Toen ik een aantal jaar terug zei dat ik Panda Bear goed vond, keken vele mij vreemd aan. "Panda Bear?" "Who the hell is panda bear?" Maar tegenwoordig zullen er veel meer mensen van de naam gehoord hebben. Panda Bear is namelijk de artiestennaam van Noah Lennox, een van de leden van Animal collective. Animal Collective van tot kort ook wereldvreemd maar sinds doorbraakplaat merriweather post Pavilion is de 'experimentele wonder panda' iets bekender geworden. Iets meer mensen luisteren mee en iets meer mensen horen een prachtplaat.

Person Pitch, het vorige album van Panda Bear was geweldig. Het groepje fans van het eerste uur moest echter lang wachten op een vervolg. Maar na 4 singles, een aantal verplaatste releases en een soloplaat van Animal-Collective-collega Avey Tare is Tomboy dan eindelijk gelekt.
Op het nieuwe album van Panda Bear is sprake van continuïteit en van vernieuwing. Er is duidelijk aandacht besteed aan de ritmes en de gitaar. Ook zijn de samples zijn minder duidelijk aanwezig (zijn ze er wel?), maar de sfeer is nog steeds onmiskenbaar die van Lennox. De stem van Noah Lennox is nog steeds het belangrijkste instrument op Tomboy. Continu gaat hij in duet met zichzelf en gooit Lennox er een bak met echo's overheen. Kraakhelder is daarom de productie nooit, wel altijd bijzonder sfeervol en dromerig. Wat eigelijk ook de sleutelwoorden zijn voor Tomboy. Want wat luisterd het allemaal heerlijk weg.

Het album begint verpletterend met de eerste drie nummers, you can count on me, tomboy en slow motion zijn op zijn geweldig. De Aparte ritmes in combinatie met de dromerige stem werkt zoals altijd super. Vanaf nummer 4, surfers hymn wordt je als het waren in een draaikolk gezogen, er is geen ontsnappen meer aan. Voor je het weet heeft de plaat je in zijn greep en ben je gehypnotiseerd door haar schoonheid. Alsof iemand met een klokje voor je ogen zit te zwaaien. Erg is dit niet, verre van dat. Het is heerlijk om weg te dromen in tomboy. En het maakt het een bijzondere luisterervaring. Er is ook geen slecht nummer op het album te vinden.

Noah Lennox heeft zich geperfectioneerd op zijn 4e album. Het album put nog steeds uit hetzelfde vaatje als Person Pitch maar is toch net iets beter. De Aparte en coole ritmes op het begin van het album maake Panda Bear net even een andere panda bear dan we hem kende. Terwijl op het einde van het album de typische animal collective electronica weer uit de kast wordt getrokken.

De muziek op Tomboy is zoals altijd uiterst creatief, niks (op animal collective na) klinkt zoals Panda Bear, en dat waardeer ik heel erg. Dit maakt een album als tomboy vele male bijzonderder dan het zoveelste gitaarrock bandje met een nieuwe cd. Wel klinkt Tomboy wat minder toegankelijk als Merriweather past Pavilion, maar voor de 'echte' Animal Collective fans valt er weer veel te genieten.

Ondanks dat Tomboy lang op zich heeft laten wachten is hij bijzonder mooi, dromerig, sfeervol en knap. De 49 minuten en 59 seconden vliegen voorbij en voor je het weet ben je gehypnotiseerd door de muziek van Panda Bear, waardoor je niks anders meer wil horen dan: Tomboy. Prachtplaat.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ken je dat. Een klein zaadje in de grond stoppen waaruit later een heuse boom groeit? Bij Patrick Watson gaat het 'precies' hetzelfde. Hij duikt de studio in met een aantal Folk nummer, begint flink te knutselen en komt er even later weer uit met twaalf meesterlijke composities die zich kenmerken door de bijzonder rijke arrangementen. Hoe ie het doet is een raadsel. Maar goochelaar Watson heeft met zijn vijfde album, 'Adventures in Your Own Backyard' weer een klein meesterwerkje gemaakt.

'Adventures in Your Own Backyard' is een échte Patrick Watson plaat geworden. Prachtige Folk liedjes die bestaan uit vele lagen, onverwachte wendingen en mooie aankleding. Het is een plaat die je rustig op je moet laten inwerken en niet meteen op waarde kan schatten. Een echt luisteralbum die elke luisterbeurt meer geheimen prijsgeeft. Het album ligt daarmee in verlening van het in 2009 verschenen Wooden Arms. Opvallend is dat Patrick Watson een uniek en volstrekt herkenbaar geluid heeft. Vanaf het eerste nummer is meteen duidelijk dat je naar de eigenzinnige Canadees aan het luisteren bent. En dat openingsnummer is meteen wonderschoon. 'Lighthouse' opent met een koud en klassiek pianoloopje dat mooi in contrast staat met de warme begeleiding en de stem van Watson. Net als je denkt het nummer door te hebben explodeert de boel (met strijkers en een Spaans trompetje). Andere hoogtepunten zijn de prachtig opbouwende single 'Into Giants' en het prachtig ingekleurde 'Morning Sheets'. Nummers met een bijzonder warme en (jawel) romantische sfeer.
De tweede helft van 'Adventures' is iets minder sterkt dan de eerste. De muziek klikt hier als meer dan hetzelfde en soms een beetje doordacht. Soms lijken de nummers voor te borduren op ouder werk van Watson (Noisy Sunday bijvoorbeeld). Watson moet daarom moet dit soort momenten vermijden want verveling licht dan op de loer. Gelukkig zijn deze momenten in op 'Adventures in Your Own Backyard' zwaar in de minderheid, waardoor dit album toch op een dikke voldoende uitkomt.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Heel makkelijk om een mening te geven, waarom kei lang als je het ook heel kort kunt samenvatten:

