menu

Hier kun je zien welke berichten midnight boom als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Afterpartees - Glitter Lizard (2015)

4,0
De naam Afterpartees zingt al een behoorlijke tijd rond in het livecircuit. In 2013 waren de vijf snotjochies uit het Limburgse Horst al niet van de Nederlandse poppodia af te slaan, in 2014 werd de tournee alleen maar langer en groter. Op basis van één - wel heel sterk - singeltje deed de groep onder meer Pinkpop, Best Kept Secret en De Wereld Draait Door aan. We hebben hier te maken met wel méér dan een belofte dus, maar een debuutalbum? Daar werd - tot ieders verbazing - lange tijd op gewacht. Uiteindelijk bood Excelsior de groep een platencontract aan en werd er onder de radar langzaam aan de debuutplaat gewerkt. Nu is 'ie eindelijk daar: Glitter Lizard geheten. Wie de moeite neemt de plaat te beluisteren zal al snel tot de conclusie komen dat 'First / Last' geen toevalstreffer was. Zeg maar gerust: "wow" - wat kan deze groep pakkende poppunkliedjes schrijven. Op het irritante af. Afterpartees roept even nostalgisch als eigentijds de jaren '70 in herinnering, met louter liedjes die een kop en staart bevatten. De speelervaring die de band opdeed in het voorprogramma van traumahelikopter en op de festivaltour van 2014 werpt duidelijk zijn vruchten af. Het speelplezier druipt van Glitter Lizard af. De groep laat een duidelijke groei horen en klinkt vanaf seconde één als een geoliede machine. Catchy gitaarloopjes worden slim afgewisseld met de jeugdige, licht cheesy zang van frontman Niek Nellen, die klinkt alsof hij de baard nog in de keel moet krijgen. De twaalf liedjes klinken als een soort midden tussen King Tuff, T-Rex en Mozes and the Firstborn (op speed). De aandacht wordt voor de volle 37 minuten op energieke wijze vastgehouden, en er is onderweg geen zwak moment te herkennen op Glitter Lizard. Hoogtepunten zijn er wel: 'Bathroom Floor' en 'Power Animal' zijn bijvoorbeeld van die uitstekende liedjes waar je direct goede zin van krijgt. Fris, scherp en met genoeg branie. Bovenal: belachelijk verslavend. Stiekem is het enige nummer dat door zou mogen gaan voor een ballad - 'Stuck On The Nightshift' - ook een vol schot in de roos. Ook dit ontroerende, ingetogen liedje weet te raken. Glitter Lizard is het bewijs dat lang wachten inderdaad loont. Het nieuwe jaar is amper van start en de eerste topplaat 2015 is al een feit.

Van: Daans Muziek Blog

Alabama Shakes - Boys & Girls (2012)

3,0
Vorig jaar wisten Alabama Shakes zich op de kaart te zetten met hun gelijknamige debuut EP. De blues georiënteerde rock en vooral de soulstrot van Brittany Howard vielen op. Opeens waren de verwachtingen voor het debuutalbum van deze Amerikaanse band hooggespannen. Dinsdag verschijnt 'Boys en Girls' dan eindelijk. De voorafgaande single 'Hold On' klonk alvast goed. Maar de grote vraag is natuurlijk, jongens en meisjes, of deze band de hype waar kan maken?

Het album opent ook met de single 'Hold On'. Het nummer laat meteen horen waarom alle aandacht voor Alabama Shakes niet anders dan terecht is. Het komt namelijk niet vaak voor dat vier piepjonge muzikanten Soul brengen alsof ze het al hun hele leven maken. Howard zingt zwart (want ze is zwart) en zwaar. De eerste zinnen in de openingstrack zijn dan ook 'Bless my heart/ Bless my soul/ Didn't think I'd make it/ To twenty-two years old'. Dit soort uitspraken worden constant vergezeld door Black Keys achtige (rockende) soul. Het zorgt voor een energiek en fris geluid, waar je niet anders dan vrolijk van wordt. De 36 minuten vliegen voorbij en vragen om een nieuwe luisterbeurt.
Dus Alabama Shakes heeft de hype waargemaakt? Ja. En toch heb ik gemengde gevoelens bij 'Boys & Girls'. Op papier lijkt Alabama Shakes helemaal geweldig, maar in de praktijk zit het soms wat anders. De hoogtepunten van Boys & Girls stonden namelijk ook al op de EP. De 'echt nieuwe nummers' zijn van een iets minder hoog niveau en stellen daarom ook enigszins teleur. Het tweede aspect waar ik tegen aanloop is de zang van Howard. Ondanks dat ze een technisch uitmuntende zangeres is, weet haar stem me nooit echt te raken. Het is duidelijk dat ze een groot bereik heeft en een goed potje kan schreeuwen, maar daar houd het dan ook bij op. Haar stem doet me ook eerder denken aan de Kings of Leon zanger Caleb Followill, dan aan een fantastische soulzanger. En ten derde blijft de muziek in een bepaalt opzicht wel erg binnen de lijntjes. Daar bedoel ik mee dat de Alabama Shakes doen wat al tig bands en artiesten eerder hebben gedaan. De muziek mist net wat creativiteit om echt te imponeren. Maar dit compenseert met haar lekker verfrissende samenspel.Maar het is allemaal net niet genoeg om me van mijn stoel af te blazen.

Alabama Shakes mist net de gemiste originaliteit om een absolute topplaat af te leveren. Maar wat niet is kan nog goed komen, deze vier muzikanten zijn namelijk begin twintig. Voor nu is 'Boys & Girls' een sterke debuutplaat die laat horen dat Alabama Shakes een belofte inhoud.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Alamo Race Track - Hawks (2015)

4,0
Een ware Nederpopklassieker, zo mag Unicorn Loves Deer van Alamo Race Track gerust genoemd worden. Vijf jaar na de eveneens meesterlijk dwarse gitaarliedjes van Black Cat John Brown (2006) vond de band rondom singer-songwriter Ralph Mulder zich opnieuw uit als meerstemmige folkband met eigenzinnige twist. Er verstreken opnieuw vier lange, Alamo Race Track-loze jaren, maar dan heb je doorgaans ook wat. In ongewijzigde bezetting heeft het vijftal zichzelf tot in de puntjes opnieuw uitgevonden op vierde langspeler Hawks. Het pad dat anno 2015 bewandeld wordt is er eentje waarbij de grenzen voortdurend opgezocht en verlegd worden.

