Met 'the Reminder' (2007) veroverde Leslie Feist langzaam mijn hart. Beetje bij beetje werd ik fan. Vier jaar later komt de 35 jarige zangeres met haar 4de album 'Metals'. Een album dat redelijk in het vervolg ligt van 'the Reminder' maar ook een somberder geluid laat horen. 'Metals' is wat alternatiever en wat minder poppy dan 'the Reminder'. Maar het album is daardoor niet slecht. Metals is wel een feist plaat van formaat: een waardige toevoeging aan haar oeuvre.

Het 4de Feist album is een plaat van 'spannende Feist' songs en 'kenmerkende Feist ballads': een plaat met pieken en dalen. Soms werkelijk fantastisch, soms redelijk voorspelbaar. Het album opent goed met 'the bad in each other', dit niveau wordt vastgehouden tot de helft van de plaat en dan zakt het album even twee nummers in. 'Bittersweet Melodies' & 'Anti Pioneer' doen mij niet zo veel, hoewel het prima Feist liedjes zijn. Daarna blijft het album vrij wisselvallig, maar zonder slecht te worden. Klink vreemd, maar het is echt zo. Misschien ligt dit gewoon aan de geweldige hoogtepunten. Ik noem er een paar: het (voor Feist begrippen) harde 'A Commotion' is bijvoorbeeld heerlijk, single 'How Come You Never Go There' is dat ook, maar mijn absolute hoogtepunt is het nummer 'Undiscovered First', de climax in dat nummer vind ik prachtig en tamelijk briljant. Feist vind zichzelf op deze nummers opnieuw uit. Ze veroverd hier mijn hart wederom.
De rustigere nummers doen me (nog) niet zoveel. Misschien zit er groeipotentie in, dat was ook het geval bij 'the Reminder', maar vooralsnog weten de liedjes me niet zo te raken als bij het vorige album. Uitzondering is het kippenvel wekkende 'Caught a Long Wind' & 'Comfort Me'. De ballads klinken qua sfeer als 'the Reminder' maar raken minder (durf ik te stellen, na 6 luisterbeurten).
Wat nog een groot pluspunt van Metals is, is de productie, die is namelijk zeer goed te noemen. Kraakhelder geluid & goede instrumentatie. Het album klinkt in zijn geheel iets duisterder en alternatiever dan haar voorganger, maar storend is dat niet, het maakt het album juist goed.

Ik verwacht dat Metals niet zo'n succes gaat worden als 'the Reminder'. Het album klinkt minder poppy en meer duister en alternatief. Ik gebruik als voorbeeld maar even de hit 1,2,3,4: zo'n nummer is er in de verste verte niet te vinden op Metals. Toch mag de status van Feist als 'Indie held' verlengd worden. Feist fans gaan met Metals weer uren plezier van beleven. En wat is het dan voor mierengeneuk dat het album soms wat onevenwichtig is, want ze doet het weer, Feist weet weer een goed album afleveren.

van: Daan's Muziek Blog: Feist - Metals - daanmuziek.blogspot.com

Fever ray is het soloproject van Karin (the knife).
Ik had er niet echt verwachtingen bij. Behalve dat het goede electonische muziek is. Ik ben Zeer positief hierover.

De cd begint lekker misterious met if i had a heard. Een prachtig intro, op een zeer zeldzaame manier. je hebt het gevoel (vooral als je de videoclip erbij ziet) dat er allemaal spoken door de kamer vliegen.
Het is raar maar het is niet echt zwaare muziek. Ik word er juist best vrolijk van, hoewel het in verre geen vrolijke cd.
Op nummer 2 zet de lijk sterk door. iets minder apart is when i grown up. Maar nog steeds best wereldsvreemd.
Dry and dusty en Seven zijn prachtige nummers. Hoewel karin neit echt een goede zangeres is irriteer ik me nergens aan de aparte stem.
het ligt me zelfs best goed! Ze zigt aventoe een beetje als bjork. Maar dat is niet erg.
Dat komt een van de hoogte punten triangle walks die extreem mooi begint en dan komt het eerste echte pop-gevoel bij het refrein. dat klinkt extreem mooi samen. op het volgende nummer concreate walls met de rare mannestem die ook in het intro was maar hier veel
meer op valt. ook een van mijn favorieten
maar waarom ze deze stem erbij gebruikt
op afsluiter Concunout klinkt een zwaar meslepende electro beat 6 minuten door. Zeer cool

