Damien Jurado had al lang de handdoek in de ring kunnen gooien. Het kostte de singer songwriter uit Seattle maar liefst vijftien jaar en tien studioalbums om een groter publiek te vinden. De 41-jarige Jurado is een doorzetter. En nu hij eindelijk voet aan de grond krijgt laat hij er geen gras over groeien. Zijn nieuwe plaat werd, net als het succesvolle Maraqopa uit 2011, opnieuw met Richard Swift (momenteel ook actief in The Shins) achter de knoppen gemaakt. Brothers and Sisters of the Eternal Son is het logische vervolg op zijn voorganger, waarbij de vernieuwing voornamelijk te vinden is in de diepte.

Brothers and Sisters of the Eternal Son gaat opnieuw over de sprookjesachtige droomwereld Maraqopa, die Jurado in zijn dromen bleef achtervolgen. Op Maraqopa had het hoofdpersonage uit zijn liedjes nog geen naam, inmiddels is hij uit de anonimiteit verrezen en is duidelijk geworden dat hij Timothy heet. Hij keert op Jurado's nieuwe plaat terug naar het idyllische Maraqopa. Creatief is het verhaal zeker, wat vergezocht ook. Maar dat geldt enkel voor het het verhaal. Dat Brothers and Sisters of the Eternal Son namelijk goed songmateriaal heeft te bieden hoorde je onlangs al in uitgeklede liveuitvoeringen tijdens concerten in bijvoorbeeld Doornroosje en Theather de Rode Doos of op de laatste editie van Le Guess Who? in Utrecht. Op plaat klinken de nieuwe nummers bij vlagen behoorlijk psychedelisch, zonder als retro bestempeld te kunnen worden. Het moge duidelijk zijn: waar de meeste artiesten na twee of drie albums hun kruit wel verschoten hebben, lijkt er nog altijd een stijgende lijn in de ontwikkeling van Jurado te zitten.

En kolere, wat komt Jurado goed uit de verf op zijn elfde plaat. De kleine 35 minuten durende plaat klinkt behoorlijk divers en in vergelijking tot eerder materiaal wat heftiger en wat ongrijpbaarder. Jurado klinkt soms swingend en licht dansbaar ('Silver Timothy'), dan weer experimenteel en opwindend in voornamelijk het middenstuk ('Silver Donna', 'Magic Number') en kan ook ontroerend uit de hoek komen ('Metallic Cloud', 'Silver Joy'). De dikwijls tamelijk briljant gecomponeerde liedjes klinken op een vrolijke manier droevig, net zoals bij genregenoten Jason Molina, Elliott Smitt en Nick Drake. Brothers and Sisters of the Eternal Son moet dan ook even inwerken. Maar iedere luisterbeurt valt weer een ander tekstregeltje, zanglijntje of knap instrumentaal gedeelte op. De plaat laat je vervolgens ook niet meer los, tot hij vrij abrupt eindigt met 'Suns In Our Mind', dat misschien wel mag gelden als het puurste popliedje dat Jurado ooit uitbracht. Nee, er is geen zwak moment te vinden op deze plaat. Jurado bewijst met Brothers and Sisters of the Eternal Son dat alle aandacht van de pers, zijn trouwe achterban en van collega-muzikanten niet minder dan terecht zijn. Jurado zit nog altijd in de groei en komt dit jaar tot een nieuw persoonlijk hoogtepunt. Het mag dan pas januari zijn, noteer Damien Jurado toch maar alvast voor de jaarlijsten.

Van: Daans Muziek Blog

Platen van Damien Jurado waren altijd al iets om naar uit te kijken, des te meer sinds de 43-jarige Amerikaan met Maraqopa (2012) een ander pad is gaan bewandelen. De man met gitaar werd plotseling verlicht door een opvallende experimenteerdrift. Als gevolg daarvan ging Damien Jurado volop de mogelijkheden binnen de opnamestudio zoeken en die inspirerende tocht komt met Visions Of Us On The Land voorlopig ten einde. Het is de laatste plaat van een project dat als drieluik de boeken in mag gaan. Bij het beluisteren van de nieuwste Jurado blijkt het sterke Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014) een overgangsplaat geweest te zijn. De psychedelische aankleding dreigde steeds meer van het liedje te winnen, waaruit bleek dat Jurado wat zoekende was. Anders is dat op het nieuwe Visions Of Us On The Land. Het is een meeslepende en verbazingwekkende plaat geworden die een zeventiental (!) nieuwe liedjes bevat. Ambitieus dus, maar dat weet Jurado prima te verbloemen. Het veelzijdige songmateriaal steekt goed in elkaar, maar het overall-sfeertje is eveneens mateloos interessant. Mysterieus en volop psychedelisch, in de geest van de hoes, maar nergens gekunsteld. Nick Drake en onze eigen Jacco Gardner weerspiegelen soms in dat prettig bevreemdende geluid. Ja, dit is de rijkst gearrangeerde Jurado-plaat tot dusver, waarbij de intieme kant van Jurado wordt overschaduwd door een volwaardig bandgevoel. Jammer is dat niet want Visions Of Us On The Land is een behoorlijk meeslepende plaat geworden. Bijna een uur vliegt voorbij, zonder dat je daar als luisteraar erg in hebt. De trilogie is op bijzondere wijze voltooid.

Van: Daans Muziek Blog

Na een uitstekend solo album van Grizzly Bear-bassist Chris Taylor (CANT) is het nu multi-instrumentalist Daniel Rossen die zich aan een solo-uitstapje waagt. Ergens in Brooklyn schreef hij een aantal nummers die bedoelt waren als demo's voor het nieuwe album van zijn moederband (die later dit jaar verschijnt). Vijf songs bleken later toch te persoonlijk voor Rossen, daarom besloot hij deze te bundelen op een EP genaamd: 'Silent Hour / Golden Mine'. Het blijkt een meer dan welkom tussendoortje.

