor mij toch behoorlijk mis. Hier fnuikt een te tweeslachtig arrangement de song die zorgvuldig begint rond een veelbelovend akkoordenschema, maar dan ontspoort door een te bruusk middenstuk.
Ik ben benieuwd naar mogelijk bonusmateriaal uit deze sessies. Dankzij de DVD waarin Andy en Paul de songs toelichten krijg je een luisterperspectief mee waardoor het album zijn schoonheid beter kan openbaren, vind ik. Ik zou dit album net als zijn voorganger naast de eerste vier LP's van de groep durven zetten. Andy en Paul werken weer helemaal samen. Het resultaat is misschien minder origineel en verrassend, maar rijper en minstens zo mooi als in de pioniersjaren.
Met History of Modern (2010) zette Orchestral Manoeuvres in the Dark zichzelf weer op de muzikale landkaart van de 21ste eeuw. Met een langspeler die voor de helft uit leftovers bestond uit de periode dat Andy McCluskey de groep solo runde en met een handvol nieuwe composities waaraan kompaan Paul Humphreys zijn compositorische medewerking verleende.
Het volledig nieuwe OMD album zou English Electric (2013) worden waarop Andy en Paul de oude songschrijvers balans weer in ere herstelde. Een door de wol geverfde OMD fan hoort of voelt die balans ook erg goed aan. Andy is de man van de ideeën, de structuur en het refrein. Paul is de meester van de details, het arrangement en de melodie.
The Punishment of Luxury (2017) trekt gelukkig de lijn van zijn voorganger door. Meer nog, er is hoorbaar sprake van spelplezier. English Electric was in zekere zin een spannend album, waarop OMD haar eigen creatieve grenzen ernstig wilde verleggen (of beter gezegd relevant wilde updaten naar de 21ste eeuw). Het nieuwe album draait volledig op talent en ervaring.
The Punishment of Luxury heeft een inhoudelijk thema dat in de videoclip van de titelsong mooi wordt geïllustreerd. Mensen die in luxe leven, zadelen zichzelf op met het idee dat er altijd nog een betere leven te koop is dan het leven dat we nu leiden. De consumptiemaatschappij haakt gretig in op dat geloof. Want Andy trekt een parallel met het kerkelijk verleden waarin mensen geloofden dat je kon bidden voor een beter leven (in het hiernamaals). Zowel toen als nu is het verlangen naar beter een drijfveer die onvermijdelijk een schaduw werpt op het nu. We vergeten te genieten of tevreden te zijn met wat we hebben door ons een ideaal in de toekomst te projecteren. Dat is The Punishment of Luxury.
Maar het album heeft ook een muzikaal thema. OMD trekt meer dan ooit de elektro kaart. Die lijn wordt twaalf nummers lang consequent aangehouden waardoor de songs misschien iets minder op zichzelf staan, maar wel heer erg goed op elkaar aansluiten en dus een fraai album vormen.
De titelsong is de signatuursong. De melodie bleef over uit de English Electric sessies en omdat het nummer vooraan in de tracklijst zit, wordt zo de brug met de voorganger duidelijk gelegd. Daarnaast vallen vooral Pauls What Have We Done en Andy's One More Time op als volbloed popsongs.
One More Time verdient het om als single te verschijnen. What Have You Done is net als Stay with Me op EE door Paul ingezongen en voorzien van een ontroerend mooie melodie. De grootste troef van deze langspeler is volgens mij de perfecte combinatie van elektro spinsels en mooie melodieën. Meer dan ooit vinden beide componenten elkaar binnen één en dezelfde compositie.
Voorbeelden hiervan zijn onder meer het grappige Robot Man (ik moest onmiddellijk aan Georgia van Architecture & Morality denken), Art Eats Art en het meer organische Ghost Star. Dat laatste nummer intrigeert me. Ik heb ook de neiging om steeds "Stanlow" te zingen in het eerste deel. Maar ook Isotype dat ik aanvankelijk niet zo denderend vond, geeft zijn geheimen prijs. Het blinkt uit in dat combineren van gepriegel met een onverwoestbare melodie die zo van OMD's debuutalbum geplukt lijkt.
Isotype fungeert een beetje als Metropland op EE. Al heb ik minder dan op beide voorgangers last van de Kraftwerk referenties in de arrangementen. Op TPOL wordt Kraftwerk niet langer als geestelijke vader geciteerd, maar klinkt het geluid van de Duitsers door in het genetisch materiaal van de tracks.
Extra aandacht gaat naar de twee kortere collage's Precision & Decay en La Mitrailleuse. In die eerste horen we het enige niet elektronische instrument van het album, namelijk Andy's oude basgitaar. De kleur van dat nummer is zo mooi dat het veel langer had mogen duren. In die laatste track ontbloot OMD een muzikaal patroon in het vuursaldo van mechanisch wapentuig.
En zo kom ik bij de minpuntjes van het album. Dat is voor mij toch het iets te kort afgesneden zijn van een paar nummers zoals onder meer het reeds vermelde Precision & Decay, maar ook het erg fraaie Kiss Kiss Kiss Bang Bang Bang en de singlekandidaat One More Time lijden daar wat onder.
Beide plaatkanten eindigen met een typisch Andy nummer. Een song waarin hij zich vocaal blootgeeft en hij bij mij wel eens de tenen doet krullen. Op As We Open, So We Close worden zijn vocale capriolen mooi recht gehouden door een avontuurlijk arrangement. Op The View from Here loopt het voor mij toch behoorlijk mis. Hier fnuikt een te tweeslachtig arrangement de song die zorgvuldig begint rond een veelbelovend akkoordenschema, maar dan ontspoort door een te bruusk middenstuk.
Ik ben benieuwd naar mogelijk bonusmateriaal uit deze sessies. Dankzij de DVD waarin Andy en Paul de songs toelichten krijg je een luisterperspectief mee waardoor het album zijn schoonheid beter kan openbaren, vind ik. Ik zou dit album net als zijn voorganger naast de eerste vier LP's van de groep durven zetten. Andy en Paul werken weer helemaal samen. Het resultaat is misschien minder origineel en verrassend, maar rijper en minstens zo mooi als in de pioniersjaren.
OMD - Universal (1996)
0
geplaatst: 17 december 2009, 15:49 uur
UNIVERSAL 1996
Tekstueel is Universal zonder meer het meest mature OMD album.
Maar muzikaal is het 10de album eerder een wat heterogene verzameling
met zowel een paar sterke uitschieters als een aantal pijnlijke vergissingen.
Het meest opvallende aan Universal vind ik dat het een plaat is
die nog minder als OMD klinkt dan zijn (mislukte) voorganger Liberator.
Op Liberator maakt Andy de fout door te krampachtig aansluiting
te zoeken bij de overwegend elektronische techno scene.
Op Universal gaat McCluskey voor britpop.
En dat lukt hier en daar vrij aardig.
Het titelnummer Universal is op en top OMD
en daarom voor mij te weinig verrassend om te overtuigen.
Een heel lang uitgesponnen intro en een wat fletste boodschap.
God bestaat niet ... alles is universeel ... nou moe.
Universal werd de tweede single en een flop.
Walking on the Milky Way was de eerste single.
Een kerkorgel opent het nummer dat je meeneemt naar de sterren.
Een heel sterke tekst over het leven in een popgroep
alsook het waardig ouder worden als popster.
Sommigen haten de single. Ik ben een fan.
The Moon and the Sun sluit prachtig aan bij Milky Way.
We blijven in de ruimte met name en zien Karl Bartos (Kraftwerk)
vermeld staan als co-auteur. Andy had eerder al bijdrages geleverd
aan solo-projecten van Bartos. The Moon and the Sun maakt
gebruik van een mooie gitaarrif ... een geslaagde song.
The Black Sea is een groeidiamant.
McCluskey slaagt erin om het deinen van het de zee
perfect weer te geven in een arrangement dat soms zeer dicht
bij "klassieke" muziek aanleunt. Eén van de beste nummers hier.
Maar mijn ultieme favoriet is Very Close to Far Away
een nummer waaraan warempel Paul Humphreys meeschreef
en waarin ik een voorbode zag van een eventuele hereniging.
Want tegelijk dichtbij en veraf zijn is niet alleen een thema
in de liefde, maar ook in de relatie tussen Paul en Andy.
The Gospel of St Jude brengt me weer met beide voeten op de grond.
Zowaar één van de slechtse nummers die McCluskey ooit schreef.
Waarom waagt hij zich toch in godsnaam aan een gospel?
That Was Then draagt de stempel van de betere albumtrack.
Hier zingt Andy eindelijk nog eens met wat meer passie in de stem.
Vocaal zit het album veel beter in elkaar dan de voorganger Liberator.
Too Late is een wat onopvallend nummer.
Te lichtvoetig als albumtrack en te zwak als single,
al lijkt het wel met de hitgedachte in het achterhoofd geschreven.
Vlak voor het album werd uitgebracht, voegde Andy nog een kersvers, hitpotent
nummer aan de tracklijst toe. Ik herinner me de mededeling nog op het OMD forum.
The Boy from the Chemist was een would be winner.
En wellicht stond het in de rij als mogelijk derde single.
Maar na herbeluistering hoor ik toch vooral Pulps Disco 2000.
De song is goed maar duurt net iets te lang om te blijven boeien.
If You're Still in Love with Me laat Paul Humphreys een tweede maal
als co-writer aantreden. Maar het kamerorkest arrangement dat in 1985 zo prachtig
werke op La Femme Accident, mist hier het beoogde effect.
New Head is samen met Universal en Very Close to Far Away
het nummer dat het meeste OMD oude stempel vertegenwoordigt.
Volledig opgebouwd uit typische OMD sound componenten.
