DOCUMENT 1987

Een heel mooi tijdsdocument vind ik.
De overgang van alternatieve Amerikaanse studentenrock
met voldoende country invloeden naar het wereldwijde publiek.
Een winterplaat met warme zonnestraaltjes achter glas.

De literaire quotes en maatschappijkritische randjes zijn nog aanwezig.
Maar het muzikale palet richt zich iets nadrukkelijker naar Europa.

Met Finest Worksong bijvoorbeeld.
Een op dat moment toch wat a-typische REM song.
Ik vind het een geslaagde zet ... een nummer dat de spanning opbouwt.
Het heen en weer geroep in de vocalen, de tragere beat.

Ik vind REM op haar sterkst als ze die perfecte balans weten
te bereiken tussen het akkoestische en het elektrische gitaargeluid.
Dat lukt op Document en Green enorm goed.

Welcome to the Occupation en Disturbance at the Heron House
zijn gewoon twee ijzersterke albumtracks, nummers die je als luisteraar
op sleeptouw nemen naar de eigenzinnige wereld van REM.
Ik heb altijd zin om mee te zingen met Stipe.

Exhuming McCarthy blikt al vooruit naar Green.
Met die uptempo pas en die megafoon vocalen.

Kant A eindigt met REMs knipoog naar Dylans Subterranean Homesick Blues.
Dansen op de ondergang. Een favoriet in jeugdclubs eind jaren 80.

En dan is er natuurlijk The One I Love.
Een lovesong als een haardvuur met amper enkele woorden tekst.
Maar faaieuhr is ook genoeg als je hart brandt van passie.

King of Birds is mijn favoriet hier.
De haast prettig gestoorde REM aanpak.
Gitaren die echt als vogels door je brein kwetteren.
En daartussen wandelt je eigen getormenteerde zelf.

Afsluiter Oddfellow's Local is een wat meer doorwrocht lied.
Hier gromt REM als een volwassen rockgroep.

Document is een opmaat in hun oeuvre.
Maar dat gezegd hebbende, moet ik dringend
hun vroege werk eens onder de loep gaan nemen.
Ik heb me in het verleden teveel tot verzamelaars beperkt.

GREEN 1988

REM op Werchter gezien in 1989?
Het helpt om dit album meteen de volle 5 sterren te geven.
Green is een fijne rockplaat met dansbare wavepop
en ingetogen, maar fijnbesnaarde ballads.

Pop Song 89 zet de dansvloer meteen in beweging.
Ondanks de titel zou de single niet de grootste hit van het album blijken.
Deze popsong werd een huppelende radiohit en weegt wat licht.
Doet denken aan het werk op Out of Time ... maar wel vlotter.

Get Up is de tweede winnaar op rij.
Voor mij zelfs een van de allerbeste songs hier.
Met die piepende gitaar en die stuwende backing vocals.
Stipe klinkt op Green eindelijk als een verstaanbaar rockzanger.

You Are the Everything is één van de drie kampvuurballads.
Krekels begeleiden in de achtergrond de mandoline van Buck.
Wat Losing My Religion niet lukte, lukt deze albumtrack wel.
Een meeslepende reflectie zijn over het leven en de liefde.

Stand lijkt dan weer de voorloper van Shiny Happy People.
Met dat draaiorgel in de intro, maar op Green vooral met veel
sterkere vocalen ... meer vuist, meer ongezouten rock, meer ballen dus.
En die vallende bomen uit de tekst staan ook gefossileerd op de hoes.

World Leader Pretend trok alle Smiths en Morrissey fans over de streep.
Een nummer dat het in ons jeugdhuis anno 1989 schitterend deed.
Zelfreflectie als door de ogen van een wereldleider ... de zelfverklaarde president
in dit lied legt zichzelf niet te rusten, maar heeft last van een knagend geweten.
Dat geweten echoot in de backingvocals. Strijkers dikken aan.
Geen mooier lied om je medemens om vergeving te vragen.

The Wrong Child opent schijnbaar dissonant.
Dit lied heeft in tegenstelling tot de meeste songs hier
meer draaibeurten nodig. Een experimentele melodielijn,
maar eens je de song beet hebt, openbaart zich in de complexiteit
de schoonheid van deze haast barok gearrangeerde ballad.

Orange Crush is (samen met Stand) de bekendste hit hier.
Drums als machinevuur en een stemmen door de megafoon.
Hier dwaalt mijn luisterend oor af naar Seconds van U2 ...

Green is als War van U2: een strijdlustige plaat met een
door oorlog verbrande wereld als decor voor het innerlijke gevecht
dat elke man vroeg of laat met het kind in zich voert.

Turn You Inside-Out sluit nadeloos aan bij deze stelling.
Draai jezelf maar eens binnenste buiten, ontleed de gevoelens
die je als mens drijven ... op zoek naar de bron van je bestaan.
Maar niet te filosofisch worden, want dit nummer is een afrekening,
met je ex ogenschijnlijk, maar waarom ook niet met je eigen demonen?

