Ik word er juist niet zo warm van:

Voor de release lekte de eerste vier nummers van het album al. Born To Die, Off to the Races, Blue Jeans en natuurlijk Video Games. Drie mysterieuze nummers (uitzondering: Off to the Races). Vier goede popnummers met Video Games als hoogtepunt. Op Born To Die staan acht echt 'nieuwe' nummers. Opvallend is dat je de nummers duidelijk kunt indelen in twee kampen. Het album bied een R&B kant ('Off the Races') en een ballad kant ('Video Games'). Opvallend is ook dat alle nieuwe nummers mij niets doen. Eigelijk hoor ik heel de tijd twee dezelfde nummers, op verschillende manier uitgevoerd. Er is weinig variatie, en de nummers zijn steeds hetzelfde opgebouwd. Dit maakt het niet spannend, bovendien zijn de sterkste nummers duidelijk de vier eerder gelekte nummers. De aandacht verslapt daardoor al vrij gauw.
Het nummer Dark Paradise klinkt akelig veel als Video Games (mysterieus, zelfde tempo, soortgelijke zanglijn), ditzelfde geld voor Summertime Sadness (die melodie!). 'National Anthem' heeft jeuk strijkers, met een De Rey die rapt en 'This is What Makes Us Girls' is wel heel erg op 'Rihanna' succes gericht. Het nummer Million Dollar Man vind ik het beste nieuwe nummer. Ook dit nummer ligt weer in de verlening van Video Games, maar klinkt toch enigszins nieuw.

Het hoogtepunt? Helaas ben ik gedwongen 'Video Games' te antwoorden. Video Games raakte, en was prachtig. Maar dit is dan ook het enige nummer dat mij echt wist te raken van Born to Die. De meeste overige muziek klinkt te bedacht. Alles leunt op twee truckjes. Niet natuurlijk en puur. Lana Del Rey is een gemaakte zangeres. Ze heeft de looks, en een stelletje topproducers. Op de 'nieuwe' nummers lijkt Del Rey ook minder goed te kunnen zingen. Ik heb dan ook het gevoel dat ze daadwerkelijk helemaal niet zo'n goede zangeres is. Dit zou ook verklaren dat ze live een stuk minder goed zingt dan op plaat. Ach... de tijd zal het leren.

Teleurstellend album, van een gemaakte artieste.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Hoeveel écht goede old skool soulartiesten heb je vandaag de dag nog? Ze zijn misschien op twee handen te tellen. Het topje van de ijsberg wordt al jaren bezet door Charles Bradley, Sharon Jones en Lee Fields. De laatste van dit rijtje bracht al in 1969 - in de tijd dat grootheden als Marvin Gaye, James Brown en Curtis Mayfield de muziekindustrie domineerden - zijn eerste muziek uit. Ondanks dat succes uitbleef zette Fields (a.k.a. Little James Brown) door. Dat leidde met achtereenvolgens My World (2009) en Faithful Man (2012) eindelijk tot de welverdiende, internationale erkenning voor zijn werk. Met het naar zijn moeder venoemde Emma Jean trekt Fields de lijn van deze twee magnifieke voorgangers door, zonder daarbij in herhaling te vallen. Verwacht evenveel funk als ontroerende soulballads, die even modern als tijdloos klinken. Zo is daar een onwijs mooie uitvoering van het JJ Cale-nummer 'Magnolia'. Je gelooft de soulveteraan meteen terwijl hij het kippenvel duimendik op de armen zingt. Het is één van de hoogtepunten van de plaat, dat qua schoonheid weinig onder doet voor een Fields-klassieker als 'Honey Dove'. Op andere momenten krijg je een moddervet aangezet geluid van opzwepende funk in bijvoorbeeld 'All I Need' en 'Talk To Somebody' voor de kiezen. Het zijn van die momenten die in een liveshow ongetwijfeld tot de hoogtepunten zullen behoren. Fields' veel jongere beleidingsband The Expressions levert weer voortreffelijk werk af. De elf nummers klinken één voor één retestrak en worden met veel gevoel (en bijbehorende blazers) gebracht. Toch is Fields het stralende middelpunt. Hoewel stralend? De zestiger bezingt zijn voormalige geldproblemen, ingewikkelde relaties en andere persoonlijke worstelingen. Emma Jean krijgt daarbij een persoonlijke lading mee, zonder dat de plaat ergens in clichés vervalt. Ironisch genoeg heerst er in nummers als 'Standing By Your Side' (met onder meer funky basloopjes, luchtige Daptone-gitaartjes en poppy orgeltje) en het naar blues klinkende 'In The Woods' een feestvreugde. Zwaarmoedig wordt het in ieder geval nergens. Ondanks dat Fields op Emma Jean dicht in zijn comfortzone blijft is dit wederom een onvervalst meesterwerkje. De derde op rij al. Pfoeh. Wat een held.

