Misschien wel het beste debuut van de afgelopen jaren: 'Applause' van Balthazar. Met fantastische concerten trad de Vlaamse band dit jaar weer steeds vaker naar buiten. Ondertussen sleutelde het perfectionistische vijftal rondom Maarten Devoldere en Jinte Deprez vrolijk verder aan hun tweede album. Die plaat ziet vrijdag eindelijk het licht en heet 'Rats'.

Toch gooien onze zuiderburen na het succesdebuut het roer enigszins om. Op 'Rats' klinkt de band vooral een stuk ingetogener. Zo verklaart de band zelf ook: "We're less restless than before. Our souls have calmed down". Het levert tien prachtige luisterliedjes op. Verwacht veel verslavende melodieën en sfeervol uitgemeten arrangementen. De fraaie single en album-opener is hier een fantastisch voorbeeld van. Het is een rustig en mooi met blazers aangekleed popliedje mét kenmerkende harmonische samenzang. Die samenzang zorgt, in combinatie met de kurkdroge bas en de kale sfeer, voor een herkenbaar bandgeluid. Balthazar klinkt op Rats als Balthazar. Verder klinkt Balthazar hier soms opvallend mysterieus ('The Man Who Owns The Place', 'Any Suggestion') maar kan de band ondertussen ook behoorlijk swingen ('Do Not Claim Them Anymore' en het geweldige 'Listen Up'). Het hoogtepunt van het album heet 'Sinking Ship'. Balthazar laat hierin een perfect popliedje horen. Die instrumentatie! Prachtig.

Daarnaast is de productie kraakhelder te noemen. Je zou als het ware een speld kunnen horen vallen. Klein minpuntje aan 'Rats': halverwege wordt de sfeer met 'Lion's Mouth (Daniel)' even wat soberder. Hier staan naar mijn mening net wat te veel nummers in mineur achter elkaar, en zakt de plaat even in. Het neemt niet weg dat 'Rats' een bijzonder fijne luisterplaat is geworden. Jawel, de gedroomde opvolger van het debuut. Petje af.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ik vond het aanvankelijk een beetje vreemd dat Bas Bron aka Bastian verhuisde naar platenlabel excelsior. Excelxior, de thuisbasis van o.a. Triggerfinger, Moss en Johan is vooral gericht op gitaarbandjes. Bastian maakt juist dans muziek. Nu ik there’s no such place heb geluisterd begrijp ik het wel want aan zijn dansmuziek is veel gitaar toegevoegd. Op papier klinkt dit niet goed, dat ben ik helemaal met u eens... maar in de praktijk staat het als een huis.

Bastian is niet zo bekend onder de naam Bastian. Veel mensen zullen er zelfs nog nooit van gehoord hebben. Wel hebben heel veel mensen muziek gehoord van ‘de neger des heils’ want hij schreef namelijk alle muziek voor de jeugd van tegenwoordig. Ja, ook Watskebeurt, Sterrestof en Hollereer. Nu gaat de beste man weer voor de 5de keer solo.

There’s no such place opend zeer indrukwekend met Getit straight. De muziek swingt nog meer dan van tevoren. En de toegevoegde gitaren zijn zeer cool. Het resultaat licht nu ergens tussen Queens of the stone age en Stevie wonder. Als je deze vergelijking leest kun je je bijna niet voorstellen dat het geweldig klinkt, maar Bastian bewijst het omgekeerde, het knalt eruit. Powermove en mixed massages zijn minstens net zo goed als het openingsnummer en stilzitten is simpelweg niet mogelijk.
Bas Bron blijft zichzelf echter vernieuwen het overweldigen begin horen we bijvoorbeeld niet terug in Rick Jameson, waar de zang zo vervormd is dat hij in de buurt komt van de van Danko Jones en zijn de zware synthesizers soms ingewisseld voor heavy gitaarriffs met vette solo’s. Het ruim zeven minuten durende this love is ook ontzettend goed. Er staat eigelijk geen nummer op There’s no such place dat niet funky is of niet swingt. En dat is heel knap werk!

Het geheel is dik in orde. Na een aantal harde dansnummers is er weer even een rustpuntje. Het enige minpunt van het album zijn soms de iets te harde synthesizers wat soms voor een heel vol en druk geheel zorgt. Maar ik ben toch blij dat ze er zijn want wat een energie komt er vanaf, geweldig.

Wat voor een cijfer moet ik hier nou aan geven? Ik ken om eerlijk te zijn geen enkele Nederlandse band die zo swingt als Bastian. En dit is Bas Bron op zijn best. Ik zou zeggen een dikverdiende acht punt een!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Met Mirrored maakte de experimentele New Yorkse rockband Battles een van de coolste albums die ik ooit gehoord had. Het nummer Atlas was zelfs een van mijn favorieten van het decade. In Augustus 2010 vertrok het Brein, Frontman, vocalist/multi-instrumtalist Tyondai Braxton uit de band. 'Oh Nee' dacht ik, maar de overige drie leden (Ian Williams, John Stanier & Dave Konopa) gingen vervolgens moedig door, het resultaat: Album nummer 2: Gloss Drop.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Gloss Drop is nog iets minder toegankelijk dan Mirrored. Te beginnen met de zang. Nu Braxton weg is, ontbreekt er een zanger. Geen nood: 4 gastzangers (o.a. Gary Numan & Blonde Redhead's Kazu Making) nemen dit voor hun rekening. Dit bekend wel dat er weer een groot deel van het album instrumentaal is. 2/3 om precies te zijn. Maar... dit is absoluut niet erg, het klinkt weer geweldig.

Gloss Drop moet je langzaam op je inlaten werken. Het is ontzettende zenuwen-muziek. Je moet het album de tijd geven, steeds een nummertje langer luisteren. Na een luisterbueurt of 6-7 kun je het album het beste op waarde schatten. De muziek is vermoeiend en ontzettend druk maar zit ook vol gave en opwindende ideeën. Het gemiddelde tempo van de nummers licht extreem hoog, en in een enkeling 'gewoon' hoog. Nog steeds is Battles een band die een volstrekt eigen geluid heeft. Als ik de muziek zou moeten omschrijven: snelle dansbare mathrock, een snelle Foals meets de (oude) Battles. Het is een kwesti van smaak, maar ik vind het geweldig! Dit is weer eens wat anders dan popliedjes van 3 minuten.

Het album bestaat eigelijk uit vele hoogtepunten maar wat ik helemaal het einde vind is het nummer Futura, onweerstaanbaar. Single Ice Scream is het toegankelijkste nummer op het album, er is zelfs spraken van het toegankelijkste 'liedje'. Enige nadeel van Gloss Drop: er staat helaas geen uitschieter op als Atlas, dit had ik ook niet verwacht want dat nummer is briljant. Maar toch jammer.

