BEATS OF LOVE
was het meesterwerk van Nacht Und Nebel.
De groep stond muzikaal op haar hoogtepunt
en slaagde er zelfs in om met remixen van 1 en 2
de Vlaamse (en Europese) hitparades te halen.

De plaat opent met de albumversie van Beats of Love.
Dat betekent minder beats en meer percussie.
En die vals gezongen noot hier en daar hoort er gewoon bij.

Aanvankelijk werd het nummer in zijn albumversie
op singel gegooid, maar het was wachten op de remix uit 1984
vooraleer Beats of Love ook echt een hit werd.

http://youtube.com/watch?v=...
Opname van een televisie optreden uit 1984.

Etoile Du Nord werd als opvolger van Beats of Love
van een soortgelijke, dansvloer vriendelijke remix voorzien.

Zafari was de eerste singel van het album en verhaalt
in drie talen de zoektocht naar de geneugten van de seksualiteit.

Boulevard is een ballad die in sommige landen op singel verscheen.
Movoco Synthaca is hun allereerste singel in zijn originele versie,
maar zonder de essentiële doodsreutel aan het eind.

Europe Cries, een ode aan het continent,
en Le Valeur de la Chaleur zijn zeer sterke nummers.
Maatschappelijke vervreemding is het thema van dit album.

In the Jungle (b-kant 5), Everything is White (b-kant 1)
en Ancient Times (b-kant 2) ontbreken hier.

CASABLANCA
is waanzin op 33 toeren.
Patrick Marina Nebel brengt in 6 songs
het relaas van zijn hersenspinsels en zieleroerselen.

Confronterende muziek die even "in your face" is
als het werk van bijvoorbeeld Joy Division of de Sound.

Walk On is een wandeling doorheen een getormenteerde bovenkamer.
Beangstigende muzikale en vocale geluiden zijn troef op deze plaat.

Alcatraz is een pianoballad met de grandeur van een klassieker.
Een ode aan "the Clash, the Sound, Lou Reed, David Bowie and the Beat".

Studioman is het enige nummer met ietwat hitpotentie,
maar er werd geen singel van Casablanca getrokken.

Eigenlijk is het album completer als je de eerste singel
Movoco Synthaca / Strange Desire mee in ogenschouw neemt.

Movoco Synthaca is een compleet gestoorde dansvloer killer.
Neurotisch als de pest en in zijn originele versie
eindigend met een luidkeelse doodsreutel.

http://youtube.com/watch?v=...
Probeer bovenstaande link eens ...

Nacht Und Nebel was zeer geliefd in Vlaanderen.
De new wave groep rond de charmante zanger Patrick Nebel
had een behoorlijke live reputatie (lees: complete overgave).

Patrick Marina Nebel, zoals hij zichzelf graag noemde,
was tegelijk drummer, liedjesschrijver, zanger en frontman.
De groep nam en trad op onder verschillende bezettingen.

Patrick had echter een zwakke gezondheid, die hem
uiteindelijk het nog jonge leven zou kosten in maart 1986.

Drie albums en een handvol singels liet de groep na.
Beats of Love was hun grootste hit (top 3 in Vlaanderen)
en ook graag gehoord in Frankrijk, Duitsland en Nederland.

Op deze budget verzamelaar (de allereerste op CD)
in de EMI Essential serie staan behoorlijk goed gekozen nummers.
Alle singels zijn aanwezig, alsook enkele sterke albumtracks.

Het enige minpuntje is echter dat tracks 1, 3, 5, 6 en 7 niet
in hun bekendste single remix present zijn, maar in albumversie.
Altijd jammer omdat een best of de hitversies hoort te verzamelen.

Een overzichtje van de 8 singels.

1982 De hysterische new wave klassieker Movoco Synthaca.1983 De prettig gestoorde verkenning van het andere geslacht in Zafari. Beats of Love dat eerst in albumversie op 7" werd gereleaset en pas daarna 1984 in de bekende remix heruitgebracht werd. Etoile du Nord, dat ook in een dansbare remix een hitsingel werd. 1985 Table for Two is het romantische solo-tussendoortje van Patrick. Ready to Dance haalde eveneens de hitparade in een remix. Victoria 2000 zou de allerlaatste singel worden, een paar maanden voor de dood van Patrick 1986.

Tracks 2, 13 en 15 staan op Casablanca (1982)
Tracks 3, 5, 6, 8, 10, 12 en 16 zijn van Beats of Love (1983)
Tracks 1, 4, 7 en 11 zijn afkomstig van Victoria 2000 (1985)

SONGS FOR EVER
werd een aantal maanden na Patricks dood (maart 1986)
uitgebracht op verzoek van fans en met medewerking van zijn ouders.

Kant 1 is een verzameling singels.
Kant 2 bevat uitsluitend rarities en unreleased tracks.

Troeven van het album zijn uiteraard de rarities.
Tracks 8 en 12 zijn afkomstig van een EP die in 1981
onder Patrick Marina Nebel in eigen beheer verscheen.
Presidents on Dope en Arabian Town ontbreken hier echter.
Tracks 10 en 11 zijn van dezelfde EP sessies.

Drummers Don't Cry is van This Is / This Was, een verzameling hits
en live versies die de ruimte tussen album 2 en 3 moest invullen.

I Feel So Lonesome is een bijzonder broos kippenvel nummer.
Eén van de allerlaatste demo's die Patrick maakte.
Een testamentje ...

THIS IS / THIS WAS
is een commercieel verantwoord tussendoortje.
Bedoeld voor de Europese markt die de groep pas
had leren kennen via Beats of Love.

Beats of Love opent het album in zijn single remix.
De overige 7 tracks zijn in 1984 heropgenomen versies
van nummers uit Casablanca en Beats of Love.

De productie is van die aard dat je een live-gevoel krijgt.
Vooral Patrick is zeer goed op dreef als zanger en drummer.
Van Etoile du Nord, Can't Get Enough en Boulevard
vind je hier de definitieve versies (beter gearrangeerd).

