In 2009 kwam Ernest Greece met een aantal mooie dromerige popliedjes Onder de naam Washed Out. De liedjes werden op veel blogs met open armen ontvangen en Greece werd benoemd als veelbelovend. Er volgde twee succesvolle ep's. En nu naar twee jaar is er dan het debuutalbum waar in indie kringen hard naar werd uitgekeken. Whitin And Whithout heet het album.

Met Within And Whithout komt Ernest Greece met een plaat precies op het goed moment. Within And Without een ultieme zomerplaat, en aangezien het nu zomervakantie is, is de release slim gepland. Within And Without klinkt heel ontspannen en behoorlijk dromerig. En het luistert makkelijk weg.

Een week geleden was ik even helmaal weg van het album. Maar nu ben ik daar een beetje van terug gekomen. Washed Out is zeker niet slecht maar op sommige momenten lijkt Within And Without wel heel erg op een kruising tussen Animal Collective, Panda Bear, Deerhunter en Beach House. En dit wekt een kleine irritatie op. Ik vind daarom ook niet dat Washed Out iets unieks doet. Soms zit het album ook op het randje van saai. De liedjes zijn soms redelijk saai en
Hoogtepunten zijn voor mij de opener Eyes be closed en Amour Fati omdat de nummers goed laten horen tot waar Washed Out toe in staat is. De albumcover is overigens wel erg mooi.

Within And Whithoud is een fijne plaat, maar zonder eige gezicht. Ik ben daardoor niet helemaal overtuigd.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wat een maand voor de Nederlandse EDM. Jameszoo bracht zijn lang verwachte debuutplaat Fool uit op Flying Lotus' Brainfeeder-label, en het Amsterdamse Weval komt met hun eveneens langverwachte debuutplaat op het techno-walhalla Kompakt. De naam Weval gonst al enkele jaren rond, nadat hun eerste muziek (inter)nationaal hoge ogen gooide. Vanaf die begindagen had het Keulse Kompakt direct vertrouwen in het kunnen van Harm Coolen en Merijn Scholte Albers, wat al leidde tot twee prima EP's. Nu is daar Weval, waarmee het duo bewijst dat Kompakt het goed gezien had. Deze plaat steekt eerder werk met gemak naar de troon. Weval is een warme en druilerige technoplaat geworden, die het goed gaat doen op zwoele zomeravonden. De sfeer is ruimtelijk en dankzij de vele shakers, verknipte vocalen en funky bassen valt er continu iets te beleven. Toch houdt Weval de eigen sound te allen tijden mystiek en fantasierijk. De Kompakt-atmosfeer is geregeld terug te horen op Weval, zoals bijvoorbeeld in het fraai opgebouwde 'Square People'. Ter vergelijking kun je denken aan de liedjestechno van Bob Moses en het ongrijpbare van Boards Of Canada, maar verder klinkt Weval vooral ontzettend als zichzelf. Goed geproduceerd, spannend én ontspannend tegelijk. Alles bij elkaar mag dat een knappe prestatie heten. Met deze plaat is de belofte ingelost en zal de liefhebber ongetwijfeld bereikt worden.

Van: Daans Muziek Blog

Na het fantastische album Fits (2009) heeft White Denim wat veranderingen doorstaan. na toevoging van een tweede gitarist is het Trio veranderd in een kwartet. Het kwartet nam D ook op in een echte studio. Dat valt echter niet te horen want D klinkt als een spontane en verrekte goede jamsessie.

Zo hard als "Radio Milk How Can You Stand It' komt opener 'It's Him' niet binnen. Het klinkt vooral alsof de band een jamsessie staat te spelen in je woonkamer. Met heerlijke percussie en moddervette gitaarriffs.
Nog steeds combineert White Denim een aantal totaal verschillende stijlen met elkaar. We horen doorelkaar: o.a. Rock, Jazz en psychedelica worden tot een geheel gesmolten. De lol en het speelplezier druipt van het album af, en dat maakt het ook een fijne luisterervaring. Bovendien zijn de muzikanten steengoed, soms hoor je gitaarsolo's, basrifjes & percussie waar je mond van openvalt.

