Het lijkt haast een sprookje; drie prachtplaten afleveren binnen drie jaar. Het Utrechtse I Am Oak flikt het hem. Nog geen jaar na het alom bejubelde Oasem is hier het in Finland opgenomen 'Nowhere Or Tammensaari'. Verschil met eerder werk van Thijs Kuijken is dat ditmaal de (live)band bij de opnames werden betrokken. Het resulteert in een plaat die zijn voorganger op alle fronten weet te overtreffen. 37 minuten kippenvel.

Feitelijk is I Am Oak niet heel erg veel veranderd. De band is na een keyboard-album, net als op het debuut 'On Claws' weer terug bij gitaar. Het draait nog steeds allemaal om de melancholische folk-liedjes van Kuijken, die nog steeds gemiddeld tussen de 2 en 3 minuten duren. De band-benadering van de songs zorgt voor een voller en rijker geluid, maar dat maakt de plaat niet minder intiem. Ondanks dat I Am Oak tegenwoordig soms 'rockt' zijn het toch weer de spaarzame en lege momenten die bloedmooi zijn. Het quasi-verveelde stemgeluid van Kuijken wordt soms vergezeld door een tweede en derde stem waardoor deze op momenten nog meer impact krijgt.

Ook deze I Am Oak heeft weer even wat tijd nodig. Gun je 'Nowhere Or Tammensaari' wat luisterbeurten dan is de beloning groot. De nummers kruipen onder je huid en laten je niet meer los. Elke noot op dit album staat op de juiste plek. Hoogtepunt na hoogtepunt. Hypnotiserend mooi. Dit derde album is wederom een plaat waar je je aan gaat hechten. Met afstand de beste Nederlandse plaat van het jaar.

van: http://daanmuziek.blogspot....

De Utrechtse folkband I Am Oak heeft zich de afgelopen jaren mooi omhoog weten te werken. Drie jaren achter elkaar bracht de band een sterk studioalbum uit, maar - afgezien van een enkele liveshow - was het in 2013 even stil rondom Thijs Kuijken en co. In de tussentijd nam de groep enkele old songs opnieuw op. Sommige van de liedjes waren al geruime tijd te vinden op de setlist van I Am Oak. Zo zijn vaste liveprik 'Honeycomb' en het fraaie 'Birches' eindelijk vereeuwigd op Ols Songd.

Dit nieuwe I Am Oak album is dus eigenlijk zowel een oude als een nieuwe plaat. I Am Oak klinkt hier over het geheel genomen ook iets terughoudender dan voorheen en lijkt meer terug te gaan naar de sound van hun - vorig jaar opnieuw uitgegeven - debuut On Claws (2010). Dat betekent: sfeervolle luisterliedjes met de quasi-verveelde stem van Kuijken, die schitteren in hun vaak overweldigende leegde. Oudere nummers als 'Cauliflower' en 'Yojihito' waren in demoversies op YouTube te vinden, maar klinken op Ols Songd afgestoft en helder geproduceerd. Het maakt Ols Songd extra intiem.

'Kites In The Canopy' is een van de beste nummers hier. Een liedje dat qua sfeer en arrangementen niet misstaan had op doorbraakplaat Oasem (2011). Het heeft een dromerige en zoete melodie die zich flink onder je schedel weet te nestelen. Ook 'Covers Cover' kent een machtig mooie sfeer met enkel akoestische gitaar, subtiele blazers en natuurlijk weer de stem van Kuijken. 'Honeycomb' en 'Islands More Islands' kennen een al even sterke opbouw waarin de elektrische gitaar wordt gebruikt voor een extra dynamisch geluid. We hebben dit alles al eens eerder gehoord van I Am Oak, maar de unieke sound weet opnieuw te intrigeren.

Als geheel mag Ols Songd dan wat minder indrukwekkend zijn dan een Oasem of Nowhere Or Tammensaari, maar wat verwacht je ook van een verzamelaar? Ols Songd klinkt als een samenvatting van wat I Am Oak tussen 2010 en 2012 heeft gemaakt. I Am Oak-liefhebbers zitten opnieuw gebakken met deze sfeervolle verwennerij.

Van: Daans Muziek Blog.

Dat werd weer eens tijd: een sterke, volwaardige studioplaat van I Am Oak. Tussendoortje Ols Songd (2014) mocht dan prima zijn, het kon de I Am Oak-honger niet stillen na respectievelijk Oasem (2011) en diens snelle opvolger Nowhere Or Tammensaari (2012). Dit waren onvervalste bandplaten, maar Our Blood laat singer-songwriter Thijs Kuijken weer alleen horen. Een formule die prima werkt. Our Blood is een verstild album geheel gewijd aan het overlijden van zijn vader en het verweken daarvan. Waar organische gitaarstormen de liedjes op Nowehere nog openbraken, is dit het meest intieme album dat Kuijken ooit schreef. Het maakt Our Blood een hoogst ontroerende, maar geen loodzware plaat. De sfeer is positief en kalm. Kan ook niet anders, want Kuijken beheerst de kunst van het weglaten uitstekend. Hier en daar vallen nietsontziende stiltes, hetgeen voelt als een warm deken. Kuijken heeft daarmee een uniek geluid gevonden. Kenmerkend voor I Am Oak is de trage en dromerige folk, gezongen met quasi-verveelde praatzang. Bij beluistering van Our Blood valt op dat er weinig nieuwe inzichten te horen zijn en toch is de rek er nog lang niet uit. Liedjes als 'Omen', 'Way Out' en 'Own' zijn schitterend, en zeker geen herhalingsoefening. Op Our Blood hoor je daarom een vernieuwing in de diepte. Je hebt artiesten die tig keer min of meer dezelfde plaat schrijven en daar glorieus mee weg komen. Dan doe je iets heel erg goed. Kurt Vile en Beach House gingen Kuijken recentelijk voor. Deze artiesten weten met ogenschijnlijk eenvoudige liedjes toch onder je huid te kruipen. Waar de magie precies in zit, is lastig te definiëren, maar geef Our Blood wat tijd en je hebt een authentieke plaat die snijdt, beklijft en niet meer los laat.