Victory Waltz is in hetzelfde bedje ziek als The Gospel of St Jude.
Twee nummers te veel die verhinderen dat ik hier 4 sterren uitdeel.
De hoes vind ik tussen haakjes wel behoorlijk cool.
Op de CD single van Walking on the Milky Way
staan nog twee interessante bonustracks uit dezelfde sessies.
Mathew Street is autobiografisch en gaat over één van de straten
in Liverpoolwaar het ooit allemaal begon voor Andy en zijn groep.
En het naar Kraftwerk neigende The New Dark Age is de verloren parel.
Volledig opgebouwd uit samples, zelfs een beetje in Dazzle Ships stijl.
epiloog ...
Andy moest teleurgesteld toekijken hoe Virgin Records
het verzuimde om dit album en de bijhorende singles voldoende
te promoten. Hij doekte in 1998 met een best of OMD (die trouwens
samen met Paul Humphreys gepromoot werd) de groep definitief op.
McCluskey stampte Atomic Kitten uit de grond
en scoorde zijn eerste nummer 1 hit in de UK met Whole Again.
Toen Atomic Kitten door dat succes in handen van het grote geld kwam,
broedde Andy op een plan om met OMD in originele bezetting terug te keren.
Paul Humphreys werkte de afgelopen jaren samen
met Claudio Brucken (ex Propaganda) onder de naam OneTwo.
Vooral in Amerika konden ze op bijval rekenen in het live circuit.
De OMD comeback resulteerde onlangs in een aantal succesvolle
comeback concertreeksen, maar het langverwachte nieuwe album
is nog steeds op zoek naar een platenlabel met oprechte interesse.
Het zou verschijnen in 2008, 2009, voorjaar 2010 en ondertussen
waarschijnlijk pas ten vroegste in het najaar van 2010.
Tekstueel is Universal zonder meer het meest mature OMD album.
Maar muzikaal is het 10de album eerder een wat heterogene verzameling
met zowel een paar sterke uitschieters als een aantal pijnlijke vergissingen.
Het meest opvallende aan Universal vind ik dat het een plaat is
die nog minder als OMD klinkt dan zijn (mislukte) voorganger Liberator.
Op Liberator maakt Andy de fout door te krampachtig aansluiting
te zoeken bij de overwegend elektronische techno scene.
Op Universal gaat McCluskey voor britpop.
En dat lukt hier en daar vrij aardig.
Het titelnummer Universal is op en top OMD
en daarom voor mij te weinig verrassend om te overtuigen.
Een heel lang uitgesponnen intro en een wat fletste boodschap.
God bestaat niet ... alles is universeel ... nou moe.
Universal werd de tweede single en een flop.
Walking on the Milky Way was de eerste single.
Een kerkorgel opent het nummer dat je meeneemt naar de sterren.
Een heel sterke tekst over het leven in een popgroep
alsook het waardig ouder worden als popster.
Sommigen haten de single. Ik ben een fan.
The Moon and the Sun sluit prachtig aan bij Milky Way.
We blijven in de ruimte met name en zien Karl Bartos (Kraftwerk)
vermeld staan als co-auteur. Andy had eerder al bijdrages geleverd
aan solo-projecten van Bartos. The Moon and the Sun maakt
gebruik van een mooie gitaarrif ... een geslaagde song.
The Black Sea is een groeidiamant.
McCluskey slaagt erin om het deinen van het de zee
perfect weer te geven in een arrangement dat soms zeer dicht
bij "klassieke" muziek aanleunt. Eén van de beste nummers hier.
Maar mijn ultieme favoriet is Very Close to Far Away
een nummer waaraan warempel Paul Humphreys meeschreef
en waarin ik een voorbode zag van een eventuele hereniging.
Want tegelijk dichtbij en veraf zijn is niet alleen een thema
in de liefde, maar ook in de relatie tussen Paul en Andy.
The Gospel of St Jude brengt me weer met beide voeten op de grond.
Zowaar één van de slechtse nummers die McCluskey ooit schreef.
Waarom waagt hij zich toch in godsnaam aan een gospel?
That Was Then draagt de stempel van de betere albumtrack.
Hier zingt Andy eindelijk nog eens met wat meer passie in de stem.
Vocaal zit het album veel beter in elkaar dan de voorganger Liberator.
Too Late is een wat onopvallend nummer.
Te lichtvoetig als albumtrack en te zwak als single,
al lijkt het wel met de hitgedachte in het achterhoofd geschreven.
Vlak voor het album werd uitgebracht, voegde Andy nog een kersvers, hitpotent
nummer aan de tracklijst toe. Ik herinner me de mededeling nog op het OMD forum.
The Boy from the Chemist was een would be winner.
En wellicht stond het in de rij als mogelijk derde single.
Maar na herbeluistering hoor ik toch vooral Pulps Disco 2000.
De song is goed maar duurt net iets te lang om te blijven boeien.
If You're Still in Love with Me laat Paul Humphreys een tweede maal
als co-writer aantreden. Maar het kamerorkest arrangement dat in 1985 zo prachtig
werke op La Femme Accident, mist hier het beoogde effect.
New Head is samen met Universal en Very Close to Far Away
het nummer dat het meeste OMD oude stempel vertegenwoordigt.
Volledig opgebouwd uit typische OMD sound componenten.
Victory Waltz is in hetzelfde bedje ziek als The Gospel of St Jude.
Twee nummers te veel die verhinderen dat ik hier 4 sterren uitdeel.
De hoes vind ik tussen haakjes wel behoorlijk cool.
Op de CD single van Walking on the Milky Way
staan nog twee interessante bonustracks uit dezelfde sessies.
Mathew Street is autobiografisch en gaat over één van de straten
in Liverpoolwaar het ooit allemaal begon voor Andy en zijn groep.
En het naar Kraftwerk neigende The New Dark Age is de verloren parel.
Volledig opgebouwd uit samples, zelfs een beetje in Dazzle Ships stijl.
epiloog ...
Andy moest teleurgesteld toekijken hoe Virgin Records
het verzuimde om dit album en de bijhorende singles voldoende
te promoten. Hij doekte in 1998 met een best of OMD (die trouwens
samen met Paul Humphreys gepromoot werd) de groep definitief op.
McCluskey stampte Atomic Kitten uit de grond
en scoorde zijn eerste nummer 1 hit in de UK met Whole Again.
Toen Atomic Kitten door dat succes in handen van het grote geld kwam,
broedde Andy op een plan om met OMD in originele bezetting terug te keren.
Paul Humphreys werkte de afgelopen jaren samen
met Claudio Brucken (ex Propaganda) onder de naam OneTwo.
Vooral in Amerika konden ze op bijval rekenen in het live circuit.
De OMD comeback resulteerde onlangs in een aantal succesvolle
comeback concertreeksen, maar het langverwachte nieuwe album
is nog steeds op zoek naar een platenlabel met oprechte interesse.
Het zou verschijnen in 2008, 2009, voorjaar 2010 en ondertussen
waarschijnlijk pas ten vroegste in het najaar van 2010.
Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
1
geplaatst: 3 augustus 2008, 21:31 uur
ARCHITECTURE & MORALITY
zou OMDs onbetwiste meesterwerk worden.
We schrijven 1981 en Vienna van Ultravox is een megahit.
Human League kiest resoluut voor de popcharts met het album Dare.
Depeche Mode en Soft Cell debuteren en Kraftwerk is eindelijk
klaar met het door beats gedomineerde Computer World.
Daartussen banen McCluskey en Humphreys hun eigen weg.
Met naast Malcolm Holmes nu ook Martin Cooper (synths en sax)
als definitief bandlid (interim-toetsenist Michael Douglas verwijnt weer).
Souvenir / Sacred Heart volgt na een stilte van 9 maanden op Enola Gay.
Een zomerzoete ballad met Paul Humphreys op aarzelende lead vocals.
Kundig gearrangeerd op een bedje van mellotron (cfr. I'm Not in Love van 10CC).
Sacred Heart doet qua lichtbewolkte sfeerzetting denken
aan het sacrale zusje van In a Lonely Place van New Order.
Wie bij de design les is, ziet wellicht parallellen tussen de A&M hoes
en de hoes van New Orders Movement (beide uit 1981 en door Peter Saville).
Joan of Arc / The Romance of the Telescope volgt relatief snel op Souvenir.
Met een synthesizer fanfare wordt de liefde voor deze historische figuur bezongen.
De b-kant was zelfs nog niet helemaal klaar en zal op Dazzle Ships terugkeren.
Maid of Orleans / Navigation spreekt voor zich.
Eén van de best verkochte singels in de Benelux anno 1982.
Hoog geplaatst in de hitparade van commercieel onverantwoorde intro's.
(Onvergetelijke clipklassieker: http://nl.youtube.com/watch?v=ig2Q4Ub4TnM)
Op de 12" van Maid of Orleans stond ook Of All the Things We've Made,
een nummer dat geschreven werd met de intentie hun laatste song ooit te zijn.
Navigation is een zeer sterk staaltje experimenteerdrift ... schitterend.
The New Stone Age opent met rammelende gitaren en premature house beats.
Scheurende synthesizer akkoorden en een apocalyptische samenzang.
(Van 1981 Live DVD: http://nl.youtube.com/watch?v=-2bNV35UD_k)
She's Leaving is zonder meer een van de sterkste OMD songs ooit.
In de Benelux verscheen het zelfs op singel, maar flopte bij gebrek aan promotie.
(Geremixt door een fan: http://nl.youtube.com/watch?v=Lb8JPt7Wduw)
Sealand brengt een ode aan de oevers van de Mersey,
waar natuurgebied en Liverpoolse industrie hand in hand gaan.
De titel verwijst echter ook naar Neu 75 van de Deutse synthpioniers Neu!