Het album heeft zo zijn momenten. Zo vind ik bijvoorbeeld de gitaarsolo aan het einde van At the Farm meesterlijk, de zang in Street Joy mooi en de melodie in Drug cool. Maar soms klinkt het ook een beetje doelloos en zoekend naar een geheel. Want dat is D niet, het zijn losse jams en liedjes en zei vormen niet echt een geheel. Soms is het enorm druk en weet je niet waar je moet luisteren terwijl er ook rustpuntjes opstaan. Maar bovenal staat de creativiteit en het speelplezier.

Een experimenteel en geslaagd album, maar zo goed als op Fits wordt het niet. Als je het album met de voorganger vergelijkt klinkt D als een collectie 'D-Sides'. Maar deze D-sides zijn op hun beurt wel erg goed.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Tekstueel en muziekaal op geen enkel moment origineel.
Bij b.v. the killers, Editors en bij Interpol al een eerder gehoord.
Wel een ijzersterker plaat.

En dat telt minstens net zo goed!

4*

De beste live band die ik ooit heb mogen zien is (tot dusver) zonder meer Wilco geweest. Twee keer speelden ze mijn mond letterlijk open. Laatste keer was tijdens hun optreden in 013, dat ook mijn concert van het jaar werd. De band nam vorig jaar acht live nummers op voor Apple in de Wilco studio: The loft. Het resultaat, iTunes Session, is vanaf gister te downloaden in (je raad het al) de iTunes store.

Het is niet de eerste keer dat de Amerikaanse band live materiaal uitbrengt. In 2005 bracht de band al eerder een liveplaat uit: Kicking Televison. Met 22 nummers, in ruim twee uur, een spannende en bloedmooie luisterervaring. De liveset voor de iTunes Sessions bestaat uit slechts acht nummers. Er worden vijf liedjes van the Whole Love geserveerd. We krijgen perfecte live uitvoeringen te horen, die bevestigen wat we allang wisten: het materiaal op the Whole Love is ijzersterk! De overige drie nummers zijn ook zeer te pruimen. War on War (Yankee Hotel Foxtrot) en Passenger Side (Debuut: A.M.) worden in een mooi nieuw live jasje gestoken. Genieten geblazen. Afsluiter Cruel To Be Kind, een cover van en met Nick Lowe is een nieuw nummer. De versie is beter dan het origineel, Wilco blijkt de perfecte begeleidingsband voor Lowe, en functioneren als achtergrondkoor zeer fijn. En dan zit dit kleine, maar fijne (wat een poëzie!) half uurtje er alweer op.
Maar met de 22 nummers van Kicking Television voelt dit toch wat gewoontjes aan. Bovendien zijn de acht liedjes niet het spannendste materiaal dat Wilco te bieden heeft. Maar wat worden de song weer ongelofelijk goed gebracht. Deze iTunes Session maken mij nogal warm voor een 'echt' (nieuw) live album. Met echt bedoel ik dat er, naast veel meer nummers, ook een echt publiek aanwezig is. Dat vind ik namelijk niet sterk aan de iTunes Sessies. Live, zonder publiek... Maar als een band er mee weg komt is het Wilco wel. Ja, we hebben hier te maken met een tussendoortje, maar een om je vinger bij af te likken, wat zeg ik... op te eten!

Een grote toevoeging aan het oeuvre van Wilco zijn deze uitvoeringen van de liedjes, hoe goed ze ook zijn, niet. Maar voor de Wilco fan een must, deze iTunes Sessions.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wilco (the album) was een soort samenvatting van wat de band de afgelopen vijftien jaar al eerder had gedaan. Het album was (is) sterk, maar voor Wilco begrippen niet heel verassend. Er volgde een lange wereldtournee. Terug in thuisbasis Chicago richtte de groep rondom Jeff Tweedy zijn eigen platenlabel op: d8pm records. Het eerste album op d8pm is uiteraard een album van Wilco zelf. Twee jaar na Wilco (the album), arriveert het 8ste Wilco studioalbum 'the Whole Love'. De eerste release op d8pm records is meteen een "parel verpakt in goud cadeaupapier", of in gewone mensentaal: een fan-tas-tische plaat!

