THE SINGLES

Perfecte verzamelaar van één van de meest succesvolle duo's die de US charts rijk was.
Hall & Oates paren staan met één been in de soul en met het andere in de blanke popmuziek.

Uniek was de wijze waarop ze hun sound wisten te vertalen naar de jaren 80.
Toen waren ze big, ook buiten Amerika, met hits als Kiss on My List, Private Eyes,
I Can't Go for That, Maneater, Adult Eduction (hun Beneluxtopper) en Out of Touch.

Dit is volgens mij de meest perfecte verzamelaar
met ook oog voor oudere hits als Sara Smile en Rich Girl.

Ook de Mike Oldfield cover Family Man en non-album hit Say It Isn't So ontbreken niet.
Kortom: alle essentiële nummers van Daryl en John op één enkel en betaalbaar schijfje.

THE MOON & THE MELODIES
verscheen op de valreep van 1986
en mag helpen verklaren waarom de Cocteau Twins
in 1987 geen album onder eigen naam uitbrachten.

Hoewel de groep dit project bewust gescheiden
wilde houden van hun Cocteau Twins platen,
is het er onlosmakelijk mee verbonden.

Meer nog, deze samenwerking levert 8 tracks op,
waarvan er 4 duidelijk de Cocteau Twins stempel dragen,
en de overige 4 een Harold Budd atmosfeer uitademen.

Sea Swallow Me is zo quintessential Cocteau Twins
dat het niet alleen in hun live set zat, maar ook niet zou misstaan
op een compilatie van de groep ... en laat nu net die piano van Budd
bepalend zijn voor de toepasselijke golfslag van het lied.

Memory Gongs is Buddiaans piano getingel op een breed
uitwaaierend bedje van diffuuse synthtapijten gespreid.
En zoals het gongs betaamt ideale meditatiemuziek.

Why Do You Love Me ... probeer daar maar eens op te antwoorden.
Hier krijgen we een meer melodische compositie, waarin de pianoklanken
van Harold Budd opnieuw de dromerige boventoon voeren.

Eyes Are Mosaics is het meest Cocteau Twins van alle songs.
Enerzijds omdat hier die typische ritmebox weer opduikt
en anderzijds omwille van die typische vocale standjes
die vooral op de EPs uit 1985 zijn terug te vinden.

She Will Destroy You is van hetzelfde kaliber als de openingstrack.
Budd pianoot heerlijk mee met een mistige saxofoon in de achtergrond.

The Ghost Has No Home sluit aan bij Memory Gongs.
Een soortgelijke meditatieoefening van muzikale verstilling.

Bloody and Blunt klinkt als een leftover van Victorialand,
die mede door Budds hand verwatert tot een mistig aquarel.

Ooze Out and Away Onehow is als een rimpeling op het water.
Vluchtig en weinig spectaculair om dit album overtuigend mee af te sluiten.
Zelfs de vocale steen die er op het laatst wordt ingeworpen zinkt te snel.

Tracks 1 en 5 zijn meesterlijke Cocteau Twins composities.
Tracks 2, 3 en 6 rechtvaardigen de samenwerking met Harold Budd.
De overige nummers zijn minder beklijvend om een 5 te rechtvaardigen.

.

ALLES (1971)

In 1971 besluit Herman van Veen zijn betere nummers
nog eens opnieuw op te nemen voor deze unieke verzamelaar.


Uniek omdat het een van de weinige oude compilaties is die nadien ook op CD verscheen.
Als je de tracktijden naast die van de originele albums legt, merk je het verschil meteen.

Later zou Herman deze en andere nummers ontelbare keren opnieuw opnemen
als er zich weer een compilatie aandiende. Op die manier is het puur heksenwerk
om zijn liedjes in originele versie terug te vinden. Daarvoor heb je wat zijn oude werk betreft
bijna steevast de originele albums nodig (die ook niet allemaal op CD werden uitgebracht).

Pluspunt van deze verzamelaar is dat de liedjes nog lekker jaren 70 klinken.
De versies die hij voor In Vogelvlucht (1987) opnam hebben een jaren 80 galm.

Ierse band die eind jaren 80, begin jaren 90 het festivallandschap wist op te fleuren.

Bijzonder gecharmeerd door deze verzamelaar voor amper een paar euro's.
Alle singles uit hun succesvolle periode (eerste drie albums) staan er integraal op.

Ergens tussen The Waterboys (maar met meer folk) en The Triffids (maar met meer soul) in.

Herleid tot zes essentiële luistertips.