Als slotact op festival Grasnapolsky liet de Amsterdamse band al op gulle wijze nieuw materiaal horen. "Op het eerste gehoor gaat de groep een langzamere, donkere en meer psychedelische kant op" schreven we toen. En inderdaad. Niet eerder klonk de band op plaat zo vol onderhuidse spanningen en opvallend veelzijdig. Tevens: anders dan voorheen zijn de liedjes van ART minder 'traditioneel' geschreven en bevatten ze geen vaste songstructuren. De twaalf liedjes bevatten dikwijls geen refrein en van echte meezingers is - op het uitbundige refrein van het MGMT-achtige 'Everybody Let's Go' na - geen sprake.

Waar Unicorn Loves Deer nog een instant feel-good plaat was, is dat bij Hawks niet het geval. Alamo Race Track doet in een kleine drie kwartier niet zozeer haar best mooi te klinken maar kiest voor een donkere, introverte en langzame benadering. Meer inspelend op beleving en minder harmonieus dan voorheen. Luister alleen maar eens naar het stuwende en repetitieve titelnummer waarin achtereenvolgens een break, psychedelisch koor en instrumentale climax te horen zijn. Dit terwijl Mulder zijn woorden de microfoon in spuwt. Alamo Race Track klinkt hier moeilijker en eigenzinniger dan ooit tevoren. Grillig zelfs.

Is deze koerswijziging een probleem? Welnee. Even wennen hooguit. Het is weer puur kwaliteit dat voorop staat bij deze vierde worp. En eerlijk toegevend: deze weirdere aanpak staat de band wederom goed. Gebleven zijn de bij vlagen schitterende arrangementen. Spannend als in 'All Engines' of juist mooi en warm als in het met The National-achtige blazers aangeklede 'Circling Over The Cold Bones' en in het hoopvolle 'All I've Got This Trip In Another Winter'. Ook fraai: de aanvankelijk kale afsluiter die dankzij sierlijke arrangementen ergens halverwege glorieus openbreekt. Verrassend zijn ook de relatief rustige momenten zoals het banjo-gedreven 'It's Bad Luck' en het weemoedige en lo-fi opgenomen 'Risers'. Een introvert luisterliedje waarin Mulder zich ontpopt als een zielsverwant van Sparklehorse.

Alles bij elkaar opgeteld levert dat - wederom - een bijzonder fraaie plaat op. Eentje van de dappere orde die ook vooral even tijd nodig heeft om op zijn plek te vallen. Noem het een groeiplaat pur sang. Of de meest veelzijdige Alamo Race Track plaat tot dusver, met de minst traditionele liedjes.

Van: Daans Muziek Blog

Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer (2011)

4,5
Toen ik in December 2009 het voorlaatste optreden van Johan zag in de Effenaar, dacht ik dat er nooit meer zulke goede muziek zou worden gemaakt in Nederland. Maar anno 2011 lijkt er in mijn ogen een band te zijn opgestaan die wat mij betreft wel eens de 'nieuwe johan' kan worden. Want de 5 koppige band Alamo Race Track heeft een prachtig album afgeleverd.

De mooiste albums van Nederland komen ongetwijfeld uit op het platenlabel Excelsior. Excelsior staat namelijk garant voor kwaliteit. Dat is geen geheim meer. Zo kwamen dit jaar al de goed geslaagde nieuwe albums van Lola Kite en Bastian uit. Maar Unicorn Loves Dear spant dit jaar wel echt de kroon. Ralph Mulder, de zanger van Alamo Race Track is net zo'n 'excelsioricoon' als Marien Dorleijn (Moss), Jacco de greeuw (Johan) en Anne Soldaat, en weet net zulke mooi liedjes te schrijven. Verder zijn de overige 4 leden van Alamo Race Track ook nog eens goede muzikanten.
De band liet ons 5 jaar wachten op een vervolg van het geweldige Black cat john brown. Op Black cat john brown hoorde we voor pakweg de helft luisterliedjes (waarmee Unicorn loves dear vol mee staat) en voor de andere helft stond het vol met mooie indierock. Na 5 jaar is er dan eindelijk het vervolg. En wat voor een...

Alle 11 liedjes op Unicorn Love Dear klinken af. Er is hard aan de nummers gewerkt en alles klinkt vrolijk en speels. Een Referentie die bij me op komt is Fleet Foxes (die overigens 2 Mei met een nieuw album komen). Maar waar Fleet Foxes altijd bloedserieus klinkt, klinkt dit veel speelser en leuker. De mooie liedjes met de vrolijke en soms geestige zang is heel prettig om naar te luisteren.
Elk liedje leunt op mooie arrangementen en slimme tempowisselingen, dit maakt het geheel heel mooi en ontspannend. Het album luisterd ook erg goed weg, ik kan het zo een keer of drie achter elkaar horen, zonder dat het gaat vervelen.
Het begint al bij de opener Apples dat in eerste instantie een erg simpel gitaarliedje lijkt. De simpele gitaarakkoorden en een opvallen ontspanne zingende Raph Mulder. Maar niets lijkt minder waard, want na even komen er allemaal speciale 'ingrediënten' in het nummer zoals: bijzonder slagwerk, elektrische gitaar, strijkers en xylofoon. En met dit soort verassende goed werkende verassingen staat Unicorn Loves Dear vol.