Een experimentele soundscape van een ongekende kracht en pracht.
Architecture and Morality is een experimentele zoektocht naar de balans
tussen hersens (architecture) en hart (morality), waarmee ook de titel van dit album
verklaard wordt. Met tracks 1 en 5 een schok voor de doorsnee hitparadefan.
Georgia is de "weird one" van het album. Alsof Andy en Paul oma's radio
aftastten naar muziekjes uit de oude doos om die dan maniakaal te verkrachten.
The Beginning and the End sluit het album in grandeur af.
Zeer zorgvuldig gearrangeerde synthparel die recht naar het hart gaat.
Als sneeuwvlokjes die neerdwarrelen ... OMDs kerstlied.
(Live A&M Comeback Tour 2007: http://nl.youtube.com/watch?v=o5w3ruZWDwk)
Heel wat sterke bonustracks op de 2003 remaster (enkele werden al besproken).
Tracks 10 en 11 zijn van de 10" versie van Souvenir en verraden
dat Motion and Heart (opnieuw opgenomen hier) als singel overwogen werd.
Gravity Never Failed was een van de eerste nummers uit de A&M sessies.
Maar omdat het te poppy was, paste het later niet meer in het album en
werd afgezien van de idee om het nummer op singel uit te brengen.
In 2007 werd naar aanleiding van de comeback tour van OMD,
waarbij ze het concert openden met een intregrale live uitvoering van dit album,
deze met sterke bonustracks geremasterde CD nogmaals uitgebracht
inclusief een extra DVD met een indrukwekkend sterk live concert uit 1981.
zou OMDs onbetwiste meesterwerk worden.
We schrijven 1981 en Vienna van Ultravox is een megahit.
Human League kiest resoluut voor de popcharts met het album Dare.
Depeche Mode en Soft Cell debuteren en Kraftwerk is eindelijk
klaar met het door beats gedomineerde Computer World.
Daartussen banen McCluskey en Humphreys hun eigen weg.
Met naast Malcolm Holmes nu ook Martin Cooper (synths en sax)
als definitief bandlid (interim-toetsenist Michael Douglas verwijnt weer).
Souvenir / Sacred Heart volgt na een stilte van 9 maanden op Enola Gay.
Een zomerzoete ballad met Paul Humphreys op aarzelende lead vocals.
Kundig gearrangeerd op een bedje van mellotron (cfr. I'm Not in Love van 10CC).
Sacred Heart doet qua lichtbewolkte sfeerzetting denken
aan het sacrale zusje van In a Lonely Place van New Order.
Wie bij de design les is, ziet wellicht parallellen tussen de A&M hoes
en de hoes van New Orders Movement (beide uit 1981 en door Peter Saville).
Joan of Arc / The Romance of the Telescope volgt relatief snel op Souvenir.
Met een synthesizer fanfare wordt de liefde voor deze historische figuur bezongen.
De b-kant was zelfs nog niet helemaal klaar en zal op Dazzle Ships terugkeren.
Maid of Orleans / Navigation spreekt voor zich.
Eén van de best verkochte singels in de Benelux anno 1982.
Hoog geplaatst in de hitparade van commercieel onverantwoorde intro's.
(Onvergetelijke clipklassieker: http://nl.youtube.com/watch?v=ig2Q4Ub4TnM)
Op de 12" van Maid of Orleans stond ook Of All the Things We've Made,
een nummer dat geschreven werd met de intentie hun laatste song ooit te zijn.
Navigation is een zeer sterk staaltje experimenteerdrift ... schitterend.
The New Stone Age opent met rammelende gitaren en premature house beats.
Scheurende synthesizer akkoorden en een apocalyptische samenzang.
(Van 1981 Live DVD: http://nl.youtube.com/watch?v=-2bNV35UD_k)
She's Leaving is zonder meer een van de sterkste OMD songs ooit.
In de Benelux verscheen het zelfs op singel, maar flopte bij gebrek aan promotie.
(Geremixt door een fan: http://nl.youtube.com/watch?v=Lb8JPt7Wduw)
Sealand brengt een ode aan de oevers van de Mersey,
waar natuurgebied en Liverpoolse industrie hand in hand gaan.
De titel verwijst echter ook naar Neu 75 van de Deutse synthpioniers Neu!
Een experimentele soundscape van een ongekende kracht en pracht.
Architecture and Morality is een experimentele zoektocht naar de balans
tussen hersens (architecture) en hart (morality), waarmee ook de titel van dit album
verklaard wordt. Met tracks 1 en 5 een schok voor de doorsnee hitparadefan.
Georgia is de "weird one" van het album. Alsof Andy en Paul oma's radio
aftastten naar muziekjes uit de oude doos om die dan maniakaal te verkrachten.
The Beginning and the End sluit het album in grandeur af.
Zeer zorgvuldig gearrangeerde synthparel die recht naar het hart gaat.
Als sneeuwvlokjes die neerdwarrelen ... OMDs kerstlied.
(Live A&M Comeback Tour 2007: http://nl.youtube.com/watch?v=o5w3ruZWDwk)
Heel wat sterke bonustracks op de 2003 remaster (enkele werden al besproken).
Tracks 10 en 11 zijn van de 10" versie van Souvenir en verraden
dat Motion and Heart (opnieuw opgenomen hier) als singel overwogen werd.
Gravity Never Failed was een van de eerste nummers uit de A&M sessies.
Maar omdat het te poppy was, paste het later niet meer in het album en
werd afgezien van de idee om het nummer op singel uit te brengen.
In 2007 werd naar aanleiding van de comeback tour van OMD,
waarbij ze het concert openden met een intregrale live uitvoering van dit album,
deze met sterke bonustracks geremasterde CD nogmaals uitgebracht
inclusief een extra DVD met een indrukwekkend sterk live concert uit 1981.
Orchestral Manœuvres in the Dark - Crush (1985)
0
geplaatst: 22 augustus 2008, 22:38 uur
CRUSH
was het OMD album dat de Amerikaanse markt moest breken.
Een verzameling matige tot zeer goede popsong die echter steeds
verder afdrijven van het oorspronkelijke pioneerswerk (1979-1983).
Tracks 2, 3 en 4 zijn de zwakste van het album
en maken dat de kritische luisteraar soms kant 2 niet haalt.
Ik gooi de tracklijst daarom even door elkaar.
So in Love is het enige nummer van Crush
dat met overtuiging de stempel "hitsingle" kan dragen.
Rijk arrangement met sterke bas en verre gitaarlikjes.
http://nl.youtube.com/watch?v=oiWV6g-ygHg
Secret is romantische softpop van Paul Humphreys.
Een haast naïeve tekst en een waterdunne compositie.
Tweede single, maar nadien uit de gratie van de band.
http://nl.youtube.com/watch?v=pxFsp5F1axA
La Femme Accident brengt OMD weer op z'n unieke best.
Als kamerorkest gearrangeerde ballad die menig popliefhebber
van 7 tot 77 weet te bekoren. Top 20 in Vlaanderen ...
http://nl.youtube.com/watch?v=tzZYi_n4Q74
Hold You heeft een videoclip, maar werd uiteindelijk toch geen single.
Een bijzonder sfeervolle en tedere ballad die een ander gezicht
van de groep laat zien: op Crush zingt OMD openhartig over de liefde.
http://nl.youtube.com/watch?v=wQCq4_2Q94U
Het titelnummer Crush wentelt zich in zelfbeklag en gebroken glas.
De vocale basis is opgebouwd uit samples van Japanse commercials.
Daar bovenop een dronken bas en een hevige stortbui.
88 Seconds in Greensboro is een politiek statement.
Onderwerp is het racistische bloedbad dat de Ku Klux Klan
aanrichtte in 1979 ... we horen zowaar een rockgitaar scheuren.
The Native Daughters of the Golden West neemt de luisteraar
weer even mee naar de oude stijl van OMD met een "wall of synth"
waartegen een luid krijsende Andy McCluskey tracht op te zingen.
Bloc Bloc Bloc is een aardige jam ... meer echter niet.
Een dronkenmanslied (zoals Apollo op Junk Culture), maar
dit keer op basis van één enkele basrif en inkleurende blazers.
Women III is een wat matte compositie met een monotome zanglijn.
De tekst is sterker dan de muziek, al heeft dit bijna hypnotisch nummer
een refrein dat later ook gedeeltelijk zal terugkeren in Pandora's Box.
The Lights Are Going Out is een van de sterkste composities hier.
De basis zijn twee vocale samples en daarboven op dobbert een
soort zeemanslied dat bijzonder sfeervol en tekenend is.
Bijna in dezelfde catchy hitstijl als So in Love
is de single If You Leave van de soundtrack Pretty in Pink.
Het nummer deemsterde in Europa wat weg omdat de film
pas in de zalen te zien was als het volgende OMD album uitkwam.
In Amerika was het een nummer 4 hit en op die manier
was de missie om door te breken in Amerika gelukt.
http://nl.youtube.com/watch?v=LnA630WTxlE
De b-kantjes (zie ook Navigation - the b-sides) zijn deze keer:
Concrete Hands (So in Love) is zo'n kleurrijke geluidscollage
dat het eigenlijk op het album had moeten staan. Maria Gallante
(So in Love 12") is een onafgewerkt en slecht nummer
Drift (Secret) is een sfeervolle, maar weinig beklijvende instrumental.
Firegun (La Femme Accident) is een intrigerend en iets donkerder nummer.
was het OMD album dat de Amerikaanse markt moest breken.
Een verzameling matige tot zeer goede popsong die echter steeds
verder afdrijven van het oorspronkelijke pioneerswerk (1979-1983).
Tracks 2, 3 en 4 zijn de zwakste van het album
en maken dat de kritische luisteraar soms kant 2 niet haalt.