Hairshirt zit tussen het kampvuur van You Are the Everything
en de innerlijke knooppunten van The Wrong Child.
Opnieuw een door mandoline aangedreven ballad, maar jongens,
gun dit nummer eens een draaibeurt of drie ... focus je aandacht
op de tekst, en meer nog op de "soul" waarmee Stipe zingt.

Opnieuw denk ik aan Bono ... zijn ziel binnenste buiten.
Green is een plaat voor U2 fans ... passioneel .. Surrender ...
Het onvergetelijk vuur waarmee zowel Stipe als Bono zingen.
Hairshirt ... een lied dat mij kan doen wenen ...

I Remember California sluit als nummer het best aan
bij de Amerikaanse rocktraditie. Zijn de andere nummers
Europeser gericht, dan plaats R.E.M. zich met dit laatste lied
in de voetsporen van menig transatlantische heimatrocker.
Bruce Springsteen of (iets noordelijker) Neil Young bijvoorbeeld.

De "untitled hidden track" is een lullaby.
Een vriendelijke afsluiter, een vaarwel en tot ziens lied.
Een Auld Lang Syne van R.E.M. dat ons tekstueel een hart
onder de riem wil steken (Everybody Hurts maar lichter).

Green is R.E.M.s beste volgens mij.
Out of Time was behoorlijk "out of form".
Automatic for the People was intiemer, rijper ook.
Deze "untitled track" had trouwens niet misstaan op dat album.

Voor de nerds is er het hoesspel.
Bij voorkeur te spelen met een vinyl exemplaar.
Overal waar de letter "R" moet staan, staat het cijfer "4".
En omgekeerd ... ben wel vergeten wat er achter zat ...

vb. De "R" van "R".E.M. en G"R"EEN op de hoes
is overdrukt met een reflecterende "4" ... proberen thuis.

OUT OF TIME 1991

Ik heb wat moeite met deze van REM.
Hij valt me wat licht uit ... te poppy zou ik haast zeggen.

De clevere new wave van Document, het rockende Green
en de melancholie van Automatic for the People zeggen me meer.
Veel meer zelfs, want Out of Time is hier een vreemde eend in de bijt.

REM stoeit met (een overdaad?) aan muzikale invloeden.
Country en folk (dit had hun folk plaat kunnen zijn), maar ook
rock, blues en warempel zelfs rap en beach boys vocalen.

Misschien ligt hier de verklaring: deze plaat past minder
in 't new wave straatje en sluit aan bij de Amerikaanse rocktraditie.
En ik ben veel eerder Europees geöriënteerd in mijn luisteren.

Genoeg over mezelf ... over naar de plaat.

Losing My Religion en Shiny Happy People zijn de hits.
Beide songs hebben een folkbasis en een hoge meezingbaarheidsfactor
Maar "happy people" Michael Stipe en Kate Pierson klinken
me net iets te zoet ... te veel kauwgomballenboom.

Near Wild Heaven en Radio Song verschenen ook op single,
maar beide nummers missen de nodige hitpotentie en zijn, vind ik,
ook de beste voorbeelden van waar het mis loopt op Out of Time.
De rap op Radio Song werkt niet (net zoals de zelfverklaarde punk
op Monster er geen zou zijn) en Near Wild Heaven strandt
in een flauw Beach Boysiaans stemarrangement.

Beter vergaat het Low, met beide voeten op de Amerikaanse
prairie en Half a World Away waar wel een melancholische ziel in zit.
Een scheurgitaar in Country Feedback is het zoveelste ingrediënt
dat van dit album eerder een losse verzameling ideeën maakt,
dan een doordacht en gestroomlijnd album ...

Op Out of Time vind ik REM behoorlijk out of "vorm".
Geef mij maar de drie eerder vermelde albums,
waar ik graag later nog eens op terug kom.

BALLADES 2004

Ook Clouseau bracht een dergelijke compilatie uit bij EMI.
Een wat onevenwichtige songkeuze uit een oeuvre van 30 jaar.

Als je enkele rustige nummers selecteert gaat zo'n plaat
nogal snel vervelen vind ik. Zeker als er weinig lijn in de selectie zit.

Dat het om kwaliteitsnummers gaat, staat boven kijf.
Interessant voor de verzamelaar of fan zijn de volgende tracks.

3, 15 en 16 zijn zeldzame live registraties.

18 is het bekende collectors dingetje: een liedje uit 1978
dat voor het CD tijdperk zeer moeilijk op vinyl te vinden was.

1 en 17 waren in 2004 exclusief op deze compilatie verkrijgbaar.
De single Zoals Gewoonlijk (een overbodige interpretatie van Sinatra's My Way)
werd het uitgangspunt voor de cover CD die je als bonus kan terugvinden
bij de eerste editie van Mr Raymond (2005).