Dat Daniel Rossen solo prima uit de verf komt is geen verassing. Als brein achter de band Department of Eagles bewees Rossen al een perfecte liedjesschrijver te zijn. Op zijn eerste echte solowerk is dit niet anders. De vijf rijk gearrangeerde liedjes op Silent Hour / Golden Mine maken stuk voor stuk indruk. Deze EP is daarom ook eigelijk (veel meer dan CANT) wat je zou verwachten bij een Grizzly Bear lid die solo gaat. Het voelt daarom ook gelijk wat vertrouwd aan, maar dit stoort nergens. Het is juist verdomt fijn om weer wat uit de Grizzly Bear stal te horen. Het Folky openingsnummer 'Up On High', bevestigd dit. De tijdloze stem van Rossen is karakteristiek en luistert als "vloeiende chocola" weg. In het iets stevigere 'Silent Song' gaat Rossen een prachtig duet aan met zichzelf, dit is dan ook puur genieten. 'Return to Form' valt op door de bijzondere muzikale omlijsting. Themanummer 'Golden Mile' is met de hard roffelende drums, het meest verassende nummer. Maar daartegenover staat dan weer de rustgevende, warme piano ballad 'Saint Nothing'. Deze kers op de taart is een ontroerend mooi hoogtepunt. Inderdaad, vijf totaal verschillende nummers maar ze vormen toch een geheel, en dan blijkt dit verslavende plaatje ook nog eens een groeiplaat te zijn die met elke luisterbeurt steeds meer sublieme details weergeeft.

Rossen bewijst met Silent Hour / Golden Mine naast een getalenteerd songschrijver ook een fantastische muzikant te zijn. Silent Hour / Golden Mine bevat vijf nummer die akelig dichtbij de grens van perfectie komen. Mocht Rossen ooit besluiten zich te storten op een solo-carrière, heeft ie alvast een fan binnen. Rossen kan namelijk met gemak op eigen benen staan.

Maar deze EP bevestigd nog iets. Namelijk wat voor begaafde muziekanten er spelen in Grizzly Bear. Na Chris Taylor weer geweldig solomateriaal uit de Grizzly Bear stal. Je begrijpt natuurlijk wel dat de verwachtingen voor de opvolger van 'Veckatimest' hooggespannen zijn. In de tussentijd is dit extreem verslavende, tegen het perfecte aanliggende minialbum, voer voor alle Grizzly Bear fans. Een lekker malse zalm voor een Grizzly Beer zeg maar...

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wie herinnert zich het optreden van De Jeugd van Tegenwoordig in Top of the Pops 2005 nog? Eén zwarte sinterklaas en twee witte pieten die 'Watskeburt?!' ten gehore brachten? Leuk, maar morgen ook weer vergeten dacht TV kijkend Nederland massaal. We hadden het fout. Acht jaar verder heeft De Jeugd van Tegenwoordig zich dubbel en dwars bewezen als een solide hitmachine. Na De Lachende Derde, géén moeilijke vierde. Hoewel de rappers Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo de dertig gepasseerd zijn, lijkt de puberteit nog steeds voort te duren en dat resulteert opnieuw in een sterk album. Volgens Faberyayo is "Ja, Natúúrlijk!" zelfs het "Kid A momentje van de jeugd" geworden.

Mwaah, na grondig luisteren kunnen we ons niet helemaal vinden in deze absurdistische en licht misplaatste opmerking van Yayo. Kid A momentjes blijven namelijk uit. Wel komen De Jeugd-fans ruim aan hun trekken. "Ja Natúúrlijk!" is een typische DJVT plaat geworden zonder in herhaling te vallen. Dat betekent: ouderwets dansbare, synthesizer overgoten, hitgevoelige tracks met even onzinnige en melige als briljante teksten. Dat briljante uit zich vooral in de mooie taalvondsten of geinige woordspelingen.

Hits zijn ook weer aanwezig (zei het niet van het kaliber van 'Sterrenstof' of 'Get Spanish'). De singles 'Een Barkie' en het in fijne teringherrie eindigende 'De Formule' zijn daar uiteraard twee voorbeelden van, maar er is meer. Ook het luchtige 'Het Mysterie Van De Koude Schouders' en de onvervalste goed foute 'Op Een Sexuele Wijze' zijn erg sterk. Het iets serieuzere 'De Toneelacademie' verdient eveneens een pluim. Hoe geweldig de raps ook mogen zijn, het is toch de moddervette (bijna Lcd Soundsystem-achtige) beat van Bas Bron die het meeste lof krijgt. Het mag duidelijk wezen dat de "Neger Des Heils" toch wel de grootste held is van "Ja Natúúrlijk!". Bron maakt weer ijzersterke, flink in de jaren '80 ondergedompelde beats, waarin hij ook uitgebreid de tijd neemt om te soleren. Het sterke 'Dromen Van Karton' bereikt daardoor zelfs bijna de tien minuten grens.

Toch zijn niet de volle 70 minuten even boeiend. 'Bewuste Sabotage' en 'Er Zijn Weer Dingen' zijn vrij matig en 'Issook' en 'Slechts Een Bendtkabouter' zelfs ondermaats. Het zijn twee fillers met totaal geen toegevoegde waarde. Maar hé, dat hoort ook een beetje bij De Jeugd van Tegenwoordig. Elk voorgaand album kende zwakke momenten en laten we eerlijk wezen: deze zijn relatief weinig te vinden op "Ja Natúúrlijk!" en de sterke momenten maken dit ruimschoots goed. De Jeugd kan inmiddels een dubbelalbum vullen met hits. "Ja, Natúúrlijk" is opnieuw een uiterst vermakelijke plaat. Vier albums verder en nog geen spoortje van verval.

Van: Daan's Muziek Blog

De Jeugd van Tegenwoordig - De lachende derde.