1. Don't Go (1988)
2. It'll Be Easier in the Morning (1988)
3. I'm Sorry (1988)
4. Give It Up (1990)
5. Movies (1990)
6. An Emotional Time (1993)

Heerlijke muziek die de luisteraar tot in zijn ziel weet te kriebelen.

Alleen in Amerika uitgebracht
tussen Dream into Action en One to One.

Ik heb hem zelf ooit gehad
omdat er die magistrale extended versie van Hide & Seek opstaat.

Aanleiding van deze Amerikaanse release
was het succes van de singel No On Is to Blame
dat als dusdanig niet op album verkrijgbaar was.

Ook Always Asking Questions (alleen maar op The 12" Album
uit 1984, wat weer een Europese release was) is van de partij.

Verder een de gewone UK extended versie van Look Mama
(in Amerika verkrijgbaar op 12" in een aparte Megamamamix) en
het wat misplaatste Specialty (matige albumtrack van Dream into Action).

Als je The 12" Album naast deze Action Replay legt,
dan heb je dankzij de extended versie van Hide & Seek en die
van Bounce Right Back (b-kant Like to Get to Know You Well)
ongeveer alle extended versies uit de periode 1983-1984.

Jammer dat hier geen vervolg meer op kwam,
want Things Can Only Get Better, You Know I Love You ... Don't You
en The Prisoner hadden ook sterke extended versies.

Voor zover ik weet nooit op CD heruitgebracht.

BEST OF 1993

Na vijf albums bij Warner, was Howards contract afgelopen.
Het was heel mooi begonnen met twee kanjers van hitalbums op rij.

In de UK was de ondertussen 30jarige Jones eind 1983 plots hot
met zijn debuutsingle New Song. What Is Love was opnieuw goed voor de top 3.
Dan kwam Hide and Seek waarmee het kalende klavierwonder aantoonde
dat hij meer in zjin mars had dan het schrijven van hapklare hitbrokken.

En na die twee succeshits, vond ook de ballad met de fluit zijn weg naar de massa.
Pearl in the Shell was een single teveel uit het debuutalbum, maar het ijzer wordt gesmeed
als het heet is. En in de zomer van 1984 was daar al de vijde single Like to Get to Know You Well.

Vanaf What Is Love verzamelde ik Howard Jones singles (de eerste artiest
waarbij ik dat deed trouwens). Bij Like to Get to Know You Well dat niet op album stond
hoorde een 12" album met een selectie extended versies en een nieuw nummer.

Always Asking Questions ontbreekt niet op deze compilatie.
Het is een nummer waarin werkelijk alle Howard Jones troeven worden uitgespeeld.

Het optimistische Things Can Only Get Better was klaar in de winter van 1985.
En die profetische woorden waren weloverwogen, want het meer gesofisticeerd klinkende
tweede album zorgde voor een doorbraak in Canada en de States. Niet zozeer met Look Mama
of Life in One Day, maar met een heropname van No One Is to Blame met Phil Collins.

Die doorbraak in Amerika zorgde voor een meer volwassen aanpak op het derde album.
Het succes in Europa mocht er dan onder lijden, maar Howard zette vaste voet aan wal
in Noord-Amerika. All I Want en You Know I Love You zijn de singles uit die periode.
De anti-drug single A Little Bit of Snow haalde deze compilatie niet.

Jones verdween een paar jaar van de radar en kwam terug met een plaat
waarop hij alle muzikale invloeden die hem dierbaar zijn een kans gaf. De single
Everlasting Love was nog volgens het oude hitrecept geschreven, maar The Prisoner
liet een heel ander, haast ultramodern geluid horen. Beide singles flopten jammer genoeg.

Zijn vijfde en laatste album voor Warner draagt een Amerikaanse stempel.
Artiesten als Steve Winwood, Donald Fagen en Peter Gabriel zijn de helden.

De single Lift U Up haalde de radio's nog, maar de opvolgers Tears to Tell en Two Souls
deemsterden weg. Gek is de aanwezigheid van City Song dat helemaal geen single was.

Uniek op deze verzamelaar is de Donald Fagen cover IGY (What a Beautiful World).

CROSS THAT LINE
was het album waarop Howard Jones een brug te ver ging.
Briljante songs die echter geen geheel vormen.
Het album heeft te veel gezichten om een breed publiek te boeien.


The Prisoner was de tweede en laatste singel.
Schitterend gearrangeerd nummer, een van Howards allerbeste.

Everlasting Love is hitpotentie in het kwadraat.
Howard Jones zoals hij in 1984 al klonk, maar zoveel rijper nu.

Powerhouse beukt stevig met de deur in huis, alsof Stock, Aitken
& Waterman ongewenst aankloppen. Bijna een geslaagde derde singel.