Waar Wilco (the album) niet verraste, doet 'the Whole Love' dat dubbel en dwars met het uiterst B-R-I-L-J-A-N-T-E 'Art of Almost'. Een zeven minuten durende album opener dat een nieuwe Wilco geluid laat horen. Denk richting de psychedelische rock. Het beste gitaar nummer van 2011, met afstand. Het gitaarspel van Nels Cline is uniek en meer dan briljant. Wilco is hier experimenteel op zijn best. Dikke buiging. Chapeau! Afsluiter 'One Sunday Morning' is even indrukwekkend. Een twaalf minuten durend Country liedje zonder refrein of bridge. Maar liefst tien coupletten komen voorbij. Saai? Alles behalve dat. Het nummer vliegt voorbij. twaalf minuten kippenvel. Twee unieke nummers.
Toch schuwt Jeff Tweedy het normale "pop liedje" niet. Sterker nog, de overige tien liedjes zijn tien pop/rock liedjes die tussen de drie en vier minuten klokken. Op het eerste gehoor standaard Wilco liedjes. Maar Wilco zou Wilco niet zijn als er muzikaal niets bijzonders gebeurt. Dat gebeurt dan ook. De muzikale details maken dat de liedjes tegen de perfectie liggen (hoewel dit pas na een aantal keer luisteren opvalt). Single 'Born Alone' is niet anders dan geweldig te noemen, 'Black Moon' is prachtig en 'Whole Love' kan je bijna niet anders dan vrolijk van worden. 'Drawend On Me' en I Might kun je dan weer niet luisteren zonder mee te brullen. Stuk voor stuk geweldige nummers waar de kwaliteit vanaf druipt.

Jeff Tweedy heeft vijf top muzikanten om zich heen. Alle leden van Wilco beheersen hun instrument volledig. De drums van Glenn Kotche zijn altijd meer dan in orde, de bas van John Stirratt is om van te smullen, het gitaarspel van Nels Cline is uniek, virtuoos en bloedmooi, de toetsen van Michael Jorgensen geven de nummers wat meer power mee of geven juist een warm gevoel mee en Patrick Sansone bespeelt eigelijk ieder instrument goed. Het liedje van Tweedy staat centraal, de vijf heren maken de muzikale omlijsting. Het resultaat? adembenemend goed.
Een minpuntje kent 'The Whole Love' wel. Gelukkig maar, anders was de plaat echt niet menselijk goed. Tijdens het nummer 'Open Mind' raakt de plaat even 'uit balans'. Het nummer is verder dik in orde, maar het nummer komt net op een moment dat de plaat juist even moet rocken. Dit is een schoonheids foutje dat makkelijk verholpen had kunnen worden. Het is een minuscuul smetje op een verder nagenoeg perfect album.

Ik ben een enorme Wilco fan, dat is geen geheim. Toch geef ik 'the Whole Love' daarom geen hoger cijfer. Ik heb expres het album verschillende malen beluisterd (vijftien keer alweer), om tot een rechtvaardige conclusie te komen, maar ik kan er niet omheen... 'the Whole Love' is gewoon een meer dan fantastische plaat.

Wilco bewijst op the Whole Love weer waarom ze mijn favoriete band zijn!

Van: http://daanmuziek.blogspot....

Een van de fijnste platenlabels van het moment is zonder twijfel Captured Tracks. Het in Brooklyn gevestigde label is bijzonder goed in het scoutten van jonge en hippe Shoegaze-bandjes als Beach Fossils, DIIV en Holograms. Bij Captured Tracks weet je dat je met kwaliteit te maken hebt. En laat Wild Nothing nou eens bij dat fijne label zitten.