ZO MOOI! .

Terwijl de eindeloos voortdurende Daryll-Ann reünie-tournee aan zijn (voorlopig) laatste leg begint komt voorman Jelle Paulusma met zijn langverwachte vierde soloplaat. Pulling Weeds bleef dankzij de plotseling extra volle Daryll-Ann agenda eventjes op de plank liggen, maar ziet een jaartje later dan gepland alsnog het licht. Gelukkig maar. Liet vorige soloplaat Up On The Roof nog elementen uit de pop (a la Big Star) en country horen, op Pulling Weeds wordt er voor een andere aanpak gekozen. We kunnen gerust spreken van een subtiele vernieuwing in de breedte. In drie kwartier laat Paulusma zich van zijn meest donkere kant horen met betrekkelijk lange nummers. Net wat puntiger en scherper dan voorheen, hoewel ook wat zwaarmoediger en beklemmender. Toch is zijn songschrijvers-signatuur over de gehele linie volstrekt herkenbaar. Is het niet dankzij de mooie melodieën, dan is het wel door zijn kenmerkend zalvende zang, die dankzij de achtergrondvocalen van broer Coen Paulusma zo nu en dan sterk aan Daryll-Ann's Weeps en Happy Traum doen denken. Het pakkende, wat dwarse 'Stick Around With You' is hier het beste voorbeeld van. Maar er is meer. De plaat opent met een onheilspellende soundscape in 'Left For Dead', dat ruim een halve minuut aanhoudt. Bedrieglijk jazzy klinkend pianospel mondt vervolgens uit in een flinke geluidsstorm. Ook het titelnummer kent een soortgelijke climax en mag zonder twijfel gelden als het spannendste dat Paulusma in jaren geschreven heeft. Mooie luisterliedjes zijn ook weer volop vertegenwoordigd. In het to-the-point rockende 'Mornin' Coffee' klinkt de muzikant weer even als een twintiger terwijl hij op andere momenten weet te roeren door even een stapje terug te nemen. Ingetogenere momenten zijn er met het sterke 'Set Me Free' en het herfstachtige 'Out Shopping', dat voor de gelegenheid fraai is aangekleed met sierlijke blazers. Een onbetwist hoogtepunt. Dat kan helaas niet gezegd worden van het wat zeurderige 'Winterlong'. Het is het enige minpuntje op deze fraaie Paulusma. Precies wat je kan en mag verwachten van een liedjesschrijver van zijn statuur.

Van: Daans Muziek Blog

mooie plaat,
alleen heel onevenwichig,
wat ik er nou van vind?

Nu 4*

Peter Bjorn and John zijn voor eeuwig het bandje van dat leuke fluitliedje Young folks. De drie zweden waren even flink aan het expirimenteren op de albums die volgde na het young folks album succes Writer’s block. Met Gimme Some proberen de drie heren een soort middenweg te vinden tussen hitgevoelig en expirimenteel, het resultaat is Gimme some.

Vroeger vond ik Peter Bjorn and john goed. Ik vond Writer’s block destijds een vrolijke en leuke popplaat. Maar toen ik hem een tijdje terug weer uit de cdkast trok vond ik hem helemaal niet zo leuk meer. De liedjes ergerde me zelfs een beetje. Ik had daarom ook geen hoge verwachtingen van Gimme Some. Ik dacht dat de elf nieuwe liedjes erg gingen tegenvallen. Enerzijds is dat helemaal niet het geval, anderzijds zijn ze niet sterk.

Gimme some opend opvallend fris met Tomorrow has to wait. Geen hoogvlieger wel een leuk popliedje. Dig a little deeper, seconde chance en eyes openen fris en leuk maar daarna zakt het niveau al meteen in.

Peter Bjorn and john gaan een beetje op de automatische piloot waardoor al bij de tweede luisterbeurt alle nummers minder weten te boeien en behoorlijk voor de hand liggen. Alle liedjes leunen op de bekende Pbj melodien, waardoor ze snel gaan vervelen en voorspelbaar zijn. Weinig creatief dus.
Ik kende het begrip groeiplaat wel, een album dat naarmate je de nummers vaker hoord ze ook beter worden. Van het begrip krimpplaat wist ik het bestaan niet eens af. Toch is dit de term die ik zou geven aan het album. De liedjes leveren veel van hun leukheid in na meerdere luisterbeurten. En de nummers worden (eigelijk al na de tweede luisterbeurt) redelijk saai en voorspelbaar.