Gitarist Chris Whitley (die al meespeelde op enkele nummers
uit het vorige album) is hier integraal van de partij ... boeiend.

Walk On, Alcatraz en Zafari zijn boeiende versies,
maar daarom niet sterker, wel anders dan het origineel.
Drummers Don't Cry is ook een ouder nummer,
dat tot voor dit album echter nooit werd opgenomen.

Deze versie van Etoile du Nord werd op singel uitgebracht
in het kielzog van het succesvolle Beats of Love.

In 2004 verschenen Casablanca & Beats of Love samen op 1 CD.
Jammer dat men niet hetzelfde deed met This Is / This Was & Victoria 2000.

VICTORIA 2000
was de zwanenzang van Nacht Und Nebel.
Naarmate Patrick Nebel meer met zijn gezondheid
worstelt, verdwijnt ook de gedrevenheid uit de songs.

De singels 1 en 2 zijn uitschieters,
de rest van de plaat is behoorlijk, maar lijdt
ook aan een te oppervlakkige productie.

Ready to Dance is de vinnige tweeling van Beats of Love.
En met scheurende gitaar in zijn singel remix een dansje waard.

Victoria 2000 kreeg op singel ook een wat strakker geluid mee.
Een visionair nummer met een catchy refrein.

Van beide nummers werd ook een 12" versie gemaakt.
http://youtube.com/watch?v=...
De saaie intro van 2 minuten overslaan voor het nummer echt gaat spreken.

Voor het album in de winkels lag, bracht Patrick Nebel een
bijzonder charmante solo-singel uit.
Table for Two / Sharabande haalde zelfs even de hitparade.

? (FRAGEZEICHEN)
was een meer dan dubieuze albumtitel.
Want als een raket doorgebroken in Europa en daarbuiten,
kon een (relatief snelle) opvolger wellicht alleen maar tegenvallen
of in het beste geval meer van hetzelfde brengen.

Dit is meer van hetzelfde, al doet de saxofoon zijn intrede
in het opnieuw scherp, maar helder geproducete geluid van Nena.

? / Ich Lieb' Dich was de eerste singel en meteen een voorproefje van formaat.
Een (bescheiden) hit met een bijzonder aanstekelijk refrein.

Rette Mich / Susi K was Nena oude stijl,
met rockende gitaren en instant dansbaarheidsfactor.

Lass Mich Dein Pirat Sein / Keine Antwort was de derde singel.
Een saxofoon doet voorzichtig zijn intrede in deze sfeervolle ballad.
Keine Antwort is een behoorlijke albumtrack.

Das Land der Elefanten, met trompettende gitaren en African beats enerzijds
en Unerkannt Durchs Marchenland in zijn aan Sattelitenstadt (debuutalbum)
verwante grootstadslyriek maken van kant 1 een sterke eerste helft.

Op kant 2 zakt het album wat weg in minder beklijvende mainstream pop.
Maar nummers zoals Ich Häng' an Dir en Sois Bienvenue zijn puike nummers.
Het grappige Der Bus Is' Schon Weg is sneller voorbij dan je denkt
en Der Anfang vom Ende is een gepaste, maar melige afsluiter.

Küss Mich Wach en Es Regnet vind ik de minste songs hier.
Misschien duurt dit album, net als het debuut, twee liedjes te lang.
De b-kanten Ich Lieb' Dich en Susi K zoek ik nog op CD.

FEUER UND FLAMME
is een titel die de lading dekt.
Zeer bombastisch geproducet album.
In Duitstalig Europa was Nena ondertussen een mega-act,
maar in de Benelux deemsterde het succes zachtjes weg.

De eerste singel Irgendwie Irgendwo Irgendwann (b-kant is
een liveversie van Ganz Oben) haalt hier aanvankelijk nog wel de hitlijsten
(ook in de 2003 remake met gepaste gastvocaliste Kim Wilde).
Op CD duurt het nummer trouwens 2 minuten langer dan op vinyl ...

Feuer und Flamme (gekoppeld aan zijn Engelstalige versie)
is degelijke poprock, maar scoort op singel slechts in Duitstalig Europa.

Haus der Drei Sonnen / Ein Brief vraagt meer luistervaardigheid.
Ondanks de heldere productie en het mooie refrein geen hit.

Jung Wie Du / Das Alte Lied is een vierde, zeer catchy singel,
die de Europese live tour van Nena moest ondersteunen.

Du Kennst die Liebe Nicht (live-versie op de b-kant) is de vijfde singel.
Een terecht sterk nummer, maar niet meteen hitgevoelig genoeg.

Resten alleen nog de albumopener Utopia en Gestern Nacht
die zowel qua titel als qua opgefunkte synths wat doen denken aan Alphaville.
Es Wird Schon Weitergehn is een ondermaatse ballad.

De ballans is hier snel gemaakt: de vijf singels zijn de vijf beste nummers.

NENA
Net als Blondie een popband met een coole zangeres.
Net als Kim Wilde een 80s mix van rockgitaren en synths.

Debuut Nur Geträumt / Ganz Oben was nummer 2 in Duitsland in de herfst van 1982.
In de zomer van 1983 (na de twee opvolgers) met succes heruitgebracht in de Benelux.

Nur Geträumt heeft alle ingrediënten van een pure popsong.
Warme synthklanken (Nena's handelsmerk), sterke tekst, voldoende gitaren,
een huizenhoge dansbaarheidsfactor ... en een schitterende intro.

Ganz Oben is even overtuigend en jammer genoeg niet op het album.
Wel terug te vinden op enkele verzamelaars (verplichte kost).

99 Luftballons / Ich Bleib' im Bett werd de internationale doorbraak.
Zelfs op 1 in de UK (Engelstalige versie) en de US (Duitstalige versie).

Wat 99 Luftballons zo onsterfelijk maakt, zijn volgens mij een combinatie
van de tekst (in het kielzog van Doe Maars De Bom), de tempowisselingen
en de symfonische intro en outro ... een tijdsdocument.

De b-kant Ich Bleib' im Bett gaat notabene Doe Maarsgewijs de reggaetoer op.
Ook Kim Wilde proefde van reggae op haar gelijkaardige debuutalbum.

