In 2008 kwam het Utrechtse GEM met het album New. Een leuk album dat ik na een week alweer vergeten was. Echter is New pas echt een toepasselijke titel voor het nieuwe 'Hunters Go Hungry', die conclusie valt snel te trekken na het horen van de openingstrack Moving On. Een typisch GEM nummer voorzien van een hele lading Soul blazers. Je hoort het al: GEM is een nieuwe weg ingeslagen.

Tegenwoordig is frontman Maurits Westerik het enige overgebleven oorspronkelijke bandlid (in de studio werd hij nog bijgestaan door de ex-bassist). Hij kon doen en laten wat hij wou. Dat raadde zijn ex-bassist Jeroen Kikkert hem dan ook persoonlijk aan. Het resultaat mag er wezen: met 'Hunters Go Hungry' bewijst Maurits Westerik dat hij, en hij alleen GEM is. Het album staat bomvol met aanstekelijke popliedjes. Sommige nummers zijn typisch de oude GEM (Got to be you) terwijl andere nummer nieuwe elementen hebben gekregen. Neem bijvoorbeeld 'I Believe It's Better To Walk On' dat voorzien is van een Orgel, Better Heart Of Mine & Moving On waar we Soul blazers horen & For the Light to Shine is redelijk blues georiënteerd.
Er zijn hierdoor opeens ook een aantal andere artiesten die ik terug hoor. In bijvoorbeeld In the City hoor ik Los Campesinos en Broken Social Scene terug, terwijl in 'I Believe It's Better To Walk On' Liam Gallaghar's zang terug hoor. Maar wie ook een grote invloed heeft gehad op Westerik is Anne Soldaat. Echt raar is deze invloed niet want Westerik heeft een tijdje gespeeld in de band van Anne Soldaat.

Hunters Go Hungry is een geslaagd album geworden. Ik waardeer het doorzettingsvermogen van Westerik. Maar toch heb ik het gevoel dat de nummers wel erg makkelijk in het gehoor liggen. Dit gemengde gevoel heb ik altijd bij GEM. Op dit moment vind ik het allemaal knappe popliedjes die goed in je hoofd blijven hangen maar over een week kan het me ook best allemaal weer de strot uit komen. Maar het gaat natuurlijk om nu: voor nu vind ik het een geslaagd GEM album waarbij Westerik zich dubbel en dwars zijn muzikale telent heeft bewezen!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Goed om te horen dat veelbelovende Britse bandjes niet meer standaard beïnvloed worden door Blur en Oasis. De groep rondom singer-songwriter Dave Bayley, Glass Animals (opgericht: 2012) tapt bijvoorbeeld uit een heel ander vaatje. Met een voorliefde voor handclaps, uit synthesizers afkomstig bliepjes en Afrikaanse ritmes klinken deze vier glazen dieren zo hip als de tijdsgeest. De groep uit Oxford laat een mozaïek van verschillende invalshoeken horen in een lastig te definiëren genre, dat we wellicht "schemer R&B" zouden kunnen noemen. R&B van het nachtelijke en elektronische soort dat het midden lijkt te houden tussen Alt-J (bas en ritmes) en Wild Beasts (de soms lekker gladde vocalen), maar soms ook als zwoele trip-hop klinkt. Belangrijker: het werkt. Hitjes als 'Black Mambo' en 'Gooey' zijn anders dan al het andere dat in 2014 voorbij kwam, maar o zo aanstekelijk. De combinatie van exotische geluiden en ietwat merkwaardige melodieën blijft goed hangen. Tel daarbij op dat de stem van Bayley gerust uniek te noemen is. Heel smooth. En dan die dwingende basloopjes. Het zorgt ervoor dat de voetjes - soms haast ongemerkt - van de vloer mogen. 'Pools' is bijvoorbeeld stiekem een schaamteloos dansbaar liedje. Heerlijk loom als achtergrondmuziek maar ondertussen zitten er ook genoeg details in de plaat verstopt om op vol volume te blijven boeien. De sfeer die ZABA kenmerkt is daarnaast ook speciaal te noemen. Luister naar een 'Hazey' of een 'Cocoa Hooves' en je lijkt je - ongeacht het tijdstip - in het holst van de nacht te begeven. De plaat heeft iets ongrijpbaars en mysterieus wat de band zeker aantrekkelijk maakt. Toch luistert ZABA prettig weg. De productie - die mede gedaan werd door Paul Epworth (Adele, Bloc Party en Coldplay) - speelt daarbij een belangrijke rol. Enige valkuil voor Glass Animals is dat alle nummers in eenzelfde stijl en tempo bewegen, waardoor gezapigheid op de loer licht. Gelukkig lijkt de groep zichzelf hier ook van bewust en wordt er op de juiste moment wat aan gedaan. We tipte de groep al als één van de grootste beloftes van 2014 en ja hoor, een vreugdedansje is na het uitvoerig beluisteren van ZABA zeker op zijn plaats.