Ik weet zeker dat er veel mensen zijn in Nederland die zich verheugde op de release op de derde langspeler van de jeugd van tegenwoordig. Verwacht geen plaat die lijkt op voorganger de Machine, nee verwacht er een als een jaren '80 plaat geworden a la Dirty mind/Sign 'o' the times van Prince. De Jeugd van Tegenwoordig is een andere band geworden.

Voor zover je het kunt zeggen is de jeugd van tegenwoordig 'volwassen'' geworden. De sound is drastisch veranderd, daardoor zullen sommige mensen teleurgesteld zijn en andere de plaat fantastisch vinden.
Ik moest wel even slikken toen ik het eerste nummer hoorde, geen dikke- bas bron (leger des heils) beat, maar een aantal repeterende jaren '80 synthesizer akkoorden. En naar 24 seconde hoor je Willie Wartaal rappen: vroeger was ik leip, maar ik heb schijt. Even later rapt hij: 'ik ben veranderd' en hij is niet de enige: heel de band is veranderd.
Maar na het openingsnummer wordt het een en ander goed gemaakt. Single Sterrenstof is Bijvoorbeeld erg leuk, Huilend naar de club is erg origineel en het nummer get spanish is fantastisch. In dat nummer wordt bv alles zogenaamd in het spaans gerapt, maar van het spaans klopt helemaal niks. Het nummer heeft een geniale beat en de tekst werkt op mijn lachspieren, zo kennen we de jeugd weer. Maar de jeugd maakt oor de derde keer op rij geen album dat van begin tot einde perfect is, helaas. Zo staan er weer een paar vullers op. Aldiedingen, Tante lien, Party: 15, en stay back zijn bijvoorbeeld niet zo goed, zo is de beat van Aldiedingen erg irritand. en tante lien is redelijk inspiratieloos. wat het niveau van de cd wel omlaag haalt.

De Jeugd zal Vriend en vijand met deze derde langspeler verassen en als je hem een tweede keer opzet is het inderdaad de lachende derde van de jeugd van Tegenwoordig, in het opzicht dat hij totaal anders is dan de machine. Maar... Het blijft natuurlijk wel de jeugd van tegenwoordig. Ze hebben zichzelf nier herhaald, en dat is knap.

Een creatieve derde langspeler die klinkt als een jaren '80 plaat a la Prince met raps van Willy wartaal, Faberyayo en Vieze vur eroverheen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Sciencefiction films? Hiphop? Gabber? Het zijn zo een, twee, drie geen steekwoorden die je aan de Nijmeegse rockers van De Staat zou linken. Toch beloofde bandleider Torre Florim dat het derde De Staat album wel degelijk vernieuwende invloeden ging bevatten. Het vijftal maakte I_CON in Frankrijk en mixte de plaat met de vaste producer van Jack White, Vance Powell, in Nashvile. Sinds vrijdag ligt de plaat in de winkels en staat de band opnieuw aan het begin van een uitgebreide Nederlandse clubtour.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: I_CON gaat direct plankgas uit de startblokken. De eerste acht nummer knallen de speakers uit. Het is volle, opgefokte en stevig groovende rock, die wel altijd melodieus blijft. Vertouwd zou je bijna zeggen. Maar hé, horen we daar nou synthesizers? Single 'Devil's Blood' is wel degelijk opgebouwd rond een overtuigende laag synthesizers en deze spelen een nog prominentere rol in die andere, spannende single, 'Make Way For The Passanger'. Daarnaast klonk de band niet eerder zo lomp als in 'Witch Doctor'. Het beuk-gehalte gaat inderdaad richting de beloofde gabber, zonder aan kwaliteit in te boeken. Een geheide festivalhit. En dat is niet de enige. Ook 'Down Town' en 'Refugee' gaan de festivalweides en clubs in vuur en vlam zetten.

Florim kruipt opnieuw in de huid van merkwaardige figuren. Duivels, kwakzalvers en junks bijvoorbeeld. Nee, voor emotionele diepgang ben je bij De Staat aan het verkeerde aderes. Tekstueel is het niet altijd even sterk, wel goed passend bij de in-your-face-rock met stoner en soms bijna industriële invloeden. De Staat duikt muzikaal het diepe in, zonder ergens zwartgallig te worden. Daarvoor zijn de effectieve meezing-deuntjes in 'All Is Dull' en 'Get It Together' te opgewekt en zit er teveel droge humor verstopt in de nummers. Wat te denken van een flauw applaus na 'Input Source Select' of krankzinnig geschreeuw in 'Build That, Buy That'. Wordt daar iemand niet goed? Oh - en let vooral ook even op de acht seconde tellende opener 'My Bad'. Er gaat iets fout in de intro van 'All Is Dull' waarna Torre subtiel "o, kut" mompelt, tot vermaak van de overige bandleden.

Tegen het einde is er ook nog even tijd voor bezinning. In het relatief ingetogen De Staat-nummer 'I'll Take You' gaat Florim het duet aan met Janne Schra, zijn vriendin en voormalig zangeres van Room Eleven. Het is zowaar een mooi nummer, in ieder geval het mooiste liedje dat De Staat ooit schreef. Hier kun je echter niet al te lang bij stil staan. In 'Down Town' en 'The Inevitable End' gaan alle remmen nog een keer los. De band speelt als een geoliede machine, wat beter tot uiting komt door de beestachtige productie. Deze plaat klinkt een stuk vetter en voller dan het opeens, met terugwerkende kracht, redelijk droog klinkende debuut. Misschien iets minder leuk voor de buren, maar wij kunnen het ook niet helpen dat dit een plaat is die je hoe dan ook hard wil zetten. De beste rockplaat van 2013 is afkomstig van - we beginnen alvast met te applaudisseren - Nederlandse bodem. Bravo!