Leuchtturm / Kino was de derde en laatste singel van het album.
Beide nummers werden eigenlijk als een soort dubbele a-kant voorgesteld.

Leuchtturm is één van mijn Nena favorieten met die originele synthklanken,
de Sinds 1 dag of 2 -achtige gitaar en het bijzonder meezingbare refrein.

Kino leunt van de reeds vermelde songs het dichtst aan bij Britse synthpop.
De vergelijking met Kim Wilde (rockgitaren en synths) en zelfs met Doe Maar
(reggae likjes en synthkleuren) gaat op dit Nena debuut meermaals op.

Bijna alle bandleden dragen songs aan voor het album.
Dat geeft enerzijds een gevarieerd, maar anderzijds ook een gefragmenteerd beeld.

Indianer knipoogt naar Adam Ant en zorgt samen met Ich Bleib' im Bett
gepast voor afwisseling op dit door gitaren en synths gedomineerde album.

Vollmond is eigenlijk behoorlijk mainstream naast de rest van het album.
Een goede ballad die, zoals hiervoor gezegd, voldoende houdbaarheidsdatum bezit.

Tanz auf dem Vulkan en Zaubertrick zijn keurige albumtracks.
Hier haalt de compositie het nog net van de soms opdringerige synths.

Satellitenstadt leunt het dichtst bij de Neue Deutsche Welle muziek aan,
al vind ik Nena veel meer een naar Britse synthpop neigende band.

Einmal Ist Keinmal en Noch Einmal vind ik wat ondermaats.
10 nummers ipv 12 hadden het album iets compacter kunnen maken.

Persoonlijke tracklijst:
Kant 1 Nur Geträumt / Ganz Oben / Vollmond / Tanz auf dem Vulkan / 99 Luftballons
Kant 2 Leuchtturm / Ich Bleib' im Bett / Kino / Zaubertrick / Satellitenstadt

FROM A TO B (1980)

Straight Lines is een binnenkomer van formaat.
Strak in het pak synthpop en de debuutsingle van New Musik.
Old school Nits. Ik hoor het ritme van Out of Suburbia er doorheen patsen.

Sanctuary (een vierde single zowaar) doet een frisse britpop wind
doorheen het album waaien. De poppetjes aan het dansen.

Een sferische intro kondigt een tempowijziging aan.
A Map of You (mooie metafoor) is bijzonder fraai gearrangeerd.
De muziek van New Musik gaat zelden vervelen: een lust voor het oor.

Science is iets te strak om lang na te zinderen.
Maar als albumtrack op zo'n kwaliteitsplaat bevredigend genoeg.

En dan is er het werkelijk sublieme On Island.
De b-kant van Straight Lines weet ook emotioneel te pakken.
From A to B is vooreerst plezierig om naar te luisteren, maar hier
krijg ik toch even de nostaligische krop in de keel ... early 80s.

Kant 2 opent met het bekendste hitje van New Musik.
This World of Water piept zich hoekig doorheen de speakers.

Daarna kondigt zich de tweede single aan.
Living by Numbers is een erg potente radioklant.
De muziek op dit album heeft compositorisch een voet
in de jaren 60 pop. De arrangementen zijn puur 80s.

Blaffende honden bijten niet. Dead Fish (Don't Swim Home).
Met een lange, maar erg mooie intro die het muzikale spectrum
van de band verbreedt. Dit is meer dan happy synthpop.
Hier experimenteren muzikanten met een ziel.

Adventures is opnieuw een avontuur voor de oren.
Puntige bas en gitaar vormen ook nu weer de basis.

Op The Safe Side klinken de gitaren meer op de voorgrond.
Een aardige afsluiter van een heel fijne plaat als u het mij vraagt.

Van de bonustracks is vooral She's a Magazine het onthouden waard.

Graag 5 sterren voor de orginaliteit, de frisheid en het luisterplezier.

BROTHERHOOD
heeft een mooie titel en dito hoes.
Maar muzikaal zegt het me plots veel minder.
Ik hou ook niet zo van de wat mattere productie.

Vanaf Brotherhood kiest New Order voor
ofwel besnaarde rock ofwel pure dancebeats.
De magische symbiose van stijlen (Power Corruption & Lies)
of de variatie aan invloeden (Low Life) ontbreekt hier.

Paradise is gelukkig wel meteen raak en de topper van kant 1.
Bijna alle New Order albums hebben sterke openers met hitpotentie.

Weirdo hakt wilt om zich heen zonder potten te breken.
As It Is When It Was klinkt als een heel luie, stonede New Order ballad.
De Isolation bas in Broken Promise vind ik er behoorlijk over.
Way of Life lijkt, hinkend op één akkoord, te veel op een slechte Cure song.

Gauw naar kant 2 dat gelukkig net iets avontuurlijker klinkt.

Bizarre Love Triangle vind ik in zijn compacte album versie
stukken overtuigender dan de te repititieve extended remix.

All Day Long heeft wel weer een melodie die aanslaat.
En het prachtige synthtappijt van Gillian zorgt voor de juiste emotie.

Angel Dust is samen met Bizarre Love Triangle het enige nummer
op Brotherhood dat echt op de dansvloer mikt ... aardig, maar geen blijver.

Dat is de afsluiter Every Little Counts volgens mij wel.
Het nummer doet denken aan de fuck you vinger van Leave Me Alone.
Maar dit keer ruimt de boosheid plaats voor zelfspot.

Geschreven met Walk on the Wild Side van Lou Reed in het achterhoofd.
Met een hilarische tekst en een in de lach schietende Bernard.
Het nummer eindigt met het krassen van een bestofte naald.

Achteraf wist Stephen Morris te vertellen dat hij het leuker had gevonden
als de cassette versie met het geluid van een vastgelopen tape
en de CD versie was geëindigd met een doorslipgeluid.

State of the Nation / Shame of the Nation verscheen
kort voor het album op 12" en 7", en net zoals bij Bizarre Love Triangle /
Bizarre Dub Triangle, kies ik ook hier liever voor de korte versie.
Beide singles hebben gelijkaardig artwork.