Last Supper is een onweerstaanbare soepele ballad.
Na de knallende funk van Powerhouse weer even "No One is to Blame".

Cross that Line toont weer een ander facet van Jones.
Relaxte funksong met een slepende refrein: kwaliteitspop.

Out of thin Air opent kant 2 met een stukje klassieke piano.
Een instrumental die de pastorale helft van het album aankondigt.

Guardians of the Breath is zo mistig als een boeddhistisch bergklooster.
Komt aardig in de buurt van Hello Earth van Kate Bush.

Fresh Air Waltz klinkt even als een OMD song.
Maar Howard breit daar dan weer een onweerstaanbare melodie aan.

Wanders to you vind ik het enige, zwakkere nummer van deze elpee.
Iets te veel een geforceerd afkooksel van de titeltrack.

Those who move Clouds brengt ons weer bij de oosterse filosofie.
Als een Aziatische gong, maar ook niet veel meer dan meditatiemuziek.


De b-kantjes (zie ook de 2CD editie van de Best of uit 2003) zijn nu wat minder.

Brutality of Fact is een nummer dat te complex gearrangeerd is
en zichzelf zo alle kansen op albumselectie ontnam.

The Power of the Media is weer funken geblazen.
Maar om de een of andere reden gaat Howards stem hier snel irriteren.

Rubber Morals is nog de beste van het drietal b-kantjes.
Een vrolijk huppelend liedje dat weer teruggrijpt naar de eenvoud van vroeger.


Was One to One Howard Jones voor volwassenen,
dan is Cross that Line Howard Jones voor gevorderden.

DREAM INTO ACTION
toont een Howard Jones die van het synthgeweld
op Human's Lib de stap zet naar meer traditionele songwriting.
Men koos meteen voor een aanbod van 12 tracks ipv 10,
al hoefden Automaton en Specialty voor mij niet op het album.


Things can only get better is het visitekaartje hier.
De eerste singel en met blazers en achtergrondkoor een voltreffer.

Life in one Day heeft een misleidende akkoestische gitaarintro.
Vrolijk calypso fuifnummer dat ook de derde singel zou worden.

Dream into Action is het strompelende titelnummer.
Best een aardig nummer al klinken de plastieken beats nu gedateerd.

No One is to blame op simpele piano en fietsbel.
Later in de versie met Phil Collins de doorbraakhit in de US en Canada.

Look mama was de soulvolle tweede singel.
Eens wat anders dan pralinen (bonbons) of bloemen met moederdag.

Assault and Battery laat Howard de vegetariër aan het woord.
Roept muzikaal perfect de door mensenhanden geslachte geesten op.

Automaton is een sputterende machine die kant 2 opent en doet denken
aan Conditioning van Human's Lib (ook een overbodig experiment).

Is there a Difference? is Howards pocketfilosofie in één song.
Gebaseerd op de geschriften van Toa Te Ching en zo licht als een veertje.

Elegy daarentegen is een mooie maar zwaarmoedige ballad.
Jones zou vaak van overdreven optimisme beticht worden: niet hier.

Specialty ligt nog het dichtst bij de sound van het debuut.
En deze keer ook weer met een tenenkrullende tekst: eerder een b-kant.

Why look for the Key verscheen al als b-kant van Things can only get better.
Vind ik een van Howards allerbeste songs: gelukkig dus ook op het album.

Hunger for the Flesh eindigt kant 2 (iets pathetischer) zoals kant 1.
Met het aanroepen van de doden: dit keer geen dieren maar mensen.


Tot hier het tweede, toch iets beter uitgebalanceerde album.
Maar zoals ik hierboven al aangaf misschien toch twee songs te lang.
De CD heeft Like to get to know you well (en b-kant) als bonustracks,
hoewel die nummers veel meer aanleunen bij het debuut.


Like to get to know you well vond ik altijd al een leuke singel.
Gebroken reggae met een internationale booschap van liefde.

Bounce right back was eens sterke b-kant.
Een behoorlijk soulvol nummer dat een groeiende Jones laat horen.

Learning how to love was de b-kant van Look Mama.
Hier horen we al even de Howard van het derde album.

Boombap Respite was een leuke piano instrumental.
Deze b-kant van Life in one Day toont de virtuoziteit van de pianist.


Alle b-kantjes staan ook op de 2CD editie van de 2003 Best of.
De hoes van Dream into Action doet trouwens sterk denken
aan die van The Secret of Association van Paul Young (beide uit 1985).