Ik gooi de tracklijst daarom even door elkaar.
So in Love is het enige nummer van Crush
dat met overtuiging de stempel "hitsingle" kan dragen.
Rijk arrangement met sterke bas en verre gitaarlikjes.
http://nl.youtube.com/watch?v=oiWV6g-ygHg
Secret is romantische softpop van Paul Humphreys.
Een haast naïeve tekst en een waterdunne compositie.
Tweede single, maar nadien uit de gratie van de band.
http://nl.youtube.com/watch?v=pxFsp5F1axA
La Femme Accident brengt OMD weer op z'n unieke best.
Als kamerorkest gearrangeerde ballad die menig popliefhebber
van 7 tot 77 weet te bekoren. Top 20 in Vlaanderen ...
http://nl.youtube.com/watch?v=tzZYi_n4Q74
Hold You heeft een videoclip, maar werd uiteindelijk toch geen single.
Een bijzonder sfeervolle en tedere ballad die een ander gezicht
van de groep laat zien: op Crush zingt OMD openhartig over de liefde.
http://nl.youtube.com/watch?v=wQCq4_2Q94U
Het titelnummer Crush wentelt zich in zelfbeklag en gebroken glas.
De vocale basis is opgebouwd uit samples van Japanse commercials.
Daar bovenop een dronken bas en een hevige stortbui.
88 Seconds in Greensboro is een politiek statement.
Onderwerp is het racistische bloedbad dat de Ku Klux Klan
aanrichtte in 1979 ... we horen zowaar een rockgitaar scheuren.
The Native Daughters of the Golden West neemt de luisteraar
weer even mee naar de oude stijl van OMD met een "wall of synth"
waartegen een luid krijsende Andy McCluskey tracht op te zingen.
Bloc Bloc Bloc is een aardige jam ... meer echter niet.
Een dronkenmanslied (zoals Apollo op Junk Culture), maar
dit keer op basis van één enkele basrif en inkleurende blazers.
Women III is een wat matte compositie met een monotome zanglijn.
De tekst is sterker dan de muziek, al heeft dit bijna hypnotisch nummer
een refrein dat later ook gedeeltelijk zal terugkeren in Pandora's Box.
The Lights Are Going Out is een van de sterkste composities hier.
De basis zijn twee vocale samples en daarboven op dobbert een
soort zeemanslied dat bijzonder sfeervol en tekenend is.
Bijna in dezelfde catchy hitstijl als So in Love
is de single If You Leave van de soundtrack Pretty in Pink.
Het nummer deemsterde in Europa wat weg omdat de film
pas in de zalen te zien was als het volgende OMD album uitkwam.
In Amerika was het een nummer 4 hit en op die manier
was de missie om door te breken in Amerika gelukt.
http://nl.youtube.com/watch?v=LnA630WTxlE
De b-kantjes (zie ook Navigation - the b-sides) zijn deze keer:
Concrete Hands (So in Love) is zo'n kleurrijke geluidscollage
dat het eigenlijk op het album had moeten staan. Maria Gallante
(So in Love 12") is een onafgewerkt en slecht nummer
Drift (Secret) is een sfeervolle, maar weinig beklijvende instrumental.
Firegun (La Femme Accident) is een intrigerend en iets donkerder nummer.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Junk Culture (1984)
0
geplaatst: 1 maart 2015, 10:31 uur
vigil schreef:
Waarom blijf je toch zo negatief Dazzler. Verreweg de grootste fout is gecorrigeerd en je hebt er nu weer een versie van Tesla Girls bij die je nog niet had en geen enkele afbreuk doet aan het album en een paar seconde eerdere fade out (wat in het origineel gewoon een erg lange fade out is).
Waarom blijf je toch zo negatief Dazzler. Verreweg de grootste fout is gecorrigeerd en je hebt er nu weer een versie van Tesla Girls bij die je nog niet had en geen enkele afbreuk doet aan het album en een paar seconde eerdere fade out (wat in het origineel gewoon een erg lange fade out is).
Ik antoord enkel op de vraag van Edwin. De grootste fout is inderdaad rechtgezet.
En in mijn vorige bericht was ik anders behoorlijk positief over deze release.
Een origineel album laat je ongemoeid.
Die alternatieve versie van Tesla Girls is leuk, maar die gemiste remaster van het origineel is jammer.
You’re referring to ‘Tesla Girls’, and given the fact that this version is stutterless (without the “Tes- Tes- T- T- T- T- Tes”), it isn’t even the 7″-single-edit, it’s an alternate edit or an alternative mix or a radio edit, which has been previously unreleased.
Bij Love and Violence gaat het niet om een eerdere fade out zoals aanvankelijk gedacht.
Er ontbreekt gewoon een stukje halverweg de song, op het OMD forum wordt uitgelegd welk stukje.
The remastered version of ‘Love And Violence’, on which one line of the lyrics (I’ve tried – I’ve tried – but she always seems to know) has been edited away, must also be an alternate take or mix, and has been previously unreleased.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Navigation (2001)
Alternatieve titel: The OMD B-Sides
1
geplaatst: 9 december 2009, 00:04 uur
NAVIGATION 2001
Een collectie (in die tijd) nauwelijks op CD te vinden b-kantjes.
De fans mochten mee de tracklist bepalen op het officiële OMD forum.
Ik herinner me dat het niet de bedoeling was om b-kantjes
van de CD-singles (1991-1996) in de lijst op te nemen.
En toch hebben wij Burning (was ik hevig voorstander van)
en Sugar Tax (hoefde niet zo voor mij) er dan toch opgekregen hebben.
01. Almost (b-kant Electricity)
Hier in zijn nooit eerder uitgebrachte demo-versie,
aangezien het eigenlijk om een nummer van het eerste album gaat.
02. I Betray My Friends (b-kant Red Frame / White Light)
Neurotisch experiment van een ongekende schoonheid.
03. Waiting for the Man (b-kant Messages 10")
Een matige cover van de Velvet Underground klassieker.
Hoefde voor mij niet op Navigation.
04. Annex (b-kant Enola Gay)
Hier heb ik geen andere woord voor dan briljant.
Dit is OMD zoals ik ze het allerliefste hoor.
05. Sacred Heart (b-kant Souvenir)
Hier heb ik geen andere woord voor dan briljant.
Dit is OMD zoals ik ze het allerliefste hoor.
06. The Romance of the Telescope (b-kant Joan of Arc)
Op Navigation in zijn (unfinished version), maar later op Dazzle Ships (1983)
en in de YouTube link in zijn opnieuw geproducete versie.
Mijn lievelingsnummer van OMD.
07. Navigation (b-kant Maid of Orleans)
Ook weer een heel subtiele compositie boordevol inventiviteit.
08. 4-Neu (b-kant Genetic Engineering)
Ode aan Neu, de Duitse neefjes van Kraftwerk. Briljant.
08. 66 and Fading (b-kant Telegraph)
Op Navigation in zijn verminkte edit versie.
Op de recente Dazzle Ships remaster in volle glorie.
10. Her Body in My Soul (b-kant Locomotion)
Heel vinnig nummer in de stijl van het Junk Culture album.
Leek net iets te hard op Love and Violence en werd daarom b-kant.
11. The Avenue (b-kant Locomotion 12")
Een nummer dat werd opgenomen tussen Dazzle Ships en Junk Culture.
Markeert het autobiografisch en definitieve einde van OMDs pioniersjaren ....
12. Garden City (b-kant Tesla Girls)
Geschreven tussen Junk Culture en Crush (1986).
Een nummer dat op één van beide albums had gemoeten.
13. Concrete Hands (b-kant So in Love)
Vind ik jammer genoeg geen clipje van op YouTube.
Perfecte mid 80s OMD popsong, opnieuw albumwaardig.
14. Firegun (b-kant La Femme Accident)
Geschreven en opgenomen in één dag.
Lied over familiedrama's ... schitterend voor een b-kantje.
15. This Town (b-kant (Forever) Live and Die)
Geslaagde jazz persiflage van een vermoeide band.
Had het beste nummer van The Pacific Age (1986) kunnen zijn.
16. Gravity Never Failed (b-kant Dreaming 12")
Eigenlijk een nummer uit de Architecture & Morality (1981) sessies.
Moest aanvankelijk de nieuwe single worden ... maar week zo af
van de sfeer van het album in wording dat het afgevoerd werd.
Tot het in 1988 als cadeautje op vernoemde 12" verscheen.
17. Burning (b-kant Sailing on the Seven Seas)
Enkel op vinyl en een collector's CDs van deze single verkrijgbaar.
OMD is helemaal mee met het madchester en sample tijdperk.
18. Sugar Tax
Onafgewerkte titelsong van het comeback album uit 1991.
Verscheen op CDs van zowel Sailing on the Seven Seas als Then You Turn Away.
19. (The Angels Keep Turning) The Wheels of the Universe
Afkomstig van een enkelzijdige, gratis bonussingle bij Junk Culture.
Een instrumental die moest aantonen dat OMD haar roots niet verloochende.
Afwezigen op deze collectie zijn ...
Drift (b-side Secret)
Een instrumental van Paul Humphreys en Martin Cooper.
Maria Gallante (b-kant So in Love 12")
Een onafgewerkt en zeer oppervlakkig nummer.
Satellite (b-kant Dreaming)
Een interessante instrumental die laat vermoeden
waar de groep naartoe ging mocht Paul bij Andy gebleven zijn.
De nummers 2-9 zijn ondertussen ook verschenen
op de remasters van de eerste vier albums. De rest blijft
(op 17 en 18 na) uniek op CD in deze collectie.
Een collectie (in die tijd) nauwelijks op CD te vinden b-kantjes.
De fans mochten mee de tracklist bepalen op het officiële OMD forum.
