Terwijl Grizzly Bear de laatste hand legt aan het nieuwe album, komt een van de grizzly's met een soloplaat. We hebben het genoegen met multi-instrumentalist Chris Taylor. Onder de naam CANT brengt hij zijn solodebuut Dreams Come True uit. En om eerlijk te zijn had ik verwacht dat het album een saaie harmonische plaat zou worden. Wat je 'zeg maar' ook zou denken bij de gedachte dat een Grizzly Bear lid solo zou gaan. Deze vooroordelen zijn geheel onterecht want Taylor verrast echter ontzettend op met geweldige solo uitstapje.

Grizzly Bear is amper terug te horen op Dreams Come True. Nee serieus, je zou een gat in de lucht springen als je nietsvermoedend de muziek van CANT hoort. Grizzly Bear lid? 'Echt!' De muziek put namelijk uit een totaal ander vaatje. Dit mag meteen duidelijk zijn bij het horen van de albumopener 'Too late, too far', we horen namelijk minimalistische elektronica. Qua sfeer doet het denken aan Fever Ray. Het grote verschil zit hem in de stem van Taylor, die is namelijk veel warmer dan de stem van 'Karin Dreijer'. Blij vlagen is zijn stem zelfs redelijk soulvol, waardoor de muziek ook wel wat weg heeft van Dam Funk of een langzame verzie van Jamie Lidell. Doe deze drie artiesten in de mixer, voeg wat 'Kid A' Elektronica toe, en je komt dicht in de buurt van Dreams Come True. Maar het album heeft toch ruim voldoende eigen gezicht.

De tien nummers op Dreams Come True luisteren stuk voor stuk heerlijk weg. Neem bijvoorbeeld het geweldige 'the Edge'. Het nummer luistert weg als zoete koek. Warme Elektronica, met een echte Laid-Back feeling. Terwijl bijvoorbeeld het nummer 'Answer' weer uit een heel ander vaatje put. Het nummer is totaal anders maar op zijn eigen manier ook geweldig. 'Bericht' had zo een oude Radiohead Ballad kunnen zijn. 'Rises Silent' doet me een beetje aan Aphex Twin deken terwijl je daar recht tegenover een indienummer genaamd 'BANG' staat. Dit is het enige nummer dat wel een Grizzly Bear invloed heeft. Je hoort het: een heel divers album. Een hele goede ook. Een minpuntje: de tweede helft van 'She Found A Way Out', haalt het niveau even uit de plaat. Het nummer gaat net iets te lang door en dat is jammer. Gelukkig is het behoorlijk hoge niveau meteen weer terug bij Answer.

Grizzly Bear klassiekers als 'Two Weeks', 'Knife' & 'Wait for the Others' staan niet op Dreams Come True. Daartegen staat wel heel veel ander moois. Muziek die minstens van een even hoog niveau is als het werk van Grizzly Bear. Een divers en gaaf album. Maar... nu wordt ik wel heel erg benieuwd naar het nieuwe Grizzly Bear album want als een Grizzly Bear hiertoe instaat is... hoe zal de opvolger van Veckatimest dan gaan klinken als vier Bears hun krachten weer bundelen?

Chris Taylor maakt met Dreams Come True een van de coolste en tot nu toe de meest verassende plaat van 2011!

van: http://daanmuziek.blogspot....

En toen was er opeens een tweede mooie indiefolk release uit Volendam (in een week). Nouja, opeens. De naam Case Mayfield zingt in kringen al enige tijd rond. Maar met het debuut 'The Many Colored Beast' weet straks zelfs je grootmoeder wie Case Mayfield is. Jup, het moet gek lopen wil Kees Veerman niet doorbreken met dit mooie debuutalbum.

