Met hun onnavolgbare mix van hypnotiserende pop en klassiek is een nieuw album van Sigur Rós er altijd een om naar uit te kijken. Het zesde album Valrari (streamroller) is geen uitzondering. Een wel hele vroege lek (ruim anderhalve maand voor de release) zorgde dan ook voor niets anders dan vreugde bij de serieuze muziekliefhebber. Na een geslaagd 'popalbum' (mét onuitspreekbare titel), is Valtari min of meer een back to the basis album. Het levert gemengde gevoelens op.

De bijzondere ritmes, koortjes en Engelse zang die de Ijslandse band voorzichtig had geïntroduceerd op de voorganger zijn weer van de baan. Valtari bevat meer elektronica. Maar zoals bassist Georg Hólm zelf al zei: "maar het is geen dansalbum". Nee de minimale verandering zit hem in de ambient klanken. Vermenigvuldig dit met Sigur Rós ten tijden van ')(', en je hebt Sigur Rós anno 2012. Het klinkt echter niet zo nieuw als op papier. Sigur Rós is een genre opzich, en klinkt meteen volstrekt herkenbaar. Ja, de magie is weer aanwezig, maar de spanning ontbreekt. Het 'heilige vuur' (om het zo maar even te noemen) blijft uit. Nummers eindigen min of meer zoals ze begonnen. Door het ontbreken van een climax zijn sommige (lang uitgesponnen) nummers wat voorspelbaar. Over de gehele linie van het album gebeurt er dan eigelijk ook maar weinig.
Maar dit is geen reden om Valtari af te kraken. Het geheel is namelijk net zo sfeervol als de hoes. De nadruk ligt op Valtari, nóg meer dan ooit, op de sfeer en het geluid. De karakteristieke stem van Jonsí horen we dan ook maar bar weinig (drie van de acht nummers zijn instrumentaal), en toch is het typisch Sigur Rós. Er zijn geen hoogte of dieptepunten. Valtari wil je in zijn geheel horen, er zijn namelijk weer zat ontroerend mooie momenten. Over het kunnen van Sigur Rós hoef je niet te twijfelen, ze kunnen het namelijk nog steeds.

Saai en voorspelbaar gaan op Valtari hand in hand met sfeervol en bloedmooi. Het is net hoe je pet staat. Zoek spanning en avontuur dan hoef je je niet te wagen aan Valtari. Wil je even 55 minuten mooie en hele sfeervolle muziek horen? Dan ben je bij deze Ijslandse band wederom aan het goede aders. En daarom vind ik Valtari, als minder Sigur Rós album, het aanschaffen weer dik waard.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Even twee jaar terug in de tijd. Treats, het debuut van Sleigh Bells was het even helemaal. Het hipste van het hipste. Het fris en rockend geluid kwam lekker binnen. We leven inmiddels in 2012 en Sleigh Bells komt met haar 'moelijke tweede' plaat. De productie is groots, bombastisch en gelikt. Maar hoe zit het muzikaal? Niet snor. Reign of Terror is een slechte herhalingsoefening van Treats geworden.

Alsof we hier met de beste band ooit te maken hebben, zo klinkt het gejuich in opener 'True Shred Guitar'. Het klinkt alsof Reign of Terror heel spectaculair gaat worden. Maar al snel blijkt het omgekeerde waar. Na drie liedjes verveeld dit tweede album van het Amerikaanse man-vrouw duo al. Afhaken is toegestaan; je mist niks meer. Beter kun je luisteren naar de single. Het matige 'Comeback Kid' is namelijk het beste wat het album te bieden heeft. De instrumentatie is nogal 'in your face'. Bombastisch rockende drums en opgeblazen gitaren vormen de begeleiding voor de toegankelijke vrouwenstem van Alexis Krauss. Soms neigt de muziek zelfs naar 'Hardcore' (!). Dit komt omdat de gitaren zo hard zijn gemixt (bijvoorbeeld in Born To Lose).
Vreemd. Muziek hoort iets met je te doen. Als het heel slecht is voel je dat. Als het heel goed is voel je dat ook. Reigh of Terror is uniek in zijn soort. Het album is namelijk gevoelloos. De elf liedjes bevatten geen emotie. Dit maakt het geheel (nogal) saai. Maar weet je wat nog saaier is? Elf keer naar min of meer hetzelfde liedje luisteren. Dit is het besef dat ik Reign of Terror nooit meer hoef te horen.

Ik wil wel graag nog iets positiefs over Reign of Terror zeggen. Bij deze: gelukkig duurt Reign of Terror maar een half uurtje.