Ik herinner me dat het niet de bedoeling was om b-kantjes
van de CD-singles (1991-1996) in de lijst op te nemen.
En toch hebben wij Burning (was ik hevig voorstander van)
en Sugar Tax (hoefde niet zo voor mij) er dan toch opgekregen hebben.
01. Almost (b-kant Electricity)
Hier in zijn nooit eerder uitgebrachte demo-versie,
aangezien het eigenlijk om een nummer van het eerste album gaat.
02. I Betray My Friends (b-kant Red Frame / White Light)
Neurotisch experiment van een ongekende schoonheid.
03. Waiting for the Man (b-kant Messages 10")
Een matige cover van de Velvet Underground klassieker.
Hoefde voor mij niet op Navigation.
04. Annex (b-kant Enola Gay)
Hier heb ik geen andere woord voor dan briljant.
Dit is OMD zoals ik ze het allerliefste hoor.
05. Sacred Heart (b-kant Souvenir)
Hier heb ik geen andere woord voor dan briljant.
Dit is OMD zoals ik ze het allerliefste hoor.
06. The Romance of the Telescope (b-kant Joan of Arc)
Op Navigation in zijn (unfinished version), maar later op Dazzle Ships (1983)
en in de YouTube link in zijn opnieuw geproducete versie.
Mijn lievelingsnummer van OMD.
07. Navigation (b-kant Maid of Orleans)
Ook weer een heel subtiele compositie boordevol inventiviteit.
08. 4-Neu (b-kant Genetic Engineering)
Ode aan Neu, de Duitse neefjes van Kraftwerk. Briljant.
08. 66 and Fading (b-kant Telegraph)
Op Navigation in zijn verminkte edit versie.
Op de recente Dazzle Ships remaster in volle glorie.
10. Her Body in My Soul (b-kant Locomotion)
Heel vinnig nummer in de stijl van het Junk Culture album.
Leek net iets te hard op Love and Violence en werd daarom b-kant.
11. The Avenue (b-kant Locomotion 12")
Een nummer dat werd opgenomen tussen Dazzle Ships en Junk Culture.
Markeert het autobiografisch en definitieve einde van OMDs pioniersjaren ....
12. Garden City (b-kant Tesla Girls)
Geschreven tussen Junk Culture en Crush (1986).
Een nummer dat op één van beide albums had gemoeten.
13. Concrete Hands (b-kant So in Love)
Vind ik jammer genoeg geen clipje van op YouTube.
Perfecte mid 80s OMD popsong, opnieuw albumwaardig.
14. Firegun (b-kant La Femme Accident)
Geschreven en opgenomen in één dag.
Lied over familiedrama's ... schitterend voor een b-kantje.
15. This Town (b-kant (Forever) Live and Die)
Geslaagde jazz persiflage van een vermoeide band.
Had het beste nummer van The Pacific Age (1986) kunnen zijn.
16. Gravity Never Failed (b-kant Dreaming 12")
Eigenlijk een nummer uit de Architecture & Morality (1981) sessies.
Moest aanvankelijk de nieuwe single worden ... maar week zo af
van de sfeer van het album in wording dat het afgevoerd werd.
Tot het in 1988 als cadeautje op vernoemde 12" verscheen.
17. Burning (b-kant Sailing on the Seven Seas)
Enkel op vinyl en een collector's CDs van deze single verkrijgbaar.
OMD is helemaal mee met het madchester en sample tijdperk.
18. Sugar Tax
Onafgewerkte titelsong van het comeback album uit 1991.
Verscheen op CDs van zowel Sailing on the Seven Seas als Then You Turn Away.
19. (The Angels Keep Turning) The Wheels of the Universe
Afkomstig van een enkelzijdige, gratis bonussingle bij Junk Culture.
Een instrumental die moest aantonen dat OMD haar roots niet verloochende.
Afwezigen op deze collectie zijn ...
Drift (b-side Secret)
Een instrumental van Paul Humphreys en Martin Cooper.
Maria Gallante (b-kant So in Love 12")
Een onafgewerkt en zeer oppervlakkig nummer.
Satellite (b-kant Dreaming)
Een interessante instrumental die laat vermoeden
waar de groep naartoe ging mocht Paul bij Andy gebleven zijn.
De nummers 2-9 zijn ondertussen ook verschenen
op de remasters van de eerste vier albums. De rest blijft
(op 17 en 18 na) uniek op CD in deze collectie.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - O.M.D. (1981)
0
geplaatst: 22 maart 2013, 23:50 uur
OMD 1981
De eerste stap van Orchestral Manoeuvres in the Dark op Amerikaanse bodem.
Het label Epic stelde zelf een compilatie samen met nummers van hun twee eerste albums.
De klassiekers Bunker Soldiers, Almost, de allereerste hit Electricity,
het venijnige Julia's Song en Messages (album versie) zijn van het debuut.
De hit Enola Gay, het onderschatte 2nd Thought, het bloedmooie Statues,
het experimentele The Misunderstanding, Motion and Heart (bijna een single)
en het epos Stanlow geven een impressie van het tweede album Organisation.
Best wel een goeie selectie, al zou ik The Misunderstanding vervangen
door Promise en Motion and Heart er misschien gewoon hebben afgelaten.
Dit album kon er echter niet voor zorgen dat de succesvolle opvolger
Architecture & Morality (1981) en de bijhorende singles in Amerika doorbraken.
De eerste stap van Orchestral Manoeuvres in the Dark op Amerikaanse bodem.
Het label Epic stelde zelf een compilatie samen met nummers van hun twee eerste albums.
De klassiekers Bunker Soldiers, Almost, de allereerste hit Electricity,
het venijnige Julia's Song en Messages (album versie) zijn van het debuut.
De hit Enola Gay, het onderschatte 2nd Thought, het bloedmooie Statues,
het experimentele The Misunderstanding, Motion and Heart (bijna een single)
en het epos Stanlow geven een impressie van het tweede album Organisation.
Best wel een goeie selectie, al zou ik The Misunderstanding vervangen
door Promise en Motion and Heart er misschien gewoon hebben afgelaten.
Dit album kon er echter niet voor zorgen dat de succesvolle opvolger
Architecture & Morality (1981) en de bijhorende singles in Amerika doorbraken.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Orchestral Manoeuvres in the Dark (1980)
0
geplaatst: 2 augustus 2008, 21:52 uur
ORCHESTRAL MANOEUVRES
was het debuut van Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Pioniers van de synth pop ... mateloos geïnspireerd door Kraftwerk
en in het kielzog van Britse synthacts als Tubeway Army,
Cabaret Voltaire, Ultravox en Human League.
OMD blijkt op haar debuut echter zoveel hitgevoeliger
en zijn daarom de echte voorlopers van de jaren 80 synthpop.
Human League zal zich in 1981 ook bekeren tot catchy synthpop.
De charme van OMDs debuut zit in het nog prille, analoge geluid.
De opnames gebeurden in eigen beheer met primitieve middelen.
Electricity / Almost was de allereerste singel (op Factory Records)
en toont het dubbele gelaat van OMD ... danspop en melancholie.
http://nl.youtube.com/watch?v=LCervNqQonc
Red Frame White Light / I Betray my Friends was de tweede singel.
Een iets te lichtvoetige singelkeuze, maar een heerlijk neurotische b-kant.
Messages werd na het album heropgenomen met een nieuwe baslijn
en betekende de doorbraakhit in de UK voor de band uit Liverpool.
http://nl.youtube.com/watch?v=vsO-gOe7lVE
Ik vind de albumversie leuker, maar hoe dan ook blijft
Messages één van hun sterkste songs met een prachtige tekst.
Taking Sides Again is een irritante "dub-versie" van Messages
en Waiting for the Man is een onverwachte ode aan de Velvet Underground.
Het album opent met het typische Bunker Soldiers.
Merkwaardige songthema's zullen OMD nooit vreemd zijn.
Prachtig staaltje vroege synthpop met danspotentie en leuk refrein.
Mystereality is pure danswave met heerlijke hooks,
een onverwachte saxofoon en zwetende vocalen.
The Messerschmitt Twins laat een experimentele OMD horen.
Meer in de stijl van hun prilste werk ... een atmosferisch trip.
Julia's Song valt op het eerste gehoor iets buiten het album.
OMD goes punk in één van hun oudste nummers ... helemaal niet
de melige soft synthies waarvoor ze soms versleten worden.
Dancing intrigeert ... bijna elk OMD album heeft een weirde track.
De groep zal later herhaaldelijk flirten met muziekjes uit de oude doos.
http://nl.youtube.com/watch?v=OMG_Jeye6T4
Pretending to See the Future heeft singelallures. Een donkere song
waarin de groep haar kansen in de popbizz wikt en besluit ten onder te gaan.
De twee laatste tracks van de remaster omvatten
de originele Martin Hannett producties van de debuutsingel.
Track 15 werd echter nooit in deze versie op singel gezet,
maar in een door de groep zelf geproducete oerversie
die terug te vinden is als bonus op het Peel Session album.
http://nl.youtube.com/watch?v=ZB1J57LGQfY
was het debuut van Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Pioniers van de synth pop ... mateloos geïnspireerd door Kraftwerk
en in het kielzog van Britse synthacts als Tubeway Army,
Cabaret Voltaire, Ultravox en Human League.
OMD blijkt op haar debuut echter zoveel hitgevoeliger
en zijn daarom de echte voorlopers van de jaren 80 synthpop.
Human League zal zich in 1981 ook bekeren tot catchy synthpop.
De charme van OMDs debuut zit in het nog prille, analoge geluid.
De opnames gebeurden in eigen beheer met primitieve middelen.
Electricity / Almost was de allereerste singel (op Factory Records)
en toont het dubbele gelaat van OMD ... danspop en melancholie.
http://nl.youtube.com/watch?v=LCervNqQonc
Red Frame White Light / I Betray my Friends was de tweede singel.