Merkwaardig is de hoesfoto van Ballades die uit dezelfde
fotosessies lijkt te komen als de de hoes van Mr Raymond.
Nochtans verschijnt dat reguliere album een jaar later.

Het echte prijsnummer van deze CD is echter track 7.
Waarom Jij Er Niet Bent is een b-kantje uit de jaren 70
dat tot dan toe nog nooit op CD was verschenen.

DE MINISTER VAN RUIMTELIJKE ORDENING 1994

Ik had het geluk deze theatertournee te mogen aanschouwen in Leuven.
Zoals vele studenten die avond was ik onder de indruk van VHGWs vakmanschap.

Op Brussels by Night, Sensatie, Ze Dansen, Maria, Ze Weet Niet Wat Ze Doet,
Liefde voor Muziek en Toujours L'Amour na toch vooral nieuwe nummers.

L'étranger C'est Mon Ami verscheen in 1993 al op single
in een studioversie naar aanleiding van een verdraagzaamheidscampagne
onder toenmalig minister voor gelijke kansen Paula D'Hondt.

Hoppah is de andere single die in een live versie verscheen.
Het nummer is geschreven naar aanleiding van een ontmoeting
tussen Raymond en voetballer Josip Weber. Die liep er op de wereldbeker
in Amerika nogal verdrietig bij toen hij niet tot scoren kwam.

Een prima tijdsdocument van een muzikant
die medio de jaren 90 de status van Nederlandstalige rocker
al lang ontgroeid was en zou beginnen aan een reeks rijpere albums.

DE RUG VAN HET DOOSJE 1993

Was een rarities bonus CD bij de box die EMI in 1993 uitbracht.
Daarin zaten dus alle albums die tot dan toe verschenen waren.
Dit plaatje is dus met andere woorden limited en onvindbaar.

Gelukkig zijn heel wat tracks anno 2010 terug te vinden op andere boxen.


A. De enige nummers die exclusief zijn op deze CD release zijn ...

02. Daddeemelee (de tweede single met de groep Louisette).

06. Troonsafstand (de b-kant van Je Veux de L'Amour)

09. Het Gras Is Nat
10. Schijten

Beide afkomstig van de soundtrack Brussels by Night.

12. Drie Minuten (b-kant van M'n Goeie Ouwe Rode Kruis,
een single die zelf nog nooit op CD was te vinden bij mijn weten).

13. Sailors Don't Cry (de instrumentale b-kant van de single van de gelijknamige film. De vocale versie werd ingezongen door Els Helewaut van Elisa Waut).

15. Ik Wil Je
19. Love Hurts

Beide covers afkomstig van de niet meer verkrijgbare Neem Je Tijd CD van Radio 1.

Liefde voor Muziek, O M'n Evake en Onze Nieuwe Single
zijn afkomstig van de eerste CD single waar Liefde voor Muziek op stond.
Het is ook een kortere versie van de hit die overgaat in O M'n Evake.
Het was pas bij een re-release dat dit nummer een hit werd.

Die laatste drie nummers zijn samen met tracks 1, 3, 11 en 14
terug te vinden op de jubileumbox Omdat Ik Van Je Hou uit 2010.
Raymond van het Groenewoud - Omdat Ik van Je Hou (2010)

Tracks 5 (single 1980), 7 en 8 vind je terug op de 2CD Liefde voor Muziek uit 1997.
Raymond van het Groenewoud - Liefde voor Muziek (1997)

Track 4 tenslotte (b-kant Meisjes) staat op de verzamelaar Ballades uit 2004.
Raymond van het Groenewoud - Ballades (2004)


B. Nummers uit dezelfde periode die volgens mij nog nooit op CD verschenen.

* Je Kunt Beter Gaan
* 15 Maart
* Als Ik Jou Niet Had

Dat zijn de b-kanten van de drie Louisette singles.

* Ik Wil Je Hier bij Mij (b-kant van Vlaanderen Boven)
Staat wel in een vermoedelijk nieuwe versie als bonustrack op Intiem (1988).

* Cateetje
* Brussels by Night (instrumentaal)
* Tipperary Medley

Allemaal b-kanten van de singles uit de Brussels by Night soundtrack.

* Wijd en Zijd (single versie 1985)

* Genieten (single versie 1987)

* Calypso Ce Soir (single 1987)
Staat sinds kort op deze budget 2CD verzamelaar.
Raymond van het Groenewoud - Alle 40 Goed (2009)

* M'n Goeie Ouwe Rode Kruis (single 1987)

* Liefde Is een Wortel (b-kant Intimiteit)
Tenzij het dezelfde versie is als op het album Sensatie (1992).

