Het verhaal van Viet Cong is ergens verwant aan dat van Joy Division en New Order. Ooit zaten twee van de vier Viet Cong leden samen in de band Women, die twee artistieke platen uitbrachten bij platenmaatschappij Jagjaguwar. Toen overleed gitarist en mede-creatief brein Christopher Reimer plots op 21 februari 2012 in zijn slaap. 26 jaar oud. De doodsoorzaak blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk. Met deze trieste gebeurtenis ging het toch al op non-actief staande Women definitief ten grave. Bassist Matt Flegel en drummer Mike Wallace gingen door onder de naam Viet Cong. Wat je noemt een gedroomde doorstart.

Samen met de twee gitaristen Scott Munro en Daniel Christiansen maakte het duo een glansrijk debuut. Dat kunnen we een ruimte maand na de release rustig concluderen. Was op de vorig jaar verschenen debuut EP Cassette al te horen dat dit kwartet een goed gevoel had voor fijne gitaarliedjes, op Viet Cong wordt deze veelbelovende status pas echt verzilverd. In zeven liedjes komen industrial, wave, shoegaze, psychedelica en indie op eigenzinnige wijze bijeen. Neem het geheel en de groep klinkt ergens tussen Deerhunter, Television en Guided By Voices in, maar anders dan hippe genregenoten van Ought construeert Viet Cong eerder genoemde artiesten nergens.

Waar er nog een waar-gaat-dit-heen gevoel heerst in openingssalvo 'Newspaper Spoons' en 'Pointless Experience', breekt de plaat gaandeweg op een waanzinnige manier open tijdens de laatste minuten van March Of Progress. Vanaf hier is er geen stoppen meer aan. 'Continental Shelf' en 'Silhouettes' zijn messcherpe en eigenzinnige gitaarliedjes die op een prettige manier zwaar op de borst liggen. Hoogtepunt is het dwarse en haast maniakaal aandoende 'Bunker Buster', waarin de spanning werkelijk om te snijden is. Een vergelijkbare spanning wordt verder opgevoerd in de weergaloze afsluiter 'Death', die maar liefst elf minuten duurt. Ruim een maand na de release wordt Viet Cong louter beter. De verwachtingen zijn ruimschoots ingelost. Sterker: voor nu is deze plaat met afstand het beste wat het nog prille 2015 te bieden heeft.

Van: Daans Muziek Blog

Ineens was daar eind 2012 vanuit het niets 'The Waves', een bloedspannend nummer dat een radicaal ander Villagers geluid liet horen. Onverwachte elektronica, strijkers en blazers vlogen je om de oren. Naar verluid maakte band-brein Conor O'Brien een slechte technoplaat om uit zijn writersblock te komen, waarin hij terecht was gekomen na een slopende wereldtour rondom debuutplaat Becoming A Jackal. Dat het anno 2013 weer helemaal goed gaat met hem bewijst {Awayland}. De kleine Ier gaat op zijn tweede plaat voor een grote aanpak.

De plaat opent nog vertrouwd met het ontroerende 'My Lighthouse'. Het onderstreept de songwriter-kunsten van de 28-jarige O'Brien. Folky, ingetogen en met de karakteristieke stem van Conor O'Brien zelf een waardige opening. Maar vanaf het wat epische 'Earthly Pleasure' gaat het roer om. Er volgen een aantal behoorlijk intrigerende composities waarbij er geëxperimenteerd wordt met elektronica. Het is knap dat Villagers hun sound op het tweede album al nieuw leven in hebben durven blazen. Over het algemeen is het de band ook aardig gelukt hiermee te overtuigen (hoewel sommige nummers wellicht wat te pompeus of te lang zijn). Het nieuwe concept blijkt het best geslaagd in het geweldige 'The Bell', single 'Passing A Massage' en (uiteraard) het briljante 'The Waves'. Maar daarnaast wordt het gewone liedje ook niet uit het oog verloren. Het sterke 'Nothing Arrived' is zelfs het eerste échte popliedjes dat Villagers ooit schreef. Ook het verstilde 'In A Newfound Land You Are Free', dat over een pasgeboren kindje gaat, is mooi in haar eenvoud.

Dus {Awayland} heeft het debuut overtroffen? Neen dat niet. Hoewel de liedjes in een spannend jasje zijn gestoken, stijgen ze niet boven de nummers van Becoming A Jackal uit. Deze zitten als liedjes toch net wat beter in elkaar. {Awayland} is een gevarieerde, maar daardoor ook wat onevenwichtige plaat geworden. Een knappe en gedurfde opvolger van het debuut. Daarmee is dit toch een van de meest interessante nieuwe releases van dit moment.

van: Album-Review: Villagers - {...

Ook als Bon Iver even op non-actief staat heeft Justin Vernon zijn handen vol. Geen zorgen. Eerder dit jaar zong hij al op Yeezus van Kanye West en Trouble Will Found Me van The National, maakte hij een redelijk sterke plaat met zijn nieuwe bluesrock band The Shouting Matches en nam hij een plaat op met the Blind Boys of Alabama. Daarnaast vond hij tijd om met zijn andere band Volcano Choir een opvolger te maken van het in 2009 verschenen Unmap. Neemt hij überhaupt wel eens vakantie?

Volcano Choir, dat naast Vernon uit de experimentele artrockband Collecties Of Colonies Of Bees bestaat, heeft het geluid van haar debuut verder uitgedacht. In de vier jaar gebeurde er veel, vooral in het Bon Iver kamp. Door de megahit van Birdy's 'Skinny Love' en het succes van zijn uitstekende tweede plaat Bon Iver kreeg Vernon meer en meer bekendheid wat er ook naar leidt dat er opeens veel meer belangstelling is voor Volcano Choir. Daar was de groep zich zelf ook van bewust. Waar de nummers op het debuut slechts als schetsen klonken (grote uitzondering: 'Island IS') staan er op Repave acht volwaardige liedjes.

In deze liedjes is meer melodie geslopen, maar ze klinken nergens als grote hits. Qua instrumentatie verschilt Repave niet gek veel van Unmap; Collecties Of Collonies Of Bees experimenteren er soms weer flink op los met hun virtuoze piano- en gitaarloopjes en klinken daardoor soms als een soort Animal Collective-light. Sleutelwoorden zijn: repetitief en meeslepend. De zangpartijen zijn wel in weze verschillend. Vernon zingt harmonieuzer en melodischer en klinkt een stuk meeslepender. Soms heeft hij een voor Bon Iver-kenmerkende hoge uithaal, hoewel Vernon wel wat complexer klinkt dan op het materiaal van zijn moederband.

Dit betekend niet dat Vernon geen gevoelige snaren raakt. Integendeel, ook op Repave gaat hij weer een aantal keer door merg en been. In liedjes als de meeslepende single 'Byegone', het schitterende 'Acetate' en het al even mooie 'Comrade' weet Vernon weer dusdanig veel emotie te leggen dat de haren op je arm rechtovereind gaan staan. Het zijn (soms pompeus-grootse) liedjes die naar gelukzalige climaxen toewerken, maar wel even moeten beklijven. Pas na een aantal luisterbeurten bloeit dit album als een roos helemaal open. Genieten geblazen.

Daan's Muziek Blog