Battles is een band uit duizenden, eentje die unieke muziek maakt. Gloss Drop is een overweldigend goed album. Niet toegankelijk. Maar wel als Mirrored een dikke aanrader!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Grote kans dat je het nieuwe album van dé Dreampop sensatie Beach House al gehoord hebt. Bloom verscheen namelijk historisch vroeg op het net. De plaat, die officieel 14 Mei verschijnt, is een echte Beach House plaat geworden. Bloom borduurt grotendeels voort op de formule die op doorbraakplaat Teen Dream zo goed aansloeg. Nee, het is daarmee absoluut geen verassende plaat geworden. Maar wel een album met 10 dromerige Indiepop liedjes die over de gehele linie weet te boeien én met elke luisterbeurt beter en beter wordt. Teen Dream deel 2 is hypnotiserend mooi.

Precies zes jaar geleden zag het gelijknamige Beach House debuut het ligt. In de tussentijd is er weinig veranderd voor het duo uit het Amerikaanse Baltimore. Victoria Legrand zingt en speelt orgel terwijl haar mannelijk collega Alex Scally de gitaar en keyboard partijen voor zijn rekening neemt. Alleen luistert er anno 2012 een veel groter publiek mee. Bloom klinkt wederom dromerige en ontspannen. Een warm bad voor elke Beach House liefhebber. Toch is Bloom het beste werk dat de band ooit afleverden. Alles ademt namelijk dezelfde (bijna eenvormige) sfeer waardoor het écht een album album is geworden. Een album dat zichzelf geheel prijsgeeft als hij van begin tot einden wordt beluisterd. Een dappere keuze aangezien hele albums in de 'Spotify-generatie' steeds minder populair aan het worden zijn. Dit pleit dan ook ontzettend in het voordeel van Beach House. De hese stem van Legrand zuigt je het hypnotiserende album in en laat je vervolgens niet meer los. Het maakt Bloom een verslavend en lekker luisterplaatje, die ik stiekem al behoorlijk vaak heb gedraaid. Maar elk voordeel kent zijn nadeel; iets meer investering in variatie had Bloom geen kwaad gedaan. Elk nummer is min of meer hetzelfde waardoor het geheel soms wat saai dreigt te worden. Maar er zijn ook wat tracks die er juist wel individueel bovenuit steken. De sterke albumopener Myth, single Lazuli en het iets abstractere On The Sea zijn hier goede voorbeelden van.

Met een goede herhalingsoefening kun je het nog best ver schoppen. Ondanks dat Beach House haar muzikale horizon voor een volgend album wellicht wat moet verbreden is het niet te ontkennen dat Bloom een van de fijnste releases van de afgelopen tijd is.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het verbaast me dat deze muziek mij zo goed bevalt, in eerste instantie vond ik hem saai en vervelend, maar naar nadere beluistering druiven de nodige pareltjes naar boven, en luisterd deze plaat erg goed (zelf betoverend weg).
Luister hem en je weet exact wat er wordt bedoeld met dream-pop!

Heelijke cd

Komkommertijd, maar de naam van Bear's Den zingt momenteel continu rond. Is het niet met goed ontvangen festivalshows op Pinkpop en Rock Werchter, dan is het wel in verband met het onlangs verschenen Red Earth & Pouring Rain, een interessante tweede plaat. Het zit zo: Bear's Den debuteerde in 2014 met het veilige Islands en liftte slim mee op de West-Londense neo-folkhype waarmee Mumford & Sons en Ben Howard zich ontpopten tot geliefde headliners van het festivalcircuit. Hoewel het trio in balans leek, besloot gitarist Joey Haynes eerder dit jaar zijn heil ergens anders te gaan zoeken. De resterende leden, Andrew Davie en Kevin Jones, hingen de banjo's aan de wilgen en kwamen de crisis te boven. Daarvoor doken ze het verleden in, wat resulteerde in Red Earth & Pouring Rain. Daarvoor liet de band zich inspireren door de stadionrock uit de jaren '80, maar dan volledig vertaald naar het nu. Het roer mocht rigoureus om, maar één ding moest beslist blijven meenden Davie en Jones. En inderdaad, de sterke liedjes zijn gebleven. Twaalf melancholische exemplaren; begrijpelijk voor het grote publiek, genoeg detail voor de fijnproever. De classic rock wint het van de folk en hoewel Bear's Den het wiel nergens opnieuw uitvindt, klinkt de band meer eigen. Nee, Bear's Den is dit keer niet schatplichtig aan een andere band. Dat is mede te danken aan producer Ian Grimbe, die de jaren '70 en '80 weer fris laat klinken. Qua sound houdt de plaat het midden tussen Ryan Adams en The War On Drugs' Lost In A Dream. Potentiële hits zijn er in de vorm van 'Emeralds' en 'Dew On The Vine'. Alles bij elkaar genomen een verrassende en kwalitatief sterke plaat, waarmee Bear's Den gestaag door kan groeien naar grotere zalen, als het geen hallen worden.

Van: Daans Muziek Blog

Ik genoot op voorhand al van de Release van Hot Sauce Committee Part Two, alleen die titel al er kwam nooit een part one, daarom is ie al zo leuk. De albumcover is alles behalve verwacht en The Beastie Boys zijn weer helemaal terug met een hilarische nieuwe videoclip van het nummer Make Some noise. En weet je wat dan ook nog mooi meegenomen is? De muziek op Hot Sauce Committee Part Two is ook nog eens erg goed. 'The Beastie Boys are Fucking back!' En gelukkig maar.

Wie had gedacht dat de Opa's van de hiphop (letterlijk en figuurlijk) halverwege hun 40ste nog zo vet zouden klinken. Er zullen weinig fans zijn die opener make Some Noise niet vet vinden. De singel leunt namelijk op een moddervette beat en de nog steeds meesterlijke raps van Mike D, MCA en Ad-Rock. De Eerste echte hiphopplaat in 7 jaar is niet zo oldschool als de singel misschien doet verwachten, maar wel noisy, vet, funky en ontzettend vermakelijk. Zo horen we het fantastisch energieke too many rappers met Nas vorbij komen, dat ontzettend gaaf is. Het 'sabatoge' achtige Say it en het zomerse don't pay no game that i can win met Santigold. Maar ook zonder gastartiesten kunnen the beastie Boys het nog steeds. Dit horen we bijvoorbeeld het melige en coole Funky Donky, en het harde Lee Majors Come Again. Maar ook zijn juist de instrumentale gedeeltes als bijvoorbeeld Multilateral Nuclear Disarmant, Weer onwijs funky en ouderwets lekker.