HUMAN'S LIB
Getalenteerd en klassiek geschoold pianist
die net als Nik Kershaw in 1984 een Britse megaster wordt.
Graag verguisd en onderschat door de ernstige muziekliefhebber.


Conditioning is een zeer a-typisch openingsnummer.
Het klinkt als een ontspoorde zeepbellenmachine en gaat gauw vervelen.

What is Love is een klassieker en Howards visitekaartje.
Prachtig syntharrangement, sterke tekst en zijn typische, neuzelige vocalen.

Pearl in the Shell toont ons Jones met batterij synths in volle aanslag.
Het werd de misschien net iets te uitbundige vierde singel van de plaat.

Hide and Seek bewijst dat Jones meer was dan een eendagsvlieg.
Een volwaardige synthballad met new age allures die het tot hitsingel schopte.

Hunt the Self vond ik zelf een singel waard.
Donderend als een trein en met synths die bijna rocken.

New Song was de wat flutte debuutsingel van Howard Jones.
Lijkt net iets te veel op Solsburry Hill van Howards idool Peter Gabriel.

Don't always look at the Rain tref je nogal eens op HJ compilaties aan.
Een bijzonder sfeervolle pianoballad met een aangrijpende tekst.

Equality laat de synths vervolgens weer genadeloos knallen.
Kenmerkende Jones sound met funky synthbass en hier en daar een belletje.

Natural is een matte eco-song van de filosofische onderlegde muzikant.
Sommige teksten op zijn debuut klinken vandaag behoorlijk moraliserend.

Human's Lib is een krachtige afsluiter van het album.
De rammelende pianoakkoorden dragen bij tot het epische karakter.


Howard Jones was de eerste artiest waarvan ik singeltjes verzamelde.
En gek genoeg vond ik zijn b-kantjes vaak het interessantst.
De b-kantjes vind je op de 2CD editie van The Very Best of Howard Jones (2003).


It just doesn't matter is een heerlijke ska-compositie.
De b-kant van What is Love had tevens een bezwerend oosters themaatje.

Change the Man is de wat zwakkere b-kant van New Song.
Een nummer dat moeite heeft om overeind te blijven.

Tao The Ching is de passende b-kant van Hide and Seek.
Een ode aan de oosterse filosoof en klinkend als de new age synths van Kitaro.

China Dance, de kleurloze bonus instrumental op de CD,
kwam van de anders prachtige extended 12" van Hide and Seek.

Law of the Jungle was de b-kant van Pearl in the Shell.
Een huiskamerdemootje dat uitgroeide tot een sterke ballad.


opvallende details:
Howard Jones' debuut uit 1984 heette Human's Lib.
Nik Kershaws debuut uit 1984 heette Human Racing.
Er zit opvallend veel gelijkenis (bijna plagiaat) tussen de vormgeving
van de hoes van Human's Lib en die van Closer (Joy Division).

ONE TO ONE
was het album waarop Howard Jones zich
op een meer volwassen publiek wilde richten.
Zeer Amerikaans klinkend album, met heel wat
echte sessiemuzikanten en dus veel minder synths.

Dit album lijdt aan het onbekend is onbemind syndroom.
Veel verder dan de bonustrack No One is to blame komen velen niet.
Tijd dat daarin verandering mag komen.


You know I love you ... don't you is de sterkste song van de plaat.
Deze uptempo rocker met leuke videoclip was nochtans maar de tweede singel.

The Balance of Love is een aardige, funky albumtrack.
Het geheim van dit album is dat alle tracks aan elkaar gewaagd zijn.

All I want is nog zo'n schitterend popnummer.
Maar misschien was het fout om deze semi-ballad als eerste singel te promoten.

Where are we going? doet Howard nog eens het belerend vingertje heffen.
Maar allemaal in een bijzonder smakelijk Amerikaans souljasje.

Don't want to fight anymore haalt de mosterd bij Phil Collins.
Drums als vuisten en een vette funkbas: een beetje Sussudio achterna.

Step into this Shoes is eerder mainstream Howard Jones.
Heeft een wekker van een intro die aan de Flintstones doet denken.

Will you be there is een hemelsmooie ballad.
Dit had de derde singel mogen zijn: een slow voor langdurige liefdes.

Good Luck bad Luck zit het dichts bij Howard Jones oude stijl.
Een vrolijk niemandalletje dat de positivo in ons naar boven wil halen.

Give me Strength is funky reggae, een luie Doe Maar.
Een por-in-de-rug song met eens te meer een hoog karaatsgehalte.

Little Bit of Snow werd geheel onverwacht de derde singel.
Een broze pianoballad die het zonder clip schopte tot anti-drug anthem.