Na Shellshock worden New Order 12" singles net iets te vaak
goedkope, uitgerokken versies van de oorspronkelijke, kortere song.
In de periode daarvoor was het net andersom en avontuurlijker ...

LOW LIFE
Ik kreeg hem in 1985 van een klasgenoot op cassette toegestopt.
Een paar maanden later kocht ik de 12" versies van beide singles.
Het derde album van New Order weet me nog altijd te bekoren.

Low Life is met zijn 8 tracks toch een bijzonder gevarieerd album.
Nooit heeft de groep zo divers geklonken als op deze plaat.

Love Vigilantes opent als een soort country wave.
Met een romantische verhaallijn en de melodica in een glansrol.

The Perfect Kiss is in zijn albumversie van alle franje ontdaan.
Jammer, maar het blijft hoedanook een perfecte New Order single.

This Time of Night laat een gerijpte groep horen.
Meer traditionele rocksong met een gepassioneerd refrein.

Sunrise is A Forest van de Cure: andere akkoorden,
maar gelijkaardige opbouw en climax ... schitterende tekst ook.

Elegia is als een instrumentale bos chrysanten op Ian Curtis' graf.
Intrigerend hoe de groep hier als een gediplomeerde Mike Oldfield klinkt.

Sooner Than You Think weegt lichter dan de andere nummers.
Maar het nummer zorgt voor de nodige variatie in de tracklijst.

Sub-Culture is in zijn albumversie tot de essentie herleid.
Meersterlijke synthakkoorden en een aanstekelijk, meezingbaar refrein.

Face Up begint met loodzware, gothische synthdreunen
en ratelt dan als een op hol geslagen sequencer de nacht in.

The Perfect Kiss (12" versie) is de onversneden oerversie van het nummer.
Bijzonder omwille van de percussieve hoogstandjes en het "kikkerkoor".

Kiss of Death is de nog altijd fraaie dub-versie,
die iets dichter bij de singel-edit aanleunt.

Perfect Pit (alleen op de vinyl 12") is een nauwelijks 2 minuten
durende demo van het basis sequencer patroon van The Perfect Kiss.

Sub-Culture werd volledig herzien in de 12" versie
met meer gitaar en bas en met soulvolle backingvocals.

Dub-Vulture trekt de lijn van deze herziene remix door en
voegt er nog een hele trukendoos productie-effecten aan toe.

Het ziet ernaar uit dat deze beide extended versies
van Sub-Culture voor het eerst op CD zullen verschijnen
als bonus bij het geremasterede Low Life album.

Ook de lange versie van The Perfect Kiss zal van de partij zijn, maar
Kiss of Death (wel op Substance) en Perfect Pit jammer genoeg niet.

ps. De versie van The Perfect Kiss op de Substance CD
was 1 minuut korter dan de oorspronkelijke 12" ... ook Sub-Culture
was op de Substance CD gereduceerd tot een 4 minuten versie.


IAN CURTIS is nog altijd aanwezig op het album.

Vooral de eerste zin uit Sunrise (een intrigerend gebed)
I've been waiting to hear your voice for too long now
doet denken aan Ians openingslijn van Disorder.
Van Disorder naar New Order is maar een paar letters verschil.

Elegia is heel duidelijk een grafhymne. De 17 minuten durende oerversie
(ook op de Retro box) verschijnt ook weer integraal op de remaster.

Het lijkt wat ver gezocht (en dat vind ik juist zo intrigerend
aan de teksten van New Order), maar je kan Love Vigilantes
beluisteren als de terugkeer van Ian Curtis ...

I want to see my family
My wife and child waiting for me
I've got to go home
I've been so alone, you see

En in die laatste zin klinkt In a Lonely Place door.

Geef toe, soms zijn New Order teksten lekker spooky.
Spooky? Ook zelf weer een song van deze groep ...

MOVEMENT
was een ijzersterke comeback plaat van een groep
die zonder haar zanger ten dode stond opgeschreven.

Let trouwens maar eens op de beide titels van deze in 1981
verschenen platen Still (Joy Division) ... Movement (New Order).

Het leven gaat verder en New Order zet zichzelf in beweging.
Opnieuw met tovenaar Martin Hannett achter de knoppen.
Mede daardoor is de schaduw van Joy Division

Dreams Never End zou de blauwdruk worden van menige Cure song.
Een vlotte gitaar wave met bassist Peter Hook even op de vocale toer.

Truth is een kippenvel nummer met die jammerende melodica.
En dan die zin die het hele album samenvat: it's such a strange day.

Senses sluit zich daarbij aan met zijn roffelende stereogedreun.
Minder een song, meer een impressie ... "onwezenlijk" is het sleutelwoord.

Chosen Time is een aanstekelijk uptempo nummer
met een spookachtige beat die aan Heart and Soul doet denken.

ICB stond lang in onze Joy Division hoofden gegrift als Ian Curtis Buried.
Heeft iets van de hoekigheid van Komakino met opgefokte Hannett productie.

The Him is wellicht de waarlijke ode aan Ian Curtis.
Maar hier verslikt Bernard Albrecht zich toch wat in zijn geforceerde lyriek.

Dan is Doubts Even Here toch interessanter.
Hier neemt de muziek de bovenhand en wordt de tekst inkleuring.
De synths op dit nummer hadden van OMD kunnen zijn.

Denial vind ik weinig meer dan een interessante drumbeat.
Het nummer verliest zichzelf in getormenteerde wanhoop.

Procession was de single die niet op het album stond,
en er ook niet thuishoorde, want heel wat lichter en vrijer van sound.
Een song met hitpotentie die echter niet opkon tegen zijn eigen b-kant.

Everything's Gone Green is die geniale b-kant
die het zelfs tot culthit en Benelux 12" release zou schoppen.
Dit is een sleutelnummer, een voorzichtig flirten met dansritmes.

Een kleine stap voor New Order van Everything's Gone Green
via Temptation naar Blue Monday ... maar een reuzensprong
voor alle muziek die daarna techno zou genoemd worden.