Een draakje.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Toen ik de album hoes het nieuwe Snow Patrol album 'Fallen Empires' voor het eerst zag, moest ik toch echt even slikken. Wat een lelijke en inspiratieloze albumcover. Het persbericht noemt Lcd Soundsystem's Sound Of Silver, Arcade Fire's The Suburbs & U2's Achtung Baby als belangrijkste inspiratiebronnen voor de nieuwe Snow Patrol plaat. Dit roept al helemaal vraagtekens op. Wat gaan we nou beleven? Maar vanaf de eerst seconde van Fallen Empires blijkt dat Snow Patrol op haar zesde album klinkt als Snow Patrol. Gelukkig maar.

Fallen Empires klinkt als een logische opvolger van 'A hundred Million Suns' (2008) en de megahit 'Just Say Yes'. Snow Patrol experimenteert licht met elektronica zonder het grote gebaar uit het oog te verliezen. Sommige nummers zijn 'Episch', om dat woord maar eens te gebruiken. The Weight Of Love, Fallen Empires & I'll Never Let Go klinken groots en bombastisch. Er staan op 'Fallen Empires' duidelijk nummers die gemaakt zijn als single. Nummers waarop de 'Snow Patrol formule' word toegepast. Die kennen we nu wel. Het zijn daarom juist de subtiele nummers zoals The Garden Rules, Those Distant Bells & The President waarin Gary Lightbody en co echt raken. Deze nummers gelden dan ook meteen als de hoogtepunten van het album.

Voor mij persoonlijk is Fallen Empires geen A hundred Million Suns, omdat dat album creatiever in elkaar was gestoken. Een album dat ik drie jaar terug in zijn geheel oneindig heb geluisterd. Zo'n album is Fallen Empires niet. De helft van de nummers vind ik prachtig, de overige nummers matig. Het is daarom niet de beste Snow Patrol plaat, maar er staan zeker een aantal mooie momenten op Fallen Empires.

Snow Patrol veranderde van experimenteel indiebandje, naar indiehelden om vervolgens een wereldband te worden, die geliefd word door een groot publiek. Het mooie van Fallen Empires is dat Snow Patrol klinkt als een band voor alle drie de kampen. Sommige nummers zijn geschreven voor de mensenmassa, andere zullen de fans van het eerste uur ook goed kunnen waarderen. En toch is er geen sprake van een heel onevenwichtig album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Bijna tien jaar na het geweldige debuutalbum 'Spinvis' komt Erik de Jong met 'Tot ziens, Justine Keller'. Na uitstapjes met Simon Vinkoog en een b-kantjes album is er, na even wachten, een nieuw studioalbum van Spinvis. Heel Goed Nieuws voor de Spinvis fans. Niet veel nieuws onder De Grote Zon, maar Jij Wint, Spinvis is weer terug. En ook al is 'Tot zien, Justine Keller' niet verassend of heel vernieuwend: We Vieren Het Toch.

Verassend is Spinvis niet meer te noemen. Niet veel nieuws onder de zon. Spinvis klinkt als Spinvis anno 2011. Liefhebber zullen hun vingers weer aflikken bij Tot Ziens, Justine Keller. Mensen die niks met de muziek van 'de Jong' hebben zullen er nog steeds weinig mee hebben.
Waar 'Dagen van gras, dagen van stro behoorlijk experimenteel was, klinkt 'Justine Keller' redelijk poppy. De muziek is wat rustiger dan voorheen, wat meer gelikt en soms wat overgeproduceerd. Erg is dit niet. Het derde Spinvis album staat vol met twaalf mooie popliedjes, die goed zijn uitgedacht, en evengoed zijn uitgewerkt. Bovendien bevat het album een heel constant niveau. Elk nummer is eigelijk van hetzelfde niveau en er staan geen missers op Tot ziens, Justine Keller. Iedereen zal wel weer een ander persoonlijk hoogtepunt hebben. Mijn persoonlijk hoogtepunt is 'Oostende'. Prachtig, kippenvel. Geweldig nummer.

De teksten zijn nog steeds bijzonder te noemen, maar doen me vooralsnog minder dan vroeger. De Nederlandse teksten zijn iets minder abstract dan vroeger, maar nog steeds bizar en zeker niet alledaags. Nog steeds doet het denken aan Poëzie. Soms zingt 'de Jong' wel redelijk Roosbeef-achtig. Maarja het is natuurlijk hetzelfde genre en Spinvis was natuurlijk de eerste van de (tja...) 'Spinvis' muziek. Muziekaal is het weer allemaal bijzonder fraai. Erik de Jong mag weer trots zijn op het resultaat.