Het album verscheen tegelijkertijd ook op CD
en voegde aan die editie de singel versie van No One is to Blame toe.
Dat nummer van Dream into Action werd volledig heropgenomen
met Phil Collins als producer op drums en backing vocals.

No One is to blame werd een grote hit in de US en Canada.
Daarom dat Howard Jones zich op dit album laat omringen
door Amerikaans geörienteerde sessiemuzikanten en producer
die samen voor een zeer sterke muzikale ondersteuning zorgen.


Niet op dit album, maar wel op de 2CD Best of uit 2003
zijn de volgende interessante b-kantjes.

Roll right up is heerlijk gelikte funkpop
die misschien net iets te eendimensionaal was voor het album.

Dig this Well deep is een prachtige ballad.
Heel dicht aanleunend bij Phil Collins, maar bijzonder soulvol.

Let it flow lijkt een overschotje uit de Dream into Action sessies.
Een flauw nummer dat te weinig gekruid is en tot b-kant werd verbannen.

The Chase is een instrumentale b-kant van No One is to Blame.
We horen hier hoe Jones de Giorgio Moroder in zich naar boven haalt.

Weinig 12" albums waren zo geniaal als dit van Howard Jones.
Het enige minpuntje is dat de magistrale extended versie
van Hide and Seek ontbreekt, alsook die van Bounce Right Back.


Always Asking Questions is het enige nieuwe nummer hier.
Maar wat een hitpotentie: alle sublieme Howard Jones ingrediënten zitten erin.

New Song is een heropgenomen versie van de debuutsingel.
En zoveel rijker gearrangeerd en geproducet: beter dan het origineel.

What Is Love is de gewone extended versie.
De 7" versie is eigenlijk gewoon een edit van deze oerversie.

Like to Get to Know You Well is de gewone extended remix.
Gebroken reggae (hoor die percussie) en in drie verschillende talen.

Pearl in the Shell is speciaal voor dit album geremixt.
Knallende synths en een door de vleesmolen gedraaide sax.

Total Conditioning citeert aan het eind uit verschillende HJ songs.
Was eigenlijk oorspronkelijk (op de 12" van Pearl in the Shell) 1 minuut langer.


Maar in het vinyltijdperk kon zo'n 12" album natuurlijk niet te lang duren.
Daarom ontbreekt bijvoorbeeld de 8 minuten lange versie van Hide And Seek.
Of de extended versie van Bounce Right Back (b-kant Like to Get to Know You Well).
Ik hoef u niet te vertellen dat ze op mijn zelfgemaakte versie wel aanwezig zijn.

voetnoot:
De extended versie van [i]What Is Love staat ook op de CDrelease
van Human's Lib (op de LPrelease staat de standaard 7" versie).[/i]

Mijn exemplaar moest geïmporteerd worden, want Howard
woont tegenwoordig aan de andere kant van de grote plas.

In de US en vooral in Canada toert hij nog steeds met succes.
Howard Jones werd oorspronkelijk in Canada geboren, en emigreerde naar de UK,
alwaar hij een succesvol popidool was in de periode 1983-1986.
Toen hij zich wilde toeleggen op het meer volwassen werk,
daalden de verkoopcijfers en in de jaren 90 vertrok hij westwaarts.

Het eerste schijfje van deze dubbelaar
bevat een selectie van zijn grootste hits tussen 1983 en 2003.
Dat wil zeggen dat er ook enkele nummers tussen zitten
die voor de doorsnee Europeaan onopgemerkt voorbij gingen.
Met name tracks 1 - 12 - 15 - 17 - 18 zijn van zijn latere werk.

Met All I want (singel uit 1986)
en Don't always look at the Rain (van zijn eerste album)
staan er ook twee nummers op die ontbraken op The Best of uit 1993.

Maar het leuke aan deze collectie is natuurlijk het tweede schijfje.
Daarop staan alle b-kantjes die nooit op full cd verschenen.
China Dance (extra b-kant van Hide and seek) ontbreekt,
maar stond al als bonustrack op de cd-release van Human's Lib.
Bounce right back (b-kant Like to get to know you well) is de extended versie.
De 7" versie stond als bonustrack op de cd-release van Dream into Action.

De drie laatste tracks zijn nooit eerder uitgebrachte nummers.
Jammer genoeg vind je over die songs geen extra info.
Ik gok dat het laatste nummer (Modern Man) een demo uit 1983 is.

Het wordt tijd dat zijn andere CDs eens geremasterd worden.
Want met deze geremasterde b-kantjes valt de geluidskwaliteit
van zijn eerste CDs natuurlijk een beetje licht uit.