Zo is Het steengoede tweeluik Hypnotised I en Hypnotised II (met het titelnummer ertussen) mooi dromerig, en werkt inderdaad een beetje hypnotiserend. De twee nummers doen me een beetje aan Sufjan Stevens denken, en dat is een compliment want sufjan is geweldig (en er is zeker geen spraken van jatwerk).
En zo is afsluiter Killerlake zeer creatief en verslavend.

Als ik dan toch nog een heel klein puntje van kritiek mag geven op dit wonderschone album. Het accent van Ralph Mulder is vrij 'Nederlands'. Soms is dit wel opvallend, nergens echte storend. Per slot van rekening is Mulder ook een Nederlander, dus echt gek is dit niet. Het is hem vergeven.

Op dit moment is er maar een band die net zo goed is als Alamo Race Track, namelijk Moss. Samen staan deze twee bands in mijn ogen aan de top van de hedendaagse Nederlandse muziek. Overigens is 2011 tot nu toe een fantastisch Nederlands Muziekjaar. Dit jaar kwamen al de goede nieuwe platen van de staat, lola kite, Bastian en Dazzled kid (voicst) uit, maar deze Alamo Race Track spant echt de kroon. Ik durf zelfs met een gerust hard, na een drie weken en een hele hoop luisterbeurten te zeggen dat we hiet te maken hebben met een mijlpaal is in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Als er nog een band is in Nederland die dit jaar, unicorn loves deer weet te overtreffen eet ik mijn schoen op. Prachtplaat, van Nederlandse Bodem!

van: Daan's Muziek blog: Alamo Race Track - Unicorn loves dear - daanmuziek.blogspot.com

AlascA - Actors & Liars (2012)

3,5
Wie had dat ooit gedacht. Indiefolk uit Voldendam. En dan ook nog eens goede indiefolk. Vanaf nu is Voldendam niet alleen meer de (palingsound) stad van Nick en Simon, de 3J's en Jan Smit maar ook de stad van AlascA, een jong kwartet die met het debuut 'Actors & Liars' hoge ogen gaan gooien.

Popprofessor Leo Blokhuis kroonde AlascA al tot belofte van 2012, maar dat is niet de reden waarom je Actors & Liars eens een kans zou moeten geven. Het jonge bandje weet namelijk precies de goede snaar bij folk liefhebbers te slaan. Het geluid is een soort mengsel tussen Fleet Foxes, Mumford & Sons en Midlake, en toch hebben we hier absoluut niet te maken met een kopie. AlascA heeft namelijk een fris en uniek geluid. 'Actors en Liars' is een plaat waar je spontaan een glimlach van op je gezicht krijgt. De mix tussen jaren '60 en '70 indiefolk verveeld geen moment. Dit komt door de sterke zanglijnen die worden gezongen door begaafde muziekanten. Sommige liedjes zijn radio gevoelig, zoals 'Politics' en '155'. Deze nummers klinken goed, maar zijn ook wat braaf. Gelukkig is de band veelzijdig, en kan de muziek net zo makkelijk avontuurlijk klinken. Het spannende (bijna) 7 minuten durende 'Never Cry Wolf' is bloedmooi en het hoogtepunt van het album. Ook het titelnummer 'Actors & Liars' is bloedmooi. Een liedje met een goude melodie en een mooie spaarzame begeleiding. Net als 'Traveler's Vesper', 'I Will Go' en 'Panta Rhei'... Eigelijk is elk nummer op 'Actors & Liars goed. Oké het foute 'Kabouter Plop' fluitje in Arms of the Arts slaat de plank mis, maat het is ze vergeven. Want 'Actors & Liars' is een knap gemaakte plaat geworden. Een indrukwekkend debuut.

Met Actors & Liars staan de deuren voor AlascA wijd open. Sterker nog, het is geen vraag of AlascA het gaat maken in 2012, het is een feit.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Alela Diane - About Farewell (2013)

4,0
Dat was alweer te lang geleden. Vier jaar na het sterke To Be Still is de inmiddels 30-jarige singer-songwriter Alela Diane terug. Terug met haar meest persoonlijke en intieme werk tot dusver. Op Dianes vierde soloplaat staan wederom tien luister- en kampvuurliedjes met haarfijne zang van Diane zelf. Liedjes die het midden houden tussen Gillian Welch en bevriende harpiste Joanna Newsom. We horen iets minder country, dat plaats heeft gemaakt voor iets meer folk. About Farewell opent direct met het hoogtepunt, het prachtige 'Colorado Blue' en 'About Farewell'. Het zijn kale en bijna verstilde liedjes met veel fingerpicking op banjo's en gitaren en enkele toegevoegde strijkers. Vanaf het ook prachtige 'The Way We Fall' wordt de plaat iets voller maar blijft deze toch intiem door de vaak warme arrangementen en ijzige 'engelen'-koren. Met het mooi openbrekende 'Rose & Thorn' wordt About Farewell sfeervol afgesloten. Het zijn 33 minuten om even stil van te worden. Volwassener? Zeker. Verassend? Dat misschien niet. Maar op About Farewell is het beste werk van Alela Diane tot dusver te vinden.

Van: Daan's Muziek Blog

Alex Turner - Submarine (2011)

4,5
Submarine is een film van Richard Ayoade. Ayoade is vooral bekend van zijn werk als videoclipmaker. Hij maakte videoclips voor The Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets, Vampire Weekend, Kasiabian en Yeah yeah yeahs. En maakte de geweldige concertdvd: Arctic Monkeys live at the apollo. Het is daarom ook logisch dan dat Alex Turner de soundtrack voor Submarine heeft gemaakt. Hier mach Ayoade heel erg blij mee zijn, want hij heeft een fantastisch soundtrack dankzij Turner.

Alex Turner kennen we natuurlijk als de zanger van the Arctic Monkeys, en we wisten natuurlijk al dat hij geweldige liedjes kon schrijven (De drie Arctic Monkeys albums: Whatever people say i am, that’s what i’m not, Favoriete worst nightmere en Humbug staan er vol mee). Maar met deze ep bewijst hij nog maar eens op een nieuwe manier, wat voor een talent hij heeft. De nog maar 25-jarige Turner zet hier 5 nieuwe zeer ingetogen liedjes neer. Piano en akoestisch gitaar zijn de belangrijkste instrumenten.