Erik de Jong noemt 'Tot ziens, Justine Keller een schaamteloos romantisch popalbum. Daar zit wat in, maar ik vervang 'romantisch' even door 'lekker', dan heb je mijn conclusie. Spinvis is terug. Hoezee.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Na het in 2008 verschenen 'Songs in A&E' en een uitgebreide tour, dook Spirirualized weer de studio in. Er verstreken twee jaren waarin, om de honger van Spiritualized fans te stillen, het meesterwerk 'Ladies and Gentleman We Are Floating in Space' opnieuw werd uitgebracht. Ondertussen werkte Pierce lekker door; er volgde een jaar waarin de nieuwe plaat werd gemixt. Maar nu, dames en heren, is hij toch echt klaar: het nieuwe album van Spiritualized. We horen een vol uur met tien lange breed uitgesponnen epische nummers. Pierce moet het nog steeds meer hebben van de sound dan van de sterke nummers. De muziek is minder psychedelisch dan vroeger maar niet minder bezwerend. Het staan de popliedjes op dit zevende Spiritualized album helemaal niet verkeerd. "Popliedjes!?" Oh Pardon, Pierce heeft op Sweet Heart Sweet Light een aantal heuse popliedjes gemaakt. Groots gearrangeerde liedjes als 'Little Girl', 'Life is a Problem' en 'Too Late' klinken warm, toegankelijk en indrukwekkend. Ondanks teksten als 'Sometimes I Wish I Was Death, it's Only Living, Come Feel the Pain klinkt Pierce vrolijker dan ooit. Horen is geloven. In 'Freedom' weet Pierce, die zo vals zingt als Jeff Mangum zelfs meer dan ooit te ontroeren.
Maar er wordt gelukkig ook lekker gerockt. De fantastische single 'Hey Jane' is een lang repetatief nummer, dat na drie minuten lijkt te eindigen maar vervolgens nog vijf minuten kei hard doorgaat. Een van de beste nummers van het nog jonge jaar. Zalig. Het avontuur, want dat is dit album zeker, eindigt groots met 'So Long You Pretty Thing'. Meer dan vijftig muzikanten en koorleden zijn tijdens deze finale van de partij om de luisteraar (letterlijk) te hypnotiseren. Dat lukt Pierve op hemelse wijzen.

Ik werd nog nooit zo blij van het woord EPISCH.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Spoon is al jaren een constante factor binnen de indiemuziek, maar een vierjarige pauze leek in 2010 wel heel slecht getimed. Met het verschijnen van het meer experimentele Transference kon deze eigenzinnige gitaargroep eindelijk van de muziek alleen leven en was de populariteit langzaam groeiende, zeker in thuisland Amerika. Maar na diverse muzikale uitstapjes - waarbij Britt Daniel's 'supergroep' Divine Fits logischerwijs de meeste aandacht kreeg - is hier They Want My Soul, de achtste studioplaat van Spoon. In vergelijking met Transference is They Want My Soul meer back to the basis, zonder ergens als een herhalingsoefening aan te voelen. Dat betekent in de praktijk: tien nieuwe liedjes, die onderling sterk convergeren maar toch allemaal duidelijk het Spoon-signatuur dragen. Belangrijker: zowel qua songstructuren als qua uitwerking van de liedjes zit Spoon weer op een zeldzaam hoog niveau.


Zo zijn er zeker vijf nummers die zich direct met de beste liedjes uit het Spoon-verleden ('The Underdog, 'Written In Reverse', 'I Turn My Camera On' en somt u de hele riedel maar op) kunnen meten. Allereerst is daar de vooruitgeschoven single 'Rent I Pay'. Een flink groovend liedje dat met veel karakter en even rauw als catchy door Daniel wordt gezongen. Het goede gevoel voor timing en de (vaak ietwat dwarse) ritmiek die Spoon van nature bezit komen hier weer goed tot uiting. Zo eindigt 'Rent I Pay' onverwachts, wanneer je doorgaans een climax zou verwachten. Het zomerse, met shakers en pakkende mmm-mmm-mmm koortjes gebrachte 'Do You' is een liefelijk popliedje en al even perfect als de dynamische afsluiter 'New York Kiss'. Dat terwijl het dromerige, onderkoelde 'Inside Out' en het psychedelisch trippende 'Outliner' voor de spannendste momenten van de plaat zorgen.

Ondertussen zijn de onderlinge cohesie en het speelplezier binnen Spoon voelbaar en vullen de muzikanten elkaar goed aan. De liedjes zitten vol met details en authentieke invalshoeken waardoor deze plaat per luisterbeurt beter wordt. Die doeltreffende gitaarsolo in het stemmige - met opvallend dwingende bas gebrachte - 'Rainy Taxi' bijvoorbeeld. En wat te denken van dat vrolijke orgeltje in het puntige titelnummer of de drumcomputers, rondzingende gitaren en dat fluitfragmentje in 'Knock Knock Knock'? Het is allemaal behoorlijk smooth. De meer heldere productie dikt dat alleen maar aan. Als het besef aandringt dat Spoon na acht albums nog altijd in de groei is, krijg je toch het gevoel dat deze groep gewoon niet teleur kán stellen.