'The Many Colored Beast' opent bloedmooi. Probeer maar eens niet te worden geraakt door de prachtige opener 'The Title'. De gevoelige stem in combinatie met het kraakheldere gitaarspel gaat door merg en been. Aan alleen een akoestische gitaar heeft Mayfield genoeg. Meer heeft Mayfield ook niet nodig om indruk te maken. De geboren Voledammer legt veel emotie in zijn stem, het gevoel komt uit zijn tenen. De verstilde rustige folkliedjes hebben een hoog kippenvel gehalte.
Niet elk nummer is even goed op 'The Many Colored Beast', maar op de beste momenten zijn vergelijkingen met Ryan Adams, Ray Lamontage en Jeff Buckley (Alright Louise) helemaal niet gek. Namen waarmee elke beginnende singer/songwriter wel vergeleken wil worden. Mayfield is een getalenteerd muzikant die knappe liedjes (met een scherp randje) schrijft. Soms mist 'The Many Colored Beast' wat aan diversiteit. Het blijkt dat Veerman ook prima overweg kan met een band. Dit valt bijvoorbeeld te horen in 'You Should Have Seen The Way You Danced' en 'Twitch'. Deze nummers hebben een vrolijker imago, maar vallen ook wat uit de toon met de verstilde akoestische liedjes. Maar dit bevat juist wel weer in afsluiter 'Crooked Waits', dat tegen het einde aan helemaal openbarst. Het lage mannenkoor in 'Twitch' gaat zijn doel voorbij en had van mij niet gehoeven. Maar dit is dan ook het enige dipje van een verder indrukwekkend debuut.

Case Mayfield laat op 'The Many Colored Beast' horen een getalenteerd singer/songwriter te zijn. Het album is niet perfect, maar voor een debuut indrukwekkend. Veerman heeft eigelijk alleen een akoestische gitaar nodig om te imponeren en soms zelfs te ontroeren. Case Mayfield, die naam gaan we de komende tijd (ik praat in jaren) nog vaak horen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Cass McCombs leerde ik twee jaar terug kennen met het mooie album Catacombs. You Saved my life was mijn favoriete McCombs nummer. Prachitg. Maar zoals dat nummer en vele andere op Catacombs klonken nummers op bijvoorbeeld het album Dropping the Writ niet, eerder alternatief en punk met een mooie stem. Op zijn vijfde album kiest de 34-jarige McCombs voor een ontzettend ingetogen pop/folk album.

Met opener County Line wordt de toon meteen goed gezet. Het liedje laat helaas ook meteen het beste horen wat Wit's End te bieden heeft. Het prachtige nummer is heel gevoelig en ademt een ontspannen sfeer, a la the Beach Boys, Neil Young en Fleet Foxes. Het mooie nummer luisterd goed weg en neemt je mee naar het tweede nummer Lonely Doll, dat dan meteen al van een minder hoog niveau is.

De Spaarzame begeleiding van McCombs breekbare stem niet altijd even goed uit verf. Zo horen we drum in Hermits Cave waaraan te betwijfelen valt of er op een drumkit wordt geslagen of op een leeg blikje bonen. En bijvoorbeeld de strijkers in het nummer Memory Stain die 2 minuten te lang door gaan, zijn ook geen aanwinst.

Het probleem van Wit's End is dat de nummers altijd ongeveer een minuut te lang door gaan. Alle nummers klokken net te lang en sommige zelfs veel te lang (Knock, Memory Stain). Deze nummers weten niet tot het einde te boeien en dat is jammer, want dan als een nummer te lang door gaat gouw saai. En niet een beetje saai, maar heel saai.

Op Wit's End zijn Mooiheid en Saaiheid altijd met elkaar in gevecht. Steeds als de ene 'aan kop' licht, licht de ander op de loer en wisselen ze elkaar snel weer af. Dit is jammer want in Wit's End had meer kunnen zitten. Volgende keer weer een album van het niveau van Catacombs Cass?

van: http://daanmuziek.blogspot....

