MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Hier kun je zien welke berichten midnight boom als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Underworld - Barbara Barbara, We Face a Shining Future (2016)

poster
4,0
Er zijn maar weinig acts uit het dance-circuit die zo'n elastische carrière hebben als Underworld. Sinds 1987 heeft Underworld een succesvolle carrière opgebouwd, waarbij de populariteit met pieken en dalen kwam. Na de afgelopen festivalzomer, waarin Underworld in verrassend goede vorm te zien was, zijn de ogen weer op de veteranen gericht. Dat zal precies de bedoeling van de band zijn geweest, als opmaat naar de langverwachte 9e studioplaat. Enter Barbara Barbara, We Face A Shining Future, een duidelijk bevestiging van waar Underworld anno 2016 toe in staat is. Allereerst: deze keer zijn alle ingrediënten van een Underworld-plaat aanwezig, zonder dat het gedateerd klinkt. Underworld in de jaren '10 lijkt wel wat van de wilde haren verloren te hebben, aangezien het nieuwe materiaal wat minder vlamt, stampt en bijt. Verwacht zeven sfeerstukken, allemaal niet korter dan vijf minuten. Een track die uit kan groeien tot een klassieker van het kaliber 'Born Slippy' of 'Mmm Skyscraper I Love You' is in geen velden of wegen te bekennen. De opbouw in de stukken zit helemaal goed, maar dat kan niet verhullen dat Barbara een wat vlakke plaat is geworden zonder aanwijsbare hoogtepunten. Dat klinkt allemaal niet al te best, maar niets is minder waar. Dit is een grotendeels sterke comeback. Elk nummer heeft iets bijzonders. Een klein momentje, een verrassing of sfeer die je aandacht plotseling volledig weet te pakken. Daarbij: voor het eerst in dik vijftien jaar laat Underworld het verleden achter zich en stapt de groep uit de comfort-zone. Dat is prijzenswaardig, zeker als het resultaat zo smaakvol is als in de tweede helft van Barbara. Zo is daar het ambient-achtige 'Motorhome', dat doorkan als zowaar het meest toegankelijke popliedje dat Underworld ooit produceerde. De normaal zo monotoon praatzingende Hyde, zoekt hier op overtuigende wijze de grenzen van zijn vocale kunnen op. Ook is daar het lieflijke 'Ova Nova', dat rijkt naar disco en opbouwt naar een euforisch moment dat qua sfeer een beetje doet denken Sígur Ros. Zo zijn er meer goede ideeën. Fantastisch is bijvoorbeeld hoe een plat techno-nummer als 'If Rah' halverwege plotseling warm en soulvol wordt. Intrigerend werk, van een band die al zeker een decennium geen goede plaat heeft gemaakt. Wie luistert naar Barbara hoort Underworld op de toppen van hun tegenwoordige kunnen. En dat niveau blijkt consistenter en verrassender te zijn dan menig liefhebber had kunnen dromen.

Van: Daans Muziek Blog

Unknown Mortal Orchestra - Multi-Love (2015)

poster
4,5
Mikal Cronin, The Tallest Man On Earth en Jacco Gardner bewezen recentelijk maar weer eens hoe lastig het is om een succesplaat te evenaren of zelfs te overtreffen. Eén creatief succesvolle plaat kan op de langere termijn tegen je werken. Enerzijds verlangen de media en het publiek dat je jezelf vernieuwd, anderzijds moet je een succesformule niet laten varen. De van oorsprong Nieuw Zeelandse Ruban Nielson heeft dit als geen ander begrepen. Na jaren een onsuccesvol bestaan als muzikant te hebben geleefd, kwam voor Nielson een wereldwijde doorbraak met het in 2013 verschenen II van Unknown Mortal Orchestra. Luidde de eerste zin van die plaat nog tekenend 'Isolation can put a gun in your hand', Multi-Love is zoals de titel al doet vermoeden een stuk optimistischer. Het gaat dan ook beter met Nielson als persoon: een herenigde familie, geen drugsverslaving meer en gelukkig met zijn gezin. Dat hoor je. Multi-Love is vrolijk, soms zelfs uitbundig, zonder benauwend te worden. Even wennen is dat aan het begin wel want de liefde voor de jaren '60, Prince en Parliament/Funkadelic worden soms niet onder stoelen of banken gestoken. Funky basloopjes, spacy orgeltjes en eigenwijze ritmes kenmerken onweerstaanbaar groovende liedjes als 'Can't Keep Checking My Phone' en 'Necessary Evil'. Zoals vaker klinkt UMO een tikkeltje vreemd, maar deze plaat is een behoorlijke clevere verbreding van de UMO-horizon. Als geheel klinkt de plaat catchy, op een fijne manier bevreemdend en eigentijds, maar dit alles zonder het karakterstieke geluid van doorbraakplaat II te laten varen. Dat is een gezonde ontwikkeling. Als je op zoek bent naar een nieuwe plaat om voorlopig niet op uitgeluisterd te raken, kies dan deze.

Van: Daans Muziek Blog