Van: Daans Muziek Blog

Overal schreven journalisten van grote media verbijsterd over de interviews die St. Vincent hield in Londen om haar nieuwe plaat te promoten. Vrouwen moesten op de massagetafel, mannen door een te klein deurtje in een kamer met felle kleuren, zoals 3voor12 fijn beschrijft. Na zo'n briljant statement, waarbij Annie Clark geforceerde promotiepraatjes met onbekende op de hak neemt, kan die vijfde plaat enkel tegenvallen. Niet dus. Elke nieuwe St. Vincent plaat is haar beste en Masseduction, een zelfverzonnen woord, is geen uitzondering op die regel. Sinds Love This Giant, het samenwerkingsverband met David Byrne, heeft St. Vincent performance art omarmt. Haar nieuwe one-man-show schijnt gelijk te staan aan een bezoekje aan een museum vol moderne kunst. Daarbij: de neon-kleuren van de vinyl-versie contrasteren net zo hard als de dertien liedjes op Masseduction. Het botst, vliegt uit de bocht en bevat steeds bijzondere ideeën. Ja, dit is een volle plaat met plastische pop en ballads die plotseling de ware Annie Clark tonen. Het ontroerende New York voorop, over 'the only motherfucker in the city who can handle her'. Later is er Slow Disco, opgenomen met Jack Antonoff (die ook onder meer Lorde van een 'less-is-more'-productie voorzag). Fantastische track. Toch is het vooral het bizarre totaalplaatje dat Masseduction indrukwekkend maakt. Sloeg Clark voorheen geregeld door in artsy-fartsyheid; oprecht en kunstzinnig zijn de yin en yang van Masseduction. Future classic.

Van: Daans Muziek Blog

Annie Clark speelde vroeger in The Polyphonic Spree en in de live band van Sufjan Stevens. Clark deed veel ervaringen op en debuteerde in 2007 met Marry Me haar solo carrière. Strange Mercy is inmiddels het derde solo album van Annie Clark, onder de naam St. Vincent. De nog maar 28 jarige zangeres laat op het album horen dat ze van alles in huis heeft, maar het nog niet goed kan verwerken.

Creatieve ideeën zat! St. Vincent laat op Strange Mercy horen dat ze een begaafd muzikant is. Werkelijk ieder nummer bevat wel iets bijzonders, eigenaardigs, gaafs of origineels. Elk nummer is artistiek en (muzikaal) een beleving opzich. Helaas gaat het wel ten koste van de goede liedjes. De experimenteer drift en Artistieke uitingen nemen op Strange Mercy de overhand. Op sommige momenten is het album daarom behoorlijk indrukwekkend. Echter schiet het vaker net naast de roos, waardoor de nummers aan me voorbij gaan. Daarom raakt het album me soms, maar lang niet genoeg om van Strange Mercy een topalbum te maken.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou ervan als artiesten artistiek bezig zijn en creatieve nummers maken, maar je kunt ook overdrijven. Dit is meer Artistiek geknutsel dan dat Strange Mercy goede liedjes heeft. Neem bijvoorbeeld single Cruel (een van de beste songs van het album). Het nummer is opzich goed, maar het artistieke koor werkt het nummer, in mijn ogen, om zeep. Het is gaaf verzonnen maar het past gewoon niet goed bij het nummer. En dit voorbeeld geld eigelijk voor ieder nummer: gave en artistieke elementen, maar de uitwerking tot liedjes zij matig.
Veel artistiek geknutsel dus, dat ik goed kan waarderen, en matige liedjes dat ik minder goed kan waarderen. Het resultaat is een chaotische mix tussen Bjork, Dirty Projectors en Portishead. Gemaakt door een creatieve en leuke vrouw.

Maar er zit ook nog een 'maar' aan het verhaal. Als Clark zo door blijft gaan zie ik haar in de toekomst nog eens een hedendaagse klassieker maken zoals Animal Collective (Merriwater past Pavillion), Dirty Projectors (Bitte Orca), Bon Iver (Bon Iver) & The National (High Violet) ook deden. Met Strange Mercy is van zo'n soort album nog geen sprake.

Het album klinkt als een blauwdruk voor een geweldige plaat: de schetsen zijn er maar de goede uitwerking ontbreekt.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Vrijwel direct na het uiteenvallen van de invloedrijke indieband Pavement tijdens de tournee voor hun laatste album, Terror Twilight (1999), begon frontman Stephen Malkmus voor zichzelf. Hij verzamelde een aantal muzikanten om zich heen onder de naam The Jicks en ging door met liedjes schrijven. Inmiddels bestaat Stephen Malkmus & The Jicks alweer langer dan Pavement ooit heeft bestaan en is de groep toe aan het zesde album: Wig Out At Jagbags.