Een enkeling nummers blijft echter nog enigszins overeind na een aantal luisterbeurten: Down like me & Second Chance weten wel meerdere keren leuk te blijven. Deze zijn dan meteen ook de hoogtepunten van het album

Gimme some is leuk en vermakelijk voor precies een keer. Wil je dat de plaat ook zo leuk blijft als de eerste luisterbeurt hier een advies: zet hem nooit meer op.
Als je de albumhoes omdraait heb je mijn beoordeling op het album, 3x een duim naar beneden is misschien iets te zwaar maar ik neig veel eerder naar 3x een duim naar beneden dan 3x een duim omhoog wat de albumhoes wel doet.

van: http://daanmuziek.blogspot....

De retromania van Tame Impala te soft? Geef zijproject Pond dan eens een kans. Met meerdere (voormalige) leden in de gelederen en Tame Impala frontman Kevin Parker achter de productietafel is de link met Tame Impala snel gemaakt. Toch is Pond zoveel meer dan dat. Een zevental jaren geleden werd de Australische groep direct beïnvloed door legendarische Can-zanger Damo Suzuki, in de praktijk neigt de muziek van het vijftal meer naar de moderne psychedelica. Namen als Mercury Rev, MGMT en - in het bijzonder - The Flaming Lips zijn nooit ver weg. Pond zoekt op regelmatige basis het experiment op en dat leidt niet zelden tot flink groovende en megalomane jams. Op het zesde studioalbum blijft deze werkwijze ongewijzigd. Dat mag ook geen grote verrassing heten met een plaat die door het leven gaat als Man It Feels Like Space Again. Niet zelden horen we Pond grenzeloos fuzzen, freaken en spacen. Dat levert kwalitatief goede tracks op als 'Elvis' Flaming Star', 'Zond' en 'Heroic Shart'. Ga er vooral even rustig voor zitten. Zeker tijdens de eerste heft van de plaat klinkt Pond geregeld knotsgek, hyperactief en lichtelijk vermoeiend. Het heftig trippende karakter van de plaat wordt afgewisseld met ballads als 'Sitting Up On Our Crane' en het naar Pink Floyd knipogende 'Holding Out For You'. Toch blijkt het beste voor het laatst bewaard. Het even broeierige als swingende 'Outside Is The Right Side' is niet minder dan fenomenaal. Dat neemt niet weg dat dankzij het enorme palet aan rijke ideeën en speelse invalshoeken de vorm het soms nog wel eens van de inhoud wil winnen. Man It Feels Like Space Again is nog niet zo briljant als Tame Impala's meestwerk Lonerism (2012), maar als Pond zo hoogst productief blijft kunnen ze op niet al te lange tijd wel eens akelig in de buurt komen.

Van: Daans Muziek Blog

Het rommelt momenteel een beetje binnen Fleet Foxes. Aan het begin van het jaar verliet drummer J. Tillman de band om een solocarrière te starten. Een paar weken later bracht frontman Robin Pecknold een zielig maar prachtig solonummer uit. Nu zijn het toetsenist Casey Wescott en bassist Christian Wargo die van zich laten horen. Samen richtte de Fleet Foxes leden het zijproject Poor Moon op. Inmiddels is de formatie uitgegroeid tot een kwartet en hebben ze een EP gemaakt: Illusion.

Ook voor Poor Moon zijn de jaren '60 een grote inspiratiebron. Geen rare conclusie naar het beluister van Illusion. De muziek klinkt namelijk (verassend genoeg) als een soort ingetogen Fleet Foxes. Het laatste nummer Window, is daar het beste voorbeeld van. De afsluiter blijft het dichts bij de moederband en klinkt ook vertrouwd in de oren. Maar ook titelsong 'Illusion', en 'Anyplace' zijn songs die elke Fleet Foxes fan ongetwijfeld tof zullen vinden. Wescott en Wargo zijn uitstekende zangers, maar toch klinkt de zang niet zo aangenaam als die van Robin Pecknold. Wat is de Fleet Foxes frontman eigelijk een fantastische zanger. Het zijn dan ook juist de nummer 'Once Before' en zeker 'People In Her Mind' die op deze EP weten te verassen. Dat Wescott en Wargo als Fleet Foxes kunnen klinken is natuurlijk geen verassing, maar, let wel, ze putten niet uit een vaatje. Het vrolijk rockende 'People in Her Mind' klinkt nog steeds jaren '60 maar wel is meer Pop/rock dan Folk. Een heel degelijk hoogtepunt van deze aardige EP. Fleet Foxes fans kunnen met een gerust hard bij Poor Moon aankloppen.

zestien fijne, niet spectaculaire minuten.

van: http://daanmuziek.blogspot....