Op dit sterke debuut Laat bevestigt Karin haar talent.
Het album bevat geen zwakke momenten,
Dit beloofd veel voor de nieuwe Knife plaat. Als ze zo door gaan maken ze nog eens Radiohead-Ok computer plaat.
Maar tot die tijd moeten we het nog doen met deze prachtige plaat die ik eigelijk een 5,5 sterren wil geven.


Dit stijgt recht mijn top 10 van zovel 2009 als aller tijden in!

Ah fijn, nieuw materiaal van Field Music. De band maakte hier veel indruk met het dubbelalbum 'Meassure' uit 2010. In 70 minuten vloog het ene na het andere geweldige nummer je om de oren. Op Plumb, het vierde album van de Engelse band, is het niet anders. In 35 nieuwe minuten gebeurt simpelweg evenveel als op de magnifieke voorganger. Welkom in de achtbaan die Plumb heet.

Maar het entreekaartje is niet gratis; Plumb is geen makkelijke plaat. Met een groot enthousiasme vliegt het ene na het andere briljante gitaarrifje je om de oren. Waar sommige bandjes te weinig ideeën hebben, heeft Field Music er bijna te veel. Plumb staat er vol mee. De vijftien nummer houden net zo abrupt op als ze beginnen. De liedjes sluiten vaak niet op elkaar aan en het is soms niet helemaal duidelijk waar je aan toe bent. Het (lichte ADHD) album is daarom een beetje vermoeiend, maar wel heel tof. Field Music heeft namelijk het onweerstaanbare van the Shins. De zon gaat spontaan schijnen bij het luisteren van Plumb. Bovendien kan de band heel funky uit de hoek komen. Stil zitten op een onwijs swingend nummer als 'Who'll Pay The Bills?' of 'A New Town' is bijna onmogelijk. De gitaar, bas en percussie (die koebel!) lijken een dans met je te willen aangaan. Heerlijk.
Op Plumb klinkt Field Music vooral als Field Music. Maar er is nog een grote invloed: the Beatles. In 'Start The Day Right' en 'Sorry Again, Mate' valt duidelijk te horen dat de broertjes David en Peter Brewis de band hoog hebben zitten. Zoals meerdere keren op Plumb, klinkt opener 'Start The Day Right' bijna als een ode aan de o-zo bekende Beatles. Verassend is ook 'How Many More Times'. Je zou bijna denken dat the Beatles ooit in een kerkkoor hebben gezongen. Maar op een nummer als '(I Keep Thinking About) A New Thing' horen we dat Field Music anno 2012 een (herkenbare) eigen sound heeft gevormd, en dat kan lang niet van elke band zeggen. Bovendien zit de band nog met ideeën, saai is Plumb nergens. Het 'best bewaarde Britpop geheim' levert met Plumb voor de vierde keer op rij kwaliteit.

Field Music blijft een (uniek) bandje om te koesteren.