De intro van de 6-liedjes tellende ep, is een stukje van het nummer stuck in the puzzle dat we ook in de origineele versie terug vinden op nummer vijf. Je wordt door een lief geluid, aardig gevraagd om door te luisteren. Het ep begint ‘echt’ met het minste nummer van Submarine, Hiding tonight. Maar voor het minste nummer van de ep is het nog verrekte goed. Het nummer laat een anders en heel rustig nieuw geluid van Turner horen. Glass in the park laat ook een geluid horen die we nog niet kende van Alex Turner. Het roept bij mij een beetje een Beach House sfeer op (ten Teen Dream) de instrumentatie is ook heel dromerig en het lege geluid klinkt toch heel vol. In It’s hard to get around the wind, horen we weer Turner’s instrument, de (akoestische) gitaar.
Stuck in the Puzzle en Piledriver Waltz zijn van een ongekend hoog niveau. Het zijn twee prachitge nummers, die weer bewijzen wat voor een talent Alex Turner heeft. Stuck in the puzzle heeft een perfecte melodie en een geweldige instrumentatie. Prachtig.
Piledriver is het enige nummer dat ook op de vierde plaat van de Arctic Monkeys, suck it and see, komt. Het is een geweldig nummer. En sluit Submarine prachtig af. Punt.

Als dit minialbum dan toch vergeleken moet worden met de Arctic Monkeys kun je het het beste vergelijken met een nummers als Cornerstore. Maar dat klinkt dan wel weer echt als een Arctic Monkeys nummer.

Er is echter een nadeel: de soundtrack bevat slechts 5 liedjes en een intro. 19 minuten duurt Submarine maar, maar wat zijn het 19 ontzettend fijne minuten.

Submarine is een meer dan geslaagde soundtrack, het is een verzameling van 5 prachtige liedjes. Alex Turner is een van de beste songschrijvers van het moment, en is nog maar 25 jaar. Er zijn maar heel weinig mensen die op hun 25 al zo veel mooie liedjes als Turner hebben geschreven. Met Submarine laat hij iets nieuws horen, en het is geweldig!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Allah-Las - Allah-Las (2012)

4,0
Het is weer herfst. De bladeren vallen van de bomen en de kou trekt langzaam ons land binnen. Mist u de zomer al? Dan heb ik hier een bijzonder aangenaam plaatje voor u. Met het debuutalbum van het uit Los Angeles afkomstige bandje Allah-Las gaat de zon geheid weer schijnen. In veertig minuten vliegen er twaalf korte, zéér aanstekelijke, liedjes om je oren. Veertig minuten waarin je even niks anders voor ogen ziet dan zand, zee, zon en palmbomen.

Allah-Las bestaat uit vier doodgewone gasten die elkaar in 2008 leerden kennen in hun favoriete platenzaak; Amoeba Records. De band is sterk beïnvloed door jaren '60 surfrock en psychedelica, en dat valt te horen. Het kwartet heeft een sound die leunt op bands als The Kinks en the Rolling Stones. Origineel? Zeker niet, maar de band leeft niet geheel in het verleden. Ze maken jaren '60 muziek die toch eigentijds klinkt. Dit is de grote charme van Allah-Las, want het maakt deze gelijknamige plaat fris en verslavend.
'Allah-Las' werd opgenomen met Nick Waterhouse, die zelf verantwoordelijk is voor een van de fijnste retro-soul platen van het jaar. Verwacht veel shakers, luchtige basloopjes, losse drumritmes en onweerstaanbare gitaarloopjes. Het levert belachelijk fijne momenten als het instrumentale 'Sacred Sands', 'Don't You Forget It' en 'Catalina' op. Meest aanstekelijk zijn de singles 'Tell Me (What's On Your Mind)' en 'Busman's Holiday'. Om het plaatje af te maken, leent de zweverige zang van Miles Michaud zich ook perfect voor de muziek van Allah-Las. Kortom: doe uzelf een plezier en zet deze feel-good plaat op. Je kan er alleen maar héél vrolijk van worden. Damn, wat fijn.

van: Allah-Las - Allah - Las alb...

Allah-Las - Worship the Sun (2014)

2,0
De twaalf liedjes op het gelijknamige debuut van Allah-Las groeide twee jaar geleden binnen no-time uit tot de zonnigste popmuziek die je in lange tijd had gehoord. Muziek die je onmiddellijk deed denken aan mooie nazomerse stranddagen. Het mag dan ook geen verassing genoemd worden dat de tweede studioplaat van Allah-Las Worship The Sun is genoemd. Deze kleine veertig minuten laten al snel horen dat er in twee jaar weinig is verandert voor deze vier neo-hippies uit Californië. Op Worship The Sun worden geen nieuwe wegen ingeslagen en het experiment wordt volledig genegeerd. Nee, de lijn van het debuut wordt schaamteloos doorgetrokken en de dromerige, nostalgische jaren '60 deuntjes zijn weer volop aanwezig. De gezamenlijke liefde voor surfen, vinyl en sixties-acts als The Byrds, The Kinks en Love zijn gebleven, maar toch is niet alles hetzelfde. Voorzag retro-held Nick Waterhouse het debuut in 2012 nog van een moddervette productie, voor Worship The Sun zocht Allah-Las een echte studio op. Dat levert een verassend matte en kale productie op wat de liedjes niet altijd ten goede komt. Nummers als 'Jemeni Jade', 'Ferus Gallery' en 'Buffalo Nickel' zijn onopvallende niemandsdalletjes die eindeloos lijken voort te kabbelen. Daarbij geven de zweverige vocalen van Miles Michaud weinig karakter aan de geenszins originele liederen. Goed nieuws is er ook; het nonchalante, melancholische 'Nothing To Hide' blijkt een nieuw hoogtepuntje in het repertoire en 'Follow You Down' staat weer bol met aanstekelijke gitaarloopjes. Toch klinkt het geheel vrijwel overal even ongeïnspireerd als de uitstraling van de platenhoes. Het ontbreken van enige visie of experimenteerdrift maakt dit een overbodige release die de carriere van Allah-Las wel eens in een minder zonnig daglicht kan stellen.

