Na de soundtrack gemaakt te hebben bij mijn favoriete film ooit, Into the wild, ben ik fan van Pearl Jam-zanger Eddie Vedder. Ik mag zijn stemgeluid, zijn liedjes en (natuurlijk) Pearl Jam. Maar het tweede solo album van de 46 jarige zanger is helaas behoorlijk teleurstellend.

Ukelele Songs, is zoals misschien de titel al doet vermoeden helemaal gebaseerd op de Ukelele. 'Wat is een Ukelele?' Een Ukelele is een mini-gitaar met vier snaren. Een veel geziend instrument binnen het genre Folk.

Er zijn een aantal factoren die Ukelele Songs bij lange na niet zo goed maakt als Into the wild. Ten eerste zit er heel weinig variatie in de nummers. Overal horen we de Ukelele, en overal doet het instrument ongeveer hetzelfde. Het album wordt daardoor ontzettend eentonig, en dat wekt wat irritatie op na een nummer of tien (en dan heb je er nog zes te gaan...). Af en toe een ander instrument had het album niet slechter gemaakt.

Factor numero twee is dat de Ukelele eigelijk helemaal niet bij Vedder past. De Ukelele is een heel vrolijk instrument en dat past helemaal niet bij de sombere liedjes van Vedder. Bovendien klinkt de Stem van Vedder en de Ukelele eigelijk helemaal niet goed samen. De prachtige stem van Vedder komt op dit album ook niet goed tot zijn recht. Een nummer als Loning to belong is een groot dieptepunt tussen de alle dieptepunten. Vedder probeert hier de Ukelele met strijkers te combineren en dit klinkt echt niet mooi.
Ook gastartiesten: Cat Power en Glen Hasard maken de boel er niet beter op.
Ik vind het ook een beetje lullig om alleen maar negatief te zijn. Ik vind Without you wel aardig. Het is iniedergeval in mijn ogen het prijsnummer van de plaat. Maar echt geslaagd kan ik het album niet noemen.

Niet voor herhaling vatbaar... (zeker niet op de nieuwe Pearl Jam )

van: http://daanmuziek.blogspot....

Sinds haar dertiende speelt de Utrechtse singer-songwriter Eefje de Visser al gitaar en schrijft ze haar eigen liedjes. Eerst nog in het Engels. De overstap naar Nederlandse teksten op haar 23ste bleek echter een gouden greep. Eefje won de Grote Prijs van Nederland en bracht in januari 2011 haar debuutplaat De Koek uit. Twee jaar later is ze terug met een vervolg: Het Is. Een plaat met 12 ingenieuze luisterliedjes die - we hekelen de uitspraak, maar toch - een volwassener geluid laten horen. Het resulteert in misschien wel het beste werk van eigen bodem van dit jaar.

Voor de opvolger van het debuut dook Eefje samen met een kleine band het Mirliton Theater in Utrecht in. Spaarzaam ging ze te werk. De gitaar was tijdens de opnames minder prominent aanwezig en synthesizers en beats maken op bescheiden wijze hun intrede. Het laat een ander geluid horen. Wat minder toegankelijk en stemmig - maar nergens zwaarmoedig. Wel altijd melodieus, met onverwachte wendingen en invallende stiltes, een beetje zoals het nummer waarmee James Blake in 2011 zo hard doorbrak. Ook is Eefje beter gaan zingen. Ze klinkt zelfverzekerd en zingt loepzuiver. Ze heeft een aangenaam stemgeluid dat lichtelijk doet denken aan Leslie Feist.

Eefje's Nederlandstalige teksten zijn simpel verwoord, maar zitten ondertussen wel abstracter in elkaar dan voorheen. Creatief, alternatief en internationaal, en toch in het Nederlands. Eefje maakt hiermee een zelfverzekerde indruk. Opmerkelijk is dat de teksten niet als gezongen Nederlands overkomen, voor een deel door de plaats van de zang in de mix, maar ook door de unieke manier van zingen, die eigenlijk alleen met die van Spinvis enigszins te vergelijken valt. Voor de platen- en cd-kopers onder ons: de teksten zitten wel in het boekje gedrukt.

De twaalf liedjes zijn allemaal verschillend maar ademen wel eenzelfde sfeer. Hierdoor is Het Is een mooi coherent album is geworden, met twaalf kleine pareltjes die schitteren in hun eenvoud, maar ondertussen wel vele lagen bevatten. De sfeer is even belangrijk als de liedjes zelf, waardoor de plaat steeds meer onder je huid kruipt. Uiteindelijk is er geen ontkomen aan: Het Is een plaat om als een blok voor te vallen. Het Is een meesterwerkje.