van: Daan's Muziek Blog: Field Music - Plumb - daanmuziek.blogspot.com

Maar liefst 18 maanden duurde de succesvolle Perfect Darkness-tour die Fink de hele wereld rondbracht. Dat mag geen wonder heten, want op het podium kwamen de liedjes van Fin Greenhall tot leven in lange, sferische uitvoeringen. Logisch dus dat zijn vijfde studioplaat als singer-songwriter meer dan ooit het gevoel van een Fink optreden weerspiegelt. "We wilden deze keer dieper gaan en ambitieuzer met de muziek zijn, om het geheel naar een hoger niveau te tillen, zonder te ver van onze oorsprong af te raken" laat Greenhall weten en verdraaid. In bijna een uur horen we op Hard Believer tien langer uitgesponnen liedjes met meer ruimte voor melodie. Een constante factor is de hypnotiserende en langzaam opbouwende sfeer in het songmateriaal die ook ouder Fink-materiaal kenmerkte. Zo kunnen het meeslepende 'Truth Begins' en de subliem in elkaar gezette single 'Looking Too Closely' eenvoudig door als de beste liedjes die Greenhall ooit schreef. Ze klinken warmer en worden wat minder monotoon gezongen worden dan voorheen. Het contrast is groot met het kale en verrassend bluesy titelnummer 'Hard Believer'. Qua gitaarspel en dof klinkende voetstampen roept het blues-grootheid John Lee Hooker in herinnering. Al even indrukwekkend is het ruim zeven minuten durende 'Pilgrim', waarin de onderhuidse spanningen direct voelbaar zijn. Voorzichtig wordt er naar de onontkoombare climax toegewerkt. Toch zijn het allemaal meer dan ooit echte liedjes, met een kop en een staart. Het maakt de muziek soms wat minder mysterieus en ongrijpbaar. En toch is het allemaal onmiskenbaar Fink. Hard Believer is de meest gevarieerde Fink-plaat tot dusver en met een beetje geluk kunnen er wel eens grote dingen gaan gebeuren voor Greenhall.

Van: Daans Muziek Blog

Perfect Darkness is mijn eerste kennismaking met de Engelse Singer-Songwriter Fin Greenhall. Na eerst niet helmaal verkocht te zijn, ben ik inmiddels helemaal om. Het duurt even voordat de liedjes op Perfect Darkness je opvallen maar, als je ze nader beluisterd valt op dat Perfect Darkness vol staat met tien bescheidde pareltjes.

Ik heb me laten vertellen dat de muziek van Fink Blues en Jazz georiënteerd was. Vroeger misschien. Op Perfect Darkness hoor ik die invloeden echt niet terug. Neem bijvoorbeeld de prachitge opener Perfect Darkness, geen jazz en blues invloeden te bekennen. Wel een kraakheldere gitaar, met wat lichte elektronische invloeden. Deze twee vallen zo mooi bij dat ik best eens een instrumentale versie van het nummer zou willen horen. Fink zijn verleden als Dj en liefde voor Techno muziek zijn ook aanwezig op het album. Warm Shadow bijvoorbeeld is minder ingetogen als de rest van het album en heeft een repetitief ritme. Een Steen goed nummer.
Maar het album is toch vooral Folk-georiënteerd. Wel redelijk donker en soms opzwepend. Maar ook bloed mooi. Who Says is hier een goed voorbeeld van. De twee afsluitende nummers Foot in the floor, en Berlin Sunrise zijn prachtige afsluitende nummers. Een brok in mijn keel is de beste omschrijving.

Het album is opgenomen in Los Angeles samen met producer Billy Busch (Beck, Garbage, Limp Bizkit & Ilse Delange). Mijn complimenten voor zijn werk want het album is PRACHTIG gearrangeerd! De muzikalen momenten op Perfect Darkness zijn bloedmooi en behoren tot de hoogtepunten van het album. Aan het begin vond ik dit ook het enige mooie aan het album. Fink is niet de beste zanger op aarde, dat is duidelijk, maar dat maakt hij meer dan goed met zijn bijzondere manier van songschrijven. Ook zingt hij heel afwisselend wat het niet 'een kunstje' maakt. Later blijken de melodie en zanglijnen toch ook ontzettend knap te zijn en de behoorlijk verslavend.

Perfect Darkness heeft even tijd nodig, en moet groeien. Echt een makkelijke plaat is het niet. Maar wie er even de tijd voor neemt luistert naar even naar een prachtige plaat! Fink is een van de ontdekkingen van 2011! Een plaat met tien pareltjes.