Van: Daans Muziek Blog

Aloe Blacc - Good Things (2010)

4,0
Egbert Nathaniel Dawkins III (31 jaar), aloe blacc dus, heeft een mooie soulplaat gemaakt!

Het album opent prachtig. Openingstrack en singel single I need a dollar, is uber soulvol, en heel mooi. En het volgende nummer... uhm... eigelijk zijn alle nummers heerlijk, en hoef ik ze niet te beschrijven.
Blacc is niet de beste soulzanger maar in elk nummer stopt hij zoveel gevoel, dat het gewoon prachtig word. Het knappe is dat er geen misser opstaat, de plaat heeft een akelig goed geheel. De onderwerpen van de plaat gaan veelal over geld en over de cridietcrisis. maar deze plaat aanschaffen is echter geen geld verspilling.

This album is a Good Thing!

van: Daan's Muziek blog: Aloe blacc - Good Things - daanmuziek.blogspot.com

alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

4,5
Muziekliefhebbers opgelet. Het uit Leeds afkomstige Alt-J (∆) gaat het helemaal zijn, worden én blijven. Alt-J, wablief? Als je Alt en J intoetst op een Mac krijg je ∆, dat in de wiskunde verandering betekent. En dat is precies wat deze vier jonge universiteitstudenten ons gaan brengen, want niet alleen qua bandnaam is Alt-J een vreemde eend in de bijt. Zelden klonk een debuterende band zó verassend, eigenzinnig en mysterieus. 'An Awesome Wave' staat vol met briljante composities en is moeilijk aan een specifiek genre te koppelen.

Goed, nu vraagt u zich natuurlijk af hoe 'An Awesome Wave' dan precies klinkt. Verwacht een folk-plaat met veel dwarse ritmes, elektronica en verrassende wendingen. Alt-J heeft het creatieve en eigenzinnige van The Dirty Projectors, het mysterieuze en kale van The xx en de grootse sfeer van Radiohead. En toch lijkt deze Folktronica plaat totaal niet op een van de net genoemde artiesten. Verder is de zang van Joe Newman veel, maar niet standaard. Zijn nerd-achtige stemgeluid schiet even makkelijk van hoog naar laag als van laag naar hoog. Dit alles resulteert in een fris, luchtig en bij vlage grappig album.
Wat ook sterk in het voordeel van 'An Awesome Wave' werkt zijn de zeer gevarieerde nummers. Of het nu zomerse glimlach-tovenaars (single Breezeblocks, Something Good), bezwerende pareltjes (Bloodflood, Matilda) of instrumentale rustpuntjes (Interlude 1,2,3) zijn, alles is even fijn. Het klinkt als één geheel, en smeekt na het luisteren om nog een luisterbeurt. Ik kan zo nog 10 positieve zinnen schrijven over dit album maar dat is zonde van uw en mijn tijd. Dit mysterieuze gezelschap levert simpelweg een bijzonder leuk en uiterst creatief album af. Horen is geloven, geloof me.

'An Awesome Wave' is in een week uitgegroeid tot mijn favoriete plaat van het moment. Dé ontdekking van 2012. ∆wesome!

van: http://daanmuziek.blogspot....

alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

3,5
Niks leukers dan voorspellingen die uitkomen. "Alt-J gaat het helemaal zijn, worden én blijven" schreven we voor de release van An Awesome Wave. En ja hoor, binnen mum van tijd groeide dit collectief uit Leeds met hun eigenzinnige folktronica uit tot een nieuwe lieveling in het alternatieve gitaarcircuit. In 2012 maakte Nederland kennis met Alt-J en in 2013 had iedereen er een nieuwe favoriete festivalact bij. Nu is de groep terug met een nieuwe plaat, opgenomen in een nieuwe trio-bezetting, zonder bassist Gwil Sainsbury. De comeback van Alt-J is er niet meteen een uit de boekjes. Over de gehele linie is This Is All Yours een eigenzinnigere en lastigere plaat geworden dan het debuut. Kenmerkte het debuut zich nog door een opvallende rode draad en vormde het een samenhangend geheel, op This Is All Yours wordt een veel breder kleurpallet gebruikt. Hierbij vallen een aantal zaken op. Allereerst heeft de band een gezonde ontwikkeling doorgemaakt op het gebied van songschrijven. De briljante singles 'Hunger Of The Pine' (met een eigentijdse herinterpretatie van Miley Cyrus) en het bluesy festivalanthem in spé 'Left Hand Free' kunnen meteen door als het beste wat de groep ooit schreef. John Newman is beter gaan zingen en zijn stem klinkt wat minder geknepen. Daarnaast verbreedt Alt-J haar horizon op deze plaat, al blijft de groep ten alle tijden herkenbaar als Alt-J. Zo horen we neo-klassieke invloeden a la Andrew Bird in het frisse 'Warm Foothills', futuristische klanken in 'The Gospel Of John Hurt' en 'Bloodflood pt. II' en een bijzonder ingetogen, akoestisch geluid in het fraaie 'Pusher'. Intrigerend zijn ook 'Arrival In Nara' en 'Nara'. Het zijn kleine liedjes die qua arrangementen haast tot op het bot zijn gestript. Less is zelden zo more. Toch is niet alles even goed aan This Is All Yours. Zo mist het wat langdradige geheel soms wat aan samenhang. Nog een groot verschil met het debuut is dat This Is All Yours soms een beetje geforceerd pretentieus klinkt. 'Every Other Freckle' is hier een goed voorbeeld van. Alt-J strooit gul met bliepjes, piepjes en geluidseffecten om een soort hipster-walhalla te creëren, maar de spontaniteit ontbreekt. Dit maakt de plaat van tijd tot tijd vaag en abstract. Wat te denken van de misplaatste panfluiten in 'Garden Of England' of het nietszeggende 'Choice Kingdom'. Als geheel minder sterk dus, maar de uitschieters zijn des te groter. Een plaat waarbij Alt-J de definitie van moeilijke tweede nieuw leven in blaast.