Van: Daans Muziek Blog

De loopbaan van de Lee Fields is op zijn minst merkwaardig te noemen. De Soul en Funk zanger startte zijn carrière in de jaren '70 als Funk artiest. Het leverde hem de bijnaam 'Little James Brown' op, maar succes bleef uit. Vervolgens werd het vele jaren akelig stil rondom Fields. Maar de zanger pakte de draad in de jaren '90 weer op en bracht als eerste artiest een album uit bij het label Desco. Bij Soul liefhebber gaat er natuurlijk meteen een bel rinkelen. Desco heet tegenwoordig namelijk Daptone. Samen met the Dap-Kings werden er Back To Black van Amy Winehouse en verschillende albums van Sharon Jones opgenomen. In 2009 bracht Fields My World uit, het album werd goed ontvangen door zowel de pers als de fans. Tot zo ver de geschiedenis van Fields. Deze week verschijnt namelijk zijn nieuwe album 'Faithful Man' bij Truth & Soul. Het is een album geworden dat gehoord dient te worden door iedere (echte) soul fan.

Hoe klinkt Fields anno 2012? Dit is natuurlijk de grote vraag. De kleine man is al op leeftijd en publiceerde vorig jaar een zwart pagina in zijn geschiedenis boek met zijn uitstapjes naar Pop en Dance. Goed, het antwoord is simpel: hij klinkt fantastisch. Fields is in bloedvorm. De soul- en funklegende klinkt eerlijk en puur, bovendien is zijn stem nog even krachtig en mooi als vroeger. Hij zingt het zelf al: "I Still Got It". Muzikaal valt er ook weinig negatiefs te zeggen over 'Faithful Man'. Een betere begeleidingsband dan 'The Expressions' kan Fields zich niet wensen. De bandleden spelen strak en swingend maar vooral heel soulvol. En dan telt Faithful Man ook nog eens negen nummers die zich kunnen meten aan het niveau van begin jaren '70. De oude Soul is niet natuurlijk niet vernieuwend of creatief, maar wel steengoed uitgevoerd. Nummers als 'You're The Kind of Girl', 'It's All Over' & 'I Still Got It' zijn om je vingers bij af te likken. De kers op de taart heet: 'Who Do You Love'. Een prachtig nummer. Maar eigelijk is heel het album geweldig. Jammer alleen van het instrumentele 'Intermission'. Het nummer haalt halverwege het album de vaart er even uit. Maar ach het is maar een klein smetje op het beste soulalbum in jaren, dat in mijn ogen nog een minpuntje kent; het album duurt, met haar 37 minuten, in mijn ogen (hoe cliché het ook klinkt) te kort. Hoewel dat ook een heel goed teken is...

Soulplaten van dit niveau zijn zeldzaam en moeten er veel meer gemaakt worden. Een meesterwerkje.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het is komkommertijd. Iedereen is met vakantie, er is bar weinig nieuws en de nieuwe albums regenen even niet uit de lucht. Hoewel er ook in de zomermaanden soms geweldige platen voorbij komen. 'Is Your Love Big Enough?' van de Britse singer-songwriter Lianne La Havas bijvoorbeeld. Op North Sea Jazz wist ze met haar magnifieke mix van Soul, R&B en Pop al een onuitwisbare indruk te maken. Met haar debuutalbum gaat ze alles nog eens dunnetjes over doen. De zegetocht van Havas is nog lang niet voorbij. Een nieuwe (neo)soulster is geboren.