Van: Daan's Muziek Blog

De tweede plaat van Eefje de Visser, Het Is, was een meesterwerkje waarop Eefje liet horen uitstekend de kunst van het weglaten te beheersen. Live evolueerden haar unieke liedjes zich verder, soms gekenmerkt door drastisch gewijzigde, grootse arrangementen. Dat livegeluid is na een lange club- en theatertournee doorgetrokken naar deze derde plaat, Nachtlicht. Het is onmiskenbaar Eefje de Visser, maar dan in een ander jasje. De dromerige melodieën en honingzoete vocalen van Eefje zijn gebleven, het grootste verschil zit in de instrumentatie. Haar vaste begeleidingsband, waar Eefje al zo trots over vertelde in interviews, krijgt daarbij meer ruimte dan voorheen. Ze prijken op de binnenhoes van de plaat en kleuren de veelzijdige, spannende liedjes in. De instrumentatie van de liedjes is daarmee grootser en meeslepender geworden. Het tijdloze geluid van Het is heeft daarbij grotendeels plaats gemaakt voor een eigentijds geluid dat soms namen als Glass Animals ('Stof'), Julia Holter, James Blake en Oscar And The Wolf ('Staan') in herinnering roept. Het zijn interessante liedjes, bol van verrassende, creatieve en spontane wendingen. Verwacht meer synthesizers, elektrische gitaren, dwingende ritmes en (licht) psychedelische intermezzo's. Aanvankelijk kan die aanpak nog wat afleiden van de liedjes, bij herhaaldelijk beluisteren is dit niet meer het geval. Nachtlicht is als geheel minder intiem dan haar voorganger, hoewel er continu een soort mystieke sfeer rondom de eigenzinnige liedjes van Eefje hangt. Het is een organische en broeierige plaat waarbij de voetjes zo nu en dan voorzichtig van de grond kunnen. Eefje overtreft haar vorige plaat niet, maar dat zegt meer over de uitzonderlijke kwaliteit van Het Is, dan over deze consistente en creatieve popplaat. Het jaar is amper van start, maar de eerste prachtplaat van 2016 is al binnen.

Van: Daans Muziek Blog

Begin dit jaar vertrok het Deense Efterklang naar het kolenmijndorp Piramida; een mysterieuze en verlaten plaats dichtbij de Noordpool. "Er waren meer ijsberen dan mensen" aldus de band. Het trio verzamelde er negen dagen lang bijzondere geluiden. Terug in de bewoonde wereld, werd er drie kwart jaar onafgebroken gesleuteld aan het vierde album. Efterklang blijft van origine een experimentele band, wat betekend dat er ook op 'Piramida' weer een nieuwe richting wordt ingeslagen. Het resultaat is dé gedroomde Efterklang plaat waarbij na elf jaar eindelijk alle puzzelstukjes op hun plaats vallen.

Voor hun vierde studioalbum is Efterklang eens anders te werk gegaan. Bombast en creatieve chaos hebben plaats gemaakt voor artistieke popliedjes met sublieme arrangementen. De band slaat hiermee een brug tussen klassiek en indie met speelse ruimte voor elektronica. 'Piramida' is een rijke luisterplaat geworden die vol staat met sfeervolle composities en kleine muzikale details. Wel duurt het even voordat album al zijn schoonheid bloot stelt.

De eerste noten van het album refereren meteen naar Piramida. In het prachtige 'Hollow Mountain' horen we een metalen olie tank die als instrument figureert. De albumopener is aangekleed met strijkers, blazers en een 70 koppig koor. Op papier klinkt het alsof we hier met het nieuwe album van Muse te maken hebben, maar in de praktijk blijven deze orkestrale popliedjes altijd subtiel. Efterklang bevat daarmee (nog steeds) het bezwerende van Sigur Rós of Godspeed you! Black Emperor. Daarnaast is de frontman Casper Clausen beter gaan zingen. Zijn stem is donkerder en melancholischer dan voorheen, waardoor vergelijkingen met Tinersticks en the National niet uit blijven. Het zorgt zo nu en dan voor kippenvel.

Hoogtepunt van het album heet 'Black Summer' waarin de bijzondere orkestratie naar mijn mening het best tot zijn recht komt. Single 'Appels', waarin de band de meest noordelijk gelegen piano ter wereld heeft opgezocht, is ook tof. Een minpuntje kent deze bijzondere plaat wel. Het album ademt gedurende de 46 minuten een behoorlijk eenvormige sfeer waardoor het geen geschrikte plaat is om meerdere keren achter elkaar te beluisteren. Het enthousiasme dat ik een paar weken geleden voor 'Piramida' voelde is daardoor wat afgenomen. Dat neemt niet weg dat dit een bijzonder sfeervolle plaat is om heerlijk bij weg te dromen.

van: Piramida album review Daan'...