Toch intrigerend hoe de geest van My Bloody Valentine blijft doorklinken in veel jonge bandjes. Ook de Londonse debutanten van Cheatahs zijn regelrecht beïnvloed door Loveless (1991) van Kevin Shields en co. Hun debuut Cheatahs lijkt zo uit de jaren '90 te komen maar is te interrestant om links te laten liggen. Vele melodieuze en dromerige gitaarlagen worden afgewisseld met harmonische zang-melodieën die goed verstopt zitten in de bezwerende mix. Stevig materiaal als 'Geographic' en 'Kenworth' knalt er meteen lekker in, maar band kan ook dromerig klinken zoals op 'Leave To Remain'. Net wanneer je door de soms wel erg lome sfeer in lijkt te dutten zorgt Cheathas met meer explosief materiaal als 'Get Tight' en he door opgefokt gitaarwerk gedragen 'Leave To Remain' dat je toch bij de les blijft. Maar echte ballen ontbreken. Ons eindoordeel is dan ook onvermijdelijk tegenstrijdig. Hoewel Cheatahs moeilijk blijf hangen en wat aan creativiteit mist (wie shoegaze kent, kent Cheatahs óók) luistert dit debuut lekker weg.

Van: Daans Muziek Blog

Eindelijk. Eindelijk is Kill For Love ook uit in Nederland. Eerder dit jaar wist het vrijwel onbekende Chromatics hogen ogen te gooien met hun vierde plaat 'Kill For Love'. Buitenlandse media liepen weg met het viertal uit Portland en er ontstond een bescheidde buzz rondom de mysterieuze band. Geheel terecht overigens. Hoe vaak hoor je nu nog een fantastische en spannende plaat, van anderhalf uur die geen seconde verveeld? Precies...

Het 16 nummers tellende Kill For Love laat zich moeilijk beschrijven. Om een poging te doen; Loeiharde synthesizers die een aanslag doen op je trommelvlies, donkere en dansbare discoachtige popliedjes, tijdloos, bijzonder sfeervol, zwaarmoedig, spannend. Het zijn allemaal termen die van toepassing zijn op Chromatics, maar als je alles samen neemt kom je toch niet bij het avontuur dat Kill For Love heet.

Het album opent met een cover van Neil Young. De keuze om de plaat te openen met 'Hey hey, my my (Into The Black)' licht niet voor de hand, maar pakt in werkelijkheid hypnotiserend mooi uit. De cover wordt geheel eigen gemaakt en is mysterieus genoeg om je door te laten luisteren. Als vervolgens de titeltrack aanbreekt, is er geen ontkomen meer aan. De prominent aanwezige jaren '80 synthesizers in combinatie met de hoge en fragiele stem van zangers Ruth Radelet grijpen je meteen bij je keel. Je wordt zo (heel slim) het album in gezogen. De dromerige én mysterieuze sfeer van de nummers laten de tijd stil staan. Alsof je zomaar in een zwart gat valt. Welkom in de Chromatics achtbaan.

Maar, Chromatics kan ook redelijk 'gewone' liedjes schrijven hoor. Het bloedmooie 'Lady' doet het ook goed los van het album. Maar ook tussen sfeerstukken (die uit kunnen lopen tot een kwartier) staat het nummer goed. hoogtepunten wisselen elkaar af. Momenteel vind ik het autotune nummers 'Running From The Sun' het mooiste van Kill For Love. Werkelijk prachtig. Tussen de 16 nummers zit helaas soms ook een iets minder vers appeltje (om het woord rot niet in de mond te halen). Het wat vormeloze 'Birds of Paradise' laat de Hypnose even vergeten, net als het wat over de top 'A Matter of Time'. De viertien minuten durende afsluiter 'No Escape' is net even wat teveel van het goede, en staat (terecht) niet op de CD versie van Kill For Love. Maar over het algemeen staat de dromerige mengeling tussen dance en indie, Chromatics gewoon als gegoten. Hallo, we hebben hier wél te maken met zestien nummers.

Verder is Kill For Love geen vrolijke plaat geworden. Alleen de titel al. Je moet er echt voor in de stemming zijn. De plaat vraagt natuurlijk wel wat tijd van de luisteraar, maar de beloning is het echt waard. Beetje voor beetje vallen de puzzelstukjes in elkaar. Een plaat die onder je huid kruipt, en je vervolgens ook echt (nee; écht) niet meer los laat. Ik ben dan ook al een tijdje in de greep van dit intrigerende album. Sinds april luister ik naar dit album en nu kan ik de plaat pas echt op waarde schatten. Dat doe ik dan ook als volgt: Kill For Love is een meesterwerk geworden.