Hoewel Malkmus al sinds jaar en dag een eigen geluid plus dito manier van liedjes schrijven heeft, is het altijd weer een verassing hoe de 47-jarige Amerikaan zal klinken. Op Real Emotional Trash (2008) lag de nadruk vooral op lang en bezwerend gitaarwerk en het door Beck geproduceerde Mirror Traffic (2011) liet zijn meest consistente en toegankelijke popplaat tot dusver horen. Wig Out At Jagbags is de logische optelsom van deze twee albums, en meer. Net wanneer je tijdens het luisteren van de plaat geen verrassingen meer verwacht, komt Malkmus toch weer onverwacht uit de hoek. Vooral het gevoelige en subtiele 'J Smoov' valt hierbij positief op. Gedurende het nummer is er ruimte voor een lome, uitgebreide en jazzy trompetsolo.

Malkmus verstaat de kunst van een goed liedje schrijven. Zo'n liedje hoeft niet experimenteel of verrassend te zijn. Zoet, vrolijk en fris als in 'Lariat' is voldoende om een brede grijns op je gezicht te toveren. Dat is één kant van Malkmus. Zo komen er in de sterke opener 'Planetary Motion' nog vier kanten voorbij. In minder dan vier minuten klinkt het rockend, psychedelisch, experimenteel en soulvol. De opzwepende rocker 'Cartjunk' is - met zowel saxofoon als gitaarsolo's - ook sterk. Wel mist de plaat in de tweede helft wat samenhang. Het meer poppunk 'Rumble At The Rainbo' en het korte 'Scattegories' - dat plots sterk aan Pavement doet denken - passen niet zo goed in het geheel. Dat wil niet zeggen dat deze nummers meteen zwakke broeders zijn. Integendeel. Maar de opwinding die de Jicks op soloplaten als Pig Lib (2003) en Real Emotional Trash teweeg bracht, is op Wig Out At Jagbags ook weer niet aanwezig. Niet erg. Dit zesde hoofdstuk uit de solocarrière van Malkmus staat voor degelijkheid, maar wel met opgewekte en sterke liedjes.

Van: Daans Muziek Blog

Mirror Trafic is het vijfde album van de Pavement Frontman Stephen Malkmus. Net als op zijn vorige drie platen wordt hij bijgestaan door zijn begeleidingsband the Jicks. Wat maakt dit album dan anders dan de voorgaande? Het verschil zit hem in de productie. Beck zat dit keer namelijk achter de knoppen wat resulteert in de meest luchtige, relaxte en poppy Stephen Malkmus plaat tot dusver.

Er zijn twee dingen die opvallen na het beluisteren van Mirror Trafic. Ten eerste het constante niveau van de goed geschreven liedjes. Ten tweede de productie van Beck. Hij heeft zijn werk goed gedaan. Mirror Trafic is namelijk uitmuntend geproduceerd, het geluid is kraakhelder en de relaxte poppy sfeer bevalt goed. Wat ook in Malkmus voordeel werkt zijn de afwisselende songs, waardoor het album gevarieerd is. Langzaam wordt afgewisseld met snel en hard wordt afgewisseld met zacht. De stem van Malkmus is er een uit duizenden en blijft fijn om naar te luisteren. Voor zijn liedjes geld hetzelfde. De heerlijk lange gitaarsolo's van het vorige album Real Emotional Trash zijn vrijwel verdwenen. Dat is jammer, maar een nummer als Brian Gallop en Share the Red kent toch mooi gitaarspel. Er is eigelijk op Mirror Trafic sprake van vernieuwing en continuïteit.

Het enige nadeel van Mirror Trafic is dat hij wat minder spannend is dan de voorgaande albums. Stephen Malkmus maar vooral Face the Truth en Pig Lib waren behoorlijk avontuurlijk. Dat mis ik een beetje op Mirror Trafic, de spanning ontbreekt soms en dat maakte de vorige albums zo uniek. Maar dit is maar een klein smetje op een verder goed album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Vrijdag 15 maart 2013: de kleine zaal van de Effenaar puilt uit en er hangt een rokerige kroegsfeer. De halve Eindhovense muziekscène staat een biertje te drinken en wacht gespannen af. Vandaag gaat het gebeuren. De band met de coolste bandnaam van Nederland is terug, en presenteert vanavond haar nieuwe plaat Boys Do Cry. Overtuigen doet Stuurbaard Bakkebaard vervolgens zeker. Het nieuwe materiaal blijkt sterk, vies en hard. Na een laaiend enthousiaste thuiswedstrijd in Eindhoven is de band klaar om de Nederlandse muziekindustrie opnieuw zijn kop te zetten.