Een iets te lichtvoetige singelkeuze, maar een heerlijk neurotische b-kant.
Messages werd na het album heropgenomen met een nieuwe baslijn
en betekende de doorbraakhit in de UK voor de band uit Liverpool.
http://nl.youtube.com/watch?v=vsO-gOe7lVE
Ik vind de albumversie leuker, maar hoe dan ook blijft
Messages één van hun sterkste songs met een prachtige tekst.
Taking Sides Again is een irritante "dub-versie" van Messages
en Waiting for the Man is een onverwachte ode aan de Velvet Underground.
Het album opent met het typische Bunker Soldiers.
Merkwaardige songthema's zullen OMD nooit vreemd zijn.
Prachtig staaltje vroege synthpop met danspotentie en leuk refrein.
Mystereality is pure danswave met heerlijke hooks,
een onverwachte saxofoon en zwetende vocalen.
The Messerschmitt Twins laat een experimentele OMD horen.
Meer in de stijl van hun prilste werk ... een atmosferisch trip.
Julia's Song valt op het eerste gehoor iets buiten het album.
OMD goes punk in één van hun oudste nummers ... helemaal niet
de melige soft synthies waarvoor ze soms versleten worden.
Dancing intrigeert ... bijna elk OMD album heeft een weirde track.
De groep zal later herhaaldelijk flirten met muziekjes uit de oude doos.
http://nl.youtube.com/watch?v=OMG_Jeye6T4
Pretending to See the Future heeft singelallures. Een donkere song
waarin de groep haar kansen in de popbizz wikt en besluit ten onder te gaan.
De twee laatste tracks van de remaster omvatten
de originele Martin Hannett producties van de debuutsingel.
Track 15 werd echter nooit in deze versie op singel gezet,
maar in een door de groep zelf geproducete oerversie
die terug te vinden is als bonus op het Peel Session album.
http://nl.youtube.com/watch?v=ZB1J57LGQfY
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Organisation (1980)
1
geplaatst: 2 augustus 2008, 23:29 uur
ORGANISATION
kondigt acht maanden na het debuut een nieuwe aanpak aan.
Andy McCluskey (zang en bas) en Paul Humphreys (toetsen en zang)
halen Malcolm Holmes (drums en percussie) binnen als definitief groepslid.
Het instrumentarium wordt gemoderniseerd... de sound is rijker geworden.
Organisation is het meest weemoedige album van OMD.
Een post Joy Division plaat (OMD speelde ooit in hun voorprogramma).
Massief donker, grijs gesluierd, maar altijd met een straaltje hoop.
Of hoe zou Peter Saville anders op die hoes gekomen zijn?
Enola Gay / Annex was de eerste en enige singel van dit album.
Dansen op de bom ... annex een briljante, meer experimentele b-kant.
http://nl.youtube.com/watch?v=hpoIWmLVpTE
2nd Thought is een prachtig voorbeeld van hoe OMD op Organisation
de schaduwzijde van het bestaan begeleidt met hemelse akkoorden.
http://nl.youtube.com/watch?v=2gIr3a1rUpw
VCL XI is de "odd" of "weird" one ... een oudere instrumental in de stijl
van Dancing (zie debuut) die een aantal draaibeurten geduld vraagt.
Motion and Heart werd even overwogen als tweede singelkandidaat.
Een leuk liedje uit de oude doos "for the Fred Astaire fans," zou Andy live roepen.
Statues was een instrumental uit hun begindagen.
De dood van Ian Curtis bracht inspiratie voor de tekst.
http://nl.youtube.com/watch?v=28eO5HUWf5U
De titel verwijst naar de JD hoezen van Closer en Love Will Tear Us Apart (12").
Een juweel van een melancholische synthtrack ... genre Decades.
The Misunderstanding is ook een wat oudere compositie
die voor dit album van een hallucinant arrangement werd voorzien.
The More I see You is een cover van de gelijknamige Chris Montez hit uit 1966.
De tekst bleef identiek, maar de muziek is een erg lome en vrije interpretatie.
Dit nummer voegt een dosis zelfrelativering, een kwinkslag toe aan Organisation.
Promise is het eerste nummer waarop Paul Humphreys vocaal soleert.
Met behoorlijk wat singelpotentie: catchy pop met een zwart randje.
http://nl.youtube.com/watch?v=bSW6nwjfFmc
Stanlow behoort tot de allerbeste OMD composities en is een lofzang
op de olieraffinaderij waarin heel wat vrienden en familieleden van de band werkten.
Qua nachtelijk sfeerzetting vergelijkbaar met This City Never Sleeps van Eurythmics.
Tracks 11 - 14 stonden op een EPtje
dat gratis bij de eerste vinyl exemplaren van het album zat.
Het zijn vier outtakes van één van OMDs allereerste optredens
(november 1978) in Eric's Club in Liverpool.
In november 2008 zal OMD haar 30jarig bestaan vieren
met een korte live tour in de UK (en een Best of CD/DVD).
Track 15 was een voor de Amerikaanse markt opgenomen
nieuwe versie van Electricity ... werd echter nooit uitgebracht.
kondigt acht maanden na het debuut een nieuwe aanpak aan.
Andy McCluskey (zang en bas) en Paul Humphreys (toetsen en zang)
halen Malcolm Holmes (drums en percussie) binnen als definitief groepslid.
Het instrumentarium wordt gemoderniseerd... de sound is rijker geworden.
Organisation is het meest weemoedige album van OMD.
Een post Joy Division plaat (OMD speelde ooit in hun voorprogramma).
Massief donker, grijs gesluierd, maar altijd met een straaltje hoop.
Of hoe zou Peter Saville anders op die hoes gekomen zijn?
Enola Gay / Annex was de eerste en enige singel van dit album.
Dansen op de bom ... annex een briljante, meer experimentele b-kant.
http://nl.youtube.com/watch?v=hpoIWmLVpTE
2nd Thought is een prachtig voorbeeld van hoe OMD op Organisation
de schaduwzijde van het bestaan begeleidt met hemelse akkoorden.
http://nl.youtube.com/watch?v=2gIr3a1rUpw
VCL XI is de "odd" of "weird" one ... een oudere instrumental in de stijl
van Dancing (zie debuut) die een aantal draaibeurten geduld vraagt.
Motion and Heart werd even overwogen als tweede singelkandidaat.
Een leuk liedje uit de oude doos "for the Fred Astaire fans," zou Andy live roepen.
Statues was een instrumental uit hun begindagen.
De dood van Ian Curtis bracht inspiratie voor de tekst.
http://nl.youtube.com/watch?v=28eO5HUWf5U
De titel verwijst naar de JD hoezen van Closer en Love Will Tear Us Apart (12").
Een juweel van een melancholische synthtrack ... genre Decades.
The Misunderstanding is ook een wat oudere compositie
die voor dit album van een hallucinant arrangement werd voorzien.
The More I see You is een cover van de gelijknamige Chris Montez hit uit 1966.
De tekst bleef identiek, maar de muziek is een erg lome en vrije interpretatie.
Dit nummer voegt een dosis zelfrelativering, een kwinkslag toe aan Organisation.
Promise is het eerste nummer waarop Paul Humphreys vocaal soleert.
Met behoorlijk wat singelpotentie: catchy pop met een zwart randje.
http://nl.youtube.com/watch?v=bSW6nwjfFmc
Stanlow behoort tot de allerbeste OMD composities en is een lofzang
op de olieraffinaderij waarin heel wat vrienden en familieleden van de band werkten.
Qua nachtelijk sfeerzetting vergelijkbaar met This City Never Sleeps van Eurythmics.
Tracks 11 - 14 stonden op een EPtje
dat gratis bij de eerste vinyl exemplaren van het album zat.
Het zijn vier outtakes van één van OMDs allereerste optredens
(november 1978) in Eric's Club in Liverpool.
In november 2008 zal OMD haar 30jarig bestaan vieren
met een korte live tour in de UK (en een Best of CD/DVD).
Track 15 was een voor de Amerikaanse markt opgenomen
nieuwe versie van Electricity ... werd echter nooit uitgebracht.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Peel Sessions 1979-1983 (2000)
0
geplaatst: 2 augustus 2008, 17:45 uur
Wat me verder nog stoort aan deze plaat is dat de hoes
tot twee maal toe track 5 verkeerd spelt als Pretending to See the Light
en dat de vierde track van de laatste Peel Session (1983) ontbreekt.
Het was een nieuwe en interessante versie van Bunker Soldiers, maar omdat
track 1 ook Bunker Soldiers is, schaamteloos weggelaten van dit album.
Foei foei ... zo volledig mogelijk blijven graag ...
Track 15 is de door OMD zelf geproducete versie van Electricity.
Martin Hannett producete a- en b-kant van Fac06 volgens het 7" hoesje,
maar op de valreep werd voor de a-kant toch de eigen band productie verkozen boven de galmende Hannett mix. De b-kant Almost had wel de Martin Hannett versie.
Het interessantste nummer vind ik hier Enola Gay dat nog heel prematuur klinkt.
We bevinden ons nog een paar maanden voor de singel release van deze klassieker.
OMD heeft het nummer dus nog enorm bijgeschaafd in de studio.
Interessant om meegeven is dat sessie 2 (tracks 5-8) zich
chronologisch tussen het debuutalbum en Organisation bevond
en sessie 3 (tracks 9-12) net na Organisation plaatsvond.
tot twee maal toe track 5 verkeerd spelt als Pretending to See the Light
en dat de vierde track van de laatste Peel Session (1983) ontbreekt.
Het was een nieuwe en interessante versie van Bunker Soldiers, maar omdat
track 1 ook Bunker Soldiers is, schaamteloos weggelaten van dit album.