Dat luistert naar meer...

van: http://daanmuziek.blogspot....

In 2008 was daar opeens het prachtige debuut van Fleet Foxes. 'Fleet Foxes' kocht ik meteen toen hij uit was, vrijwel niemand had er toen nog van gehoord. Maar toen ik het album al meer dan grijs had gedraaid (iTunes telde 60 luisterbeurten) viel hij ineens de Nederlandse pers op, en werden de Fleet Foxes opeens onwijs populair. Je hoorde de 'kerk folk' overal, maar de nummers bleven wel overeind staan. Ook nu de dag klinkt het debuut nog steeds goed.

Ik neem u mee in een van de zoveelste luisterbelevenis van Helplessness Blues. Het album opent typisch Fleet Foxes met Motezuma. Het nummer ademt de 'oude' Fleet Foxes sfeer. En zo horen je meteen: de mannen spelen safe. Dit betekend dat het lijkt alsof de mannen nog steeds recht uit de jaren '70 zijn gestapt en ze samenzang niet schuwen. Het nummer had zo op het debuut kunnen staan. Maar daarna worden er nieuwe recepten in de muziek van Fleet Foxes gestopt. De voorheen vrij kale muziek, bevat inmiddels meer lagen en er word gekozen uit een bredere instrumentarium. De samenzang is wat minder nadrukkelijk aanwezig. Dit zijn allemaal positieve ontwikkelingen, en de muziek klinkt hierdoor ook net een beetje anders dan het debuut. Er komen dan ook van nature referenties op, zo hoor ik bijvoorbeeld de fluit die lijkt op die van Midlake, gitaar van Mumford and Sons en zang van Grizzly Bear terug. Maar dit hoeft niet met opzet te zijn gedaan, want al deze bands zitten in hetzelfde genre. De grote kracht van Helplessness Blues is dat alles van een constant niveau is, alle nummers klinken goed, en er is geen sprake van een grote misser, maar ook geen sprake van een grote uitschieter.
Dit 'voordeel' kan echter ook gezien worden als een nadeel, want de 'beste' fleet foxes nummers als White winter hymnal, he doesn't know why maar ook mijn favoriet Mykonos onbreken. En dat is echt heel jammer. De gemiddelde Fleet Foxes nummers blijven over. Hierdoor vind ik het soms saai worden en vaak ook voorspelbaar, ik wist precies de eerste luisterbeurt al wat me te wachten stond toen ik de opener hoorde. Bovendien is het natuurlijk hele brave muziek, en soms ben ik dan ook van mening dat de muziek wat meer pit mag hebben, dat Robin Pecknold even flink ging brullen. Alleen The Shrine / An Argument is een verrassing, ruim 8 minuten duurt het nummer en de strijkers in combinatie met de valse trompet is gedurfd, maar in mijn ogen niet helemaal geslaagd.
Mijn Favorieten nummer van het album is de afsluiter Grown Ocean, mogelijk ook het 'stevigste' nummer. Niet fantastisch, wel goed.
En dit geld eigenlijk ook voor het album, niet fantastisch, wel goed. Ondanks dat ik (ook na meerde luisterbeurten) niet heel positief ben, denk ik wel dat veel mensen dit album goed zullen vinden. Het is ook geen mislukking, ook heb ik het gevoel dat dit gewoon het beste is dat Fleet Foxes te bieden heeft.

Helplessness Blues is meer van hetzelfde, braaf, meerstemmig, en minder goed dan het debuut. Maar, het wordt nergens slecht, verder is er ook nergens een slecht nummer te vinden op deze tweede Fleet Foxes plaat. Ademt Helplessness Blues Ademt een indrukwekkend constand niveau. Maar de 'ultieme' Fleet Foxes nummers als white winter hymnal, he doen't know why of your protector ontbreken. Waardoor hij het hoge niveau van het debuutalbum niet weet te halen.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Florence and the Machine braken in 2009 keihard door met 'Lungs'. Een relevatie was het. Opeens was daar ongeleid projectiel Florence Welch met haar band. De roodharige zangeres ging huppelend door het leven en blies iedereen omver met een dijk van een stem. Dat we Welch nog lang niet moeten vergeten bewijst de jonge zangeres met haar tweede album. Ceremonials klinkt nog veel grootser en meeslepender en indrukwekkender dan Lungs. Een album waarmee ze de luisteraar niet alleen met haar stem wegblaast.