Hét avontuur van het jaar.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Met doorbaakplaat Attack on Memory bracht Cloud Nothings twee jaar terug een grote hype teweeg. Op het kookpunt werd de band vergeleken met Nirvana in hun topjaren en vonden bepaalde blogs ze zelfs beter. Achteraf gezien was dit misschien wat te enthousiast, maar wel begrijpelijk. De destijds 20-jarige frontman Dylan Baldi was boos en schreeuwde zijn keel op magnifieke wijze aan gort. Ondanks dat Baldi naar eigen zeggen geen reden had om boos te zijn, klinkt hij wel zo, ook weer op Here And Nowhere Else. Gelukkig maar. De plaat bevat opnieuw acht liedjes die ergens tussen springerige poppunk en agressieve en meeslepende punk balanceren. Slordiger en meer rammelend geproduceerd en minder een klap in je gezicht dan de voorganger, maar de sterke liedjes? Die zijn gebleven. Was de vooruitgeschoven single 'I'm Not Part Of Me' nog opvallend poppy en op een prettige manier een beetje voorspelbaar, het overgrote deel van de plaat klinkt lekker opgefokt en meeslepend. 'Psychic Trauma' vat samen waar Cloud Nothings voor staat. Een uitstekend en strak uitgevoerd punk-nummer dat halverwege compleet omslaat in een woeste climax waarin Baldi zich helemaal laat gaan. En dat is niet eens de eerste keer. In het lo-fi opgenomen middenstuk van Here And Nowhere Else hangen er donkere donderwolken boven het hoofd van Baldi die constant lijken te barsten. In het onheilspellende 'Giving Into Seeing', 'Just See Fear' en het 7 minuten durende, flink walsende 'Pattern Walks' volgt de grote ontlading. En wat is dat fijn om te horen. Ondanks dat er weinig nieuws onder de zon is bij Here And Nowhere Else is het weer een behoorlijk overtuigend en verslavend album. De fijnste bak herrie sinds het verschijnen van Attack On Memory.

Van: Daans Muziek Blog

Dat de Australische Courtney Barnett een geweldig songschrijfster is wisten we al een tijdje. Vorig jaar juni maakten we kennis met de bundeling van twee eerder uitgegeven EP'tjes op A Sea Of Split Peas. De plaat voelde aan als een volwaardige langspeler die van het begin tot het einde wist te boeien en doodleuk een plaatsje in onze jaarlijst wist te veroveren als het "best bewaarde muziekgeheim van 2014". En dan te bedenken dat dit pas het voorspel was. Barnett laat er geen gras over groeien en komt nu met haar debuut onder de eigenzinnige titel Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit. Een titel die kenmerkend is voor de schrijfwijze van Barnett: lekker nonchalant, maar tevens messcherp en vol bijzondere vondsten. Haar teksten zijn weer redelijk uniek en van hoog niveau en dat geldt tevens voor haar liedjes. Het merendeel is feller en grilliger dan het oudere materiaal. In de vuig doch catchy rockende opening komt de ervaring die Barnett opdeed als tweede gitarist in de Australische band Rapid Transit goed tot zijn recht. De fantastisch gejaagde single 'Pedestrian At Best' en het puntige 'Aqua Profunda!' zijn daar goede voorbeelden van. Toch is Barnett niet voor een gat te vangen. Wanneer ze haar monotone prachtzang omruilt voor een schitterende en tijdloze ballad als 'Depreston' maakt ze wederom indruk terwijl het lange 'Small Poppies' - waarin artiesten als Pavement, Sonic Youth en Wilco weerklinken - uitblinkt door fenomenaal gitaarwerk. Veel liedjes op Sometimes I Sit ademen een onvervalst voorjaarsgevoel en zijn tot in de puntjes verzorgd. Toch kan deze liedjesschrijfster ook bijzonder charmant voor de dag komen. Vrijwel ieder nummer van haar hand bevat deze charme, hoewel dit nadrukkelijk aan bod komt in bijvoorbeeld 'An Illustration Of Loneliness' of 'Elevator Operator'. "Het moet gek lopen wil Nederland niet vroeg of laat ook voor deze charme vallen" schreven we vorig jaar al. Als die tijd nu niet is aangebroken, weten wij het ook niet meer. Waanzinnig debuut.