EEN JONGE UIT SCHAARBEEK 2001

Wat we bij Tot Morgen (1998) gaat nog meer op voor dit album.
Autobiografisch, mooie ballades en af en toe nog een scherp randje.
Al is deze plaat misschien wel één van zijn allerbraafste.

Er is het huiselijk geluk in Koffie en Brood.
Keinijg (goeie single keuze) bezingt de nieuwe vlam in huis.

De songtitels liegen er niet om: Je T'Aime en Machu Picchu
(Bij U Wil Ik Zijn) worden beide op single gezet en brengen EMI
op het idee om een verzamelaar met Raymonds ballades te releasen.

De jongen uit Schaarbeek treedt bescheiden op.
Misschien wordt het weer eenst tijd om met scherp te schieten.

ETHISCH REVEIL 1979

Toen Raymonds 4de langspeler verscheen,
was hij in Vlaanderen al een ster geworden dankzij enkele radiohits
en het bescheiden hitparadesucces van Vlaanderen Boven.

Die single uit 1978 stond niet op het nieuwe album
(hij werd trouwens voor het eerst in zijn orginele versie
op CD gezet naar aanleiding van de jubileumbox uit 2010).

De opvolger, het skagetinte Trek Het Je Niet Aan stond er wel op.
En ook het prachtige Brussels by Night (waar Marc Didden in 1983
een hele film en Raymond de bijhorende soundtrack zou aan ophangen).

Bij het album zat een gratis bonussingletje (op beurzen apart te vinden).
De Centimeters was de naam van zijn toenmalige begeleidingsband.

In 1980 volgden op het album de exentrieke flop Leidseplein
en de bijna wanhopige comeback single Je Veux de L'Amour
waarmee Raymond ook in Nederland wist door te breken.

HABBA! 1984

Na het succes van Je Veux de L'Amour
wist Raymond in 1981 opnieuw een grote hit te scoren.

Met het zuiderse Cha Cha Cha en de schitterende b-kant
Het Verschil met Mijn Vriend Jan was hij niet van de radio te krijgen.

In Cha Cha Cha bezong Raymond hoe hij van verschillende,
muzikale stijlen houdt en geeft hij de coldwavers (postpunkers)
nog een sneer. De single kondigde echter een identiteitscrisis aan.

Welke weg zou Raymond opgaan na het tralala hitparade succes?
Terug naar zijn eerste liefde de rock 'n' roll? Of eerder naar de kleinkunst?
Of misschien toch iets doen met de reggae die hij zo lekker vond.

Met producer Henny Vrienten onder de arm, koos VHGW voor het laatste.
En radiohits als Stapelgek op Jou en Haile Selassie spreken boekdelen.
Op de titeltrack laat Raymond echter ook de synthesizers knallen.

Voor mij, een fan van Ludo Coeck, blijft de muzikale ode aan de voetballer,
zeker na zijn tragische dood in 1985, een eeuwig kippenvelmoment.

IK BEN GOD NIET 1996

Er liggen steeds meer jaren tussen Raymonds studio albums.
Al moet eerlijkheidshalve gezegd worden dat de live theater show
De Minister van Ruimtelijke Ordening (1994) boordevol nieuw materiaal zat.

Met Ik ben God Niet begint Raymond aan de derde fase van zijn carrïère.
Na de rock, kleinkunst, reggae en sporadische hitperiodes,
komt nu zijn singer songwriters talent tot volle bloei.

De teksten zijn sterker en vaak scherper dan ooit tevoren.
Muzikaal dekt het predikaat "componist" ondertussen beter de lading.

Het blauwgrijze Lied van de Zee deint mee met de getijden.
En aan het strand kijken Twee Meisjes in modebladen.

Hetzelfde eenvoudige muzikaal piano thema, dat doet denken
aan Mia van Gorky, werkt Raymond verder uit op Wie Zingt Er Dit Lied.

De titelsong Ik Ben God Niet verschijnt in vijf verschillende versies op single.
En op Goesting en Opgelost trekt hij weer opnieuw de rockschoenen aan.

Dit is de gerijpte VHGW zoals wij hem in Vlaanderen het liefst horen.

IK DOE NIET MEE 1975

Raymonds kleinkunstplaat op het Philips label.
Het label dat 70% van alle Vlaamse kleinkunst uitbracht.

Bekenste nummers zijn hier de ballad Gelukkig Zijn
(bestaat zelfs een single release van), Ik Wil de Grootste Zijn
en het in een protestsongjasje gestoken Mijn Schoolgaande Jeugd.

Het album zou later in verschillende versies heruitgebracht worden.
Waaronder meermaals in de budget Master Serie van Universal.

INTIEM 1988

Kamagurka tekent voor de hoes.
Een piepkleine Raymond met gitaar in een mega comfy chair.
Op Intiem trekt VHGW resoluut de minimalistische kaart.