Hierbij de niet te onderschatten intelligentie van drummer Stephen Morris
en de weemoedige toets van nieuwkomer Gillian Gilbert onderstrepen.

Cries and Whispers is ook een afvallertje van Movement.
Een bijna vrolijke track die de zwaarmoedigheid van Movement countert.

Mesh heeft dan wel weer die ingehouden adem.
Toch een mooie song die niet had misstaan op het album.

Voor mij horen al deze Hannett geproducete songs samen.
Het zijn net de tracks die niet op het album staan, die een breder beeld geven
en de toekomstige, succesvolle koers van de groep zullen bepalen ...
Binnenkort allemaal netjes geremastered in de 2CD rerelease.

ps. Leg de hoes van Movement naast die van Architecture & Morality van OMD
en zie hoe Peter Saville op beide hoezen uit 1981 een gelijkaardige stijl hanteert.

POWER CORRUPTION & LIES
is een van mijn all-time favourites
en hoort eigenlijk ook in mijn top 10 thuis.

New Order vond de perfecte balans tussen rock en dance.
Op latere albums horen songs ofwel in de dance categorie thuis
ofwel in de rock categorie: hier horen de songs in beide categorieën.

Het is ook de plaat waarop New Order erin slaagt
het verdriet om Ian Curtis om te buigen in creatieve energie.
De teksten van de nummers zitten vol hints.

Age of Consent is een briljante albumopener.
Stevige rockbasis overladen met heerlijke synthakkoorden.

I've lost you ... I've lost you ... I've lost you ...
Het geluid van de bevrijding, het afleggen van het verdriet,
het vinden van een eigen stem (ook als zanger), een eigen sound.
Age of Consent is een statement van een groep in evolutie.

We All Stand vind ik een schitterend nummer.
Gebroken ritmes en ontroerend gitaarspel creëren een mysterieuze sfeer.

Three miles to go ... We've got three miles to go ...
Life goes on and on in this real life fantasy ...
De drie mijlen in de tekst lijken wel de drie jaren sinds Ians dood.
Maar het leven gaat door ... New Order zal zijn rol opnemen en waarmaken.

The Village is een bijzonder opgewekte dansbeat.
Ik hou van het samenspel tussen sequencers en gitaar.

Our Love is like the flowers, the rain, the sea and the hours ...
Their love died three years ago, spoken words that cannot show ...
Our Love is New Order en Their Love is Joy Division (duidelijker kan niet)
When a new life turns towards you and the night becomes the day ...

586 was als demo de blauwdruk voor Blue Monday.
Nochtans vind ik deze herwerkte albumversie met tekst zeer sterk.

Can you hear me calling you, can you hear me calling ...
Als je Dead Souls in je achterhoofd houdt, dan weet je
dat "They keep calling me, keep on calling me" de mantra is.
Het is in 586 alsof Ian vanuit het dodenrijk tot de luisteraar spreekt.

Your Silent Face is adembenemend mooie synthpop.
Het nummer heeft hetzelfde ritmepatroon als Europe Endless van Kraftwerk.

A thought that never changes remains a stupid lie ...
Dit nummer staat tekstueel losser van de overige songs.
Alsof Bernard Albrecht zichzelf als tekstschrijver in voor spiegel zet.

Ultraviolence is een subliem staaltje New Order.
Hier zijn gitaren en dansbeat perfect in balans ... een puur genot.

Who saw those dark eyes ... Who felt those cold hands ...
Everybody makes mistakes ... Time to go ...
Zeer kryptische tekst die ik spontaan link met The Only Mistake.

Escstacy is the odd one op Power Corruption & Lies.
Een broeiërige, maar interessante instumental die losser staat van de rest.

Leave Me Alone is eigenlijk het enige nummer dat niet
in een dansjasje zit en qua sound bijzonder dicht bij Joy Division komt.

You get these words wrong, everytime ...
You get these words wrong, I just smile ...
Een ironische vingerwijzing: zoek niet te veel achter onze teksten.
Moet ik maar eens onthouden, vrees ik.

Blue Monday is onlosmakelijk met dit album verbonden.
Een van de allerbeste songs die ooit geschreven zijn.

How does it feel when your heart grows cold ...
Het was de werktitel van dit album en verwijst opnieuw naar Ians zelfmoord.

Op maandag 19 mei zou Joy Division inschepen
voor een korte Amerikaanse tournee die er nooit zou komen.
I see a ship in the harbour ... I can and shall obey ...
But if it wasn't for your misfortunes ... I'd be a heavenly person today ...
Of hoe een blauwe maandag meerdere betekenissen kan hebben.

The Beach is een van de zeldzame keren
dat een New Order dubversie echt hout snijdt ... kippenvelplaat.

Power Corruption & Lies is een meesterwerk.
En de plaat zit boordevol verwijzingen naar Joy Division,
tenminste als je je als fan laat betoveren door de muziek en de woorden.

SINGLES 2005

Alle singles van New Order chronologisch.
Maar allemaal in hun 7" versie weliswaar.

Maar schijn bedriegt. Niet alle 7" versies zijn originele edits.
Van sommige singles gebruikte men latere remixen (gemaakt nav vorige compilaties).
Andere heeft men kunstmatig geëdit omdat ze in principe zo niet verschenen zijn.
Ik denk aan promo edits die nooit echt in de handel verschenen.

Blue Monday wordt gelukkig wel integraal weergegeven.

Zeker geen slechte investering als kennismaking.
Maar voor de fan zit er te veel figuurlijke "ruis" op de gekozen versies.

SUBSTANCE
was een aardige poging om het indrukwekkende 12" repertoire
van New Order te verzamelen op 2CD. Maar omwille van plaatsgebrek
werden te veel nummers gekortwiekt of in herziene versie opgenomen.

Gekortwiekt werden The Perfect Kiss (op vinyl full length), Subculture,
Shellshock en Hurt. Heropgenomen werden Temptation en Confusion.

Binnenkort zijn al deze nummers weer full length (laat ons hopen)
terug te vinden op de geremasterde 2CD rereleases van de Factory albums.