Van: Daans Muziek Blog

Toen ik Wallace Vanborn-frontman Ian Clement eerder deze maand live aan het werk zagen in de kleine zaal van de Effenaar was ik direct overtuigd. Enkel met zijn akoestische gitaar en zijn imposante stem speelde hij een aantal liedjes van zijn dit jaar verschenen soloplaat Drawing Daggers. Voor de studioversies van deze nummers werd er meer uit de kast getrokken. Strijkers, blazers, fluiten, koortjes, orgeltjes en zwaar galmende gitaren. Het komt allemaal voorbij op Drawing Daggers. Hoewel nergens zo hard als zijn moederband klinkt Clement in zijn eentje donker, intens en bij vlagen behoorlijk pompeus. Clement heeft een groot stembereik en doet soms denken aan Dan Auerbach ('A Boy And A Man'), Fink ('Interview') en Mark Lanegan ('Kissing The Claw'). Het resultaat is niet altijd even spraakmakend. Het probleem zit hem niet in de kwaliteit van de liedjes - die zijn namelijk goed - maar in de soms verkeerd gekozen arrangementen. Het mooi openende 'Interview' wordt vakkundig om zeep geholpen door het gedragen - bijna als een matrozenkoor gezongen - refrein en in 'A Boy And A Man' lijkt de instrumentatie net te zwaar dankzij de gitaar-orgel combinatie. Gelukkig is er ook veel moois zodat Drawing Daggers wel degelijk de moeite waard is. 'The Great Escape', 'The Hammer And The Nail' en 'Little Knife' zijn hier goede voorbeelden van. Al met al kunnen we spreken van een welkom solo-uitstapje, waarbij wij hopen dat Clement in de toekomst voor een kalere aanpak kiest, zoals hij dat live ook al doet.

Van: Daan's Muziek Blog

Ik ben het niet eens met bovenstaande berichten, ik vind het een hele mooi plaat van een hoog niveau en juist de tweede helft van het album het best:

met grote verwachtingen zette ik vandaag Kiss each other clean op. De plaat opend met Walking far from home. De single van Kiss each other clean, ik had hem nog niet geluisterd: omdat de plaat in zijn geheel wilde horen niet een nummer. Net hoorde ik hem dus voor het eerst. Het is een afschuwelijk nummer, dat electornisch, dat koortje, die bassen, BLEH! Als dit het beste plaat is, beloofd het niet veel goeds.
Maar me & lazarus is al vele stukken mooier, super is het saxofoonje op 1:28, het nummer wordt er alleen maar mooier op, wat een sfeer! wow. Tree by the river klinkt ook weer een beetje electronisch en met een koortje net als openingsnummr Walking far from home, gelukkig pakt het dit keer erg in Iron and Wine's voordeel uit: Prachtig nummer! Monkeys uptown laat ook een beetje een electronisch geluid horen: ook weer prachtig! Het Fever Ray achtige geluidje past ook heel mooi in het nummer. Half moon is echt Iron and Wine: maar voor dit nummer geld ook weer: mooi hoor!
En vanaf dan gaat de plaat in een achtbaan: hoe verder we komen, hoe mooier ie wordt! Hij gaat in een schuine lijn recht omhoog. Rabbit will run is ook heel goed, kippevel. Wat een mooie gitaar! De lijn wordt doorgetrokken met het prachtige godless brother in love. 'Als het vorige nummer kippevel was, wat is dit dan???' Het volgende nummer is even hele ander koek, het swingt! Die saxofoon! Prach-tig! Glad man singing houd het onwijs hoge niveau. En ja hoor, ook nu heb ik weer kippevel van deze prachtige muziek! Het instrumentale gedeelte is ook meer dan mooi! De 7:17 durende afsluiter met de mooie titel Your fake name is good enough for me, is gedurfd, begint mooi, maar duur net iets te lang, dat is jammer. Maar het nummer is zeker niet slecht.
Het album begint dus bagger, om niet te zeggen; zeer slecht. Maar als je Walking far from home hebt afluisterd is de beloning des te groter. Je komt in een schatkamer, dat vol licht met goud! Het eerste nummer is gewoon slecht, maar het is ze vergeven...

Want ze hebben een mooie plaat gemaakt,
Sterker nog ze hebben een schandalig mooie plaat gemaakt!

Van: daanmuziek.blogspot....