Intiem, bijna naakt met piano in de culturele centra.
Lieve, kleine liedjes waarmee hij enigszins teruggrijpt
naar zijn beginperiod. Getuige daarvan is de heropname
van het werkelijk schitterende Mijnheer de Postbode.

Groot zijn in iets kleins (dixit Bart Peeters die ook meedoet op de plaat).
Het gaat Raymond perfect af en vanaf nu zal hij ook op elk album
die intiemere aanpak niet schuwen. Een tekst als Omdat Ik Van Je Hou
doet het water in de ogen stijgen. Waarheden als koeien.

De Ray Charles cover Hallelujah Ze Is van Mij werkt perfect.
Raymond die de muzikale neger achter zijn blanke pit ontdekt.
En Toujours L'Amour werd de derde veel gedraaide single.

Het titelnummer Intimiteit werd een heuse radiohit, een meezinger.
En dat was geleden van met Cha Cha Cha. Heel wat leuke gasten ook.
Keen van Kooten op trombone om maar iemand te noemen.

De CD versie telt maar liefst zes bonustracks.
Daarin wordt soms wel weer behoorlijk wild gerockt.
Alsof Raymond nog wat kwijt wou.

Die CD versie zet de luisteraar ook op het verkeerde been.
Het nummer Intimiteit verschijnt daar in een soort hilarische
repetitie versie en keert pas in zijn bekende gedaant terug als Toetje.

Een aantal verzamelaars trappen zelf in de val
en presenteren die carnavaleske versie als de single versie.

Intimiteit is een top album: ga dat horen ... kwak kwak kwak ...

JE MOEST EENS WETEN HOE GELUKKIG IK WAS 1973

Raymond van het Groenewouds eerste solo-album.
De vinyl editie verscheen nog op Omega International.

Bekendste tracks zijn Mijnheer de Postbode
(al is de heropname uit 1988 en verschenen op Intiem de bekendste),
de country stijloefening Bleke Lena en de intimistische titelsong.

In 2010 verscheen het album als extraatje bij het maandblad Humo
in een geremixte versie en met twee bonustracks uit dezelfde sessies.
Aanleiding was Raymonds 60ste verjaardag.

KAMIEL IN BELGIE 1978

De eerste liveplaat van Raymond van het Groenewoud.
Met nog lekker veel rocknummers, ook uit zijn beginperiode
bij de groep Louisette (goed voor drie singles) met nummers
als Maria Maria Ik Hou van Jou, Daddeemelee en Zij Houdt van Vrijen.

Op de CD release vinden we een korte encore terug.
Het betreft Meisjes dat natuurlijk niet mocht ontbreken.

De avonturen van Kamiel tonen ons VHGW
als muzikale stand up comedian ... een gemiste roeping.

LEVEN EN LIEFDES 1981

Van het Groenewouds eerste verzamelaar op Odeon
(Raymonds sublabel bij EMI). Daarop zijn bekendste "oldies".

De eerste kant van de plaat bevat allemaal live opnames.
De tweede kant zijn studioversies.

Opgeteld heb je alle belangrijkste nummers tot dan toe
met het collector's miniatuurtje Mama Moet Komen.

Alleen de ska-single Trek Het Je Niet Aan ontbreekt eigenlijk.
En er zat een bonus 12" bij: een live versie van Ze Weet Niet Wat Ze Doet.
Dat was oorspronkelijk een nummer van zijn debuutelpee.

Er staan ook geen nummers van Raymonds tweede album Ik Doe Niet Mee (1975) op.
Dat komt omdat die plaat aanvankelijk op het Philips label verschenen was.

LIEFDE VOOR MUZIEK 1997

Een heel sterke dubbele verzamelaar met maar één echt minpuntje.
Meisjes en Vlaanderen Boven staan er in hun heropgenomen 1990 versie op.

Dat geldt ook voor de beide Louisette singles
Maria Maria Ik Hou van Jou en Zij Houdt van Vrijen.
En voor Gelukkig Zijn. Allemaal afkomstig van Meisjes (1990).

Bij die drie laatste nummers vind ik dat minder erg.
Maar die twee oersingles zijn zoveel sterker origineel ...

De volgende tracks zijn nooit op een regulier CD album
of op de nog steeds verkrijgbare CD compilatie Meisjes verschenen.

Vrouwen (bedoeld als gerijpt vervolg op Meisjes),
Si Tous Les Gars du Monde (van de film Brussels by Night),
Leidse Plein (een geflopte ska single uit 1980), L'Etranger C'est Mon Ami
(een langere studio versie), Winkelstraat, Mama Moet Komen (collector's parel),
Vanavond Ga Ik Uit (een lied dat hij aanvankelijk schreef voor Clouseau)
en Zanger Zonder Meer (eerder al door Johan Verminnen vertolkt).

MEISJES 1990

Dit is een prachtplaat ... in de juiste context toch.