Even kort de nummers die ik niet bij de reguliere albums besprak overlopen.

Ceremony / In a Loneley Place is de scharniersingle.
Geschreven door Joy Division, maar officieel uitgebracht door New Order.
Een mooi statement en eerbetoon aan hun vorige incarnatie.

Klinkt Ceremony vandaag als een bijna doorsnee New Order nummer,
dan blijft vooral In a Lonely Place overeind als een prachtige compositie.
Vooral met die synthesizer bliksems naar het einde toe.

Temptation / Hurt was de single tussen Movement
en Power Corruption & Lies ... een would be hit die de nieuwe,
frisse uptempo beat van de groep verder uitkristalliseerde.

Ook hier blijft b-kant Hurt voor mij vandaag het meest fris.
Temptation heeft een geniaal refreintje, maar durft na een tijdje te vervelen.

Confusion vind ik wel een heerlijk disconummer, al hoor je
hier opvallend sterk de hand van Arthur Baker in (leg maar eens
naast de extended remix van I.O.U. van Freeez en vergelijk).

Thieves Like Us vind ik minder beklijvend.
De instrumentale versie is sterker dan de vocale.
Lonesome Tonight is aardig en Murder is achteraf bekeken
een wat vreemd experiment ... een idee dat de band niet zou hernemen.

Shellshock heb ik mettertijd leren appreciëren
en is vooral in zijn full length remix een heerlijke luisterervaring.

Over True Faith / 1963 kan ik kort zijn: prachtige popsongs.

En om volledig te zijn gooi ik er nog Touched By the Hand of God bij.
Kwam ook in het jaar 1987, maar na Substance op de markt.
Een leuke, maar weinig essentiële single, zou blijken.

Blue Monday 1988 / Beach Buggy vond ik best aardig.

Fans vinden het wellicht niet erg dat ik in alle talen zwijg
over World in Motion, de kleffe voetbal hymne van New Order uit 1990.

Ook deze niet op Substance uitgebrachte Factory releases,
zullen terug te vinden zijn op de nieuwe 2CD remasters.

TECHNIQUE
is voor mij de laatste grote New Order plaat.
Zoveel frisser dan Brotherhood en vernieuwender
dan alle platen die daarop mondjesmaat zouden volgen.

De trip naar de Balearen legde New Order geen windeieren.
Of hoe de peetvaders van de techno in volle Madchester dagen
opnieuw met overtuiging hun stempel drukten op de techno.

Fine Time is ijzersterk (de 7" mix een verminking)
en voor mij beslist één van de allerbeste New Order tracks ooit.
Het nummer rammelt aan alle kanten en toch valt alles
in dit complexe arrangement in de juiste plooi.

Let op de fonetische "we eten schorseneren" quote na 2.40 minuten.

All the Way en Love Less zijn twee typische New Order rocksongs.
Love Less heeft de mooie melodie en All the Way heeft de bas hooks.
Beide songs zijn merkbaar sterker dan hun broertjes op Brotherhood.

Round and Round werd de voorspelbare tweede singel.
Een heel aardig staaltje technopop, maar net geen klassieker.

Guilty Partner is voor mijn part de beste rocksong van de plaat.
Heeft de pathos van Sunrise, maar is subtieler en met Gillian in de finale.
Merk hoeveel rijper Bernard tekstueel uit de hoek komt op Technique.

Run is wel een leuke radio popsong, maar weegt voor mij te licht
als een volbloed New Order song ... toch een derde single release.

Mr. Disco (in mindere mate) en vooral de gemiste single Vanishing Point
zijn net als Fine Time dance nummers die opnieuw mogen rocken.

Dream Attack eindigt kant 2 op een gelijkaardige toon
als Guilty Partner op kant 1 ... een degelijke New Order song.

De symbiose tussen dancebeats en besnaarde rocksongs
is weer terug op Technique (tracks 1, 4, 5, 8 en 9 zijn de voorbeelden).
De overige tracks vallen iets lichter uit, maar blijven overeind.

Vanaf Technique zullen de New Order singles op 12"
dezelfde remix behandeling ondergaan als bij andere bands:
dwz te veel diverse remixen door even diverse remixers.

Enkele tracks die het album niet haalden
en als opgeviste b-kantjes weer zullen opduiken op de 2CD remaster:
de instrumentals Don't Do It, Best and Marsh en MTO.

Vooral MTO vind ik boeiend omdat New Order hier
heel hard naar de trancerock van the Shamen heeft geluisterd.

GIANT NORMAL DWARF 1990

Een toverfluit lokt ons mee naar een muzikale sprookjesbos.
Radio Shoes verhaalt over een jongen die met zijn neus in de boeken
en zijn hart dicht bij de natuur de wereld verkent. Kuifje in de Efteling.
Radio Shoes blijft in Vlaanderen een nog vaak gedraaide radiohit.

Ice Princess doet ons verder bladeren in het erg mooi getekende boekje.
Ik heb het album trouwens ook op vinyl met een per vergissing dubbele binnenhoes.
Muzikaal neemt dit prinsesje me mee naar Parsley Sage Rosemary & Thyme.
Het Simon & Garfunkel album dat las als een poëziealbum.

Boy in a Tree is een absolute klassieker.
Het nummer zweeft vanaf de eerste noot de huiskamer binnen
om de luisteraar te verwarmen met een mooi liefdesverhaal.
Kleine Henk ontdekt de wereld vanuit zijn boomhut.

Wat deze Nits vanaf In the Dutch Mountains (1987) zo boeiend maakt
is het subtiel integreren van een retro muziektaal zoals op There from Here.
De song heeft wat moeite om overeind te blijven, maar ik hoor invloeden
die onder meer doen denken aan Paris 1919 (1973) van John Cale.

Op Sugar River sijpelen de synth pop invloeden van weleer door.
Wie goed oplet merkt hoe de zelf ontworpen landkaart van de speeltuin
uit Henks jeugd (zie boekje of binnenhoes) zich in diverse songs ontvouwt.