In 2010 viel Stuurbaard Bakkebaard voor even uit elkaar, om anderhalf jaar later de draad weer op te pakken. Het geëxperimenteer op L'Amour (2009) met Urban Dance Squad's DJ DNA als extra bandlid is verleden tijd. Timo van Veen, Onno Kortland en Marc Koppen zijn weer een trio, zoals ze in 1996 ook begonnen zijn. Daarmee is ook de rauwere rocksound van weleer teruggekeerd. Soms knipogen de drie heren zelfs naar de stonerrock. Op Boys Do Cry horen we elf eigenzinnige liedjes zonder een echte kop of staart. Zo bestaat 'I Didin't Understand How It Could Be Done But I Amazed Myself' tekstueel uit slechts de titelzin en is het relaxte 'Soul Sexify' alweer afgelopen voordat je er erg in hebt. Ook in het tamelijk briljante 'Lost My Shadow' of coole albumafsluiter 'Cheetah' is geen vaste songstructuur te vinden. Niet dat dat veel uitmaakt; de songs zijn altijd melodieus en bevatten vaak een fikse dosis humor.

Boys Do Cry is een echte Stuurbaard Bakkebaard plaat geworden, zonder te lijken op voorgaand materiaal. De band heeft een eigen geluid ontwikkeld, dat hooguit op momenten licht doet denken aan Tom Waits, Modest Mouse of een dEUS. Het werpt haar vruchten af. De creative chaos van Boys Do Cry kruipt binnen no-time onder je huid. Voor je het weet draai je niks ander meer. Damn, het is goed dat SBBB weer terug is.

van: Daan's Muziek Blog

Vijf jaar terug gooide Sufjan Stevens het over een geheel andere boeg. Met het gewaagde The Age Of Adz werd de banjo aan de treurwilgen gehangen en introduceerde Stevens op eigenzinnige wijze het elektronische experiment. De meningen zullen minder verdeeld zijn over Carrie & Lowell, zijn eerste folkplaat in pak hem beet tien jaar. Een plaat die vrijwel geheel opgedragen is aan zijn onlangs overleden moeder Carrie. Dat resulteert in tien nieuwe back-to-basics liedjes waarin Stevens deze keer eens niet zingt over Amerikaanse staten, seriemoordenaars of zombies. Stevens blijft deze keer behoorlijk dicht bij zichzelf met soms behoorlijk donkere teksten en met hier en daar typerende religieuze verwijzingen. Een tikkeltje donker zijn zijn liedjes misschien ook wel geworden, hoewel het emotioneel beladen geheel toch vooral luchtig, troostrijk en helend klinkt. De nieuwe liedjes klinken nog het meest in de geest van 'Heirloom' en 'Enchanting Ghost' van de All Delighted People EP uit 2010, hoewel de sfeer van klassieke cultalbums als Seven Swans of Illinoise soms ook om de hoek komt kijken. Dat levert tien luisterliedjes op, met onder de oppervlakte een rijkdom aan fraaie details en op maat gemaakte koortjes. 'Drawn To The Blood' en 'Fourth Of July' zijn daar goede voorbeelden van, met hier en daar een vlaagje subtiele en sfeervolle elektronica die de liedjes goed doen. Dat Stevens stiekem niet meer dan een akoestische gitaar nodig heeft om een schitterend liedje te schrijven bewijst hij in het getokkelde 'Eugene' of het huiveringwekkend mooie 'No Shade In The Shadow Of The Cross'. Ook de wat langere nummers als 'John My Beloved' en 'Should Have Known Better' weten eindeloos te intrigeren. Stiekem is er geen zwakke broeder te vinden. Zoals vaker bij werk van Stevens is het moeilijk om precies de vinger op de schoonheid te leggen, maar ook zo'n vijftien jaar na het debuut is er geen artiest in de buurt komt van het volstrekt unieke geluid van Stevens. Kippenvel van begin tot eind.

Van: Daans Muziek Blog

De lieve goede Sint zit nog lekker in Spanje en toch gaan wij het nú al hebben over kerstmuziek. Enigszins overdreven ben ik met u eens, waren het niet dat Sufjan Stevens een nieuwe Kerst boxset heeft gemaakt. In 2007 verscheen zijn eerste collectie, waarvoor hij vijf jaar lang ieder jaar een kerst EP opnam. Het leverde tijdloze popliedjes op als 'Sister Winter' en 'That Was The Worst Christmas Ever', waarnaar ondergetekende ook met veel plezier buiten de kerst kan luisteren. We zijn inmiddels weer vijf jaar, vijf EP's en achtenvijftig (!) nieuwe kerstnummers verder. Van klein en ingetogen naar moeilijke elektronische Age of Adz stukken, alle Sufjan Stevens kanten komen voorbij. Sufjan krijgt hierbij hulp van leden van The National en Arcade Fire. Het is veel luistervoer, dat het aanschaffen zeker waard is. Vrolijk kerstfeest.