Op Ceremonials is nog steeds de stem van Florence de blink (nouja OOR)vanger. Een stem waar je van moet houden. Een stem waar je niet omheen kan en soms wat klagend aanhoort. De vergelijking met Kate Bush is nog steeds relevant. De harp die vaak was te horen op Lungs heeft plaats gemaakt voor een orgel. De plaat klinkt voller en bij vlage donkerder. Nog steeds klinkt dit mooi. Eerste single What the Water Gave me laat dit goed horen. Het is een van de hoogtepunten van het album. No Light, No Light, net bekend gemaakt als nieuwe single, is het nummer waarin alles van Ceremonials perfect bij elkaar komt. Het nummer maakt veel indruk, en mag gelden als het beste wat Ceremonials te bieden heeft.

De altijd kwalitatief goede muziek is soms wel behoorlijk bombastisch. Je moet er van houden. Soms is het me een beetje te hysterisch, maar over het algemeen kan ik Ceremonials het goed aanhoren. Fans van het eerste uur kunnen weer met een goed gerust hard bij Florence aankloppen.

Florence gaat met Ceremonials door waar Lungs gebleven was. Een logisch vervolg op het goede debuut uit 2009. Qua niveau is het album ook vergelijkbaar. Maar soms is het geheel me net wat te bombastisch. Dat neemt niet af dat Ceremonials een mooie tweede investering is. Een album dat net zo eigen klinkt als Lungs. Het moet wel heel raar lopen wil Florence Welch geen wereld ster worden.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Alleen die prachtige titel al. Over de opvolger van het baanbrekende 'Cosmogramma' (2010) is weer goed nagedacht. Alles lijkt te kloppen aan het bijzonder vruchtbare 'Until The Quiet Comes'. De architect hiervan, de (vandaag jarige) Amerikaan Steven Ellison, voegt weer op tamelijk geniale wijze de meest uiteenlopende stijlen bijeen. Het resulteert in een indrukwekkende plaat die wat tijd nodig heeft om te moeten landen. Als eenmaal alle puzzelstukjes op hun plaats gevallen zijn luister je naar een van de mooiste platen van het afgelopen jaar.

Het startschot van 'Until The Quiet Comes' is er een om nooit meer te vergeten. Met 'All In' laat Ellison een warme en vage sfeer horen dat genadeloos mooi overgaat in 'Getting There'. Als de jazzy vocalen van Niki Randa klinken verandert de muziek drastisch, maar blijft de imposante sfeer toch ongewijzigd. Het is kenmerkend voor de werkwijze van Flying Lotus. Hij weet op magnifieke wijze jazz, hiphop en elektronica als stromend water bijeen te voegen. We horen 18 korte nummers in drie kwartier, waarin veel gebeurt. We horen een beetje Aphex Twin, een beetje DJ Shadow en een beetje Radiohead. Frontman van laatst genoemde band, Thom Yorke, verzorgt één van de gastoptredens op 'Until The Quiet Comes'. Hij is onherkenbaar in het prachtige Electric Candyman. Beter herkenbaar zijn Erykah Badu, Thundercat en Laura Darlington, die ook een klein steentje bijdragen aan de kraakhelder klinkende plaat. De onwijs diepe bas in 'Tiny Tortures', de aan 'Kid A' denkende synths in 'All The Secrets' of het onbeschrijfelijke 'Putty Boy Stut'. Het zijn enkele voorbeelden van het moois dat Flying Lotus op 'Until The Quiet Comes' te bieden heeft. Geef je deze plaat even de tijd, dan is de beloning ook groot.