The Beastie Boys bewijzen niet alleen een van de beste hiphopact ooit te zijn, ook zijn ze een van de beste Hiphoppers van het moment. Samen met Kanye West een van de meest verrassende hiphop album van de afgelopen 5 jaar. Ook al is Hot Sauce Committee Part Two niet zo goed als Check your head en Paul's Boutique. Want het album heeft soms ook zijn iets mindere momenten, maar daar heb ik nu geen zin om over te vertellen want ik ben al helemaal blij dat hij weer ouderwets lekker is...

Als je in 1992 had gezegd dat het puberale en melige Hiphop Trio 20 jaar later nog steeds goede albums kan maken, had niemand je geloofd. De houdbaarheidsdatum blijkt toch echt lang te zijn want in 2011 brengen The beastie boys gewoon een zeer toffe plaat uit, genaamd Hot Sauce Committee Part Two. Leve the Beastie Boys. lang leve the Beastie Boys.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Beck Hansen is de David Bowie van de indie-muziek. Sinds jaar en dag weet de ongrijpbare muzikale duizendpoot zijn volgelingen op een dwaalspoor te zetten door altijd weer onverwacht uit de hoek te komen. Dat is knap, want het ene moment wordt er geëxperimenteerd met moddervette funk, hip-hop of elektronica, het andere moment krijg je een aantal persoonlijke folkliedjes geserveerd. Dat was ook het geval bij het populaire album Sea Change uit 2002, waar Hansen zijn depressieve periode en het uitgaan van zijn 9-jarige relatie van zich af schreef. Morning Phase, Beck's eerste plaat in zes jaar, werd in exact dezelfde bezetting opgenomen als Sea Change en gaat door waar deze op houdt. En verdomd. Het is de ontroerende en warme liedjesplaat geworden waarvan je alleen maar kon hopen dat Hansen hem ooit nog eens zou maken.

Morning Phase, Becks eerste plaat op Capitol records kent een dertiental nieuwe liedjes die enigszins de sfeer van de jaren '70 ademenen. En ja hoor, wat een comebeck. De opening is er meteen één om in te lijsten. Het melancholische en orkestrale begin met het instrumentale 'Cycle' en 'Morning' is magistraal te noemen. Laatstgenoemde liedje gaat meteen tot op het bot. De nummers zijn subliem gearrangeerd waardoor de wat gedragen stem van Hansen een grote impact heeft. En die machtig mooie sfeer? Die wordt gewoon volgehouden. Van het lieve folkliedje 'Heart Is A Drum' dat de lente ademt tot de meeslepende single 'Blue Moon' waarin Beck een kijkje in zijn ziel geeft. Het is allemaal even intrigerend. Beck kan het nog steeds, zoveel moge duidelijk zijn.

Halverwege gaat Beck de duistere dieptes in met het onheilspellende 'Wave'. In de climax jammert hij over isolatie en buiten gesloten worden. Vervolgens wordt het pad terug omhoog beklommen met hoopvolle en optimistische nummers als 'Blackbird Chain' en 'Turn Away'. Er is nagedacht over de opbouw van de plaat. Morning Phase kent een echt begin, middenstuk en slot. En weet de aandacht voor de volle speelduur vast te houden. Hoe vaak wordt er vandaag de dag nog zo'n album gemaakt? De productie door Beck zelf is kraakhelder en de strijker- en blazerarrangementen van de hand van zijn vader David Campbell zijn niet minder dan subliem. Van begin tot en met de ontroerende afsluiter 'Walking Light' wordt er een sfeervolle, idyllische sfeer neergezet die op de juiste momenten wat uitbundiger wordt, zonder dat je ergens het woord bombastisch in de mond zou durven nemen. En het klopt allemaal. Het is lang geleden dat ondergetekende zó werd weggeblazen door een album. Een schoonheid die maar moeilijk met woorden te vangen is bovendien. Morning Phase is die perfecte plaat zoals je ze maar weinig tegen komt. Wat je noemt een moderne klassieker.

Van: Daans Muziek Blog

Aha, dus dit was het tweede album dat Beck ons voor dit jaar beloofde. De opvolger van het magistrale Morning Phase is een fysieke uitgave van Song Reader, een album van Beck dat twee jaar geleden enkel in de vorm van bladmuziek het levenslicht zag. De afgelopen jaren namen vele bekende en minder bekende artiesten de Song Reader onder de loep en plaatsten hun eigen uitvoeringen op internet. Nu is daar een uiterst select gezelschap van 19 gastartiesten die alsnog de Song Reader tot leven wekken. Oh, Beck himself geeft ook prijs hoe één liedje daadwerkelijk had moeten klinken volgens hem, waardoor de teller op 20 artiesten komt te staan. Toch is zijn emotionele uitvoering van het meeslepende 'Heaven's Ladder' ironische genoeg niet het mooiste wat op Song Reader te vinden is. Soulzanger Moses Sumney laat een artistieke, haast Radiohead-achtige versie van 'Title Of This Song' horen, terwijl Thelonious Monster's Bob Forrest in 'Saint Dude' zorgt voor kwalitatief hoge soul en gospel. Ook fraai: Jack White die het opvallend traditionele countryfolk-liedje 'I'm Down' eigenhandig naar een hoger niveau tilt en Wilco's (Jeff) Tweedy die een klein kippenvel-liedje van 'The Wolf Is On The Hill' maakt. De eerste helft van de plaat bestaat voornamelijk uit rustige luisterliedjes, waar de typische melancholie van Beck's eerdere werk als een rode draad doorheen loopt. Het zijn doorgaans wat korte liedjes die veel country-invloeden herbergen. Toch is niet alles even fraai op deze verzamelaar. De Spaanstalige uitvoering van 'Don't Act Like Your Heart Isn't Hard' van Juanes en een haast fluisterende Jarvis Cocker' in 'Eyes That Say "I Love You"' vallen uit de toon. Dat terwijl je je kunt afvragen wat de toegevoegde waarde is van Jack Black in het haast Tom Waits-achtige 'We All Wear Cloaks' of van een flink theatraal en dramatisch klinkende Sparks in 'Why Did You Make Me Care?'. Het maakt van deze Song Reader een degelijke maar onevenwichtige verzamelaar met evenveel uitschieters als suffe(re) momenten.

Van: Daans Muziek Blog

The Rip Tide is het derde album van de "Balkan-Folk" band Beirut. De band onderleiding van het (nog steeds) piepjonge muzikale brein Zach Condon doet op the Rip Tide precies waar ze goed in zijn. Dat kunstje deden ze echter ook al op debuutalbum "Gulang Orkestar" en "The Flying Club Cup". Wat de muziek van Beirut zo bijzonder maakte, was de compleet unieke sound die ergens zweefde tussen Folk, Balkan, Wereld en Indie muziek. Een aantal jaar terug werkte dit verbluffend. Anno 2011 ken ik het bijzondere recept wel, en is het niet meer zo bijzonder en verassend als ten tijde van de eerste twee albums.