Ze speelt haar liedjes op de elektrische gitaar. Dit is ook het enige wat Havas nodig heeft om indruk te maken. De jonge zangeres heeft een stem als fluweel. Haar hoge en zoete stem zorgt constant voor een warme en aangename sfeer. Alle twaalf nummers zijn raak. Soms, zoals in 'Don't Wake Me Up' en de titelsong, bewijst Havas een beetje de Florence (van the Machine) binnen de Soul muziek te zijn. Soms laat ze juizt ballads horen waar Adele jaloers op zou zijn (Gone). En soms weet ze gewoon dikke indruk te maken met een kaal en folky liedje. In het simpele 'Age' bijvoorbeeld maakt Havas haar driekoppige begeleidingsband eigelijk overbodig. Het komt allemaal erg eerlijk over. De goede liedjes leunen op catchy melodieën én bevatten prima teksten. Minpuntjes? De opening bevat wel heel veel geschreeuw, en de tweede helft mist juist wat variatie. Het hele album weet me daarom niet tot het einde te boeien. Dat is jammer, maar het is de sympathieke Britse vergeven.

'Is Your Love Big Enough' lijkt gemaakt te zijn voor de zomer. Of het nou regent of niet. Met deze plaat gaat de zon altijd schijnen. Tijdloze Popmuziek voor jong en oud en daarmee hét
essentiële popalbum van het moment.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Drie jaar na prachtige debuut Gorilla Manor zijn de Local Natives terug. De plaat leverde de band veel moois op maar er kwamen ook wat tegenslagen. Relaties liepen stuk, de bassist verliet de band en de moeder van een bandlid overleed. Het zijn de voornaamste inspiratiebronnen voor Hummingbird waarop Local Natives een opvallende stijlwisseling doormaken. Het resulteert in een serieuzer en minder toegankelijk album. Voor fans van het eerste uur zal Hummingbird dan ook even schrikken zijn. De nummers zijn minder opzwepend, ritmisch en vrolijk dan voorheen. Wel gebleven zijn de loepzuivere samenzang en het geweldige gevoel voor melodie. Het meest in de lijn van het debuut liggen de nummers 'Heavy Feet' en single 'Breakers'. Maar minstens net zo interessant zijn het folk-achtige 'Ceilings', het swingende 'Black Balloons' en de emotionele afsluiter 'Bowery'. Hummingbird overklast het debuut niet, maar wie weet gaat dat nog komen. De nummers worden namelijk per luisterbeurt beter en beter.

Van: Daan's Muziek Blog

Ik kom wel heel laat me deze cd-review, ik weet het. Ik kende Lola Kite al voor dat hun debuutalbum verscheen, alleen was ik helemaal vergeten het album te reviewen. Daarom alsnog!

Cola Light? Nee Lola Kite. Lola Kite is een relatief nieuw Amsterdams bandje dat bestaat uit drie begaafde muzikanten, die (ik noem het) indie-tronica maken. Leuke, zomerse, vrolijke en verslavende liedjes met het Trio, die je de komende tijd niet uit je hoofd krijgt. En een keer raden welk Nederlanse platenlabel dit bandje op zich neemt? Juist excelsior. Alle Ingrediënten zijn er voor een succes.
Lola Kite kan met Lights de Moss van 2011 worden zonder twijfel. Echt raar is dat niet want de bassist van Moss speeld ook mee in Lola Kite.
Op het eerste gehoor springen vooral de aanstekelijke singels Everythings better en Different story uit het elftal liedjes maar naar meerdere luisterbeurten blijken alle 11 liedjes op lights prima te zijn.

Hoogtepunten? Moeilijk, maar mijn favorieten zijn op dit moment Rainbow at night, Numberone en at the Gate. Maar morgen kan dat zo weer ander zijn
De liedjes zijn knap gemaakt en blijven goed hangen. Maar echt orignieel zijn ze niet. De invloeden van lola kite zijn The beatles, Depeche Mode, Moss, Grandaddy. Ergens tussen die 4 acts zweeft Lola Kite. Het is typische Excelsior band, maar wel een van de betere. Het Nederlandse muziekjaar begint zeer goed, met Lights, Machinery van de staat en Fire needs air van Dazzled Kid (Tjeerd bomhof, Voicst). Ik ben benieuwd wat ons nog meer te wachten staat, nieuwe Moss?

Lights van Lola Kite is komt qua niveau dicht in de buurt van Never be scared don’t be a hero van Moss. De Liedjes klinken op eerste gehoor vrij simpel maar het na een tijdje duiken de pareltjes op. Op Lights staan gewoon 11 goede liedjes, die stuk voor stuk knap geschreven zijn en Fijn wegluisteren. Nu al een van de leukste Nederlandse platen van het jaar!