In 1990 besloot Raymond om een soort bloemlezing
uit zijn carrière te maken en herop te nemen met zijn band.
Zo zou hij na solo theater tour met Intiem weer kunnen rocken.

De eerste 11 nummers zijn dus allemaal nieuwe versies.
Platenlabel EMI deed De Kreuners trouwens hetzelfde doen in 1991.

Hits zoals Intimiteit, Je Veux de L'amour en Cha Cha Cha
vond Raymond onmogelijk om over te doen. Zij bleven aanwezig
in de oude versie. Het leuke aan deze plaat is dat hij ook oog heeft
voor Het Verschil met Mijn Vriend Jan (het b-kantje van track 15)
en tot dan toe ook nog nooit op CD verschenen.

Daniëlle is van alle niet singles van Raymond het meest
op compilaties verschenen. En Ik Ben de Man en Liefde voor Muziek
zijn gewoon nagelnieuwe nummers. Die laatste single zou VHGW
in 1991 tot in de hoogste regionen van de hitparade brengen
zowel in Vlaanderen als in Nederland trouwens.

Jammer genoeg werd op bijna alle compilaties die hierna verschenen
de nieuwe 1990 versie van Meisjes, Vlaanderen Boven, Gelukkig Zijn
en Maria Maria Ik Hou van Jou gebruikt. Buiten zijn context dus.

MR RAYMOND 2005

Mijnheer Raymond heeft zijn hoed op gezet en trekt de straat op.
Om eens te observeren hoe het eraan toe gaat in deze moderne tijden.

Modern Times.

Weg met Amerika wordt een geweldige underground hit
in studentenmilieus. VHGW zingt onomwonden wat jonge mensen
over Bush en Amerika denken in de nadagen van 9/11 en de oorlogen
in Irak en Afghanistan. Politieke correctheid vegen we even aan onze aars.

Maar Raymond is ook weer bijzonder lekker op dreef.
In het echt schitterende Het Is Zo Lekker (zonder Zwart Gemoed)
dat men vergeet op single uit te brengen. Of Het Nummer van God
waarin hij het eigen kleinburgerlijk leed weet te relativeren.

De teksten van Raymond blijven geniaal.
En voor de muzikale meerwaardezoeker voegt hij er nog
een extra CDtje (in beperkte oplage) vol covers aan toe.

Daar zitten er sterke tussen zoals Schud Nog Eens Goed Schat
(zijn Vlaamse soul versie van Twist and Shout), maar ook heel jammere.
Waarom moest hij in godsnaam Zoals Gewoonlijk (My Way) doen?
Daarvan kreeg ik me toch behoorlijk de kaka in de broek ...

NOOIT MEER DRINKEN 1977

Het derde studio-album en de plaat waarop Raymond
zijn eigen vorm vond. Midden tussen Vlaamse rock and roll,
chanson en wars van hokjes ... verschillende stijlen lopen door elkaar.

Meest geciteerde liedjes zijn de single Meisjes (pas in 2010
voor het eerst in originele versie op een verzamelaar verschenen),
de radiohit Zjoske Schone Meid (insinuaties zat) en de ballad Daniëlle.

Ook het mooit Winterochtend en het grappige Italianen
tref je wel eens op zijn latere verzamelboxen aan.

Van Meisjes verscheen ooit een Franse versie met als titel Merde.
Track 20 op deze verzamelaar trouwens: Was het Nu 70 of 80? Vol. 2 (1995).

OMDAT IK VAN JE HOU 2010

Raymond werd 60 en dat moest gevierd worden.
Met een 3CD box die amper drie jaar na de Platinum Collection verscheen.
Maar de opzet was verschillend.

Er zijn drie thema's.

CD1 bundelt chronologisch VHGWs bekendste rocknummers.
Goed nieuws daarbij zijn de twee originele Louisette singles
Maria Maria Ik Hou van Jou en Zij Houdt van Vrijen.

Ook Meisjes verschijnt nu voor het eerst op compilatie
in zijn originele versie uit 1977. Liefde voor Muziek is dan weer ingekort,
of beter gezegd gecrossfadet met het zeldzame Oh M'n Evake,
net zoals op de oorspronkelijke CD single uit 1990 dus.
Ik Ben God Niet staat er in zijn single versie op.

CD2 bundelt chronologisch de intiemere nummers.
Met aandacht voor een alternatieve versie van Mijnheer de Postbode,
Gelukkig Zijn en Toujours l'Amour en met aandacht voor het zeldzame
Ik Zal Jou Man Zijn. Jammer dat Wijd en Zijd en Genieten dit keer
niet in hun originele single versie werden weerhouden.

CD3 bundelt chronologisch de maatschappijkritische nummers.
Met eindelijk de originele oerversie van Vlaanderen Boven uit 1978,
de 12" versie van Haile Selassie en het nieuwe nummer Opblaaspop.