Niet alle nummers op deze plaat blijven op eigen benen staan buiten de album context.
Misschien is Skylarking (1986) van XTC hiervoor een gepast ijkpunt. Around the Fish
klinkt misschien meer als een overgang tussen Sugar River en Fountain Man.
Ik hou echter ontzettend van de typische klankkleur van de Nits elektronica.

Fountain Man zelf is naast Radio Shoes en Boy in a Tree de derde voltreffer.
Meester arrangeur Robert-Jan Stips vertaalt enkele natuurwetten uit de fysica
betreffende water uit Henks schoolhandboek in een soort bolero waterballet.

In de boomgaard is het heerlijk toeven. De zon schijnt aanhoudend
en de appelbloesems geuren je toe. Maar Apple Orchard is met te loom als song.

Dan toch liever het ongecompliceerde Long Forgotten Story dat als 3de single uitkwam.
Er wordt op de rode vaas gemept die het album linkt aan een muzikaal kunstproject
dat Hofstede coördineerde op het eigen, maar kortstondige Werf platenlabel.

De titelsong Giant Normal Dwarf is een pareltje.
Er wordt hoorbaar door het sprookjesboek gebladerd.
Net zoals een goed verhaal je mee op reis neemt in de verbeelding,
puzzelt Henk fragmenten uit lang vervlogen boeken om tot een liefdesliedje.

Moon Moon verlegt het actie terrein naar een avondlijk terras.
Eén van de minst beklijvende songs op de misschien toch wat lange langspeler.
Als het aan mij had gelegen bleven Apple Orchard en Moon Moon beperkt tot b-kantje.

Night-Owl is een ode aan Leonard Cohen.
Naast The Beatles de belangrijkste muzikale Nits bron.
De nacht is zwanger van sterren zoals je die ook aantreft op een Van Gogh.
Een nachtelijke parel die het Moon Moon van daarnet meteen overbodig maakt.

House of the Sleeping Beauties lijkt me een kinky metafoor voor nachtelijk vertier.
De Nits zetten een stapje in het nachtleven. Soms roepen de geraffineerde arrangementen
associaties op met het werk van Prefab Sprout. Heel mooi vormgegeven deze song.

En dan is het tijd voor het mooiste, muzikale motiefje van de hele plaat.
The Infinite Shoeblack dartelt heel de song teder rond een prachtig melodietje.
Samen met de titelsong en de Cohen track de sterkste song uit de 2de helft van de plaat.

Hetzelfde motief komt ook terug in Torni (Music for Two Towers),
een gratis singletje dat bij de eerste oplages van dit album werd verspreid.
De 10 minuten durende, instrumentale compositie lijkt oorspronkelijk bedoeld te zijn
als hidden track omdat het perfect aansluit bij het mooie The Infinite Shoeblack.

Andere vermeldenswaardige bonustracks uit de Giant Normal Dwarf Sessies zijn
het synth pop experimentje Solid Gas (b-kant Radio Shoes) dat net als het opgewekte,
maar weemoedige King of Belgium (b-kant Giant Normal Dwarf) naadloos in het album past.

Dit is de perfecte instap voor Nits leken.
Een heel slim opgebouwde verzamelaar
die bijna alle singles bevat uit de periode 1979-2000.

In tegenstelling tot de enkele verzamelaar Nest uit 1995
krijg je hier dus ook tracks van Alankomaat (1998) en Wool (2000).
Dat laatste album was weliswaar niet meer op Sony maar PIAS.

Naast bijna alle singles krijg je ook telkens de meest
voor de hand liggend, catchy (would-be singles) album tracks.
Ik kon zelf nauwelijks een betere trackselectie bedenken.

Ik overloop even de nummers die geen single waren.

De Henk (1986) tracks Bike in Head en Home before Dark
werden pas later nav de live plaat Urk en de compilatie Nest
op single gezet. Beide nummers overtreffen de eigenlijke singles
uit 1986 die alle drie flopten (Sleep, Typist of Candy en Cabins).
Bike in Head keert nog eens terug in zijn 1995 remix.

Woman Cactus (Adieu Sweet Bahnhof) en Memories
Are New III (Kilo) zijn zonder meer heel mooie keuzes.
A Touch of Henry Moore (Omsk) stond al op de Nest verzamelaar
en is een nummer dat de band lang live is blijven spelen.

Holiday on Ice (single in Duitsland) vervangt de Benelux
singles New Flat en Bobby Solo van het album New Flat (1980).
The Bauhaus Chair is een logische albumtrack keuze uit Hat (1988).

Van het album Giant Normal Dwarf (1990) vervangt men
de single Long Forgotten Story door het mooie Fountain Man.
De single Ting wordt vervangen door de publiekslieveling Fire in My Head.
De twee andere singles van Ting (1992) staan er wel op.

Day and Night is de enige wat gekke keuze.
Het Da Da Da album hoeft een vier tracks in deze collectie.
Jammer genoeg ten nadele van een vierde Dutch Mountains track.

Leuk is de inclusie van een Beatles cover (uit de bonus single
die bij de Broken Wing single uit 1995 zat) en het samenwerkingsverband
met Freek De Jonghe uit Frits (Dankzij de Dijken).

Het derde schijfje van deze box selecteert nummers
uit het heel sfeervolle livealbum Urk (1989). Daar had
men voor mijn part iets meer nummers mogen kiezen
die niet in hun studioversie op deze box staan ...

Desalniettemin de perfecte introductie tot de groep.
Niet aarzelen, kopen en genieten.

NEST 1995

Het was lang wachten op de eerste Nits verzamelaar.
12 albums samenvatten op een schijfje met 20 tracks is onmogelijk.

Toch doet Nest een heel verdienstelijke poging.
De ruimte is beperkt door het toevoegen van twee nieuwe nummers.
Het Beatlesesque Broken Wing en het de zelfreflectie van de band
in Road Not Taken werden beiden zonder veel succes op single gezet.

Daarnaast zien we opvallend weinig nummers
uit de allereerste new wave periode van de band.