Van: Daan's Muziek Blog

In 2009 kwam de Staat vrijwel uit het niets met hun debuutalbum Wait for evolution. Een geweldig schijfje, dat ik helemaal heb grijs gedraaid. Wait for evolution kon je het beste zien als een soloplaat van Torre Florim, de zanger en gitarist van de Staat. Het tweede album Machinery is dat niet, het is een echt bandalbum geworden. Het geluid is beter en klinkt krachtiger en helderder dan op de eerste plaat. De live-sfeer komt hierdoor beter over, maar de ‘de Staat sfeer’ is niet verdwenen. Ook Rocco’s cowbell is zo nu en dan weer van de partij, maar is minder aanwezig als op Wait for evolution. Daartegenover staat weer andere leuken verassingen...
Ah I See en Sweatshop kende we al en zijn Ubercool. In de opener zit een autotoeter, wat het live zeker goed gaat doen. Sweatshop is simpelweg geniaal, punt. Meer woorden hoeven er ook niet aan vuil gemaakt te worden. Het eerst volgende ‘echt’ nieuwe nummer I’ll Never Marry You bevat de mooiste gitaarrif die de staat ooit produceerde en rust op een perfect passende melodie.
Het nummer I’m A Rat is net als Sweatshop geniaal en behoort tot de hoogtepunten van het album. Het nummer leunt op twee (!) gitaarnoten, en weet heel de tijd te boeien. Ook nieuw is dat het gehele nummer is gezongen met een kopstem. Psycho Disco en Serial Killer, Rooster-Man en Serial Killer zijn echte stampers. De Staat wil hier af en toe iets te ‘cool’ zijn. Soms lijkt het zelfs (met name in de zang) alsof ik ze ooit al ergens anders heb gehoord, maar storend is het niet want het zijn prima nummers.

Helaas kent het album ook enige dieptepunten. Nummers als Keep me home en Tumbling down behoren zonder meer tot de minste nummers van het album. Tumbling down is zelfs een beetje een flauw nummer, het klinkt plat en nergens echt als een goede de Staat compositie. Het lijkt ook een beetje op het bandje Krach. Ik vind het nummer zelfs een beetje irritant. Afsluiter Back to the grind had een nummer van Tom Waits kunnen zijn en de zang komt dan ook akkelig bij in de buurt van die van Waits.

Machinery bevat veel goede en creatieve ideeën. Soms pakt dit goed uit, soms ook niet. Nummers als Ah is see, Sweatshop, i’ll never marry you en I’m a rat behoren tot het beste wat de Staat ooit maakte. Maar daartegenover staan Keep me home, tumbling down en back to the grind die dan weer behoren tot het minste wat de Staat ooit maakte. Het album is dan ook in zijn geheel niet zo goed als Wait for Evolution. Machinery bevat wel een aantal meer dan geweldige nummers en live gaat ongetwijfeld het dak eraf.

Machinery is een geslaagd tweede album met een aantal geweldige hoogtepunten, maar haalt het toch net niet bij het meesterlijke debuutalbum Wait for evolution.

van: http://daanmuziek.blogspot....

De Staat is aangekomen op een punt in hun carrière waar veel beginnende bands enkel van kunnen dromen. Wat ooit begon als slaapkamerproject van Torre Florim is anno 2016 uitgegroeid tot een hecht vijftal dat na drie studioplaten en een fraaie EP weinig meer te bewijzen heeft. Dat de Nijmeegse rockers inmiddels een kernwaarde binnen de hedendaagse Nederlandse muziek zijn betekent echter niet dat de band bij de pakken neer is gaan zitten. Hoewel de hoes en albumtitel anders doen vermoeden, is deze plaat een rijke aanvulling op het repertoire van De Staat. Het begint al met de vooruitgeschoven single en tevens openingstrack van de plaat. 'Peptalk' is typisch De Staat, maar dan wel genadeloos aanstekelijk, op het irritante af. Het nummer wordt gedragen door een moddervette riff waar een Josh Homme jaloers op zou zijn. Deze single is representatief voor de plaat, laat daar geen verwarring over bestaan. Catchy en direct zijn de sleutelwoorden van O. Niet alleen het gitaar- en drumwerk klinkt als een klok, het zangwerk is nog hitgevoelig ook. Centraal staat de stoere praatzang van Florim, maar er is ook steeds meer ruimte voor hoge, meerstemmige koortjes. Vaak ook met een knipoog, dankzij het droogkomische en sarcastisch karakter van de muzikanten. O is recht-toe-recht-aan, lomp en ragt zompig vooruit. De sfeer gaat hier en daar richting stonerrock, inclusief de dikwijls aanwezige, haast kitscherige synthesizerloopjes. Zeven van de twaalf liedjes klinken als potentiële radiohits. Het elektronisch getinte 'Systematic Lover' is daarvan de koploper, terwijl 'Murder Death' en 'Make The Call, Leave It All' waarschijnlijk de nieuwe favorieten in de liveshows gaan worden. Dat de tweede helft soms wel erg plat dreigt te worden en er een misser is te vinden in het wat ongeïnspireerde 'Time Will Get Us Too' mag niet verhullen dat De Staat weer in vorm is. Deze plaat mag dan wat minder 'stekelig' en verrassend zijn dan de voorganger, met O gaat De Staat scoren. En hoe.

Van: Daans Muziek Blog

Voor de mensen die het nog niet wisten, in Nederland hebben we een eige 'Black Keys'. De Nederlandse Keys komen uit Dordrecht en zijn gemiddeld ongeveer de helft jonger dan Dan en Patrick. Het tweede album van het Rockduo heet Post-Historic, en staat weer vol met Bluesrock maar ook met punk en post-rock.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Jemig, your heart upside down is een lekker opener! Lekker vuig en rauw, dat gaat er goed in. De eerste single van het album nodigt uit tot verdere beluistering.De zang van zanger/gitarist Duende is veranderd, bij vlage doet het me sterk denken aan Brian Molko van Placebo. Maar op andere momenten juist weer niet, zoals in de ballades.
Sommige momenten op het album zijn sterker dan andere. De bluesriff midden in het nummer i wish i could steal a sunset is bijvoorbeeld heel sterk en de break in Death of the sincere is ook gaaf. en zo zijn er nog meer voorbeelden.