Jaja, dat heeft Jack Tatum goed voor elkaar. Misschien herinner je het in 2010 verschenen debuutalbum 'Gemini' nog wel. Een fijn luisterplaatje die de tongen aardig los wist te maken (Ryan Adams werd fan). Vervolgens raakte de band een beetje in de vergetelheid. Maar om je geheugen op te frissen is hier de (totaal niet moeilijke) tweede plaat 'Nocturne'. Een plaat die een 'volwassen' geluid laat horen. Zou je me geloven als ik vertel dat deze eenmansformatie pas drie jaar actief is? Goed, 'Nocturne' is net zo'n aangename luisterervaring als het debuut. De lieve Shoegaze gaat er in als zoete koek. Dromerige gitaren worden gecombineerd met strijkers (Prachitge single Shadow) of met synthesizers (Paradise, The Chain Won't Break). Het effect is betoverend en ontspannen. Het hypnotiserende zorgt ervoor dat 'Nocturne' een bijzonder sterke plaat in zijn geheel is geworden. Hoogte en dieptepunten zijn bijde ver te zoeken. Juist, Beach House wist eerder dit jaar voor hetzelfde effect te zorgen met 'Bloom'.
Helaas gaat de tweede helft van Nocturne soms wat tegenstaan. De gouden formule verandert dan in "de bronzen formule". Dit trekt zijn twijfels aangezien de muziek van naturen al niet bijsturend creatief is put hier net te veel uit hetzelfde vaatje. Ze missen zeg maar net even dat eigen geluid dat DIIV eerder dit jaar wel liet horen. Desalniettemin is Nocturne een heerlijk dagdroom plaat geworden die gemaakt lijkt te zijn voor dit seizoen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Eén beetje festivalganger heeft het Londense Wolf Alice het afgelopen jaar al eens zien optreden of op zijn minst op een Nederlandse festivalposter zien staan. Zo stond de band rondom zangeres Ellie Rowsell op onder meer Best Kept Secret, London Calling en Hit The City, waar de groep jammer genoeg nog te kampen had met jetlag en geluidsproblemen. Dat de potentie én de wil wel degelijk aanwezig zijn bewijst tweede EP'tje Creature Songs, dat als opmaat voor het langverwachte debuutalbum mag gelden. En verdraaid, Wolf Alice schudt hier doodleuk vier goede grungepop-liedjes uit de mouw, die nog goed op plaat zijn vastgelegd ook. In een kleine dertien minuten laat het viertal horen van meerdere markten thuis te zijn. De overweldigende gitaarriff in openingsnummer 'Moaning Lisa Smile' had van Nirvana kunnen zijn, terwijl 'Storms' een slimme, dromerige melodie heeft die meer aan My Bloody Valentine doet denken. Deze twee liederen vangen duidelijk de sfeer van de alternatieve gitaarmuziek uit de jaren '90, terwijl de resterende twee liedjes meer eigentijds klinken. Het subtiele 'Heavenly Creatures' is een bijzonder fraai liedje dat qua fragiliteit en gitaarlijntjes soms een beetje aan the xx doet denken. Het resterende 'We're Not The Same' is een even teder als betoverend duet tussen Ellie Rowsell en drummer Joel Amey en zorgt voor het meest emotionele momentje van deze EP. Nadeel van deze vier sterke liedjes is dat ze niet echt een geheel vormen. Desondanks laat Creature Songs zien dat het debuutalbum van Wolf Alice (release: 2015) een plaat is om in de gaten te houden.

Van: Daans Muziek Blog

Vorig jaar rond deze tijd bracht de Rotterdamse band Wolf In Loveland een verrassend sterk debuut uit. "Een plaat waar duidelijk tijd en liefde in is gestoken, en die liefde werkt aanstekelijk" schreven we destijds. Wat volgde waren vele optredens waaronder grote shows in het voorprogramma van I Am Kloot, Daniel Norgren en Israel Nash Gripka en op festivals als Metropolis, Brandend Zand en Songbird. Je zou denken dat de zeven muzikanten rondom liedjesschrijver Jan Minnaard het in 2014 even rustig aan doen. Maar niets van dat alles. Plaat nummer twee is alweer af en doet opvallend weinig onder voor de vorige.

In het jaar dat sinds het debuut voorbij ging heeft Wolf In Loveland een opvallende ontwikkeling doorgemaakt. De band klinkt op We Set Out In The Naked Dawn ouder en beter op elkaar ingespeeld. De liedjes laten een warmer en minder tijdloos geluid horen waarbij meer nadruk ligt op samenzang. Over het geheel ademt de plaat meer de sfeer van de jaren '70 en krijgen we meer traditionele, maar frisse folk voorgeschoteld. Daarbij valt allereerst het sterke gitaarspel van Bas van Holt op, die de nummers soms een bluesy sfeer meegeeft. 'County Fair' en 'World Without You' geven daar een goede indicatie van. Daarnaast is Jan Minnaard hoorbaar beter gaan zingen. Soms, zoals in het verstilde 'Sacrifice', klinkt hij als een jonge Neil Young. Desondanks doet Minnaard soms ook een stapje opzij voor Janine van Osta en Merel Moelker die respectievelijk de vocalen in het prachtige 'Trumpets' en het kwetsbare 'Killer Whales Of Eden', dat qua fragiliteit wel wat van Julia Stone weg heeft, voor hun rekening nemen.

