Nummer met the hives Is erg leuk (ik ben een groote hives fan)

Maar de rest is echt slechter dan slecht.
De singel Everyone nose is als je het mij voor ook niks.
nergens haalt het het niveau van in search of...
Dat vind ik erg jammer.
Jammer hoor!


Maar he jaongens, als jullie nu eens de tijd nemen voor een heel erg goed studio album. in vergelijking met in search of... of beter.
En die over 5 jaar uitbrengen.

Dan maken jullie het bij mij weer een beetje goed

Subroutine Records tekende in het verleden onder meer Nouveau Vélo, Rats On Rafts en The Homesick en bewees daarmee een goede neus te hebben voor interessante gitaarbands uit de Nederlandse underground. De 'grote' release van dit najaar was Dragon, de tweede plaat van het Amsterdamse Naïve Set. Het is geen perfecte, maar wel een charmante, rammelende gitaarplaat die bewijst dat dit kwartet in korte tijd een gezonde groei heeft doorgemaakt. Zeker in vergelijking met de in 2014 verschenen voorganger Reclining Nude is Naïve Set een betere band geworden. De band heeft namelijk inmiddels een feilloos gevoel voor het schrijven van tijdloze gitaarliedjes, zij het altijd vol eigenzinnige twisten. Namen als R.E.M., The Feelies en Real Estate zijn nooit ver weg, hoewel de muziek van Naïve Set ook met Nouveau Vélo te vergelijken valt. Van 'Up Beach' en 'He Will Lead You Home' krijgt de luisteraar direct goede zin terwijl een 'Midnight, Amsterdam' prettig melancholisch en donker uit de hoek komt. Toch: Dragon is een plaat die ten allen tijden hoopvol klinkt. Bijzonder is ook het pakkende 'Dieter Ram's Wife', dat in afwisselend Duits en Engels wordt gezongen. Het mag gelden als het eigenzinnigste liedje van de plaat, terwijl single 'Rabbits' door kan als 'hitje' van de plaat. Dragon is een over de gehele linie frisse plaat met een handvol wereldliedjes. Toch zien we Naïve Set in de nabije toekomst deze sterke worp nog overtreffen.

Van: Daans Muziek Blog

Hoe vaak hoor je nog jonge zangeressen die Dusty Springfield, Joni Mitchell en Diana Ross vakkundig in herinnering roepen? Juist, zelden. De uit Nashvile afkomstige Natalie Prass doet het gewoon even. Natalie hoe? Geen zorgen, veel bekendheid heeft deze jonge zangeres nog niet genoten maar stiekem draait ze al wel een poosje mee. De blauwdruk voor haar debuutplaat lag in 2012 al grotendeels op de planken en in de tussentijd reisde Prass de wereld rond in de begeleidingsbands van Jenny Lewis, Angel Olsen en retro-soulster Matthew E. White. Die laatste was een jeugdvriend die zijn vaste studiomuzikanten en eigen Spacebomb Studios in Richmond met liefde en plezier aan Prass uitleende. Samen maakten ze Natalie Prass, een tijdloze plaat die een oude ziel in een jong lichaam laat horen. Een behoorlijk soulvol en tegelijkertijd ijl stemgeluid is daar het bewijs van, zoveel is duidelijk. We horen namelijk negen tamelijk karakteristieke liedjes die aangekleed zijn met elegante strijkers en warme, soulvolle blazers van de hand van White. Verwacht een aantal behoorlijk knappe en originele nummers van een zangeres die goed in de platenkast van haar ouders en grootouders heeft gesnuffeld. 'My Baby Don't Understand Me', 'Bird Of Prey' en 'Why Don't You Believe In Me' zijn zonder meer liedjes van wereldniveau. Funky, warm en glad (maar nergens té smooth). Fascinerend modern ook. Natalie Prass is duidelijk een waar luisteralbum geworden zoals ze vandaag de dag te weinig gemaakt worden. Bij vlagen etherisch mooi, bij vlagen misschien net iets te veel met voorbedachte rade georchestreerd. In de toekomst moet Prass er voor waken niet te gekunsteld te gaan klinken maar dat is een zorg voor later. Voor nu heeft ze een tijdloos en indrukwekkend debuut afgeleverd.

Van: Daans Muziek Blog

Grillig, duister, meeslepend, spaarzaam en bloedmooi. De 55-jarige Nick Cave en zijn Bad Seeds zijn, vijf jaar na Dig, Lazarus Dig!!!, terug. Terug van niet weggeweest. Er werden in deze vijf jaar namelijk twee sterke platen met Cave's andere band Grinderman, een roman (The Death Of Bunny Munro) en een soundtrack (The Assassination Of Jesse James) met Warren Ellis gemaakt. Voor zijn vijftiende studioalbum met the Bad Seeds laat Nick Cave het hardere rockwerk achterwege. Op Push The Sky Away wordt teruggegrepen op platen als the Boatman's Call en No More Shall We Apart, maar Nick Cave zou Nick Cave niet zijn als hij het voorspelbare pad zou volgen.