Wat opvalt is dat er veel ballades op dit tweede album staan (pakweg de helft). Dit hadden de Death letters niet moeten doen want dit is niet hun sterkste kant. Een nummer als when you know a name is gewoon niet mooi. De veel te gladde zang in combinatie met de opeens vrij harde gitaar werk niet goed. Dit is een skipmoment. Maar de langzame nummers hebben ook wel hun charme. Het geheel luistert mede dankzij de ballades en de afwisseling tussen hard en zacht beter weg. Dit is wel een vetbetering.
Dit is victor en Duende echter vergeten, want de band is nog piepjong en de twee jongens hebben talent, maar het ultieme Death Letters album moet in mijn ogen nog gemaakt worden, want super goed is Post-historic niet geworden.

Dit tweede album is een vooruitgang. Maar ultieme Death letters nummers als schizophrenic mis ik. Dit is de grootste kracht van de band. Wel vind ik het knap dat de band niet in een stijl blijft hangen en nieuwe dingen uit proberen op hun tweede album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Uitgerekend Bradford Cox, de man die dankzij een kwakkelende gezondheid tijdens zijn jeugd vaak in het ziekenhuis te vinden was, werd eind 2014 aangereden door een auto. Het maakte grote indruk op de Deerhunter frontman. "When I got hit by the car, I just felt no interest in anything else" liet Cox onlangs weten aan Rolling Stone. Toch is de zesde Deerhunter-plaat, Fading Frontier, op geen enkele manier de duistere plaat die je op basis van dit citaat zou verwachten. In tegendeel: Cox hervond zijn levenslust tijdens een lang revalidatieproces en maakt met Fading Frontier zijn luchtigste werk tot dusver. In weinig lijkt de plaat op voorganger Monomania (2013). Zowel de gruizige productie als de nachtelijke sfeer hebben plaats gemaakt voor een meer toegankelijk geluid op Fading Frontier. De plaat klinkt dromerig en kraakhelder en is sneller op waarde te schatten dan de voorgangers. Technisch gezien zijn de vooruitgeschoven singles ook meteen de prijsnummers van de plaat. 'Breaker', waarin we voor het eerst een duet horen tussen Cox en gitarist Lockett Pundt (ook bekend als Lotus Plaza), kent een machtig mooi refrein. 'Snakeskin' is dan weer slim geplaatst en aanstekelijk funky. Beide behoren tot de mooiste liedjes van het kalenderjaar, maar er valt meer te genieten op Fading Frontier. In 'Living My Life', 'Take Care' en 'Leather And Wood' hebben synthesizers voor het eerst de gitaren naar de achtergrond verdrongen. De liedjes mogen dan wat makkelijker in het gehoor liggen, aan authenticiteit heeft Deerhunter niks ingeleverd. In het door Pundt geschreven en gezongen 'Ad Astra' is Deerhunter verder dan ooit verwijderd van genres als shoegaze en garagerock. Zulke tijdloze (pop)liedjes passen de band uitstekend. Met dit vierde meesterwerk op rij kunnen we langzamerhand concluderen dan Deerhunter één van de weinige zekerheden in de hedendaagse muziekwereld is.

Van: Daans Muziek Blog

Ik keek uit naar deze release, want ik ben al een tijdje fan van Deerhunter. Hun vorige dubbel-cd Microcastle /Weird Era Continued was voor mij een van de beste cd's van het jaar, en heb ik oneindig geluisterd, Geweldige plaat! De vraag is nu alleen: kunnen ze het met hun nieuwe cd Haccyon Digest overtreffen, het antwoord op die vraag is heel simpel... Ja.

De muziek kun je het beste beschrijven als Mooie betoverende sfeervolle indie muziek met lange instrumentale stukken erin.
De cd opent met Earthquake waarin het klink alsof iemand een aantal stukken papier in de maat kapot schuurt. waar brandford cox met vervormde stem naar een climax toe zingt, die er eiglijk niet komt, wel mooi en sfeervol en eigelijk blijft zo heel het album mooi en sfeervol. Het grote verschil met de vorige plaat is dat deze veel langzamer is. Zo stonden op Microcastle rockers, en op deze zijn die nergens de bekennen. De verassing zit hem voor mij juist in de instrumentatie: een banjo, akoestische gitaar, elektronica en een saxofoon op het nummer coronado, wat het naar een ongelofelijk hoog niveau duwt. Ook de 7 minuten durende afsluiter We Would Have Laughed klink anders, dan we gewend zijn van ze: er klink een my morning jacket sfeer door het nummer heen. Ook eindingd dat nummer naar 7:27 opeens heel plotseling, uit een prachtige sfeer, en is het helemaal stil... vreemd maar erg mooi. Maar het prijsnummer vind ik Desire lines... werkelijk prachtig. maar eigelijk zijn het elftal, nummers, allemaal voltreffers,
Het knappe is ook nog dat Haccyon Digest je niet meer los laat, hij zit als een slang om je heen: Ik wil hem steeds maar weer horen, en hij wordt maar beter en beter, wat een plaat!

Deerhunter bevestigd wat een goede band het eigelijk is. Hij is anders dan de vorige maar minstens net zo goed. Ik was al fan, maar nu ben ik het nog meer, en het zal mij niet verbazen als hij hoog in mijn eindenjaarslijstje zal komen, Bravo!

Daan's Muziek blog: Deerhunter - Haccyon Digest. - daanmuziek.blogspot.com

Nog geen negen maanden na Keep You Close, was daar een week geleden vanuit het niets het nieuwe dEUS album. Tom Barman en zijn mannen hadden vier nummers op de plank liggen waar geen stof op mocht komen te liggen. Inmiddels zijn dat er tien geworden op de suprise-release 'Following Sea'. Een plaat die niet aanvoelt als b-kantjes of als een tussendoortje. Het is een luchtige en (voor dEUS begrippen) vrolijk album geworden, die een stuk fijner weg luistert dan zijn voorganger. Ja hoor, 'Following Sea' staat weer ramvol prachtige liedjes.