Niet origineel, wel verslavend en heel fijn!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Hello Sadness is alweer het vierde album van de uit Wales afkomstige band Los Campesinos! De zeven koppige band doet op haar nieuwste wapenfeit, Hello Sadness, gewoon waar ze goed in zijn. Na vier albums zijn de oppeppende liedjes niet heel verassend meer, wel zijn ze weer van een constant hoog niveau. Met Hello Sadness bewijst Los Campesinos anno 2011 nog al te relevant te wezen.

Tien nummers, iets meer dan een half uurtje nieuwe Campesinos muziek. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: er gebeurt niet veel nieuws op Hello Sadness. Zo, het hoge woord is eruit. De onweerstaanbare piano/gitaarloopjes en koortjes in, ik noem een willekeurig nummer, 'About Your Girlfriend' klinken inmiddels bekend in de oren. Een handelsmerk van Los Campesinos!, zo blijkt. In elk nummer komen dezen elementen wel voorbij. Daar komt ook bij kijken dat tien nummers in iets meer dan een half uur, wat aan de korte tijd is. "Dus ik kan de conclusie trekken dat 'Hello Sadness' geen goed album is?" Nee. Dat kun je absoluut niet. Het zit namelijk zo. Het zevental speelt haar goede nummers zo overtuigend en vol met enthousiasme,
dat het gewoon bijna onmogelijk is om niet vrolijk te worden van dit fijne bandje. Bovendien is de muziek minder slordig dan voorheen. De liedjes klinken meer gestructureerd. Ook zijn de teksten weer een genot. De vrolijke gekte klinkt ook heel oprecht. Misschien klinken ze daardoor ook net iets anders dan vele collega's. Feit is gewoon dat de band het genre indiepop volledig beheerst. Je moet wel een enorme zuurpruim zijn, wil je niet vrolijk worden van het bandje Los Campesinos!

De Britte bevatten gewoon de gaven om goede, pakkende en aanstekelijke liedjes te schrijven. Het resultaat is eigelijk nooit, niet onweerstaanbaar. Hello Sadness is het vierde goede album op rij en bewijst dat Los Campesinos! anno 2011 nog lang niet "oude koek" is. Deze zeven "boeren" behoren niet tot het zoveelste 'leuke' Britpop-bandje, nee, dan doe je de sympathieke band te kort. Los Campesinos! is geen hype, maar hebben toekomst. Dat kan haast niet anders met weer zo'n lekker album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Low is een band die er eigelijk altijd is. Een band die de afgelopen 20 jaar garant stond voor kwaliteit, verassing en mooie liedjes. Voor hun 10de studioalbum benaderde echtpaar Alain Sparhawk en Mimi Parker Wilco's Jeff Tweedy, die voor de productie tekende. In de Wilco studio in Chicago (the Loft) werd The Invisible Way opgenomen. Een eerlijke en wat kale plaat vol harmonische samenzang.

The Invisible Way opent - zoals Low platen dat wel vaker doen - sterk met 'Plastic Cup'. Een sober Folkliedje, met lieve gitaar, gedragen drums en de warme, licht bezwerende, samenzang van Sparhawk en Parker. 'Amthyst' en 'So Blue' zijn van een soortgelijk niveau. Het zijn sfeervolle country/ folkpopliedjes met een opvallende rol voor de piano. Iets dat Low ondanks hun herkenbare sound, toch wat toegankelijker maakt dan voorheen. Daarnaast valt de, door Tweedy aangeraden, spaarzame instrumentaire op. Less is more. Het kenmerkt The Invisible Way, dat zich via deze weg weet te onderscheiden van voorgaand Low materiaal.

Maar er valt meer te genieten op The Invisible Way. De teksten zijn sterk en de melodieën zijn knap gevonden. Van donker en licht meeslepend in afsluiter 'To Our knees' naar een luchtig luisterliedje als 'Holy Ghost', het is allemaal te vinden op The Invisible Way. Toch kriebelt er iets; alle songs bevatten namelijk een vergelijkbare (lees: wat trage) opbouw. De plaat blijft net te veel binnen de lijntjes, wat het net niet de gehoopte topplaat maakt. Tegen het eind aan wordt het soms zelfs wat saai, dat is jammer - maar ook het enige puntje van kritiek op wederom een fraai album van Low.

van: Daan's Muziek Blog