'Maar is 'The Rip Tide dan niet de moeite waard?' The Rip Tide is zeker wel de moeite waard. Ook al is de 'goude' formule inmiddels iet minder 'goud' kleurig, de negen liedjes op The Rip Tide zijn van hoge kwaliteit. Stuk voor stuk luisteren ze erg lekker weg en bevatten ze zowel mooie melodien als instrumentatie. Ook is de muziek iets toegankelijker geworden, dat bevalt goed. Vroeger was een heel album van Beirut moeilijk om in te komen. Bovendien lag de muziek na een nummer of 3 op het randje van saai. Dat is met The Rip Tide helemaal over. Opener A Candle's Fire zet meteen de goede toon. East Harlem werkt aanstekelijk vrolijk. Titelnummer The Rip Tide is een bescheidde hoogtepuntje. En de Trompet van Condon blijf ik geweldig vinden. Het album duurt erg kort, iets meer dan een half uurtje. Dit kan gezien worden als een nadeel. Ik zie het echter als een voordeel. Het album heeft in mijn ogen de perfecte lengte, en is kort en krachtig en "to the point" Dit maakt het album een prettige luisterervaring.

The Rip Tide is meer van hetzelfde en niet verassend of bijzonder. Dit maal staan de kwaliteit van de liedjes op nummer een. Dit maakt het album een fijne (en verslavende) luisterervaring. Je kan dit album eigelijk zien als een stap achteruit maar tegelijkertijd een stap vooruit. En weet je... stiekem vind ik dit de beste Beirut tot dusver!

Verdomt lekker plaatje!

van: Daan's Muziek blog: Beirut - The Rip Tide - daanmuziek.blogspot.com

Bijna vijf volle jaren schitterden Belle & Sebastian door afwezigheid. Een festivalshow hier, een zijproject daar, maar nieuw materiaal? Daar moest de wereld lang op wachten. Zelf toen de plaat er al lang en breed aan zat te komen, werd er live geen enkel nieuw liedje gespeeld. Tot nu. Wrijf even in je ogen en aanschouw: het negende studioalbum van Belle & Sebastian, Girls In Peacetime Want To Dance. Dat is voor fans van het eerste uur eventjes slikken, want de eigenzinnige groep rondom liedjesschrijver Stuart Murdoch heeft uitgebreid de moeite genomen om nieuwe wegen te verkennen: disco, synthesizers en strijkers passeren uitgebreid de revue zonder dat de kenmerkende Belle & Sebastian-feel er onder lijdt. Dat levert een handvol leuke momenten op, waarin de band poppier en grootser klinkt dan dat de afgelopen negentien jaar het geval was. Wat te denken van de vooruitgeschoven single 'The Party Lane' - een hit van jewelste - of het met bongo's aangeklede flink swingende 'Perfect Couples' of 'The Book Of You'? Het is even wennen, maar het staat garant voor een goed humeur. Ouderwets goede, klassiek onweerstaanbare Belle & Sebastian liedjes zijn er ook. En wel in de vorm van het fraaie 'Ever Had A Little Faith' of het mierzoete, met sierlijke strijkers aangeklede 'The Cat With The Cream'. Maar dan, in de bijna zeven minuten durende bombastische discostamper 'Enter Sylvia Plath' gaat het fout. Het 'epische' liedje weerspiegeld een vernieuwing in de breedte, die ABBA (!) in herinnering roept. Ook een liedje als 'Play For Today' klinkt alsof het met voorbedachte rade is geschreven. Al met al levert het de meest afwisselende, meest gedurfde en tevens de meest kitscherige Belle & Sebastian-plaat tot dusver op. Love it or hate it. Girl In Peacetime Want To Dance kent zeker haar momenten, maar evenaart het niveau van voorgaand materiaal niet.

Van: Daans Muziek Blog

De all-female band Bells Of Youth werd door diverse media getips als één van de Nederlandse beloftes voor 2014. Terecht. Zo kunnen we inmiddels stellen nu hun door middel van crowdfunding gerealiseerde debuutalbum Boy is gearriveerd. Een gevarieerde en aanstekelijke liedjesplaat die zich niet makkelijk laat categoriseren. Sommige nummers kunnen doorgaan voor harmonische folkrock, andere momenten klinken weer als echte popmuziek of als Blood Red Shoes-achtige garagerock. Maar niet alleen qua genre is Boy een behoorlijk gevarieerde plaat. Alle vijf de leden nemen geregeld de leadzang voor hun rekening. Vijf sterk verschillende stemmen die wonderbaarlijk mooi klinken als ze bij elkaar komen. Albumopener 'Shoot' vat dit meteen mooi samen. Bells Of Youth klinken hier als nachtegaaltjes, maar niets is minder waar. Op de juiste momenten kan deze formatie ook flink rocken en uitpakken met energieke en enthousiast schreeuwerige stukken. Het is stoer en lief tegelijk. De kwaliteit van de liedjes varieert tussen goed en heel goed. 'Snow' en 'Silence' klinken als hitjes terwijl 'Interlude I' juist weer best wel psychedelisch klinkt. Enkel in 'Do You Regret' schiet het vijftal een beetje door in hun enthousiasme. Daartegenover staan twee liedjes waarmee de Bells Of Youth zich eigenhandig classificeren voor de jaarslijstjes. Het eerste moment is tijdens de sterke en opgewekte single 'She Said/ He Said'. Een ultiem popliedje voor de zomerdagen dat zich moeiteloos in je hoofd nestelt. Het tweede moment is nog beter. Het heerlijke, met synthesizers aangeklede 'Physical' had van HAIM kunnen zijn en geldt als hoogtepunt van het nog jonge repertoire van Bells Of Youth. Fijne gitaarsolo ook. Boy is een veelbelovende en frisse kennismaking met Bells Of Youth.

Van: Daans Muziek Blog

Art is het vierde soloalbum van Tim van Berkenstijn (= Benny Sings). Van Berkenstijn werkte onderandere samen met Wouter Hamel en Giovanca. Zijn solowerk lijkt wel een beetje op deze twee genoemde artiesten maar is vooral ontzettend relaxt. Soms zelfs een beetje te relaxt maar, ook altijd goed voor een feel-good zomerstemming.

