Laten we de frase on-Nederlands goed uit ons vocabulaire gooien. Massaal. Goed? Dat er op eigen bodem gewoon goede, spannende en grensverleggende muziek wordt gemaakt bewijst het Utrechtse Ode to the Quiet maar weer. Een bandje rondom zangeres en liedjesschrijfster Marianne Oldenburg, gitarist Tobias Kerkhoven en drummer Otto de Jong die voorheen gezamenlijk deel uitmaakten van Mary Had A Little Band. Een dik jaar werd er zorgvuldig gewerkt aan het titelloze debuutalbum dat onlangs in eigen beheer verscheen. En ja hoor, Ode to the Quiet is een spraakmakend, gedurfd en onderscheidend visitekaartje voor Ode to the Quiet.

Ode to the Quiet is een groep die lastig in hokjes te plaatsen valt. Openlijk flirt dit trio met zowel neo-klassieke- als popmuziek en horen we ook theatrale elektronische muziek, zonder dat direct aan een andere muzikale act gedacht wordt. Soms klinken er flardes die doen denken aan artiesten als Joanna Newsom, Efterklang, Elbow of Nils Frahm, maar het geluid laat zich vooral typeren als "eigen". Op de plaat staan elf liedjes voor fijnproevers waarin vaste songstructuren ontbreken. Wel zit de muziek bomvol onderhuidse spanningen, en dynamische elementen. Niet zelden verandert een Ode to the Quiet-nummer ergens halverwege geheel van sfeer en vorm. Zo gaat het fenomenale 'Ghosts' van een lief en dromerig piano-liedje na twee minuten op verbluffende wijze over in een swingend en stuiterend popnummer. Deze terugkerende onvoorspelbaarheid maakt deze plaat tot een eigenzinnige en spannende luistertrip.

Als centraal middelpunt functioneert de loepzuivere en sprookjesachtige falset van Oldenburg die soms wat doet denken aan de stem van Shara Worden (My Brightest Diamond) en Lou Rhodes (Lamb). Een aangenaam stemgeluid dat speels alle kanten op gaat zonder ergens too much te worden. Het is de leidraad door nummers als het experimentele 'I Was Told' en het opvallend snel gespeelde 'Bat'. Het staat haaks op een filmisch nummer als 'Ivy-Grown' of 'We Built A Fire' waarin de kunst van het weglaten uitstekend wordt uitgevoerd. Dat terwijl 'Love And Anger' en 'Flight' voorzien worden van een dekentje van elektronica. Dit knappe debuut mag gelden als een bijzondere entree binnen het Nederlandse muzieklandschap. De jaarlijstjes hebben er een geduchte kandidaat bij.

Van: Daans Muziek Blog

2013 regent het goede nieuwe Nederlandse bandjes. Voor als u het rijtje nog niet kan dromen: Traumahelikopter, Jacco Gardner, Mozes And The Firstborn en recentelijk nog singer-songwriter Hidde Van Schie. Orlando mag wat ons betreft bij deze aan dit rijtje toegevoegd worden. Het geesteskind van zangeres Tessa Douwstra (lid Wooden Saints en gastvocalist bij Chef Special) presenteerde eerder dit jaar met Orlando de debuutplaat The Early Warning Company in een uitverkocht Paradiso en deed een succesvolle voorjaarstour die nu doorloopt in een najaarstour. Daan's Muziek Blog heeft blijkbaar iets gemist, want laten we eerlijk wezen: wat een charmante, luisterliedjes komen er uit de pen van mevrouw Douwstra. Creatief ('Put Me On The Light Box'), ontroerend ('Know You Might Not'), klein ('Leave A Key'), uitbundig ('Show Me Where The Bullets Go'): het komt allemaal voorbij op het uitstekend uitgebalanceerde The Early Warning Company. Ondanks dat er zeven muzikanten in Orlando spelen is de sound nergens benauwend of vol: elke noot heeft een functie en staat in dienst van het liedje. Net als de stem van Douwstra zelf, die even veelzijdig als breekbaar is. Toch zit de grootste kracht van de liedjes in een ander aspect: veel piano-arrangementen worden gespeeld door blazers. Het geeft de band een soulvol en al behoorlijk eigen geluid en jaagt de liedjes naar subtiele climaxen die al snel onder je huid kruipen. Haast ongemerkt krijgen deze je aan het glimlachen. The Early Warning Company is een knap, divers en veelbelovend debuut van een getalenteerde singer-songwriter.

Van: http://daanmuziek.blogspot....