Dit is uiteindelijk de beste verzamelaar van Raymond.
Nochtans put men (vooral op de derde CD) gretig uit albumtracks,
soms ten koste van weggelaten, bekendere liedjes uit zijn werk.
Wellicht om overlapping met de drie jaar eerder verschenen
Platinum Collection zo klein mogelijk te houden.

Vooral het feit dat hier toch heel wat op CD zeldzame liedje
of versies werden verzameld, maakt van deze collectie een aanrader.

ONTEVREDEN 1986

De opener Sire, Rock en Roll says it all.
Raymond grijpt terug naar de rockgitaar op Ontevreden.
Van beide singles doet alleen het titelnummer wat op de radio.

Ook Wijd en Zijd (al op single een jaar eerder en in die versie
nog niet op CD te vinden) slaagt er niet in om potten te breken.

Wie het singlesucces van VHGW in kaart wil brengen,
merkt al snel dat er veel missers tussen zitten. Vaak slecht gekozen
ten nadele van andere, soms populairdere albumtracks.

Op dit album staan echter weinig klassiekers.
Raymond zou het wat breder uitgesponnen en behoorlijk
cynische Wat een Fijne Dag kiezen voor een remake in 1990.

Wellicht was ook hij niet echt tevreden over deze langspeler.

PLATINUM COLLECTIE 2007

10 jaar na de verdienstelijke 2CD verzamelaar Liefde voor Muziek (1997)
verscheen in EMI's Platinum reeks deze 3CD box met een zo volledig
mogelijk overzicht van Raymond van het Groenewouds carrière.

Vooral als het gaat om het toevoegen van essentiële tracks
uit de periode 1997-2007 is deze operatie in haar opzet geslaagd.

Maar net zoals bij de vorige verzamelaar werd (uit slordigheid)
gekozen voor de in 1990 heropgenomen versies van klassiekers
als Meisje, Vlaandere Boven en Maria Maria Ik Hou van Jou.

Meer nog. Het nummer Intimiteit verschijnt hier in zijn hilarische
CD album versie. Op de CD Intiem (1988) heet de bekende hitversie
van Intimiteit gewoon Toetje en heeft Raymond bij wijze van grap
een alternatieve versie van het nummer in de plaats gezet.

Deze compilatie neemt dus per vergissing die alternatieve versie over.
Ook dat is weer jammer voor mensen die de radioversie verwachten.

Toch staan er hier ook wat exclusieve tracks tussen.
Er is Firmin (12) dat geschreven werd voor de soundtrack
van Chris Van Den Durpels film over de in Vlaanderen bekende bokser.

Er is de zogezegde "syndicale versie" van Ik Ben de Man.
Een alternatieve versie van deze single uit 1990.

Er zijn een aantal live registraties.
Er is de originele single versie van L'Etranger C'est Mon Ami.
En er zijn ook een handvol non-album singles.

Uniek is de 2002 versie van Vlaanderen Boven,
waarop een schare van bekende collega's meezingt.

SENSATIE 1992

Hoe reageert een VHGW op het plotse megasucces
naar aanleiding van het gospel succes Liefde voor Muziek uit 1991?
Raymond zet een feestneus op en toetert gezellig om zich heen.

Een album van 16 tracks is geen sinecure,
maar Genieten (single versie uit 1987 is nog niet op CD te vinden),
Liefde Is een Wortel (origineel het b-kantje van Intimiteit) en De Helleveeg
(ook terug te vinden op zijn debuutplaat) zijn heropnames.

Mustafa was een aanstekelijke single, maar bleef steken.
Torremolinos (boordevollos met Jommekos Spaans) bracht
Raymond op het podium van 10 om te Zien. En Warme Dagen
leverde hem uiteindelijk ook weer wat hitparade succes op.

Voor de rest inderdaad een erg gevarieerd album.
De man die van zichzelf zingt dat hij van veel muziekjes houdt,
voegt opnieuw de daad bij het woord. Sensationeel dus.

TOT MORGEN 1998

Elk nieuw album van Raymond wordt autobiografischer.
Het staat ook stevig op twee benen: de liefde en de maatschappijkritiek.

Jammer dat Een Beetje Tederheid de eerste single werd.
Een te ingetogen liedje om potten te breken. Op de radio hoorde je
het vaakst Ik Geloof U Niet dat nadien nooit op single werd gezet.

Daarin rekent VHGW af met alle sensatiegeile televisiemakers.
Of met de nieuwe rijken voor wie het woord crisis niet lijkt te bestaan.
Help de Rijken spuit kritiek: laconiek op Groenewouds wijze.

Foei Foei Foei is een vettig potje zelfkritiek op single.
Later gecoverd door Mira, nog zo'n Vlaams talent.

Maar de grootste prijzen zijn toch voor de intiemere songs.
Het muzikale themaatje in Bij Jou te Zijn bijvoorbeeld
of de heel introspectieve tekst van In M'n Hoofd.