Opener Big Brown Eyes is meteen heel erg Benny Sings. Het nummer klikt vertrouwd, hoewel er wel een nieuw ingrediënt is toevoegt aan de muziek van Sings: Elektronica. Geen beukende bassen of loeiende synthesizers, maar gewoon wat relaxte bliebjes. Het Melancholische nummer is terecht uitgeroepen tot single. Zo vrolijk en knus blijft de muziek altijd. Zo horen we each other lekker swingen terwijl realize juist weer heel erg ontspannen is. Afsluiter One II is het meest dansbare nummer dat Tim van Berkenstijn ooit heeft gemaakt, ook meteen een van mij favorieten nummers van het album. Ik hoor zelfs een 'James Murphy Cowbell'.
Dit album is echt een zomer album, de release is ook exact op het goede moment want het is al een hele tijd heel mooi weer in Nederland, en de zomer staat voor de deur. Daar is over na gedacht, want in de winter werkt dit album waarschijnlijk minder goed.

De leuke en relaxte sfeer, is soms wel te opgewekt. Ik blijf na Art een beetje zitten met een 'rare nasmaak'. Het is allemaal een beetje gemaakt, alles moet en zal zomers en vrolijk klinken. De muziek is nergens echt origineel wel zit alles muzikaal goed in elkaar, maar dit album is geen hoogvlieger.

Relaxt, laidback, swingend, knus, gezellig, Melancholisch en altijd zomers vrolijk. Zo klinkt art.

Een even goed album als zijn voorgangers, een echt Benny Sings album! dus een geslaagd album!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Hij heeft zichzelf inmiddels al lang bewezen als vaste waarde. Eerst zo'n vijftien jaar onder zijn pseudoniem Smog, inmiddels alweer ruim zes jaar onder zijn eigen naam, Bill Callahan. De 47-jarige Amerikaan schrijft altijd net wat eigenzinniger en onvoorspelbaarder dan het gros van zijn collegas. Zonder in herhaling te vallen. Zijn vijftiende plaat, Dream River, is volgens Callahan himself "the perfect end to a person's day record" geworden. En verdomd.

Callahan zit momenteel goed in zijn vel. Dream River klinkt, zeker in vergelijking met voorgaand werk, redelijk opgewekt. De toon van deze acht liedjes is ditmaal dan ook warm, relaxt, soms donker en vaker intens. Callahan's teksten zijn poëtisch, soms bijna tegen het romantische aan, maar bevatten wel altijd zijn karakteristieke droge humor en cynische passages. Er komen veel metaforen voorbij die dikwijls aan landschappen en aan dieren als adelaars en bevers worden gekoppeld. Zijn woorden komen uitstekend binnen, mede dankzij zijn donkerbruine baritonstem. Het lijkt wel hoe ouder Callahan wordt, hoe beter hij gaat zingen. Op sommige momenten, als in 'Ride My Arrow' en 'Summer Painter', kun je zelfs een soulvol randje aan zijn stem ontdekken.

Op Dream River lijkt Callahan definitief voor de folk gekozen te hebben. Het experiment en de bescheiden elektronica ten tijden van bijvoorbeeld Knock Knock (1999) en Dongs Of Sevotion (2001) zijn nauwelijks meer te bekennen. Vooruit, in het bezwerende 'Javelin Unlanding' hoor je nog wat sporen uit deze periode. Nieuw is de prominente rol voor de mierzoete dwarsfluit-partijen gespeeld door de sessie-muzikant Beth Galiger. De instrumentatie mag gerust subliem genoemd worden. Luister maar eens hoe briljant het eerder genoemde 'Ride My Arrow' openbreekt. Kippenvel. Maar ook een kleiner liedje als het prachtige 'Small Plane' kan zorgen voor een brok in je keel. Op deze momenten valt op hoe goed Dream River is opgenomen. Het lijkt alsof Callahan vlak voor je neus staat te zingen. Een warme, redelijk opgewekte en onderkoelde plaat dus. Maar wel altijd bedachtzaam. Een prachtige herfstplaat in al zijn bedrieglijke eenvoud.

Van: Daan's Muziek Blog

Veertig jaar heeft het geduurd. Veertig jaar, voordat hij het weer aandurft. Begin jaren '70 maakte Bill Fay twee klassieke popalbums die hem populair maakte bij een select groepje muziekliefhebbers. Helaas waren dat er niet genoeg om van zijn muziek rond te komen. Allerlei baantjes moest hij erbij nemen, maar ondertussen schreef de Noord-Engelse singer-songwriter gewoon door. Wilco's Jeff Tweedy, Nick Cave en Jim O'Rourke spraken al bewondering voor hem uit, en dat is niet anders dan terecht. Het feit dat hij als eindzestiger nog eens een nieuw album met ons wil delen is al bijzonder genoeg, maar dan sta je toch even met je bek vol tanden als het ook nog eens een steengoede plaat blijkt te zijn.

Op Life is People, horen we Bill Fay in bloedvorm. De zanger is nog steeds goed bij stem, en zijn groots aangekleden popliedjes weer dik in orde. Het album opent met het prachtige Bob Dylan achtige There Is A Valley. Het blijkt een van de vele gezichten van de hedendaagse Fay te zijn. Het opgewekte liedje This World gezongen met Jeff Tweedy is bijvoorbeeld heel anders dan het donkere Big Painter. Bij vlaggen horen we veel koren en strijkers, soms gaat de muziek zelfs richting Gospel. Soms horen we een grote emotionele lading dat ook wel wat weg heeft van theatrale pop. Juist de ingetogen Wilco cover 'Jesus, Etc.' weet daarom grote indruk te maken. Als je goed luistert hoor je Fay zelfs zuchten en ademen tijdens de opname. Sowieso is de productie kraakhelder te noemen. Hoogtepunt van Life is People vind ik het prachtig opbouwende Cosmic Concerto. Ontroerend mooi. Nee, de muziek is niet vernieuwend en ook niet helemaal van deze tijd. Maar alle liedjes zijn tijdloos en weten moeiteloos te boeien. Een unieke plaat, met een mooi verhaal erachter. De kostbare 54 minuten uit je leven zeker waard.