Van: Daans Muziek Blog

Zijn solodebuut Rhythm & Repose was adembenemend mooi, de concertzalen waren vol en de festivals werden groter en groter. Glen Hansard, frontman van de Ierse rockband The Frames, kan tevreden terugkijken op een goed en productief 2013. Vlak voor de jaarwisseling kwam de sympathieke zanger dit nog even bevestigen met twintig minuten aan nieuw materiaal, vernoemd naar de Springsteen-klassieker 'Drive All Night'.

Niet voor niets staat dan ook een uitgeklede cover van 'Drive All Night' centraal. De lange kraker van Springsteen wordt door Hansard omgetoverd tot een intiem en warm folkliedje met niemand minder dan Eddie Vedder van Pearl Jam als achtergrondzanger. Dat werkt voor de volle 8,5 minuut goed, mede dankzij het innemende saxofoonspel van Jake Clemons, het neefje van de iconische E-Street saxofonist Clerence Clemons. Wat minder zoet zijn de drie overige, niet eerder uitgebrachte sololiedjes van Hansard. Met name het krachtige 'Renata', met een aantal rauwe uithalen van Hansard, springt positief in het oog. Wat een onwijs krachtige stem heeft deze man toch.

Dit wordt ook andermaal bevestigd in het acapella gezongen 'Step Out Of The Shadows'. Hansard heeft een mooi klankpalet en weet veel rust in zijn zang te leggen waardoor de uithalen extra krachtig over komen. 'Pennies In The Fountain', tot slot, begint als een klein folkliedje en wordt vervolgens uitgebouwd richting een stemmige sfeer. De Drive All Night EP is een welkome toevoeging aan het oeuvre van Glen Hansard dat vooral smaakt naar meer werk van deze uitstekende muzikant.

Van: Daans Muziek Blog

Hoewel 'Rhythm and Repose' zijn debuut is als soloartiest, is Glen Hansard geen nieuw gezicht in het muzieklandschap. Als frontman maakte hij deel uit van de Ierse rockband the Frames waarmee hij zes albums opnam. Daarnaast speelde hij met zijn liefje Markéta Irglová in de cult-film Once waarna ze muziek uitbrachten onder de naam The Swell Season. Irglová richtte zich vorig jaar op een solocarrière, maar na een aantal shows in het voorprogramma van Eddie Vedder is het nu de beurt aan Hansard. Hij krijgt hulp van componist Nico Muly, Sam Amidon, de blazerssectie van Bruce Springsteen en van Irglová. We krijgen elf uitstekend verzorgde liedjes geserveerd.

Op 'Rhythm and Repose' houdt Hansard geen blad voor de mond. De emoties komen recht uit het hart van de 42 jarige Ier. Het resulteert in elf diverse (veelal liefdes)liedjes die wel wat weg hebben van landgenoot Damien Rice. De sympathieke Hansard klinkt hoopvol, teder, verdrietig en opgewekt tegelijk. In het zomerse 'Love Don't Leave Me Waiting' klinkt Hansard, met zijn ontzettend fijne stemgeluid, een beetje als een soort Jason Mraz. De relaxte vibe van dit nummer staat pal tegenover het meeslepende en rauwe 'The Storm, It's Coming' en het prachtige 'Bird of Sorrow'. Deze nummers lijken weer op de strak gearrangeerde single 'Philander'. Het contrast is groot, maar niet storend. Na een paar luisterbeurten klinkt alles op deze groeibriljant simpelweg wonderschoon. Het allermooiste vind ik de Americana gedreven nummers 'Maybe Not Tonight' en 'High Hope'. Keer op keer kippenvel. Het mooiste dat ik tot nu toe dit jaar gehoord heb. Glen's teksten zijn ook van een hoog niveau. Hij weet soms dingen die al 1001 keer gezegd zijn, bijzonder mooi te verwoorden. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in dit meesterlijke debuut. En ondanks dat de boel soms creatief gezien niet heel bijzonder in elkaar zit, verdiend 'Rhythm and Repose' niks anders dan lof.

Adembenemend mooi.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Heb hem nu twee keer geluisterd op de 3voor12-luisterpaal,
Vind de eerste 4 nummers erg leuk, ideaal voor de zomer!
Gotta wake me up is nog wel aardig, maar bij nicer zakt het in, dat doet me zo veel, net als house on fire (saaie ballet), Fuck you is dan weer ietsje beeter. het is een kruising tussen Electric en een Kings of leon - only by the night nummer (dat ohoaaa), oh no is niet bijzonder vind ik, erg standaard.
Sweet world vind ik wel aardig, alleen een beetje erg glad.
En afsluiter I lov it is slecht opgenomen (?), en klinkt als een slecht b-kantje.

conclusie: de eerste 4 nummers zijn erg leuk, maar dan zakt het ook erg in: het b-kantje van de single beam me up, change vind ik beter dan alles wat volgt naar hey dj...