"Last night your shadow scampered up the wall/ it flies/ and leaped like a black spider between your legs/ and cried/ 'My children, my children'/ They Are lost to us." Nick Cave is een man die je zelden zult zien lachen. Hij is een meester in het vertellen van verhalen met zijn donkere en ietwat poëtische teksten. Ook op Push The Sky Away komen deze verhalen weer ruimschoots aan bod, ditmaal verpakt in negen sobere en donker ingekleurde omlijstingen. Met onheilspellende strijkers, diepe bassen en een kale sfeer worden veel onderhuidse spanningen gecreëerd, die Cave's praatachtige manier van zingen subliem aanvullen.

Push The Sky Away is een echt luisteralbum geworden. De nummers bevatten een knappe opbouw en worden met elke draaibeurt beter. Het is gelijk raak met pianoballad 'We No Who U R' en kippenvel tijdens het adembenemend slot 'Higgs Boson Blues' en het op synthesizers leunende titelnummer. De tijd lijkt even stil te staan tijdens het beluisteren van Push The Sky Away. Alle negen nummers zijn van een bijzonder hoog niveau; experimenteel, verrassend en vooral onmiskenbaar Nick Cave. Dat is een knappe prestatie voor een artiest die al 30 jaar zijn stempel op de popmuziek drukt. Push The Sky Away is Cave's beste sinds No More Shall We Apart, en misschien zelfs wel zijn mooiste ooit. Daar hebben we een woord voor: meesterwerk.

Van: Daan's Muziek Blog

Nick Mulvey werd bekend in de jazzwereld als lid van de jazzformatie Portico Quartet. Maar Paul Simon en Nick Drake inspireerden de 29-jarige Engelsman om de gewaagde overstap te maken naar een bestaan als singer-songwriter. Samen met producer Dan Carey (onder meer bekend van Franz Ferdinand, Hot Chip en Toy) werkte hij aan een collectie van twaalf liedjes. Onder persoonlijke titel is hier nu zijn eerste soloalbum, First Mind. Een rijke plaat die laat horen dat Mulvey van vele markten thuis is. First Mind opent onbezorgd met luchtige voorjaarsfolk in de vorm van het titelnummer en 'Fever To The Form', daarna ronken de bassen hard in het dansbare 'Juramidam' en klinkt de gitaar klassiek in het nederige 'April'. 'I Don't Want To Go Home' klinkt dan weer als een traditioneel folknummer. Dit gevarieerde karakter maakt van First Mind een buitengewoon plezierig luisteralbum met de nodigde diepgang. Qua instrumentatie is de plaat smaakvol en soms is Mulvey's verleden als jazzartiest hoorbaar. Luister maar eens naar de percussie of de losjes groovende sfeer in het poppy 'Nitrous' of 'Venus' waarin Mulvey zowel onderkoeld als warm klinkt. Een vergelijking met José González of Ben Howard is daardoor snel gemaakt. Een liedje als 'Cucurcucu', dat vrijwel a capella begint maar al snel verandert een luchtig popliedje, kan met een beetje geluk zomaar wat radio airplay krijgen. Avontuurlijke muziekliefhebbers kunnen hun hart ophalen bij het eerdergenoemde 'Juramidam'. Een fantastisch hoogtepunt waarin bezwerende gitaren klinken en het tempo gedurende vijf minuten op spannende wijze wordt opgeschroefd. Nick Mulvey. Onthoud die naam.

Van: Daans Muziek Blog

Stel: je bent beroepspianist en je linkerduim breekt. Wat te doen? Gewoon doorspelen met negen vingers natuurlijk! Je raad het misschien al: Nils Frahm overkwam het en nam negen korte pianostukken op zonder zijn linkerduim. En ja hoor, ook zonder negen vingers maakt hij van dit kale minialbum een meesterwerkje.

De dertig jarige Duitser werkte eerder met Efterklang, Ólafur Arnalds en Anne Müller maar heeft inmiddels ook al een vijftal studioalbums op zijn eigen naam staan. Het vorig jaar verschenen 'Felt' was magistraal mooi en mag zeker bestempeld worden tot het hoogtepunt uit zijn nog jonge oeuvre. Groot verschil met die Avant-Gardistische plaat is dat 'Screws' enkel en alleen piano-klanken bevat. Het is een warme plaat die het moet hebben van haar eenvoud. Zowel de muziek, de albumhoes als de songtitels bevestigen dit. Het album opent met 'You' opgevolgd door 'Do', 'Re', Mi', 'Fa', 'Sol', 'La' en 'Si' om te eindigen in het schitterende 'Me'. Allemaal leuk en aardig, maar hoe klinkt het muzikaal? Daar kunnen we kort over zijn: prachtig. De negen neo-klassieke nummers bevatten stuk voor stuk schitterende dingen. Frahm heeft een meesterlijke timing, speelt goed met stiltes en geeft de nummers precies de goede lading mee. Een kleine referentie naar Steve Reich is zeker niet misplaatst. Hoogtepunt zijn er in de vorm van de eerste drie, adembenemend mooie stukken.

Alsof dit alles nog niet mooi genoeg is, is 'Screws' ook nog eens legaal te downloaden via de website van Frahm. Wat dat schuift? Helemaal niks.

van: Nils Frahm - Screws