Hoe zou 2012 over 20 jaar herinnerd worden. Het jaar van nieuwkomers als Cloud Nothings en Alt-J (∆) én het legendarische jaar dat platenlabel Dead Oceans Popveteraan Bill Fay nieuw leven in blies. Hulde.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Mark Ronson, Deerhunter's Lockett Pundt en nu Black Keys' Patrick Carney als (co)producer. De prettig gestoorde garagerockband Black Lips hebben hun zaakjes goed op orde. De vier Amerikanen zijn inmiddels toe aan hun 7e plaat sinds de oprichting in 2000: Underneath The Rainbow. Ook op de opvolger van de instant party-plaat Arabia Mountain (2011) is er weinig nieuws onder de zon. Laat je niet verleiden door de duistere albumhoes of de gore videoclip bij 'Boys In The Wood', maar verwacht gewoon opnieuw twaalf hyper-aanstekelijke en springerige liedjes met veel samenzang. Grootste verschil met voorgaand werk is de productie: het geheel knarst wat meer, klinkt wat meer retro en het feestgehalte is iets lager. Hoewel? Op nummers als het bijna surfachtige 'Drive By Buddy' en het uiterst catchy 'Donor Party' gaan undergroundpodia en festivals weer uit hun voegen barsten. Zoveel is zeker. Maar Underneath The Rainbow biedt meer. De halverwege de plaat passerende single 'Boys In The Wood' kent een lome opbouw en rauwe samenzang in het refrein. Het contrast is groot met het blije 'I Don't Wanna Go Home' waarin de melodie vrolijk gefloten wordt, en het stampende 'Dandelion Dust', waar het stempel van Carney voor de enige keer echt duidelijk hoorbaar is. En dan hebben we het nog niet eens gehad over 'Funny', het coolste nummer van de plaat. Nee, na 7 albums weten Black Lips geenszins meer te verassen maar Underneath The Rainbow ligt opnieuw als een feestje in het gehoor. Stelletje helden.

Van: Daans Muziek Blog

'Het geheel is meer dan de som der delen' mag dan een vaak gebruikt cliché zijn, in het geval van Black Oak valt er geen speld tussen te krijgen. Wat begon als een soort grap van Thijs Kuijken (I Am Oak) en Geert van der Velde (The Black Atlantic), resulteerde in 2014 in collab-EP Black Oak. Daarna waren de tweede muzikanten, bewonderaars van elkanders muziek, niet op elkaar uitgekeken en bleef het duo samen muziek schrijven. Was Black Oak twee jaar geleden nog twee eilandjes onder één noemer, op het onlangs verschenen Equinox laat het duo horen dat de versmelting volmaakt is. De stemmen van Thijs en Geert groeien steeds meer naar elkaar toe en lijken inmiddels voor elkaar gemaakt. Daarnaast zijn de liedjes om je vingers bij af te likken. Noem dat gerust knap binnen een uitgekauwd genre als de indiefolk. Om u een beeld te geven: de harmonische samenzang doet soms denken aan Fleet Foxes, de songstructuren aan een even eigenzinnige band als Local Natives. Die namen zijn er slechts om een beeld te schetsen, want het karaktervolle Equinox kan uitstekend op eigen benen staan. De band creëert hier iets nieuws, vol troostrijke melodieën en vernuftige details. Neem het kristalheldere 'Melee', dat gedurende drie minuten twee keer schitterend als een bloem open bloeit. Of het frisse duet 'Gallop', dat doorkan als een tijdloos folkpopliedje. Alle elf de liedjes zijn goed tot fantastisch en Equinox als plaat is volledig in balans, hetgeen je maar zelden hoort. De kracht van Black Oak schuilt in de verstilde eenvoud. Dat je daarmee ook makkelijk gehoord kan worden wisten beide heren afzonderlijk al, maar de krachten bundelen lijkt een goede zet voor zowel I Am Oak als voor The Black Atlantic.

Van: Daans Muziek Blog

Als helft van Fuck Buttons zocht Benjamin John Power de grenzen van de elektronische muziek op, de laatste jaren gaat zijn focus vooral uit naar Blanck Mass waarbij hij doodleuk diezelfde grenzen blijft zoeken. Inmiddels is dat ook steeds meer een act geworden om rekening mee te houden. Als geen ander combineert Power namelijk prachtige melodieën met brute kracht. Die twee werelden wisselt hij keurig af op zijn derde plaat als Blanck Mass, World Eater geheten. Het imponerende 'Rhesus Negative' kan bijvoorbeeld door als een Swans op speed; beklemmend, soms zo hard beukend dat het bijna pijn doet aan de oren. Naar kille, industriële techno neigt ook het massieve 'The Rat', dat je naar adem doet snaken. Het is vermoeiend luistervoer, maar Power gunt de oren ook geregeld wat rust. Liever dan in het ruimtelijke, naar Arca-hintende 'Please' wordt het bij Black Mass niet. Wel indrukwekkender: 'Silent Treatment' is misschien wel het meest imponerende stuk muziek dat Power op zijn CV heeft staan. Een gelaagd, met samples volgestouwd avontuur waarin de luisteraar bijna overweldigd wordt.

Van: Daans Muziek Blog

Heavy Flowers het derde album van de 37-jarige Johannes Sigmond is er een van het grote gebaar. Waar ik vroeger Radiohead en Beirut hoorde hoor ik anno 2012 de grote meeslepende melodieën van Arcade Fire (met een vleugje Sixteen Horsepower) in de nummers van Heavy Flowers. De songs klinken groots, vol en theatraal. Origineel is de plaat zeker niet. Maar daarmee doe je Heavy Flowers wel tekort. Er is hoorbaar veel tijd gestoken in dit album. Kwalitatief hoogstaande muziek. Een belangrijke factor is nog steeds de zang van Sigmond. Hij zingt met veel emotie in zijn zang (soms lijkt het akelig veel op Win Butler), je moet er van houden. Het is mooi, maar soms ook op het randje. Dit in combinatie met het volle theatrale geluid maakt het album indrukwekkend, maar tegelijkertijd vermoeiend. Juist een rustig nummer als 'Solar' maakt daarom veel indruk. Hier horen we wat voor een goede muzikant/zanger Blaudzun is. De beste nummer van Heavy Flowers zijn de eerste single/openingstrack Flame on My Head en Elephants (twee keer vertegenwoordigd op het album). Hier horen we Blaudzun op zijn best.

Conclusie: Blaudzun maakt op Heavy Flowers mooie muziek, maar een heel album is voor mij net
wat te veel van het goeden. Maar dat is puur persoonlijk.