Van: Daans Muziek Blog

Animal Collective - Centipede Hz (2012)

2,5
Animal Collective zou Animcal Collective niet zijn als ze niet zouden verassen. Al jaren wordt het Amerikaanse collectief gezien als een van de meest experimentele en vernieuwde bands uit het indielandschap. Het is een band die eigen grenzen weet te verleggen en met iets nieuws weten te komen. Merriweather Post Pavillion was drie jaar terug het langverwachte doorbraakalbum én een internationaal succes. Inmiddels is de band weer herenigd als viertal en dus slaat de band uit Brooklyn op Centipede Hz weer een nieuwe weg in.

Máár waar leid dat nieuwe pad ons ditmaal heen? Centipede Hz is een avontuurlijke plaat geworden waarin het experiment de overhand neemt. Je kan dus zeggen dat Centipede Hz meer neigt naar het solowerk van Avey Tare (experimenteel) dan dat van Panda Bear (die meer vage en mooie liedjes maakt). Goed, Animal Collective klinkt weer compleet ongrijpbaar en eigenzinnig. "Hoera!" hoor ik u al denken, maar helaas brengt dat dit maal wel een kanttekening met zich mee. Hoe uniek en onnavolgbaar Animal Collective ook mag zijn, op Centipede Hz klinkt deze band toch vooral als een kopie van zichzelf. De plaat klinkt nerveus en ik hoor dit maal te veel artistiek geneuzel. Natuurlijk zijn bands die de artistieke grenzen opzoeken tof, maar je kan er ook in doorstijgen. Het maakt van Centipede Hz een moeilijk volgbaar album, die veelal leunt op de volgepropte en geluidsgolf van artistieke bliepjes, piepjes en tikjes. Het kwartje wil maar niet vallen. Er zijn op Centipede Hz te weinig goede liedjes, en te veel vage en opvullende drukke geluiden om mij te overtuigen. Toch maken de nummers 'Today's Supernatural' 'Monkey Riches' en het geweldige Pulleys Centipede Hz de plaat nog enigszins de moeite waard.

Op Merriweather Post Pavillion was de balans tussen experimenteel en liedjes perfect in balans. Het leverde tal van prachtige liedjes op. Op Centipede Hz is alles meer vorm dan inhoud.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Anna Calvi - Anna Calvi (2011)

3,5
Anna Calvi komt enigzins uit het niets. Wel maakte ze als voorprogamma van Nick Cave's Grinderman veel indruk in Nederland. Nu is hier haar debutalbum gewoon Anna Calvi geheten. En om maar gelijk met de deur in huis te vallen: wow, wat is dit sfeervolle muziek!

Toen ik Anna Calvi's cd voor het eerst luisterde was ik enigsins betoverd. Ik droomde helemaal weg in de mysterieuse, instrumentale opener, Rider to the sea. Ik had helemaal niet in de gate dat er muziek opstond, terwijl het wel opstond. Dat is alvast knap werk. Dan komt het eerste nummer warin we Anna Calvi horen zingen. No more Words heet het. De stem van deze dame is bijzonder, heel natuurlijk en moeilijk te matchen met het uiterlijk van de vrouw. Suzanne And I is ook een bijzonder sterk nummer: mooi, cool, sfeervol en ook weer mysterieus (dat eigelijk heel Clavi's album is). Dan droom ik weer lekker even weg in de sfeervolle muziek en wordt ik wakker gemaakt door Blackout, waardoor ik echt even een 'blackout' heb. Is dit die zelfde zangeres als net. Dan komt I'll be your man, dat uiterst cool is, wat een heerlijk nummer! Het klinkt alsof er een wolf door mijn huis jaagt en dadelijk opeens ergens te voorschijn springt. Nog steeds is de stem van Clavi heel bijzonder, en doet het me eigelijk als enige een beetje denken aan PJ Harvey. Morning Bell is ook weer mooi en dan zijn we aanbeland bij het laatste nummer van deze plaat: Love won't be leaving. Het mooist is voor het laatst bewaard, de luisteraar wordt flink beloont voor de luisterbeurt. Love won't be leaving vat de sfeer van de plaat nog een keer perfect samen. En toen zat het luisteravondtuur er alweer op.

Om het nog even kort samen te vatten: De muziek van Anna Calvi is bijzonder sfeervol, mysterieus, spannend en mooi. Met maar een luisterbeurt doe je dit album echt te kort, je moet even aan de muziek wennen. Ik weet daarom ook dat er voor mij nog veel te beleven valt aan dit album, en dat er nog vele luisterbeurten gaan volgen...

Overtuigend album!

ruim 3,5*

van: Daan's Muziek blog: Anna Calvi - Anna Calvi - daanmuziek.blogspot.com

Anne Soldaat - Anne Soldaat (2012)

4,0
Anne Soldaat werd in de jaren '90 bekend als een van de songschrijvers van Daryll-Ann. Na het uiteenvallen van zijn band richtte hij Do The Undo op, maar echt succes kreeg hij in 2009 met zijn eerste soloplaat onder eigen naam. 'In Another Life' stond vol met fantastische popliedjes, die lang bleven boeien. Ondanks het solosucces, was Soldaat de afgelopen jaren vooral druk met gitaar spelen in de band van Tim Knol. Tot vandaag de dag. Het wederom met Jason Falkner (Air, ) in Los Angeles opgenomen titelloze tweede soloalbum van Anne Soldaat ziet vandaag het licht.