Foei foei ... zo volledig mogelijk blijven graag ...
Track 15 is de door OMD zelf geproducete versie van Electricity.
Martin Hannett producete a- en b-kant van Fac06 volgens het 7" hoesje,
maar op de valreep werd voor de a-kant toch de eigen band productie verkozen boven de galmende Hannett mix. De b-kant Almost had wel de Martin Hannett versie.
Het interessantste nummer vind ik hier Enola Gay dat nog heel prematuur klinkt.
We bevinden ons nog een paar maanden voor de singel release van deze klassieker.
OMD heeft het nummer dus nog enorm bijgeschaafd in de studio.
Interessant om meegeven is dat sessie 2 (tracks 5-8) zich
chronologisch tussen het debuutalbum en Organisation bevond
en sessie 3 (tracks 9-12) net na Organisation plaatsvond.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Sugar Tax (1991)
0
geplaatst: 8 december 2009, 09:17 uur
SUGAR TAX 1991
Februari 1991 ben ik student en op studiereis in Londen.
In 1988 had ik met gemengde gevoelens de laatste OMD single gekocht.
Het veel te lichtvoetige Dreaming, voorbode van de eerste best of.
In Londen hing een lijstje in de Virgin Megastore
met upcoming releases ... en ja OMD stond ertussen.
Eindelijk uitkijken naar een nieuw album.
Terug thuis kocht ik meteen Sailing on the Seven Seas.
Een zeer sterke single (die het in de UK tot in de top 3 zou schoppen).
Opnieuw een meesterwerkje in het rijtje originele OMD singles.
Want als je hun beste singles overloopt, zijn de invalshoeken zeer divers,
al kleeft er altijd weer die typische OMD kwaliteitsstempel op.
Van Electricity, Enola Gay, Souvenir, Maid of Orleans,
Genetic Engineering, Talking Loud and Clear, La Femme Accident,
If You Leave, (Forever) Live and Die en Sailing on the Seven Seas.
Allemaal totaal verschillende benaderingswijzen, allemaal even catchy.
Wat me bij de eerste draaibeurten van Sailing on the Seven Seas opviel,
was dat er iets veranderd was aan de vocalen ... vrouwelijke backings bijvoorbeeld.
Wilde dit misschien zeggen dat Paul Humphreys de groep verlaten had?
Het antwoord kwam met het album Sugar Tax.
Ja, en meer nog, ook drummer Malcolm Holmes
en saxofonist en extra keyboard speler Martin Cooper
waren weg. Samen met Paul The Listening Pool opgericht.
Reden: Andy McCluskey wilde back to roots ... de typische OMD sound.
Paul, Malcolm en Martin wilden nieuwe muzikale horizonten verkennen.
Ik heb me echter nooit in hun "solo" project verdiept.
OMD had dus zijn belangrijkste ideeënman en liedjesschrijver,
maar miste zijn meesterlijke arrangeur. Hoe zou dit uitpakken
op albumvlak. Wel, Sugar Tax is het beste post Humphreys
album van OMD. En ook behoorlijk retro in klankkleur.
Andy koos bewust voor analoge synthesizers.
Dat komt het best tot uiting op sfeervolle nummers
als Big Town, Was It Something I Said en Walk Tall.
Opvallend is dat Andy in de teksen over gebroken relaties zingt.
In een interview zou hij toelichten dat hij (toen niet getrouwd) nog
nooit langer samen met een vrouw was geweest dan hij had
samengewerkt met Paul. Vanop de schoolbanken waren
zij partners in crime. De breuk met Paul zit in heel wat songs.
Was It Something I Said is het meest aangrijpende voorbeeld.
Maar ook Then You Turn Away heeft een addertje onder het gras.
Paul schreef voor Junk Culture (1984) het nummer Never Turn Away.
De drie eerste songs van het album werden ook in die volgorde
de eerste singles van de plaat, waarbij Pandora's Box het in Europa
beter deed dan in de UK (en dan Sailing on the Sevens Seas).
Call My Name werd uiteindelijk de vierde single van de plaat.
Een erg catchy popsong, maar samen met het ondermaatste
Speed of Light het meest lichtvoetige nummer van Sugar Tax.
Speed of Light werd eigenlijk maar op het laatste moment aan het album toegevoegd.
Dat gebeurde ook met het op een bossanova ritme trippelende Walking on Air
en de smartlap All That Glitters die wat verder afliggen van de gekende OMD formule.
Blijven nog twee prijsnummers onbesproken.
De heel fraaie Kraftwerk cover Neon Lights ... een bewerking
die zo op The Mix (ook 1991) van Kraftwerk had gekund, vind ik.
Maar mijn favoriet is zonder meer Apollo XI. Een instrumentale
soundtrack naar aanleiding van de 20ste verjaardag van de maanlanding.
Het nummer zit vol documentairefragmenten over dat historische moment.
One small step for men ... but one giant leap for mankind.
Op Sugar Tax bewees Andy McCluskey dat hij OMD alleen overeind kon houden.
Die revival kon hij niet doortrekken op Liberator (1993) en Universal (1996).
B-kantjes uit deze periode zijn het samplerijke Burning,
de onafgewerkte titeltrack Sugar Tax (zie b-kant collectie Navigation),
All She Wants Is Everything, Area en Vox Humana (OMD aapt Enigma na).
Februari 1991 ben ik student en op studiereis in Londen.
In 1988 had ik met gemengde gevoelens de laatste OMD single gekocht.
Het veel te lichtvoetige Dreaming, voorbode van de eerste best of.
In Londen hing een lijstje in de Virgin Megastore
met upcoming releases ... en ja OMD stond ertussen.
Eindelijk uitkijken naar een nieuw album.
Terug thuis kocht ik meteen Sailing on the Seven Seas.
Een zeer sterke single (die het in de UK tot in de top 3 zou schoppen).
Opnieuw een meesterwerkje in het rijtje originele OMD singles.
Want als je hun beste singles overloopt, zijn de invalshoeken zeer divers,
al kleeft er altijd weer die typische OMD kwaliteitsstempel op.
Van Electricity, Enola Gay, Souvenir, Maid of Orleans,
Genetic Engineering, Talking Loud and Clear, La Femme Accident,
If You Leave, (Forever) Live and Die en Sailing on the Seven Seas.
Allemaal totaal verschillende benaderingswijzen, allemaal even catchy.
Wat me bij de eerste draaibeurten van Sailing on the Seven Seas opviel,
was dat er iets veranderd was aan de vocalen ... vrouwelijke backings bijvoorbeeld.
Wilde dit misschien zeggen dat Paul Humphreys de groep verlaten had?
Het antwoord kwam met het album Sugar Tax.
Ja, en meer nog, ook drummer Malcolm Holmes
en saxofonist en extra keyboard speler Martin Cooper
waren weg. Samen met Paul The Listening Pool opgericht.
Reden: Andy McCluskey wilde back to roots ... de typische OMD sound.
Paul, Malcolm en Martin wilden nieuwe muzikale horizonten verkennen.
Ik heb me echter nooit in hun "solo" project verdiept.
OMD had dus zijn belangrijkste ideeënman en liedjesschrijver,
maar miste zijn meesterlijke arrangeur. Hoe zou dit uitpakken
op albumvlak. Wel, Sugar Tax is het beste post Humphreys
album van OMD. En ook behoorlijk retro in klankkleur.
Andy koos bewust voor analoge synthesizers.
Dat komt het best tot uiting op sfeervolle nummers
als Big Town, Was It Something I Said en Walk Tall.
Opvallend is dat Andy in de teksen over gebroken relaties zingt.
In een interview zou hij toelichten dat hij (toen niet getrouwd) nog
nooit langer samen met een vrouw was geweest dan hij had
samengewerkt met Paul. Vanop de schoolbanken waren
zij partners in crime. De breuk met Paul zit in heel wat songs.
Was It Something I Said is het meest aangrijpende voorbeeld.
Maar ook Then You Turn Away heeft een addertje onder het gras.
Paul schreef voor Junk Culture (1984) het nummer Never Turn Away.
De drie eerste songs van het album werden ook in die volgorde
de eerste singles van de plaat, waarbij Pandora's Box het in Europa
beter deed dan in de UK (en dan Sailing on the Sevens Seas).
Call My Name werd uiteindelijk de vierde single van de plaat.
Een erg catchy popsong, maar samen met het ondermaatste
Speed of Light het meest lichtvoetige nummer van Sugar Tax.
Speed of Light werd eigenlijk maar op het laatste moment aan het album toegevoegd.
Dat gebeurde ook met het op een bossanova ritme trippelende Walking on Air
en de smartlap All That Glitters die wat verder afliggen van de gekende OMD formule.
Blijven nog twee prijsnummers onbesproken.
De heel fraaie Kraftwerk cover Neon Lights ... een bewerking
die zo op The Mix (ook 1991) van Kraftwerk had gekund, vind ik.
Maar mijn favoriet is zonder meer Apollo XI. Een instrumentale
soundtrack naar aanleiding van de 20ste verjaardag van de maanlanding.
Het nummer zit vol documentairefragmenten over dat historische moment.
One small step for men ... but one giant leap for mankind.
Op Sugar Tax bewees Andy McCluskey dat hij OMD alleen overeind kon houden.
Die revival kon hij niet doortrekken op Liberator (1993) en Universal (1996).
B-kantjes uit deze periode zijn het samplerijke Burning,
de onafgewerkte titeltrack Sugar Tax (zie b-kant collectie Navigation),
All She Wants Is Everything, Area en Vox Humana (OMD aapt Enigma na).
Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Best of OMD (1988)
Alternatieve titel: In the Dark
0
geplaatst: 19 juni 2013, 23:02 uur
Dibbel schreef:
Edoch een uitstekende verzamelaar van deze trendsettende groep, die ik na The Pacific Age uit het oor verloren ben en waar ik nog steeds verandering in moet gaan brengen.
Edoch een uitstekende verzamelaar van deze trendsettende groep, die ik na The Pacific Age uit het oor verloren ben en waar ik nog steeds verandering in moet gaan brengen.
Beginnen bij hun allerlaatste plaat en aangenaam verrast worden.
Orchestral Manoeuvres in the Dark - English Electric (2013)
Orchestral Manoeuvres in the Dark - The OMD Singles (1998)
0
geplaatst: 10 december 2009, 15:39 uur
THE OMD SINGLES 1998
De tweede verzamelaar van OMD.
Verschil met de vorige (In the Dark uit 1988) is niet zo groot.
Optie was om de vijf beste singles uit de periode 1991-1996
toe te voegen (de periode zonder mede-oprichter Paul Humphreys).
En daar zit een probleem: want er zijn amper vijf singles
die aan het niveau van OMDs 80s periode kunnen tippen.
Sailing on the Seven Seas en Pandora's Box zijn outstanding.
Dream of Me kan er ook mee door. En Walking on the Milky Way
is eigenlijk een vaak verguisde, maar voor mij een heel mooie song.
Maar ik had liever de albumversie gezien ....
Call My Name (de derde vertegenwoordiger van Sugar Tax
op deze verzamelaar) hoefde voor mij niet. Meer nog, het ging
tenkoste van Genetic Engineering of Telegraph. Geen enkele single
van Dazzle Ships is toch wel een probleempje, vind dazzler.
En ik mis La Femme Accident ... mijn koesterplaatje.
Mocht in plaats van het lichtjes overroepen Tesla Girls.
De tweede verzamelaar van OMD.
Verschil met de vorige (In the Dark uit 1988) is niet zo groot.
Optie was om de vijf beste singles uit de periode 1991-1996
toe te voegen (de periode zonder mede-oprichter Paul Humphreys).
En daar zit een probleem: want er zijn amper vijf singles
die aan het niveau van OMDs 80s periode kunnen tippen.
Sailing on the Seven Seas en Pandora's Box zijn outstanding.
Dream of Me kan er ook mee door. En Walking on the Milky Way
is eigenlijk een vaak verguisde, maar voor mij een heel mooie song.
Maar ik had liever de albumversie gezien ....
Call My Name (de derde vertegenwoordiger van Sugar Tax
op deze verzamelaar) hoefde voor mij niet. Meer nog, het ging
tenkoste van Genetic Engineering of Telegraph. Geen enkele single
van Dazzle Ships is toch wel een probleempje, vind dazzler.
En ik mis La Femme Accident ... mijn koesterplaatje.
Mocht in plaats van het lichtjes overroepen Tesla Girls.
Orchestral Manœuvres in the Dark - The Pacific Age (1986)
0
geplaatst: 16 oktober 2008, 19:53 uur
THE PACIFIC AGE 1986
En toen liep het langzaam maar zeker mis.
Moe van het uitgebreid toeren en met een moordend
platencontract in de hand (7 albums in 7 jaren ... that's Virgin) ...
Als Crush de doorbraak in Amerika forceerde,
dan suggereerde de titel van dit album een take on the world.
De plaat is volledig digitaal opgenomen ... er zit zelfs geen
basgitaar meer in ... allemaal synthetisch hier ...
Live and Die was een leuke single, eentje die het trouwens
opvallend goed deed in de Benelux. Na Souvenir en Secret was
dit de derde single met Paul Humphreys als lead zanger.
Ik vind vooral het blazers arrangement erg geslaagd.
http://nl.youtube.com/watch?v=54WLYP2PDzc
Daar zaten de Schotse broerjes Weir voor iets tussen.
Twee muzikaal geschoolde hulpjes voor tijdens live concerten.
Jammer genoeg is hun versie van Shame het zwakste nummer
op de plaat (de 1987 "re-recorded single" versie was wel erg leuk).
http://nl.youtube.com/watch?v=H-cG234KwtQ
En meteen ligt de vinger op de wonde: heel wat songs
hebben onvoldoende kunnen rijpen of zitten boordevol OMD clichees.
Southern is amper meer dan een instrumentale jam
met samples van Martin Luther King en een irritante melodie.
Goddess of Love lijkt wel een plastieken cover van een OMD song.
Of The Dead Girls waarop Andy en Paul nog eens teruggrijpen
naar de succesvolle Architecture & Morality sound, maar
het gepolijste, digitale geluid doet pijn aan de oren.
Er staan gelukkig ook goede nummers op.
We Love You was de tweede single, een ode aan de fans
met een rockgitaar die er mocht zijn (al zijn we dat niet gewoon).
Of de titelsong zelf ... een aardig nummer met het typische OMD geluid.
Dit keer niet zo overladen met clichees ... The Pacific Age is okee.
http://nl.youtube.com/watch?v=8zCdtW_yzco
Van de album opener Stay bestaat er een single remix.
Toch vind ik het nummer zo "over the top" dat ik het liever skip.
Andy die zich ontpopt als een soulzanger (wat hij in de verste verte niet is).
Flame of Hope dan maar, en inderdaad, dit als b-kant snel
in elkaar geflanste nummer is het allerbeste van de hele plaat.
Daarom mocht het er ook op ... omdat het zo goed was.
Een van de weinige nummers met een ziel.
Wellicht viel This Town (de b-kant van Live and Die) daardoor
van het album. Het is nochtans een beresterk nummer. Dit keer
slaagt OMD er wel in om overtuigend jazzy en brassy te klinken.
Vreemd genoeg besloot de groep om de single If You Leave
toch niet op The Pacific Age te zetten. Nochtans had dit album
zo'n hit (nummer 4 in de US) nodig om het album body te geven.
Watch Us Fall is eigenlijk een perfecte en mooie samenvatting.
De val van Orchestral Manoeuvres in the Dark op 33 toeren.
http://nl.youtube.com/watch?v=fRFCAp6fbPw
Nog een single zou de groep maken in haar originele bezetting.
Wijselijk zonder de Weir Brothers. Dreaming / Satellite begeleidde
In the Dark (de singles compilatie uit 1988) en laat op de a-kant
een hypercommerciële variant van een OMD hit horen en op de
b-kant toch al een hint van wat nadien nog komen zou.
En toen liep het langzaam maar zeker mis.
Moe van het uitgebreid toeren en met een moordend
platencontract in de hand (7 albums in 7 jaren ... that's Virgin) ...
Als Crush de doorbraak in Amerika forceerde,
dan suggereerde de titel van dit album een take on the world.
De plaat is volledig digitaal opgenomen ... er zit zelfs geen
basgitaar meer in ... allemaal synthetisch hier ...
Live and Die was een leuke single, eentje die het trouwens
opvallend goed deed in de Benelux. Na Souvenir en Secret was
dit de derde single met Paul Humphreys als lead zanger.
Ik vind vooral het blazers arrangement erg geslaagd.
http://nl.youtube.com/watch?v=54WLYP2PDzc
Daar zaten de Schotse broerjes Weir voor iets tussen.
Twee muzikaal geschoolde hulpjes voor tijdens live concerten.
Jammer genoeg is hun versie van Shame het zwakste nummer
op de plaat (de 1987 "re-recorded single" versie was wel erg leuk).
http://nl.youtube.com/watch?v=H-cG234KwtQ
En meteen ligt de vinger op de wonde: heel wat songs
hebben onvoldoende kunnen rijpen of zitten boordevol OMD clichees.
Southern is amper meer dan een instrumentale jam
met samples van Martin Luther King en een irritante melodie.
Goddess of Love lijkt wel een plastieken cover van een OMD song.
Of The Dead Girls waarop Andy en Paul nog eens teruggrijpen
naar de succesvolle Architecture & Morality sound, maar
het gepolijste, digitale geluid doet pijn aan de oren.
Er staan gelukkig ook goede nummers op.
We Love You was de tweede single, een ode aan de fans
met een rockgitaar die er mocht zijn (al zijn we dat niet gewoon).
Of de titelsong zelf ... een aardig nummer met het typische OMD geluid.
Dit keer niet zo overladen met clichees ... The Pacific Age is okee.
http://nl.youtube.com/watch?v=8zCdtW_yzco
Van de album opener Stay bestaat er een single remix.
Toch vind ik het nummer zo "over the top" dat ik het liever skip.
Andy die zich ontpopt als een soulzanger (wat hij in de verste verte niet is).
Flame of Hope dan maar, en inderdaad, dit als b-kant snel
in elkaar geflanste nummer is het allerbeste van de hele plaat.
Daarom mocht het er ook op ... omdat het zo goed was.
Een van de weinige nummers met een ziel.
Wellicht viel This Town (de b-kant van Live and Die) daardoor
van het album. Het is nochtans een beresterk nummer. Dit keer
slaagt OMD er wel in om overtuigend jazzy en brassy te klinken.
Vreemd genoeg besloot de groep om de single If You Leave
toch niet op The Pacific Age te zetten. Nochtans had dit album
zo'n hit (nummer 4 in de US) nodig om het album body te geven.
Watch Us Fall is eigenlijk een perfecte en mooie samenvatting.
De val van Orchestral Manoeuvres in the Dark op 33 toeren.
http://nl.youtube.com/watch?v=fRFCAp6fbPw
Nog een single zou de groep maken in haar originele bezetting.
Wijselijk zonder de Weir Brothers. Dreaming / Satellite begeleidde
In the Dark (de singles compilatie uit 1988) en laat op de a-kant
een hypercommerciële variant van een OMD hit horen en op de
b-kant toch al een hint van wat nadien nog komen zou.