van: Daan's Muziek Blog: Blaudzun - Heavy Flowers - daanmuziek.blogspot.com

Toen de lange Heavy Flowers (2011) tournee eind vorig jaar ten einde kwam lag vrijwel direct een nieuwe plaat van Blaudzun op de plank. Tot ieders verbazing eigenlijk. Johannes Sigmond en band deden praktisch elke concertzaal en festival in Nederland aan en tourden ook in het buitenland. Zijn populariteit heeft het zeker goed gedaan. Opnieuw is vrijwel de hele tournee uitverkocht en in aanloop naar Promises Of No Man's Land scoorde de 39-jarige Sigmond zelfs zijn eerste top-40 hit met de gelijknamige, bijzonder sterke, single. Een indrukwekkend popliedje met een geweldige opbouw. Doffe drums, grootse piano-melodie en een muur van geluid die tegen het refrein aan plots tot uitbarsting komt. Magistraal gedaan. Een slimme single-keuze ook. Op het vierde album wordt in grote lijnen het bombastische en grootste geluid van Heavy Flowers doorgetrokken, niet altijd met een even mooi resultaat. Voor subtiliteit ben je op Promises Of No Man's Land aan het verkeerde adres. De plaat staat vol met rammende gitaarnummers en véél melodieuze bombast. Zo groots als in 'Kids Around' en het imponerende 'Too Many Hopes For July' klonk Sigmond niet eerder. Het is de overtreffende trap. Soms klinken Sigmond en band zelfs wat voor de hand liggend, bijvoorbeeld in 'Streets Of Babylon' en 'Hollow People'. Deze nummers lijken meer dan ooit op Arcade Fire ten tijden van Funeral, maar zitten kwalitatief wel goed in elkaar. Soms laat het songmateriaal toch wel wat te wensen over. De weinige subtiele momenten op de plaat, 'Any Cold Wind' en het sterk op Beirut-lijkende 'Ocean Floor', blijken helaas niemandsdalletjes die niet blijven hangen. Dat terwijl oudere, rustigere Blaudzun liedjes als 'Blindspot', 'Solar' en 'Wolf Behind The Glass' het talent van Sigmond zo mooi wisten te onderstrepen. De sterke rustige momenten blijven op Promises Of No Man's Land helaas beperkt tot de meeslepende opener 'Euphoria'. Voor nu zorgt het pompeuze en emotieloos doorbeukende karakter van Promises Of No Man's Land voor een grote haat-liefde verhouding. Blaudzun moet oppassen geen karikatuur van zichzelf te worden.

Van: Daans Muziek Blog

Bloc Party is ontwaakt uit een drie jaar durende winterslaap. Na matig ontvangen solomateriaal van Frontman Kele Okereke, is de zanger weer terug bij zijn indieband. Met Bloc Party maakte Okereke twee sterke indieplaten, om zich met hun derde (onderschatte) plaat Intimacy aan de elektronica te werpen. Wat gaan ze doen op hun vierde, simpelweg Four geheten, album?

Nou, Bloc Party gaat terug naar haar roots. We horen op 'Four' soms zelfs weer dat geweldige bandje ten tijden van 'Silent Alarm'. Hard rockende nummers (lees: Queens of the Stone Age) als 'We Are Not Good People' en 'Kettling' worden afgewisseld met typische Bloc Party songs én rustmomentjes. Deze rustige nummers behoren tot de beste van het album. Het mooie 'Real Talk' (die Banjo!), 'Day Four' en 'The Healing' zijn mooi in elkaar gestoken luisterliedjes.

Een paar weken geleden was daar eerste single Octopus. Een nummer dat Four eigelijk wel goed samenvat; het is een oerdegelijk nummer maar het blijft niet echt hangen. Ik kan daarom ook kort zijn over dit album. Four is, ondanks dat het de minste Bloc Party is, een prima plaat geworden. En toch mist deze plaat spanning, waardoor het album mij nooit echt weet te boeien en dat is jammer.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Hoe beoordeel je een nieuwe plaat van Bob Dylan? Dé Bob Dylan. Jawel, vele en mijn held. Een bijzondere man die al een halve eeuw nadrukkelijk zijn stempel op de popmuziek drukt. In de jaren '60 maakte hij soms wel twee platen per jaar, maar zo productief is Dylan al lang niet meer. Tempest is zijn 35ste studioplaat, en zijn vierde in de afgelopen 15 jaar. Desalniettemin regent het vijf sterren reviews (Mojo, Rolling Stone, Uncut) en daarnaast beweren sommige mensen zelfs dat Tempest de beste Bob Dylan plaat ooit is.

Goed dat is natuurlijk een tikkeltje overdreven, maar het enthousiasme is wel te begrijpen. Mijn verwachtingen voor Tempest waren niet extreem hoog, zeker na het wat tegenvallende 'Together Through Life' van drie jaar terug. Toch stelt Tempest alles behalve teleur. Op deze plaat staan gewoon weer veel fantastische liedjes. Het album opent meteen met het prachtige 'Duquensne Whistle'. Muzikaal gezien klinkt het wat oubollig, maar tekstueel is het weer sensationeel goed. In de single beschrijft Dylan een trein die aan zijn laatste rit begint. Ik kan nu tal van prachtige uitspraken citeren, maar dat doe ik opzettelijk niet. Het is juist zo heerlijk om ze zelf te ondergaan. Zimmerman's stem is helemaal kapot. Hij zingt als een verkoude Tom Waits wiens stem gebroken is. De veel gemaakte vergelijkingen met een kraai zijn niet vreemd. Maar persoonlijk vind ik dit niet storend.
Tempest is geen vernieuwde plaat. De nummers zijn veelal folk georiënteerd en bevatten zo nu en dan een fijn rock randje. De productie door Bob zelf is helder en zijn band is in vorm. Het geheel klinkt opvallend relaxt. Misschien zelfs wel iets te relaxt. De meeste nummers gaan net wat te lang door. Het titelnummer uitgezonderd, dat gaat met 15 coupletten in 14 minuten té lang door. Verder vind ik 'Early Roman Kings' wel schaamteloos veel op 'Manish Boy' van Muddy Waters lijken. Maar goed, de overige acht nummers zijn prachtige, niet vernieuwende, liederen. Heerlijk zijn bijvoorbeeld 'Soon After Midnight' dat niet mis had gestaan op het prachtige Time Out of Mind, het rockende 'Pay in Blood' en het aan John Lennon opgedragen 'Roll Oh John'. De dood is ook een thema waar Dylan uitgebreid bij stil staat. Hoe meer hij erover gaat zingen, des te groter het besef wordt: Dylan gaat geen honderden albums meer maken. Maar de 71 jarige singer-songwriter heeft het nog steeds. Dylan mag nog steeds met recht een grote inspiratiebron genoemd worden. Wat hij met Tempest neerzet is simpelweg puur vakmanschap.

van: http://daanmuziek.blogspot....

ustin Vernon kwam in 2007 uit het niets met 'For Emma, Forever Ago'. Het album, solo opgenomen in een blokhutje in de middle of nowhere, was zeldzaam mooi. Voor een tweede plaat lag enorm hoog, maar sprake van een moelijke tweede plaat zijn nergens te vinden. Sterker nog: Vernon komt aanzetten met een verassend en indrukwekkend tweede album dat bij verre na geen herhaling is van het debuut.