Songs for Christmas vol 6: 'Gloria' (2008)
'Gloria' gaat verder waar de vijfde EP 'Peace!' ophield. We horen negen herkenbare Sufjan Stevens folkliedjes die het meesterwerk 'Illinois' in herinnering roepen. Er komen veel banjo's, koren en strijkers voorbij wat zorgt voor een inmiddels klassieke Sufjan Stevens kerstsfeer. Hoogtepunten zijn er in de vorm van 'The Midnight Clear' en het meeslepende 'Barcarola (You Must Be A Christmas Tree)', maar deze doen niet veel onder de overige liedjes. 'Gloria' is een warme EP die de kerstsfeer goed weet te vangen én die er als zoete koek in zal gaan voor mensen die de eerste boxset goed konden waarderen.

Songs for Christmas vol 7: 'I Am Santa's Helper!' (2009)
Op 'I Am Santa's Helper!' heeft de folk gedeeltelijk plaatsgemaakt voor experiment. De EP opent met het opgewekte 'Christmas Woman' waarbij we veel kerstbellen en opvallende percussie horen. Het blijkt de opmaat naar 21 korte liederen waarbij ook een aantal traditionele kerstliederen in Sufjan Stevens versie voorbij komen. Dit klinkt inderdaad als een vermoeiende luisterzit, maar in de praktijk valt dit wel mee. De zevende kerst EP beavt vooral veel Christelijke koren en de benodigde droge humor. Maar toch heb je de meeste nummers naar een keer wel gehoord. Uitzondering zijn er in de vorm van de opener, 'Ah Holy Jesus' en de afsluiter.

Songs for Christmas vol 8: 'Infinty Voyage' (2010)
Bijzonder interessant wordt 'Silver and Gold' met 'Infinty Voyage'. De achtste kerstmis EP is in hetzelfde jaar opgenomen als 'The Adge Of Adz' en de 'All Delighted People EP'. De experimentele Stevens 2.0 horen we dan ook zeker terug op deze EP. Geweldig voorbeeld is het epische, negen minuten durende, 'Do You Hear What I Hear' waarin de elektronica, synthesizers en autotune Stevens je om je oren vliegen. Naast deze experimentele Stevens, waarbij de link met kerstmis soms ver te zoeken is (cover van Alphabet St. van Prince?), staan er ook kippenvel momenten als 'Christmas in the Room' op deze schitterende EP.

Songs for Christmas vol 9: 'Let it Snow!' (2011)
Op 'Let it Snow!' wordt de experimentele lijn van 'Infinty Voyage' nauwelijks doorgetrokken. We horen 9 vrolijke en gedragen kerstliedjes die een gemoedelijke popsfeer ademen. De EP opent met de single 'I'll Be Home for Christmas' dat representatief is voor de sfeer van deze EP. Het zijn negen grappige liederen waarbij ook de kerstklassieker 'Sleigh Ride' een geweldige uitvoering krijgt. Deze EP adement meer een kerstsfeer dan 'Infinty Voyage' maar heeft muzikaal een stuk minder te bieden. Degelijk en leuke episode uit deze kerstbox.

Songs for Christmas vol 10: 'Christmas Unicorn' (2012)
Op 'Christmas Unicorn' laat Stevens zich van zijn meest veelzijdige kant horen. Bombastische en ingenieuze muziekstukken gaan hand in hand met schitterende folksongs (er hangt meer een kerstsfeer dan op 'Infinty Voyage'). Het fantastische 'Up on the Housetop' waarin Sufjan zich aan een rap waagt vormt een van de hoogtepunten. Ruim drie uur kerstmuziek wordt afgesloten met het schitterende 'Justice Delivers It's Death' en het grootse 12 minuten durende 'Christmas Unicorn'. Deze grandioze finale laat de nieuwe én oude Sufjan horen en doet beseffen dat deze overweldigende box wederom meer dan geslaagd is.