Van: Daans Muziek Blog

Het Braziliaanse CSS kwam in 2006 met een aanstekelijk en fris debuutalbum (Cansei de Ser Sexy). De heerlijke combinatie tussen pop en dance was ontzettend fijn. De formule leek even van goud. Maar met Donkey (2008) klonk het al als meer van hetzelfde waarbij de goede ideeën ontbraken. Zal de band dit met La Liberacion nog recht kunnen zetten? uh... nee. Donkey was een meesterwerk vergeleken met La Liberacion.

La Liberacion is niet het gedroomde derde album van CSS. De daalende lijn van Donkey wordt rap voortgezet. La Libaracion staat vol met slechte nummers. Elf nietszeggende en inspiratieloze nummers is echt teveel van het goeden. Bijna vals gezongen zangpartijen, deprimerend vrolijk klinkende synthesizers en een slecht geproduceerd boel. Het geheel klinkt behoorlijk chaotisch. Dieptepunten? Ik zal er maar niet aan beginnen. Hoogtepunten blijven al helemaal uit. Ah toe nou Daan, een lichtpuntje dan? nou vooruit dan de blazers in afsluiter Fuck Everything zijn leuk. Dit zorgt ervoor dat het nummer overeind blijft, en toch nog redelijk aardig is. De band maakt(e) feestmuziek en live was het een feestband. Van Css moet je vrolijk worden. Ik probeer La Liberacion goed te vinden maar het lukt niet, de nummers irriteren tot op het bod en ik wordt er nog niet bijna vrolijk van. Ik vind het lullig om een leuke en sympathieke band als CSS af te kraken maar... ik moet eerlijk wezen. Soms is de waarheid hard. Ik kan in de conclusie dan ook kort wezen: dit album had beter niet gemaakt kunnen worden...

van: http://daanmuziek.blogspot....

In Ghost Colours, de voorganger van de electropop band Cut Copy was redelijk briljant. Dat kan ik nu wel stellen 3 jaar later. Alle liedjes functioneerde zowel als geweldig pop als dans liedje. Alles klopte bijna aan die plaat, zo akelig goed. Nu is daar dan eindelijk het (3de) nieuwe album van de Australische band. Ik verwacht geen In Ghost Colours 2, want dan valt deze nieuwe zeker tegen. Ik ben benieuwd wat de heren nu weer in elkaar hebben ‘geknipt en geplakt’

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Opener Need you now, valt op eerste gehoor vies tegen. Muziekaal zit het redelijk in elkaar. Maar die zang is ontzettend glad. Die herinner ik me toch niet zo. Take me over is gelukkig weer meer van ouds niveau. Ik hoor Yeasayer en Vampire Weekend in een jaren ’80 jasje terug. Ook het volgende nummer Where I’m going is onweerstaanbaar. En dan valt alles op zijn plek. De opener laat je heerlijk in het album geleiden, en zet precies de goede sfeer. Knap!

Op een dag als vandaag is de cd ideaal want hij is ontzettend vrolijk en zomers... deze plaat heet ook niet voor niets ZONoscope. De invloeden van Cut Copy zijn duidelijk hoorbaar. Ze halen de mosterd 30 jaar terug, uit de jaren ’80.

Corner in the sky, is even wat harder, en verast ook even na alle dromerige disco pop. Hoogtepunt van het album is zonder meer Sun God. Een afsluiter, die de naam afsluiter waardig is. Sun God duurt ruim 15 minuten en verveeld geen moment. Het nummer eindigd spectaculair in een soort techno nummer. Wat als effect geeft dat je maar een ding wil: Nog een keer heel het album horen!

Zonoscope is geen baanbrekend album, maar doet precies zijn werk: een lekker fijne luisterervaring bij de luisteraar bezorgen. Uitstekend voor festivals of als het zonnetje schijnt. In dit genre is het op het moment een band van topformaat. Maar af en toe slaan de jaren ’80 een beetje te veel toe, dan wil je even iets anders.
Geen In Ghost Colours 2, Maar gewoon prima album!

van: daanmuziek.blogspot....