Opener Perth is meteen 'liefde op het eerste gehoor'. Het fraai aangekleden nummer bevat een verassend 'Volcano Choir' achtig gitaartje, blazers, bijzondere percussie, een koortje en redelijk wat Bombast. Maar wat een sfeer! allemachtig! Het vakmanschap druipt van het nummer af. Met Minnesota, WI wordt er moeiteloos ingegaan op wat de opener op aarde heeft gezet. Het swingt (!) zelfs. Steengoed. In afsluiter Beth/Rest en single calgary worden synthesizers gebruikt die de muziek van Bon Iver totaal anders maken, er klinkt opeens een opvallende jaren '80 sfeer door, maar hoe de muziek ook klinkt, het staat (klinkt) als een huis.
Het album kent in mijn ogen geen dieptepunten, het album is bestaat namelijk gewoon uit tien hoogtepunten. Maar ik heb wel een favoriet: Towers. Wat een mooi nummer, die gitaar, die zang... Goddelijk.
De songs zijn veel avontuurlijker dan op het debuut en de Folk-sfeer is verdwenen. Daarvoor in de plaats zijn de bijzondere arrangementen in de plaats gekomen. Maar het overheersende factoor die de muziek op 'Bon Iver zo ontzettend bijzonder maakt, is zonder enige twijfel de prachtige stem van Justin Vernon. Luister maar eens naar de climax van Calgary, dan kom je al snel tot de conclusie: wat kan die gozer mooi zingen!

Toch mis ondanks de ontzettend bijzondere sfeer soms de intieme sfeer van de liedjes op het debuut. Want intiem is de muziek niet meer. Bombastisch wel, daarmee wordt een ander soort sfeer neergezet, die bij vlagge een beetje vermoeiend is. dat is jammer. Maar die andere sfeer is ook zeer goed te pruimen, verbluffend goed zelfs.
Het enige 'echte' commentaar dat ik op 'Bon Iver' kan geven is dat de liedjes minder goed zijn. Je hoort het niet, door de fraaie aankleding. Als echter alle liedjes akoestisch werden uitgevoerd was dit tweede album toch wel beduidend minder geweest dan het debuut. Dat is jammer.

Ik was even bang dat 'For Emma' het absolute hoogtepunt van de carrière Bon Iver zou worden, maar met deze tweede plaat flikt Justin Vernon het gewoon weer. Deze tweede Bon Iver plaat is verassend, gedurfd en bloed mooi. Het mag duidelijk zijn met wat voor een enorm groot talent we te maken hebben. 'Bon Iver' is een totaal andere plaat dan 'For Emma, Forever Ago', maar net als het debuut op zijn eige manier prachtig!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Te mooi,
ONWEERSTAANBAAR

4,5*

IK kan in een woord mijn peronelijke mening of recensie geven:

Geweldig!

Introductie heeft Bruce Springsteen niet meer nodig. De zanger gaat al vijf decennia mee en heeft een hand vol klassieke albums op zijn naam staan. Voor zijn pensioen hoeft de 62-jarige zanger het dus niet meer te doen. Anno 2012 is Bruce Springsteen boos. Heel boos. Goed nieuws dus. Amerika deugt in zijn ogen niet. Hij zingt er dan ook kwaad over op zijn zeventiende studioalbum Wrecking Ball. Het resulteert is een energiek en meeslepend album met opvallend veel Ierse folk invloeden. Maar als luisteraar wordt je helemaal niet boos van Wrecking Ball, integendeel, het is een vrolijk 'Boss-waardig' album geworden. Springsteen's beste werk sinds the Rising.

Na de wat inspiratieloze voorganger Working on a Dream voelt Wrecking Ball als een nieuwe start. Er is een nieuwe producer uit de stal getrokken genaamd: Ron Aniello. Geen Brendan O'Brien dit keer. Het grootse, strak geproduceerde Wrecking Ball voelt door de productie lekker fris aan. Springsteen zelf is goed bij stem en behoorlijk energiek. Muzikaal bevat Wrecking Ball redelijk wat raakvlakken met 'We Shall Overcome'. Dit komt natuurlijk door de Ierse folk invloeden (bv: Easy Money, Shackled and Drawn). Maar the Boss kan net zo goed flink rocken (Wrecking Ball, We Take Care of our Own) gevoel uit de hoek komen (Jack of All Trades), of (jawel) verassen met lichte R&B, gospel en rap invloeden (Rocky Ground). Er worden zelfs subtiele samples van Johnny Cash en Curtis Mayfield gebruikt. Een gevarieerd album dus, maar wel typisch Springsteen. Het maakt Wrecking Ball een fijne luisterbeurt.
En laten we dan nog een keer stil staan bij de overleden E-Street saxofonist Clerece Clemos, die op Wrecking Ball nog op twee nummers te horen is. We horen hem nog een keer schitteren in 'Land of Hope and Dreams'. Het is een prachtig hoogtepunt, van dit goede nieuwe Springsteen album.

Tegen mijn verwachtingen in een sterk Springsteen album. Een Boss waardig album, dat elke Springsteen fan zal bevallen. Chapeau!

van: Daan's Muziek Blog: Bruce Springsteen - Wrecking Ball - daanmuziek.blogspot.com

Burial heeft het undergroundgenre dubstep populair gemaakt, dat is geen geheim. Door hem ging een groot publiek naar de duistere maar o-zo mooie muziek luisteren. Zijn invloed is tot op de dag van vandaag merkbaar (zie weeknd). Untrue het laatste album (uit 2007), is helemaal te gek en laatst bracht hij nog twee nummers uit samen Four tet en Thom Yorke (Radiohead). Nu is er eindelijk weer nieuw materiaal. En nee... het valt niet tegen, verre van dat.

Drie nummers staan er op de nieuwe ep, street halo. Street Halo is de a-side en Stolen Dog en NYE zijn extra b-sides. Eigelijk is Street Halo dus een single, maar de 3 nummers klokken 20 minuten dus rede genoeg om deze nieuwe Burial ‘plaat’ te beoordelen. Laten we maar meteen met het belangrijkste nummer van de ep bespreken, Street halo. In een woord: Fantastisch! Het nummer heeft de bekende Burialvibe maar is toch redelijk op de dansvloer gericht en is weer simpelweg geweldig. De Sample is weer typisch Burial, maar ook weer heel sfeervol.
Van de twee b-sides is er een meer dan geslaagd. Stolen dog. Als dit een b-kantje is weet ik het niet meer. Wat een nummer!
Bij het horen van NYC is wel te begrijpen dat het een b-kantje is. Andere artiesten in dit genre zouden een moord doen om ook maar een zo’n nummer op hun album te hebben staan. Maar voor Burial begrippen niet geweldig. Wel goed.

Dit voorproefje van het komende album is alvast fenomenaal. Ik kan niet wachten!!!

van: http://daanmuziek.blogspot....