Zullen we gelijk met de deur in huis vallen? Ja? Wat is dit album weer ijzersterk geworden. Anne Soldaat schud de sterke liedjes uit zijn mouw, en speelt met zijn gitaar de sterren van de hemel. Hij wordt niet voor niets vaak geprezen als beste gitarist van Nederland. Zoals Anne zelf al aangaf was het moeilijk om een geschikte titel te verzinnen voor het album. Begrijpelijk want elk liedje heeft een ander thema, en doen het los van het album ook uitzonderlijk goed. Het zijn vrolijke en tijdloze popliedjes, die zowel stevig als intiem zijn. De muziek is niet vernieuwend, maar wel erg lekker. Opvallend is ook dat hij beter is gaan zingen. Waar zijn stem op 'In Another Life' soms nog wat zeurderig overkwam, is dat op 'Anne Soldaat' nergens. Veder is de plaat bijzonder constant. Nergens zakken de 47 minuten in. Platenlabel Excelsior mag trots zijn. Wéér een pareltje op hun naam. Deze plaat staat de komende tijd nog veel op hier.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Apneu - Hard Feelings (2014)

4,0
Ja hoor: daar is de eerste sterke Nederlandse release van 2014. De makers ervan noemen zich Apneu en hebben met Hard Feelings een verdomd lekker garagepopplaatje gemaakt. Met een luistertijd die voor de meeste bands gelijk zou staan aan een EPtje, jagen deze vier jonge Amsterdammers er doodleuk elf liedjes doorheen. Daarvan kunnen er een aantal in zijn geheel gespeeld worden in de befaamde minuut van de Wereld Draait Door en duurt er geen enkele langer dan 2:33 minuten. Hard Feelings kost je minder dan 20 minuten, maar wees wel gewaarschuwd: dit zijn negentien heel verleidelijke minuten.

Apneu, bestaande uit leden van Nederlandse underground-acts als Katadreuffe, Eva Braun en Boutros Bubba, maakt nonchalante rammelpop met geregeld energieke punkuitspattingen. Daarmee vulden ze al in 2011 een album (Boy Problems) en de gratis te downloaden EP uit 2012 (Ununbreak My Heart). Op Hard Feelings gaat de groep vrolijk door met het geven van een schop onder je kont, maar tussen het raggen door wordt er soms ook wat gas teruggenomen, zoals in 'Shopping Spree'. Dat is nieuw. Tussen neus en lippen door is er ook ruimte voor meligheid, zo zijn er songtitels met geestige titels als 'Downosaur' en 'Walkie Stalkie'. Apneu klinkt hierdoor fris en urgent.

De liedjes - die veelal over meisjes gaan - zijn louter pakkend en dikwijls ook dansbaar door snelle drums, dwingende baslijntjes en een handvol geweldige gitaarrifjes. Deze zijn onder andere te vinden in de coole albumopener 'Three Cool Chicks', het zalige 'Number One' en het al eerder uitgegeven 'White Castle'. Ook in lekker korte en springerige nummer als 'On Ice' (1:00) en 'Baterry Island' passeren vrolijke deuntjes in een rap tempo. 'XD' (1:24) wordt zelfs gekleurd door een aantal aanstekelijke koortjes. Het werkt nogal verslavend. Ondanks de korte tijdsduur klinkt Hard Feelings nergens afgeraffeld of saai. Toch springt één ander nummer met kop en schouder boven de rest uit: het langste en tevens titelnummer van de plaat, 'Hard Feelings' is niet minder dan geweldig. We willen het bijna een anthem noemen. Je leest het: Hard Feelings is een onweerstaanbaar puntig rammelplaatje zoals ze veel te weinig gemaakt worden in Nederland.

Van: Daans Muziek Blog

Arcade Fire - Funeral (2004)

4,5
Mijn mening kan in een zin: het is jamer dat je geen elf voor een cd mag geven...

Arcade Fire - Reflektor (2013)

4,0
Er is al veel gezegd over Reflector, de gloednieuwe dubbelaar van het uit Montreal afkomstige Arcade Fire. Frontman Win Butler wilde dat de release net zo'n opwinding teweeg zou brengen als destijds met Michael Jackson's Thriller. En inderdaad, je moet onder een steen hebben geleefd, wil je niks meegekregen hebben van de slimme marketingcampagne rondom Reflector. Hoogst irritant natuurlijk, ruim twee maanden vol met geforceerde en nietszeggende persberichten. Uw recensent heeft ze allemaal bewust niet gelezen, evenals de overvloed aan recensies die ongetwijfeld overal voorbij komen, om met een zo open mogelijke mind de wereld van Reflector in te duiken.

Want een eigen wereld is het zeker geworden. De opvolger van de succesvolle conceptplaat The Suburbs werd geproduceerd door James Murphy, voormalig frontman van de bevriende band Lcd Soundsystem. Het levert een gedurfd, lang en gevarieerd album op, dat ongetwijfeld een grote haat-liefde verhouding onder fans gaat creëren. Reflector klinkt over de gehele linie meeslepend en ambitieus, zij het minder modern dan voorgaand werk, met soms een opvallend jaren '80-sausje. Denk: meer Talking Heads, David Bowie en - uiteraard - Lcd Soundsystem. En toch altijd herkenbaar als Arcade Fire.

Het getuigt van lef dat Arcade Fire nu met deze plaat komt. De band zoekt voortdurend de grenzen op met maatschappij-kritische teksten en maakt uitstapjes naar onverwachte genres. Opvallend is de opening met de meer dan fantastische single 'Reflector' en de zwoele, dansbare rocker 'We Exist', die niet geheel representatief zijn voor de sfeer van de plaat. Zo is daar ook 'Afterlife', dat even episch als 'Midnight City' van M83 klinkt, en het geforceerd vrolijke 'Here Comes The Night Time' met luchtige disco arrangementen. Fans van het eerste uur kunnen hun hart opgelucht ophalen bij 'Normal Person', een onvervalste Arcade Fire rocker. Bezinning is er in de vorm van 'Here Comes The Night Time part II', met veel ruimte voor de arrangementen van Owen Pallett (de strijkers) en Colin Stetson (de blazers).