Het maakt We Set Out In The Naked Dawn een gevarieerde en luistervriendelijke plaat met twaalf liedjes die zich één voor één voorzichtig onder de schedel nestelen. Het meest krachtige is single 'The Devil Has No Home', waarin de vocalen worden afgewisseld en de boel meermaals tot ontlading komt. Heel anders van karakter zijn het langzaam en grillig opgebouwde liefdesliedje 'Over You' en de prachtige afsluiter 'Year Of The Wolf', dat mag gelden als het meest ontroerende liedje van de plaat. Al die hoogtepunten ademenen een minder lieflijke en meer spontane sfeer dan het charmante debuut. Maar We Set Out In The Naked Dawn bevat opnieuw louter sterke luisterliedjes en een soort nuchtere Hollandse charme die verslavend blijkt te werken. Gelukkig kunnen we hetzelfde concluderen als een jaartje gelden: We Set Out In The Naked Dawn is een plaat waar verdomd weinig aan mankeert.

Van: Daans Muziek Blog

Muziek maken met zeven man wordt al snel groots en pompeus, kijk maar naar Arcade Fire. Zo niet bij het Rotterdamse Wolf In Loveland. Wolf In Loveland, het debuut rondom zanger, gitarist en liedjesschrijver Jan Minnaard, is op een andere manier interessant. De band maakt kleine en frisse folkliedjes waarbij elke noot een bepaalde functie vervuld. Een beetje Iron & Wine, Fleet Foxes en José Gonzales maar bovenal folk met een eigen, eigenzinnige draai. Jan Minnaard begrijpt namelijk uitstekend hoe je goede liedjes schrijft. Probeer maar eens niet vrolijk te worden van 'Tattoos' (over meisjes met tattoo's), de aanstekelijke albumopener 'Nothing At All' of 'Truth Be Told'. Wolf In Loveland is een collectie van elf luisterliedjes met mooie instrumentatie en loepzuivere (samen)zang die lief, opgewekt en jong klinken.

Op het moment dat de plaat wat meer uit de bocht had mogen vliegen, gebeurt dat daadwerkelijk ook. Halverwege wordt de elektrische gitaar in de versterker gestoken voor 'When The Wind Comes' en word je wakker geschud in het alsnog wat bombastische 'Reprise'. Tegen het einde van de plaat ga je vanzelf op het puntje van je stoel zitten bij het bijna tien minuten durende 'Other Side/Neon Lights'. Jeetje, wat een magistrale opbouw. Toch blijkt het mooiste voor het laatst bewaard. Het ontroerende 'Fold It Out' is zo dromerig dat je nog even betoverd achter blijft als het laatste akkoord weggalmt en de stilte de kamer vult.

Er is duidelijk tijd en vooral liefde in deze plaat gestoken. En die liefde werkt aanstekelijk. Wolf In Loveland is een plaat waar je van gaat houden en hoe dan ook vrolijk van wordt. Een plaat waar verdomd weinig aan mankeert.

Van: Daan's Muziek Blog

Opeens was daar begin vorig jaar vanuit het niets de band Wooden Saints met hun debuutplaat I Know Why You're House Is On Fire. Hoewel goed voor positieve recensies en optredens in Paradiso, De Wereld Draait Door en Oerol bleef groot succes uit. Maar daar laat dit tien-koppige gezelschap zich niet door uit het veld slaan. Hier is album nummer twee: You Were The One Who Volunteered.

Wooden Saints werd opgericht als project van Arjen de Bock en Viktor van Woudenberg die voor de livevertolking van hun debuut een gelegenheidsband van tien personen aantrekken. Een band met begaafde muzikanten uit onder andere Orlando, Bettie Serveert en GEM. Dat klikte goed. De nieuwe plaat werd grotendeels live ingespeeld in Silence Du Monde, een groot landhuis in Utrecht. Er werd niet gerepeteerd en veel blazer-, gitaar- en toets-arrangementen ontstonden al spelend. De plaat klinkt daarom ook niet altijd even helder opgenomen, soms wat krakend of rafelig, wat het karakter van de plaat intiem maakt.

Doordat de band het voorrecht heeft om over verschillende goede vocalisten te beschikken, klinken de tien liedjes divers en afwisselend. Toch kunnen we spreken van één geheel, dat qua sfeer ergens doet denken aan Broken Social Scene's meesterwerk You Forgot It In People. Maar anders dan die plaat blijft You We're The One Who Volunteered meer binnen de lijntjes, zonder ergens saai te worden. Daarvoor schrijft de band gewoon te goede liedjes. De melodieën zijn dikwijls goed gevonden en soms wat dromerig. Zo breekt de door Tessa Douwstra gezongen opener 'What If The Parachute Won't Hold' meteen mooi open, zorgt het Bon Iver-achtige 'Lion On A Leash' voor kippenvel en is de overgang van 'We've Been Discovered' naar 'She Cuts The Highs' subliem. Een organische en charmante plaat die tegen het einde aan net wat meer uit de bocht had mogen vliegen.