Het vijfde studioalbum van Elbow, build a rocket boys! is de opvolger van meesterwerk the Seldom Seen kid. Het album waar Elbow in het eerst in hun (inmiddels) 14 jarige carrière succes kregen. In een klap werd het ‘best bewaarde Britse geheim’ bekend en stonde ze op elk ook maar enigszins groot festival dat er maar te bedenken viel.
Elbow had daarom de keuze, of weer een Seldom Seen kid maken of iets nieuws uitproberen. Kiezen ze voor een Seldom seen kid 2 dan spelen ze veilig en weten ze zeker dat ze succes krijgen, kiezen ze voor een nieuwe weg dan is dat riskant. Maar Elbow zou Elbow niet zijn als ze niet kiezen voor mogelijkheid 2. Build a Rocket boys is namelijk geen kopie van de vorige, maar het is een nieuw hoofdstuk in het elbowboek.

Ik was nogal verbaasd toen het album mij in eerste instantie niet wist te boeien. Na een aantal luisterbeurten wist ik niet wat ik met het nieuwe album aan moest. Alleen Lippy Kids dat ik al even kende, ging door merg en been. Maar toen ik er even helemaal klaar mee was met deze 5de Elbow, gingen alle nummers door mijn hoofd spoken. Ik zat ze vandaag allemaal te neuriën en te zingen terwijl het album niet opstond. Toen heb ik hem toch maar gekocht. En het album kruipt met elk nummer verder onder je huid. Ja, hoor... Het is weer een groeiplaat.

Opener The Birds is briljant. Op het eerste gehoor klinkt het nummer super eenvoudig en niet bijzonder, maar als je hem vaker luistert merk je dat hij steeds bijzonderder wordt. De elektronica die in halverwege invallen zijn nieuw en prachtig. De Vocalen van Guy Garvey zijn weer dik in orde, wat kan die man mooi zingen! Jesus is a rochdale girl is een van de simpelste liedjes die elbow ooit heeft gemaakt, en de prachtige afsluiter dear friends behoord ook tot een van de hoogtepunten. Maar het prijsnummer van de cd is (het al eerder genoemde) Lippy Kids, dat nummer bezorgt me helemaal kippenvel en is misschien wel het mooiste nummer dat elbow ooit maakte.
Een minpuntje van de cd vind ik Single Neat Little Rows, het nummer zit muziekaal gaaf in elkaar, maar de zang die samen valt met de piano vind ik gewoon niet mooi, en het instrumentale pianoloopje vind ik ook niet fijn. Met de kwaliteit van de overige nummers zit het overigens meer dan goed.

Even was ik bang dat het niks zou worden tussen mij en Build the rocket boys. Dat hij me zou tegenvallen net als bijvoorbeeld de nieuwe White lies, Maar niet is wat het lijkt bij Elbow. Elbow maakt gewoon WEER een prachtig album, die niet is te vergelijken met The Seldom Seen Kid maar weer o zo mooi is.



4,5*

van: http://daanmuziek.blogspot....

Elbow mag je gerust een betrouwbare band noemen. Al bijna 25 jaar maakt deze hechte Britse groep prima verzorgde platen waarbij ze hun sound steeds wat in de breedte vernieuwen. Het langverwachte zesde Elbow-album The Take Off And Landing Of Everything moet weinig hebben van het elektronische experiment van Build The Rocket Boys! (2011) of de grote rockers en georkestreerde stukken van doorbraakplaat The Seldom Seen Kid (2008). Nee, Elbow gaat met deze plaat terug naar haar begindagen. Maar dan nog wat ingetogener. Niet dat The Take Off geen typische Elbow plaat is hoor. Sterker nog: het ís een echte Elbow-plaat geworden met trage opbouwen, subtiele arrangementen en de direct herkenbare, zoete zangstem van frontman Guy Garvey. Dat resulteert in tien gedragen liedjes die opnieuw met veel zorg in elkaar gestoken zijn, maar je wel soms het gevoel geven dat je ze al eens eerder gehoord hebt. The Take Off is dan ook een veilige plaat geworden, maar niet eentje zonder uitschieters. Hoogtepunt is zonder twijfel het prachtige 'Fly Boy Blue / Lunette'. Twee liedjes in één, waarbij de een weergaloos in de ander overloopt. Ook de arrangementen in 'My Sad Captains' en single 'New York Morning' zijn fraai. Ondanks dat Elbow geen grote missers produceert op The Take off is dit wel de minst coherente Elbow-plaat tot dusver. De rode draad is soms ver te zoeken en de liedjes lijken wat bij elkaar geraapt te zijn. Wat doen het op een bedje van elektronica leunende tracks als het mooie 'Honey Son' en 'Colour Fields' tussen het beladen titelnummer? Waarom komt het ene nummer wel na vijf minuten tot ontlading en het andere niet? De liedjes bevatten wel weer allemaal het "Elbow-kwaliteitsstempel", maar over het geheel genomen laat Elbow, op een paar momenten daargelaten, een wel hele brave indruk achter. Van deze band mag je net dat beetje meer verwachten.

Van: Daans Muziek Blog