Geen nummers van Tent (waar is Tutti Ragazzi?) of New Flat.
Wel het heel sterke Red Tape (hun eerste hitparadesucces) van Work.

Omsk levert met het onvermijdelijke Nescio en het nooit op single verschenen,
maar wel lang in de live set bewaarde A Touch of Henry Moore.

Sketches of Spain vertegenwoordigt het mini-album Kilo.
En Mask en Adieu Sweet Bahnhof het daarop volgende album.

Henk levert twee titels. Beide waren eerder geen singles.
Bike in Head (wordt nav deze verzamelaar toch een single)
en Home Before Dark (wel ooit een single in zijn Urk live versie).

Natuurlijk kunnen In the Dutch Mountains en J.O.S. Days niet ontbreken.
Net als The Dream en The Train van het mini album Hat.
En zelfs een derde Hat track (The Bauhaus Chair) haalt de selectie.

Komen we bij de drie laatste, meer volwassen
en tegelijk ook meer experimentele albums.

Giant Normal Dwarf van het gelijknamige album
en zowel Soap Bubble Box als Cars and Cars van Ting.
Da Da Da levert zijn eigen titeltrack.

Maar het perfecte kennismakingspaket met The Nits blijft deze box.
Nits - Hits (2000)

TING 1992

Dit album heeft me meteen gegrepen en nooit losgelaten.
Ik kocht het van bij de release en was verloren.

Kamerpopmuziek met de piano in de hoofdrol, hier en daar
een warm strijkje, werkelijk briljante percussie en steengruis.

Ik ben altijd al een groot fan geweest van Henks teksten.
De manier waarop hij met simpele metaforen een volstrekt
eigen, vaak surrealistisch wereldje opbouwt is werkelijk subliem.

Op Ting is het niet anders.
Zoals veel Nits albums bestaat de albumtitel uit een vierletter woord.
Henk heeft iets met vierletterwoorden zo blijkt.

De meest terugkerende metaforen in dit album zijn
fire - house - river - tree ... metaforen die in meerdere songs terugkeren.
De sfeer in elke song is reflecterend en melancholisch.

Ting is een herfstplaat met een optie op de winter.

Het titelnummer dat zowel de percussieve inslag
in de muziek als het druppen van de regen verpersoonlijkt
is eigenlijk een kerstsong in disguise .. heel surrelealistisch.

She is pregnant like a raindrop
And the donkey and the bull are standing next to me

I am walking with the blind man
I am talking to the deaf man

Here comes the rain
Here comes the bicycle
Here comes the girl
Here comes the child

Jezus in een notendop.

De fiets en de auto (Cars & Cars) zijn ook weer van de partij.
Hofstedemetaforen voor de jeugd (Bike in Head) en de volwassenheid.

Cars & Cars heeft een bijzonder sterk muzikaal thema
en keert in een andere vorm terug als Bus (track 7). Ook dat
is een heel leuke ontdekkingstocht op dit album. Heel wat
muzikale themaatjes lijken her en der terug te keren.

Voor een volledig plaatje heb je dan wel de CD singles
nodig waarop je in totaal 8 bonustracks uit dezelfde sessies
kan terugvinden, die allemaal stuk voor stuk even sterk zijn
als de albumtracks. En net iets experimenteler vaak.

Mijn favorieten op het album zijn Cars & Cars, Fire in My Head,
Christine, River en Yellow Boat. Ook de eerste single Soap Bubble Box
waarin Hofstede een bezoek aan het Museum Of Modern Art
(MOMA) beschrijft is heel goed vormgegeven. De enige songs
die mij iets minder bijblijven zijn All or Nothing en I Try.

Het laatste nummer heet volgens mij S L A (de afkorting dus
van de titel die nu op MuMe staat, maar da's voer voor discussie).

Robert Jan Stips en Rob Kloet musiceren als nooit tevoren.
Henk kleurt in op synths, maar gomt zich vooral een tekstueel
indrukwekkende weg doorheen het zachte grijs van de muziek.

Dit album staat ver van de radiohits van de groep,
al springen de singles Cars & Cars en Soap Bubble Box
er wel meteen uit door hun hitpotentie. De rest is voer
voor de ziel en de vermoeide geest op een grijze winteravond.

Vanavond nog maar eens beluisteren dus.

TREE HOUSE FIRE 2024

Tree Is Falling, House On The Hill en Fire In My Head: het zijn drie titels uit mijn favoriete Nits plaat Ting (1992). En op de hoes van Tree House Fire (2024) staan nog meer puzzelstukjes uit het rijke Nits oeuvre: de spoorweg uit Adieu Sweet Bahnhof, de fiets uit Bike In Head en het bootje uit de clip van In The Dutch Mountains. Nits liedjes zijn plaatjes en met die plaatjes schilderen Henk, Rob en Robert-Jan al 50 jaar lang liedjes. Op 16 mei 2022 brandde hun dierbare Werf studio af tot op de grond. Tree House Fire probeert dit grote verlies te verklanken. Op songs als Month Of May en Big Brown Building Burning wordt puin geruimd. Het is even wennen aan het gebroken geluid. "The fire took everything. The Fire gave us this album." Een behoorlijk zware deal: alles in ruil voor zes nieuwe liedjes. "The Tree Is Still Standing." The Tree is van bij de eerste luisterbeurt raak: een parel om aan het lange rijtje klassiekers toe te voegen. "The bird is still singing." The Bird doet waar deze band op elke album blijft in slagen: nieuwe geluiden introduceren zonder het Nits dna te verloochenen. In The Attic en The Wind Has No Clothes (een soort van tweeluik) start het verwerkingsproces. Tree House Fire is een rouwplaat geworden. Maar wel eentje die nog vaak op mijn draaitafel zal belanden. Waardig ouder worden in de muziek. Ik ken geen band die dat mooier voor elkaar krijgt. Een nieuw Nits album is als een zoveelste jaarring aan de levensboom.

Ik weet het zeker: ooit neem ik ze mee in mijn graf.

The wind had no clothes
The rain had no shoes
The sky had no windows
The fire had no heart

Welkom terug in de eigen-aardige wereld van Nits.