Van: Daan's Muziek Blog

Woods was altijd het typische voorbeeld van een doe-het-zelf lo-fi folkbandje. De band rondom singer-songwriter Jeremy Earl wist zich echter te onderscheiden met een meer alternatief geluid binnen de folkmuziek. De muziek knarste en kraakte in de beste DIY-lofi traditie ... tot dit jaar. Voor hun zevende langspeler zocht de groep uit Brooklyn voor het eerst in hun carrière een échte opnamestudio op, met alle gevolgen van dien.

Sinds 2006 maakte Woods zeven albums, en With Light And With Love is het achtste album in deze reeks. Met het sterke 'Songs Of Shame' (2009) piekte de groep vroeg om daarna langzaam enigszins in de vergetelheid te raken. With Light And With Love gaat daar vermoedelijk geen verandering in brengen, al is het zeker geen slechte plaat. Als er een constante lijn door deze collectie van tien liedjes getrokken kan worden, is het de nadrukkelijk aanwezige invloed van de jaren '70. Het gros van de liedjes is vrolijk van toon en zit goed in elkaar. Zo klinken 'Shepherd' en 'Shining' Beatlesque en lijkt Woods in het even zonnig als gemoedelijke 'Moving To The Left' en het catchy gebrachte 'Leaves Like Glass' zelfs enigszins op The Shins. 'New Light' en 'Twin Steps' klinken dan weer wat meer psychedelisch.

Earl is geen uitmuntende zanger, maar zijn soms wat overslaande stem en bijna vals gezongen kampvuur-melodieën zijn goed voor een glimlach op je gezicht. Toch kent With Light And With Love soms (net) te weinig eigen smoel om echt te weten bekoren. Het ruim negen minuten durende titelnummer is een positieve uitzondering op die regel. 'With Light And With Love' begint als een simplistisch rootsnummer om vervolgens uit te monden in een gigantische jam. De gitaarsolo's en tempoversnellingen vliegen je op knappe wijze om de oren. Het is een nummer dat op het podium wel eens een forse indruk achter zou kunnen laten, zoals mogelijk op zondag 21 september op Incubate 2014. Het is het hoogtepunt van een fijn luisteralbum dat gerust door meer mensen gehoord zou mogen worden.

Van: Daans Muziek Blog

Na het uiteenvallen van 16 Horsepower en het verschijnen van hun laatste album in 2002 ging bandbrein David Eugene Edwards verder als Wovenhand. Inmiddels heeft dit project een respectabel oeuvre opgebouwd, waarbij sinds 2004 om de twee jaar een nieuwe studioplaat uitkwam. De werkwijze van Edwards bleek - met donkere folk-noir liedjes met zwartgallige teksten - altijd min of meer hetzelfde. Tot 2012. Met The Laughing Stalk klonk de getergerde Edwards bozer, feller en harder dan voorheen. Met zijn achtste studioplaat Refractory Obdurate wordt die lijn op indrukwekkende wijze doorgetrokken. In nummers als het flink raggende 'Field Of Hedon', het epische 'Hiss' en 'Good Shepherd' wijkt Edwards steeds meer van zijn roots af en speelt heftiger en meeslepender dan voorheen. De tokkelende folk van voorheen gaat anno 2014 gepaard met invloeden uit uiteenlopende genres als industrial, wave en metal. Dat werpt zijn vruchten af. Zeker in onheilspellende nummers als 'Corsicana Clip' en het fantastische 'The Refractory'. Nummers die ten alle tijden herkenbaar zijn als werk van Edwards maar ondertussen vol zitten met spanningen die regelmatig in een stevige bak herrie ontaarden. Niet zelden wordt er een aanval op de trommelvliezen gepleegd. Soms ijzingwekkend dan weer genadeloos hard. Dit komt wel binnen hoor. Refractory Obdurate is zware maar bijzonder indrukwekkende kost van Wovenhand 2.0.

Van: Daans Muziek Blog