Allebei op single ook, maar te weinig hitpotentie.
Daarvoor moet je zijn meezingers kiezen.

BASTOGNE 1981

Eerst was er die cultsingle met drie tracks.
Innocent People // Graveyard Shuffle / I Can't Live in a Living Room

YouTube - Red Zebra:I can't live in a living room

Dat laatste nummer werd een culthit en staat nog steeds model
voor die kleine punkgenster die door belpopland raasde anno 1980.
Red Zebra uit Brugge zou al gauw Vlaanderens postpunk trots worden.

De tweede single TV Activity / I'm Falling Apart was minder sterk.

Maar Bastogne, het vijf tracks tellende mini-album sloeg wel in.
Vanuit de Vlaamse loopgraven dwong Red Zebra zich een plaats
af in de annalen van de lage landen wave. Vooral Shadows of Doubt
(met een bas die aan I Wanna Be Your Dog van The Stooges doet denken)
en The Art of Conversation worden evergreens.

YouTube - Red Zebra - The Art Of Conversation 1981

Alle hier vermelde platen werden in eigen beheer uitgebracht.

ACHTER DE HORIZON
introduceert de synthesizer in Robert oeuvre.
En dat gaat voorlopig best goed samen.

Iedereen Doet 'T was een behoorlijke hit.
En voor de rest weer bijzonder empatische teksten.

Favorieten: het levensepos Achter de Horizon,
de meezinger Zei M'n Moeder Altijd en de pijnlijke waarheid
in het ook voor mij autobiografische Vader op een Fiets.

Muziek als een spiegel waarin je jezelf beter leert kennen.
Dat is grote kunst en dat is waar het eigenlijk echt om gaat.

DAG KLEINE JONGEN
raakt me net iets meer dan andere Long albums.
Alleen tracks 10 en 12 vind ik wat overbodig.
De rest is gewoon schitterend.

Met De Lente de Lente schrijft Long ook bewust een hit.
Dat zal hij vanaf nu telkens opnieuw proberen.

Mijn favorieten: de kwetsende waarheid in Als Je Ooit Weggaat,
de geraffineerde tranentrekker Waarom Huil Je Nou
en het wat aan Koot & Bie verwante Het Heet Hier Holland.

Tja, toch maar een 5 gegeven omdat ik met Dag Kleine Jongen,
De Lente de Lente en Jos nog drie andere nummers kon nomineren.

HET ONHERROEPELIJKE FANTASTICO ALBUM
was een album gelinkt aan een gelijkname televisieshow
met Robert Long als presentator ... en een beetje een flop, vond ik.

Maar het album bevat heel wat heerlijke muziek en loopt op een dubbel spoor.
Enerzijds is er de synthpop die aansluit bij de voorganger Hartstocht.
Anderzijds zijn er de schlagers die meestal door gastvocalisten,
al dan niet in duet met Robert zelf worden gezongen.

Favoriete nummers: de hilarische afrekening met het yuppiedom
in Wat Zeg Ik Nou, het prachtige lied over de liefde Duizend Eeuwen
en Strepen, een lied waarop ik zelf vroeger tranen als strepen heb gehuild.

Van de duetten zijn het oer-Hollandse Draaiorgellied,
de kolderieke Schubert persiflage Een Lied Uit Vroeger Tijden
en de waarheid in Geld Maakt Niet Gelukkig bijzonder sterk.

In ieder geval veel beter dan het televisieprogramma.
Maar toch omwille van de 17 tracks ook een aantal opvullers.
In 1988 schitterende Long ook nog in de theaterbewerking van Tsjechov.
Het prachtige Vanmorgen Vloog Ze Nog werd daaruit een radiohit.

HARTSTOCHT
heb ik nooit helemaal kunnen smaken.
Er staan te veel songs op, zodat opvullers onvermijdelijk worden.
En dat digitale plastiek van die 80s synths
klinken na al die jaren gedateerd, lelijk zelfs.

Ai Lof Joe So was een verdienstelijke radiohit.

Favorieten: het bijbels geïnspireerde Hoop Geloof en Liefde,
de onderkoelde rocker Midlife Crisis en de spetterende finale Hartstocht.

Drie sterren maar deze keer.
Al zijn In Zijn Eigen Woorden en Papa gillers.

HOMO SAPIENS
verlaat het autobiografische pad van zijn voorganger weer
om weer bijzonder vrank en vrij uit de hoek te komen.

Robert is nogal eens anaal of genitaal gefixeerd.
Op Homo Sapiens geeft hij hierin het beste van zichzelf.

Favorieten: het uit een gecensureerde musical
weggeplukte Dankbaar, het levensechte Toen Hij Zei Schat
en het ontroerende liefdesgedicht Jij en Ik.

Een album dat ook opvalt door zijn diversiteit aan muzikale stijlen.