De opener van dit zevende dEUS album in achttien jaar zet meteen een fris geluid neer. Het coole 'Quatre Mains' wordt door Barman gezongen in het Frans. Het staat de Belgische band helemaal niet slecht, maar is niet representatief voor de verdere sound op 'Following Sea'. Het naar Americana neigende 'Sirens' volgt, en is weer heel anders dan het zware en swingende 'Hidden Wounds'. Juist, het 'dansbare' van Vantage Point is terug. 'Girls Keep Drinking' neigt zelf naar funk. Het nummer doet denken aan the Architect en dat is geweldig nieuws natuurlijk. Mijn favoriet heet 'The Give Up Gene'. Een nummer dat ieder moment uit de bocht dreigt te vliegen en tegelijkertijd ontzettend swingt. Fantastisch. Maar het gewone popliedje verliest dEUS ook niet uit het oog. Het zonnige 'The Soft Fall' en het lieflijke 'Crazy About You' zijn twee van de beste popliedjes die je dit jaar gaat horen. Het gejaagde (door Mauro Pawlowski geschreven) 'Fire Up The Google Beast Algorithm' en de spannende afsluiter 'One Thing About Waves' liggen qua sound het meest in het verlengde van 'Keep You Close'.

Het grote verschil met 'Keep You Close' zit echter in de productie. 'Following Sea' is organischer en ademt meer dan zijn wat volgepropte voorganger. Hoewel de nieuwe plaat niet continu spannend is, klinkt het geheel door de lichtere productie een stuk minder bombastisch.

Potverdorie, ze kunnen het niet hè, een slechte plaat maken. 'Following Sea' is een dEUS plaat waar zowel fans als niet fans zich geen buil aan kunnen vallen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

'De nummers van Vantage Point raakte niet' aldus Tom Barman over de vorige dEUS plaat. 'De nummers waren goed, maar raakte niet, er was een afstand', dit was ook het algemene commentaar van de dEUS fans. Barman noteerde dit meteen in zijn aantekening boekje. Keep You Close is daarom een ander album geworden dan Vantage Point. Ten eerste is het album door de hele band opgenomen, de eerste in de nieuwe dEUS bezetting (2002). Ten tweede zijn er minder 'in your face' rock nummers en is het geheel van Keep you Close van een constant hoog niveau. Het resultaat? weer een goed dEUS album.

Echt verassen doet dEUS op Keep You Close niet. Hoewel de wenkbrauwen wel even verbaast opgetrokken mogen worden na het horen van de openingsnoten van Keep You Close. We horen namelijk mierzoete strijkers. Die ook terug te horen zijn op de afsluiter Easy. We horen ook synthesizer blazers (Constant Now) en Greg Dulli van de Twilight Singers (Twice). De piano is ook nadrukkelijk aanwezig op het 6de studioalbum. Dit luistert bijzonder aangenaam. In veel nummer voegt het net even wat extra sfeer toe.
Ballads en Up-tempo nummer gaan hand in hand op Keep you Close. Het stoort geen enkel moment, de nummers lopen namelijk perfect in elkaar over. Misschien ligt dit wel aan de productie, die is namelijk perfect te noemen. De nummers zijn tot in de puntjes verzorgt, en het volle geluid is kraakhelder. Tom Barman, Klaas Janzoons, Stephane Misseghers, Alan Gevaert & Mauro Pawlowski lijken allemaal in top vorm te zijn. Of je het nou over de Bas, Gitaar, Drums of de toetsen hebt: allemaal klinken ze gewoon heel goed.

Artistiek gezien is Ghost het opvallendste nummer op Keep You Close. Het heerlijke nummer bevat prachtige piano en een pratende/zingende Barman. Maar het belangrijkste: het is onweerstaanbaar funky. Single Constant Now heb ik voor de release al helemaal grijs gedraaid ook een geweldig nummer met een briljante bridge. Stadionrock invloeden horen we op Dark Sets in en de mooiste ballad is de afsluiter Easy die met zijn invallende strijkers het geheel helemaal compleet maakt. En dat is wat Keep You Close echt speciaal maakt: het constant hoge niveau. Nergens zakt de plaat in. Elk nummer past perfect in het geheel. Hierdoor is het album in zijn geheel het beste dEUS album tot dusver geworden. Echte dEUS klassiekers als Suds & Soda, Bad Timing, Fell of the Floor man, Hotellounge, the Architect & Instant Street staan er in mijn ogen niet op. Dit kan gezien worden als een minpunt. Maar wie weet komt dat nog wel want Keep You Close is immers een groeiplaat. Het album is na (nu 6 luisterbeurten) alweer een stuk beter geworden dan de eerste luisterbeurt.

Een klein smetje op dit verder geweldige album, is dat het album behoorlijk druk en vol is. Soms horen we zelfs wat bombast. Er valt erg veel te horen dit maakt Keep You Close een vermoeiend maar ook avontuurlijk, divers, energiek en goed album.