'Until The Quiet Comes' is ingetogener dan het vrij hectische 'Cosmogramma'. Het maakt de plaat minder grensverleggend dan zijn voorganger, maar wel een die stukken beter in het gehoor ligt. Naar deze plaat kan (en wil) ik heel de dag luisteren en dat was bij 'Cosmogramma' niet het geval. Flying Lotus schept een nieuw universum binnen zijn zelf gecreëerde universum. In minder filosofische taal; dit is zijn beste werk tot nu toe. Ja, 'Until The Quiet Comes' mag zonder overdrijven een meesterwerk genoemd worden.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Dave Grohl, de sympathieke zanger van the Foo Fighters is de 40 gepaseerd. In zijn leven heeft hij al onwijs veel muziek gemaakt. Grohl was de drummer van Nirvana, Queens of the stone age en Them crooked vultures en werkte met tientallen artiesten samen. Met Wasting Light levert Dave Grohl een comerciel album af, dat in zijn geheel zomaar het beste album van de Foo Fighters kan zijn.

Ik ben eerlijk, ik had niet echt hoge verwachtingen bij een nieuw album van the Foo Fighters. Albums van de band vallen me meestal tegen, wel hebben ze geweldige singles. Everlong, the pretender, Best of you, my hero en ga zo nog wel even door. Wasting Light laat een vrij constant geheel horen dat fijn wegluisterd.

Echoes, silence, patience & grace, Foo Fighters laatste album was vrij matig. Ondanks dat op het studioalbum uit 2007 het geweldige the pretender stond, was het geheel vrij matig. Bij Wasting Light horen we wel een goed geheel. Wel horen we een (steeds) toegankelijker geluid. Luister maar naar afsluiter Walk, dit wordt zeker de nieuwe single van het album, zo catchy.

De beste nummers van het album zijn wat mij betreft Bridge Burning en Rope de eerste 2 nummers knallen er namelijk goed in. Het klinkt alsof het in een garage is opgenomen. En het rockt smerig. Maar helaas vanaf nummer drie: Dear Rosemary minder. Het nummer is heel glad, en zo hoor ik foo fighters liever niet.

Wasting Light is mogelijk het beste album van Foo Fighters. Een goed geheel, waar je niet het gevoel krijgt dat er Vullers op het album staan. Maar de er staat eigelijk ook geen nummer op dat in het rijtje kan komen van beste Foo Fighters nummers, dat neemt niet weg dat er niets te genieten valt op de 7de album van Dave Grohl’s band.

Ik krijg wel een gemengd gevoel van nummers als Walk, I should have known en Dear Rosemary. Dit zijn standaard rockballads en zeker niet het sterkste van het album, hoewel het ook niet slecht is. Maar dit soort nummers zijn gewoon niet voor mij weggelegd.

Ondanks dat ik niet helemaal overtuigd ben, denk ik wel dat Foo Fighters een nieuwe generatie fans erbij kan winnen. Het album klinkt namelijk vrij hitgevoelig en wordt daarom ook ongetwijfeld een succes. Ook de voor de grote Foo Fighter fans is er genoeg te beleven op dit album. Maar ik ben erachter gekomen dat ik niet tot de grote fans behoor...

van: http://daanmuziek.blogspot....

Er zat een dalende lijn in de populariteit van Franz Ferdinand. Medio mei leek er niemand echt te wachten op een nieuwe plaat van dit sympathieke schotse viertal. Zelfs bij uw recensent, als grootliefhebber van het ondergewaardeerde Tonight (2009), waren ze een beetje in de vergetelheid geraakt. Dingen kunnen anders lopen. En toen kwamen de grote zomerfestivals. Hoofdpodia en grote tenten (als de Alpha op Lowlands) gingen opnieuw volledig los op de hyper-aanstekelijk springliedjes van dit collectief rondom de inmiddels veertig gepasseerde Alex Kapranos. Opeens brak massaal weer het besef aan dat Franz Ferdinand toch wel een erg leuke band was, en - vooral - nog steeds is.