De James Murphy-stempel is in veel nummers duidelijk aanwezig. Vooral in de wat melancholischere tweede helft. Niet alleen zijn veel songs meer dansbaar dan we van Arcade Fire gewend zijn, ook gaan ze langer door dan op eerdere platen als The Suburbs. Niet erg, het heeft namelijk zeker zijn charme. Alleen de elf minuten durende afsluiter 'Supersymmetry' gaat te lang door. In 'Porno' is het Murphy-stempel het duidelijkst hoorbaar. De manier van zingen, donkere synthesizers en stuwende climaxen doen in 'Porno' ernstig denken aan Lcd.

Dit alles maakt Reflector een plaat waar we het nog maanden, zo niet jaren, over gaan hebben. Dat is knap in een tijdperk waar de goede releases je om de oren vliegen en echte langspeelplaten vaak worden gemeden. Reflector is een zeldzaam indrukwekkend geheel dat wel veel energie van de luisteraar vergt. Maar die energie wordt beloont. De opgeblazen hype was terecht. Een unieke prestatie van één van de belangrijkste bands van deze tijd.

Van: Daan's Muziek Blog

Arctic Monkeys - Suck It and See (2011)

3,5
Suck it and See, een toepasselijke titel als je de inhoud van het 4de Arctic Monkeys album beluisterd. Na een woestijnrock plaat komen de vier jongens met een album dat vol staat met rustige luisterliedjes en een paar Rockers. Een nieuwe Arctic Monkeys stijl dus. Een zomerse en melodieuzere dan voorheen.

Het album opent net iets te sloom met She Tunderstorm's. Waar 'The view from the afternoon', 'Brianstorm' en 'My Propeller' er lekker in gingen, gaat She Tunderstorm's er wat moeizaam in. Ook Black Treale gaat op hetzelfde tempo door (hoewel dit wel een mooi popliedje is). Maar vanaf Brick by Brick komt de plaat helemaal los. De catchy single blijft heel fijn. Dan komt het beste popliedje van het album: 'The hellcat Spangled shalalala'. Heel fijn zomers liedje met een catchy refrein dat het goed gaat doen op festivals. Maar dan lijken er opeens drie verdwaalde Humbug-liedjes staan er op Suck it and See: Library Pictures en tweede single Don't Sit Down (Cause I've moved your chair) & All my own stunts. Dit zijn in mijn ogen ook de hoogtepunten van Suck it and See. De 'Josh Homme Sfeer' klinkt nog goed door en dit is heel plezierig.
Dan zakt Suck it and See erg in. We krijgen vijf rustige luisterliedjes waarvan er drie aardig en de twee matig zijn. De Arcitc Monkeys versie van Piledriver Waltz is veel minder goed dan de intieme van Alex Turner (Submarine). Love is a laserquest is nietszeggend en That's Where you're wrong is niet een spetterende afsuiter. Wel moet ik zeggen dat de nummers groeien, naarmate je ze meer hoort. Na een luisterbeurt of tien ben ik ze beter gaan waarderen. Maar ze blijven niet geweldig. Zeker niet voor de mensen die de fantastische Alex Turner soundtrack 'Submarine' hebben gehoort.

Wat ik erg knap en goed aan de Monkeys vind is dat ze zich steeds blijven vernieuwen. Dit maakt elk Arctic Monkeys album weer een belevenis. Het kwartet blijft niet in een soort stijl hangen en dat pleit in hun voordeel.

Suck it and See is geen slecht album, maar ook zeker niet het beste Arctic Monkeys album. Sterker nog het minste Arcitc Monkeys album. Maar ja... we hebben natuurlijk wel te maken met Alex Turner en de Arctic Monkeys, op dit slechtste album van de monkeys staan genoeg zeer genietbare momenten, en die maken het toch een goed album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

awkward i - Everything on Wheels (2011)

4,0
Het leek altijd dat er alleen in Amerika magnifieke indie folk a-la Fleet Foxes, Bon Iver & Local Natives gemaakt kon worden. Eerder dit jaar bewees Alamo Race Track al dat dit volkomen onzin was. Unicorn Loves Dear was namelijk on-Nederlands goed. In ons kleine kikker Nederlandje wordt er anno 2011 ook geweldige indie folk gemaakt. Awkward i bevestigd dat met zijn tweede album: Everything On Wheels. De tweede geweldige Folk plaat van eigen bodem dit jaar.

Achter Awkward I schuilt Djurre de Haan. De hoogblonde Groningse singer-songwriter is ook bekend als bassist van Alamo Race Track. Inmiddels heeft de Haan solo ook een hele band om zich heen verzameld. Zijn muziekanten hebben eerder gespeeld in o.a. Johan, Daryll-Ann & Hospital Bombers. Ervaren muziekanten dus, dat hoor je! Er worden veel instrumenten bespeeld, naast bas, gitaar & drums worden ook de cello, viool en contrabas opgepakt. Je verwacht hierdoor een bombastisch geluid (denk Arcade Fire) maar je krijgt juist het omgekeerde: elf spaarzame intieme liedjes. De liedjes zijn stuk voor stuk goed en blijven ook na meerdere luisterbeurten verassen. Sommige nummers hebben zelfs een hoog kippenvel gehalte, Your Arrival en het tweeluik Your Oxygen Mask zijn bijvoorbeeld bloedmooi.
Minpunten, nee zelfs geen minpuntjes staan er op Everything On Wheels. Het album lijkt zich, zoals de titel al doet vermoeden, gedragen door wieltjes. Jammer alleen dat het album aan de korte kant is. Het album is met zijn 33 minuten namelijk zo voorbij.

Everything On Wheels is intieme plaat geworden, met elf mooie liedjes en een brede instrumentatie. Uiterst genietbaar plaatje.

van: Daan's Muziek Blog: Awkward I - Everything On Wheels - daanmuziek.blogspot.com