dEUS bewijst wederom een absolute topband te zijn. De band is uitstekend in vorm en de productie van Keep You Close is perfect. Je hoort dat er lang de tijd is genomen voor dit 6de dEUS album. Het dEUS album dat de boeken (en jaarlijstjes) ingaat als het dEUS album met het beste geheel & alleen maar sterke topsongs!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Negeer alle sceptische berichten over het langverwachte tweede DIIV-album. Ja, Is The Is Are is een overambitieuze dubbelaar geworden. Nee, het is geen draak van een plaat geworden, of iets dat daar op lijkt. Verre van zelfs. Deze plaat bevestigt wat liefhebbers van de band vorig jaar in de Tolhuistuin al konden horen. Destijds bedwelmde DIIV met ruige, haast stuurloos klinkende dreampop. Op plaat klinken de rauwe nieuwelingen meer uitgekristalliseerd, even onverstaanbaar, maar niet minder dromerig. In dat opzicht is er in vier jaar weinig veranderd. Is The Is Are is net als Oshin (2012) een plaat om je compleet in te verliezen, maar is eveneens meer aanwezig. Tijdens de kennismaking in 2012 had DIIV een trendy sound, die afweek van andere dreampop-bandjes. DIIV 2.0 gaat meer richting Shoegaze en bouwt voort op de machtige gitaarmuren die onlosmakelijk met dit genre verbonden zijn. Dat is meteen ook de kracht van DIIV. De gitaarpartijen klinken regelmatig, anders dan de vaak monotone drumritmes, spectaculair goed. Zo vliegt de plaat fantastisch uit de startblokken met achtereenvolgens de wereldsingles 'Under The Sun', 'Dopamine' en 'Bent (Roi's Song)'. Je hoort dat Smith eindeloos heeft gesleuteld aan deze verslavende tracks, die minder dan voorheen klinken als slaapkamerproject. Hier spreekt een volwaardige band. Het is een voorbode voor meer moois, zoals het bezwerende, liefelijke 'Loose Ends' of de claustrofobische afsluiter 'Waste Of Breath'. Toch had de plaat beter kunnen zijn. Het middenstuk doet enigszins afbraak aan de zinderende drive die de band in het eerste kwartier zo weergaloos heeft opgebouwd. Noem het bijvoorbeeld gerust een raadsel dat de nietszeggende, schetsmatige klinkende intermezzo's als '(Fuck)' en '(Napa)' op de plaat terecht zijn gekomen. Kortom: dit alles maakt Is The Is Are niet de gedroomde (DIIV-)plaat die bandbrein Zachary Cole Smith in zich heeft. Wie op Spotify echter de beste vijfendertig minuten eruit pikt houdt een plaat over om voorlopig niet op uit geluisterd te raken.

Van: Daans Muziek Blog

Hé wakker worden! Als live-gitarist van Beach Fossils kon Zachary Cole Smith zijn ei maar moeilijk kwijt. In zijn slaapkamer schreef hij doodleuk 60 (uitroepteken) songs en vormde vervolgens met drie vrienden het bandje Dive (naar een Nirvana song). Het Brooklynse gezelschap kreeg vervolgens vrijwel direct een platencontract aangeboden bij het indielabel Captured Tracks. Na een sympathieke naamsverandering (DIIV) haalden 47 nummers debuutplaat Oshin niet. Een plaat die je meeneemt naar dromenland terwijl je wakker bent. Oshin is een plaat om verliefd op te worden.

Hoe "D dubbel I V" klinkt? Denk aan hippe acts als Real Estate, Beach House en Lotus Plaza. Doe deze gezamenlijk in de mixer, zet het geluid iets harder én strooi er een lichte jaren '80 saus overheen; je hebt het bandje van Smith. Het resulteert in een relaxte en warme luisterervaring. Want een ervaring is Oshin zeker. Ik geloof niet dat ik ooit meer hypnotiserende muziek heb gehoord. Met weinig elementen (lees: (bas)gitaar, toetsen, drum) wordt een dik aangekleed geluid neergezet dat bomvol zit met galmende zang en gitaarriffs om je vingers bij af te likken. Smith laat refrein en couplet moeiteloos in elkaar overlopen. Het album laat je in hogere sferen komen. Bovendien is Oshin een plaat die helemaal klopt. Dit debuut laat constant een boeiend geluid horen waarin geen zwak moment te vinden is. Van hoeveel debuutplaten kun je dat nou zeggen? De indienummers, die allemaal tussen de twee en drieënhalve minuut duren, zijn vergelijkbaar qua sfeer. Soms 'rockt' de band (Doused), dan 'swingen' ze weer (Air Conditioning) of stelen ze simpelweg de show met een briljant in elkaar gestoken liedje (How Long Have You Known). DIIV klinkt hier alsof de band al jaren samen speelt. Het tegendeel is waar, het kwartet bestaat pas krap een jaar. Vakmanschap heet dat. Oshin is een avontuur dat iets met je doet. Geen ontoegankelijk avontuur overigens. Een hypnotiserende trip, dat je met de rustige afsluiter 'Home' weer uit trance doet ontwaken. Maar let wel: dit is ontzettend verslavende muziek.

Mijn zomerplaat is zonder twijfel binnen. Nu het weer nog.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Weinig artiesten zijn vijf jaar wachten waard, maar nieuw werk van Dave Longstreth' Dirty Projectors is dat wel. Zijn ideeën zijn binnen de hedendaagse indie altijd uniek geweest. Bitte Orca (2009), waarop indie en r&b elkaar op trendsettende wijze vonden, was zijn tijd ver vooruit en maakte Solange fan. Longstreth (35) werd haar producer en kwam ook in aanraking met Kanye West, hoewel hun samenwerking nooit het levenslicht zag. In de tussentijd verscheen Swing Lo Magellan (2012). Een grotendeels charmante plaat, vol verleidelijke lo-fi liedjes. Die plaat markeerde een eindpunt. Longstreth en zangeres Amber Coffman gingen uit elkaar, waarna Dirty Projectors weer het onvervalste soloproject van Longstreth werd. Tekstueel is er hier en daar een verwijzing naar ouder werk ('Up In Hudson'), maar verder vindt Longstreth zichzelf volledig opnieuw uit. Geen gitaren te bekennen op deze merkwaardige break-up plaat, wel synthesizers, stemvervormers en veel samples. Dat levert fascinerende, eigentijdse muziek op. 'Little Bubble' en 'Keep Your Name' spannen de kroon, hoewel het luchtige 'Cool Your Heart' fijner in het gehoor ligt. Niet alles is zo fancy: Dirty Projectors probeert hier duidelijk de tijdsgeest te vangen, maar slaat met regelmaat door in een dwangmatige experimenteerdrift. In 'Death Spiral' komt Longstreth als een poseur over, om maar te zwijgen over zijn Kanye imitaties. Deze plaat heeft alles in zich om een intense haat/liefdesverhouding mee op te bouwen.