En dan is er nu ook die nieuwe plaat, Right Thoughts, Right Words, Right Action. De synthesizer- en dance-invloeden van Tonight hebben weer plaats gemaakt voor gitaren. De sound die Franz Ferdinand een kleine tien jaar geleden direct op de kaart zetten met het veel geprezen, gelijknamige, debuut. Franz Ferdinand is terug bij af en doen op Right Thoughts precies waar ze goed in zijn: luchtige en extreem catchy gitaarliedjes serveren, die je vaak na één luisterbeurt al lekker mee kan blèren.

Met nog geen veertig minuten op de teller, schiet Right Toughts direct uit de startsblokken. In opener Right Action wordt de albumtitel in de tweede regel van het couplet al zo effectief gebruikt dat niemand meer vergeet hoe deze plaat heet. Het swingende 'Evil Eye' is catchy as hell en 'Love Illumination' is een alternatieve rockhit van het kaliber 'Take Me Out', 'This Fire' of 'Do I Want To'. Vervolgens wordt er wat gas teruggenomen met 'Stand On The Horizon' en in de tweede helft met 'Brief Encounters'. Met 'Bullets' en 'Treason! Animals', mét aanstekelijk disco-orgeltje, staan er nog twee hits van jewelste op.

Hoewel het niveau van het debuut niet wordt behaald, komt Franz Ferdinand wel aardig in de buurt. Hierbij speelt mee dat de frisheid uit de jaren '00 weer is hervonden. Daarnaast is de productie door duscoproducer Todd Terje uitstekend te noemen. Een beetje voorspelbaar is het allemaal wel. Nee, er is geen verassende noot op Right Thoughts, Right Words, Right Action te vinden. Tonight zat wat dat betreft knapper in elkaar en had meer diepgang, maar dit is meer een plaat voor de grote massa en de festivals. Want laten we eerlijk wezen. Er staan hier gewoon weer hyper-aanstekelijke springliedjes op Right Thoughts. Tien stuks zelfs. Tien hitjes die op single uitgebracht kunnen worden. Knappe comeback.

Van: Daan's Muziek Blog

Er is al heel wat over geschreven maar - wow - wat blijft het recente optreden van Future Islands bij de talkshow van David Letterman imposant. Zo promoot je nog eens een plaat. Want ja, de interesse voor Singles was snel gewekt na het zien van de live-registratie van 'Seasons (Waiting On You)'. En de verwachtingen, die maakt de driekoppige synthesizer-popband waar op hun vierde plaat in zes jaar. Hoewel niet meteen. Deze warme, in jaren '80 melancholie gedoopte, plaat heeft even de tijd nodig om onder je huid te kruipen. Absolute herkenningspunt van de band, de ietwat excentrieke frontman Samuel T. Herring, mag dan op Singles in zijn element zijn, het schommelt van de ene emotie in de andere. Herring schakelt met groot gemakt tussen boos, teder en lief. Soms fluisterend, dan weer richting grunge. Maar dat pallet aan emoties klinkt altijd melodieus. Door die fascinerende frontman zou je bijna de liedjes vergeten. Die zijn zeker het benoemen waard. Tien originele, kraakheldere composities met goed doordachte invalshoeken. Soms een tikkeltje theatraal en qua sfeer een beetje The Cure en New Order, maar dan meer van deze tijd. Soms, zoals in het meeslepende, met stadion-koortjes aangeklede 'Doves', klinken die liedjes pompeus; op andere momenten, zoals in het intrigerende 'Like The Moon', klinkt Future Islands juist weer ingetogen en bijzonder sfeervol. Hoogtepunt zijn de schitterende liedjes 'A Dream of You And Me' en het eerder genoemde 'Seasons'. Na herhaaldelijk luisteren kunnen alle tien de liedjes inderdaad als single uitgebracht worden en geloof je ieder woord dat Herring zingt. Wat een overtuigingskracht. Respect voor deze band.

Van: Daans Muziek Blog