Ik geef hem 3*
En ik ben bang dat ze de hype niet helemaal waar kunnen maken, ondakts dat ik vind dat ze erg leuke nummers hebben

Go Back To The Zoo was zonder twijfel de Nederlandse hitband van de afgelopen jaren. Met een hand vol ontzettend aanstekelijke popliedjes wisten Cas, Teun, Lars en Bram binnen no-time heel Nederland te veroveren. Met springende festival weides en uitverkochte zalen als gevolg. Nu is het tijd voor een nieuwe stap. De 'moeilijke tweede' van GBTTZ werd opgenomen in Frankrijk, Duitsland en België. Maar zo moeilijk klinkt Shake A Wave niet, sterker nog: dit sterke tweede album is een stuk beter dan het debuut.

Shake A Wave is een opvallend goed album. Wat ten eerste opvalt aan het tweede album van Go Back To The Zoo is dat het een echt band album is geworden. We hebben hier te maken met vier jongens die duidelijk plezier hebben in het spelen. Het levert twaalf diverse en overtuigende rocksongs op. Het maakt Shake A Wave tot een leuke luisterbeurt. Ten tweede valt de stijlwisseling op. De nummer rocken meer en bevatten een minder groot meezing gehalte. Het nieuwe geluid wordt met een gezonde dosis zelfvertrouwen overgebracht. Om de term 'volwassener' maar weer eens te gebruiken. De band blijft niet in het succes van 'Benny Blisto' hangen en doen gewoon wat ze leuk vinden. Het blijft echter zalig om naar te luisteren: zijn het niet de Dikke gitaar en basriffs dan is het wel de saxofoon in Can't Stop Me Now die zorgt voor een 'feel good' gevoel. Maar het ontbreken van een 'Beam Me Up' of 'Electric' is opmerkelijk te noemen. Er staan geen grote radiohits op Shake A Wave, in plaats hiervoor krijgen we een een verslavend en verfrissend rockalbum dat je van A tot Z wil afluisteren. Hierin zit ook het grootste verschil met het debuut, waar welgeteld alleen de eerste vier nummers er echt toe deden. Hoogtepunten zijn er veel: Flashlight, Summer Ends en single What if zijn bijvoorbeeld om van te smullen. Dat de plaat even in zakt met 'I Get Up' is ze daarom vergeven. Ik ben wel benieuwd in welke maten het nieuwe materiaal live aanslaat. Door de speakers is Shake A Wave iniedergeval een feestje voor het oor.

Een verassend goed album van Go Back To The Zoo. Met dit geslaagde tweede album bewijst de band een blijver te zijn.

van: http://daanmuziek.blogspot....

2009 was het jaar van Grizzly Bear. 'Opeens' was daar een bijzonder creatieve band die met 'Veckatimest' binnen en buitenland wist te veroveren. Wat zo goed aansloeg? De fantastische luchtige popliedjes aangekleed met harmonische samenzang en scherpe instrumentatie. Een plaat die luisterde naar de naam meesterwerk. Na dit succesverhaal, doken de vier beren weer de studio in op jacht naar nieuw materiaal. Daniel Rossen en Chris Taylor (CANT) waagde zich ondertussen aan mooie solo uitstapjes. Maar inmiddels is de moederband weer herenigd om (wederom) de wereld te veroveren mét een gloednieuw album.

Dat gloednieuwe album heet Shields en bevat weer veel mooie tijdloze popliedjes. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in Shields. We horen een rustgevend geheel met één flinke uitschieter. Opener en single 'Sleeping Ute' rockt en sluit goed aan op wat Veckatimest op de wereld heeft gezet. Daniel Rossen zet met zijn onrustige gitaarspel een aanstekelijk liedje neer die je vinger vraagt om op de repeatknop te drukken. Het blijkt een echte inkomer, want de rest van het album bevat vooral een heel constant niveau. Dit betekend (uiteraard) niet dat er verder niet moois te vinden is op Shields. Het swingende 'Speak in Rose', het prachtige 'Yet Again' en 'Gun-Shy' behoren ook tot de hoogtepunten van het album. De overige nummers zijn vrij ingetogen en sfeervol. Het jazzy, met blazers én strijkers aangekleden, What's Wrong is bijvoorbeeld net zoveel een sfeerstuk als een liedje. En daarin zit een essentieel vershil met haar voorganger. De chaos en het onvoorspelbare van Veckatimest zijn hier verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn een strakke productie en een prachtige samenhangend geheel gekomen. Stiekem is de plaat daardoor ook iets toegankelijker, maar nooit standaard. We krijgen evenveel Daniel Rossen als Ed Droste voor de kiezen, maar het luistert allemaal even fijn weg. We hebben hier te maken met vier vakmuzikanten, vier heren uit Brooklyn die hun werk perfect hebben gedaan. Grizzy Bear bewijst met dit album geheel terecht tot de crème de la crème van de indierock te horen. Een bijzonder fijne luisterplaat.

Een album dat staat als een huis, pardon, wolkenkrabber.

van: http://daanmuziek.blogspot....