Van: Daans Muziek Blog

Die Dave Longstreth toch. Al jaren is hij een van de meest eigenzinnige muzikanten van de hedendaagse indiemuziek. De muzikale duizendpoot stikt van de maffe en creatieve ideeën. Samen met zijn band Dirty Projectors maakte hij drie jaar terug forse indruk met het fantastische Bitte Orca, een van mijn favoriete platen van het afgelopen decennium.

Voor de zesde Dirty Projectors plaat vertrok Longstreth naar een leegstaand huis vlakbij Brooklyn waar hij zijn creativiteit alle rust kon gunnen. Maar hij ging niet alleen. Amber Coffman (juist, van Majer Lazer's Get Free) en Haley Dekle zongen de plaat (helaas zonder de opgestapte Angel Deradoorian) in. Resultaat? 'Swing Lo Magellan' is weer een heus avontuur geworden, maar er zijn wel wat dingen veranderd. De experimentele rock is minder 'moeilijk' te beluisteren (lees: toegankelijker). Op de kraakhelder opgenomen plaat zijn zelfs wat pure pop liedjes te horen. Jawel, in het titelnummer horen we helemaal geen tegendraadse ritmes, Afrikaanse gitaartjes, of verassende wendingen. Gewoon een sterke popsong. Verrassender is misschien nog wel het pure liefdesliedje 'Impregnable Question'. 'I Need You / You're always on my mind / You're my love / And I want you in my life'.

Ondanks dat dit de meest toegankelijke Dirty Projectors plaat is tot dusver, blijven we te maken hebben met dé Dirty Projectors. Want laten we wel wezen, op Swing Lo Magellan klinken de Dirty Projectors met hun mix van Folk, Dance, Pop, R&B, Gospel en Hardrock lang niet alledaags. Hardrock?! Jawel, in opener 'Offspring Are Blank' gaan zomaar pardoes de gitaren op 'Black Sabbath' achtige wijze los. Het dansbare 'About To Die' laat de Projectors op hun best horen. Het nummer is zo veranderlijk als het weer in Nederland maar wel een stuk opwindender. Ook het sobere 'Gun Has No Trigger' behoort tot de hoogtepunten. Het swingende basloopje wordt gedragen door de zoete koortjes van Coffman en Dekle waardoor de zang van Longstreth altijd de meeste impact krijgt. Met het geweldig mooie 'Dance For You' bewijst Dirty Projectors dat deze release ook nog eens precies op het goede moment komt: een zomers pareltje.

Goed: 'Swing Lo Magellan' is gewoon weer een toffe Dirty Projectors plaat. Wel is de eerste helft wat beter dan de tweede, maar de plaat scoort ondanks dat toch een dikke voldoende. Of het net zo'n briljante plaat is als haar oudere zusje zal de tijd leren.

van: http://daanmuziek.blogspot....

De Britse muziekpers is op het moment door het dolle heen. De oorzaak? Vier jonge Schotse Londenaren onder de naam Django Django. Ze werden door de Britse pers onthaald als de 'redders van de Britpop'. Ik ben niet zo van dat soort uitspraken, maar na het beluisteren van 'Django Django' kan ik mijn Britse collega's niet anders dan gelijk geven. Django Django is namelijk geen dertien in een dozijn bandje, nope, het kwartet heeft (nu al) een unieke en met name een ongelofelijk swingende sound. Dit intelligente popalbum is een waar feest.

Welkom. Even kennis maken, de muziek gaat aan (Introduction). Alright, het zit helemaal goed hier, het feest kan beginnen (Hail Bop). Yeeeaaah, deze avond kan niet meer kapot! (Default). Als we het startshot van 'Django Django' vertalen in 'feesttaal' zou het ongeveer zo klinken. Het is simpelweg niet mogelijk om stil te zitten op Django Django. Neem nou als voorbeeld single Default. De verknipte en gesamplede zang in combinatie met de hevig swingende gitaren is gewoon meesterlijk. Onweerstaanbaar noemen we dat. Maar Django Django heeft veel meer in petto. Neff, Dixon, Grace en Maclean zijn ook niet vies van mooie harmonische samenzang (Hand of Man), Arabische geluiden (Skies Over Cairo) of opzwepende dansnummers (Wor, Waveforms). Het is (Art)Pop in de breedste zin van het woord. De muziek valt dan ook moeilijk in hokjes te proppen, een poging zou leiden tot een kruising tussen Franz Ferdinand, The Beta Band en Talking Heads met de samenzang van the Beach Boys. Of nee, de muziek laat zich het best omschrijven als Django Django.
Het album (of moet ik zeggen feest) kent even een klein dipje tijdens het nummer 'Zumn Zumn', maar herpakt zich grandioos met fantastische blok 'Love's Dart', 'Wor' en 'Storm'. 'Whoeeee' zingt zanger Vincent Neff als een sirene, het is bijna niet mogelijk om niet in zijn enthousiasme mee te gaan. Dat enthousiasme horen we gedurende de hele plaat. Hier speelt een zelfverzekerde band die duidelijk lol heeft in het spelen. De band klinkt even stuiterend als haar band naam. De zon gaat dan ook spontaan schijnen. Django Django heeft met dit debuut zelfs een handvol perfect liedjes weten te produceren. Wor, Default, Love's Dart, Storm, Firewater en Hail Bop, het zijn allemaal nummers die helemaal grijs ga draaien. En dan is 'Django Django' ook nog eens een groeiplaat. Het kwartet heeft zich bij deze ingeschreven als grote hit van het festival seizoen.

Ik kan niet in de toekomst kijken, maar nu voor een keertje wel: Django Django gaat het helemaal zijn en blijven. Petje af voor dit briljante debuut.

van: http://daanmuziek.blogspot....