Voorlopig zijn we wel even zoet met deze kerstnummers. De kwaliteit is niet altijd even hoog, maar het merendeel is een waardige toevoeging aan Stevens zijn kerstoeuvre. Laten we hopen dat er over vijf jaar weer zo'n prachtige box in de winkels licht. Het moet wel héél gek lopen wil er dit jaar nog mooiere kerstmuziek uitkomen.

van: Sufjan Stevens boxset

Mark Kozelek is een mateloos intrigerende persoonlijkheid. In de ruim vijfentwintig jarige loopbaan van de bijna 50-jarige zanger maakte hij platen onder zijn eigen naam, met de Red House Painters en als Sun Kil Moon. Zijn magnum opus verscheen vorig jaar en luisterde naar de naam Benji. Het was een bloedmooie voltreffer die zo goudeerlijk en intiem van karakter was dat het bijna eng werd. De serieuze muziekliefhebbers die hij met de plaat wereldwijd aan zich bond, stuitten live op een bijzonder fenomeen. Als ongeleid projectiel liet Kozelek live asociaal en aanstootgevend gedrag zien dat enigszins afbreuk deed aan die reputatie. Zijn provocerende houding, die vorig jaar ook de 2,5 uur durende show in de Paradiso domineerde, maakte hem er niet sympathieker op. Nu ligt na een kleine 1,5 jaar de opvolger van Benji op de plank. Wat blijkt: Universal Themes gaat door waar een donkere track als 'Richard Ramirez' eindigde. Het is met acht schizofrene liedjes, waarvan de kortste zeven minuten duurt, misschien wel de moeilijkste plaat die Kozelek ooit schreef. Dat is mede te danken aan de vele onvoorspelbare tempowisselingen die de liedjes kenmerken. Eigenlijk kun je deze stukken moeilijk liedjes noemen. De stukken zijn afstandelijker en complexer dan voorheen en bevatten opvallend veel spoken word gedeeltes. 'The Possum', dat wel tien keer van karakter verandert, is daar een goed voorbeeld van. Opnieuw heeft de plaat veel weg van een luisterboek met ellenlange, hoogst persoonlijke teksten. Soms slaat Kozelek de plank mis, bijvoorbeeld in de eigenaardige garagerocker 'With A Sort Of Grace I Walked To The Bathroom To Cry'. Deze conceptsong over een eenzame nacht in een hotel in Zwitserland blijkt een zeurderig dieptepunt. Daar staan schitterende stukken tegenover. Vooral het afsluitende drieluik, en in het bijzonder 'Garden of Lavender, is buitengewoon sterk. Garagerock 'Ali/Spinks 2', met een niet om aan te horen middenstuk, kan door voor een van de spannendste en meest gejaagde liedjes die Kozelek ooit schreef. Hier en daar is Univeral Themes voer voor psychologen, over de gehele linie een nare, bipolaire, zwaarmoedige, indrukwekkende en bloedmooie plaat. Eentje die alleen Kozelek had kunnen maken.

Van: Daans Muziek Blog

Dat hoor je maar weinig, bands die werkelijk uniek in hun soort zijn. Suuns, een mysterieus viertal uit Canada, is zo'n groep. Twee eigenzinnige studioplaten gingen vooraf aan de release van Hold / Still, waarmee de band al een interessante vorm voor zichzelf vond. Het kader voor deze plaat mag dan reeds geschept zijn, niet eerder klonk het zo overweldigend als op Hold / Still: een beklemmende, suureële en bezwerende plaat die continu de eigen grenzen doorbreekt. Daarbij haalt dit kwartet, net als die andere unieke band Swans, het mooiste uit het lelijkste. Hold / Still is een regelrechte aanklacht tegen de hedendaagse popmuziek met verkrachtingen van vaste songstructuren. Dat is niks voor Suuns. Deze band loeit, kraakt en zoemt als het niet knarst, beukt of scheurt. Allemaal termen die opgaan voor deze release. Klinkt allemaal heftig, maar voor het geoefend oor is deze derde plaat zeker niet onluisterbaar. Oké, regelmatig is Hold / Still obscuur en op een stuurloze manier schizofreen. 'Zanger' Ben Shemie is nog wat vaker onverstaanbaar aan het brabbelen, hoewel hij -als hij zijn best doet- wat doet denken aan Thom Yorke. Met Radiohead, vooral ten tijde van Kid A, heeft Suuns dan ook meer overeenkomsten. Deze plaat is volop progressief en experimenteel, en maakt veel gebruik van elektronica. Wel pretentieus, niet vermoeiend. Want goede genade, wat zit er een overdaad aan geniale vondsten tussen de overstuurde gitaren, gillende effectpedalen, pompende bassen en raggende drums. Soms is het één zinsnede, een loopje of een effect dat je op het puntje van je stoel dwingt. Suuns is een band met een echt onderscheidend geluid, die daarmee duidelijk boven het maaiveld uitsteekt. Met obscure platen als deze zullen ze nooit door een groot publiek omarmt worden, maar voor liefhebbers is Hold / Still één groot hoogtepunt.

Van: Daans Muziek Blog