Several Shades of why, is het 5de soloalbum van Dinosaur Jr. zanger Joseph Donald Mascis, beter bekend als J. Mascis. Waar Dinosaur Jr. veel lawaai maakt en verbluffend goede rocksongs maakt, maakt J. Mascis akoestische breekbare rock/folk, maar hard is het echter nooit.

J. Mascis heeft de hulp ingeroepen van een aantal bevriende artiesten. We horen o.a. Kurt Vile en leden van Band of horses en Broken Social Scene terug op Several Shades of why. Het resultaat zijn 10 mooie liedjes.

Voor dat ik het album ga bespreken wil ik nog even kwijt Dat de albumhoes van Several Shades of shy mooi is en qua sfeer wel wat weg heeft van Dinosaur Jr. Farm. Dat is alvast iets moois voor het oog.
De eerste helft van Several Shades of Why is vrij ingetogen en vrijwel alles is akoestisch. Several Shades Of why begint daarom meteen heel ingetogen, Dinosaur Jr. fans zullen daardoor misschien wat afschikken. De liedjes zijn echter heel goed. In het titelnummer horen we strijkers, en zorgt voor een van de hoogtepunten van het album. Is it done vind ik de mooiste ballad die op het album te vinden is.

Na de tweede helft haalt de 45-jarige Mascis weer even zijn Elektrische gitaar tevoorschijn, en neemt hij, als hij even de ruimte vind, tijd om lekker te soleren. Dit zijn de mooiste momenten van het album. Mascis is een fantastisch gitarist, en als hij weer lekker zijn gang gaat met zijn gitaar, zijn dat vaak meteen ook de kippenvel momenten.
Het langste nummer van het album Can I (5 min), komt het meeste in de buurt van Dinosaur Jr. werk. Maar als hij op Farm had gestaan was het een van de weinige ballads geweest.

Het enige minpuntje aan het album is de stem van Mascis. Zijn stem is zeker niet slecht, maar hij zingt nogal ‘klaaglijk’, daar moet je voor in de stemming zijn. Soms vind ik het een beetje irritand.

Several Shades of why is een geslaagde soloplaat, er staat 10 mooie liedjes op en alles klinkt heel breekbaar, echt en puur. Maar Several Shades of why kent zijn hoogtepunten waneer Mascis zijn gitaar tevoorschijn haalt en ons even een poepie laat ruiken van zijn fantastische gitaar kunsten.

Van: http://daanmuziek.blogspot....

Wanneer je als Nederlander besproken wordt op invloedrijke muzieksites als NME, Pitchfork & The Gardian, word je al snel bestempeld als veelbelovend talent. Wanneer dit gebeurt als je nog niet eens een debuutplaat uit hebt, mag je daar een serieuze hype bij optellen. Heel gevaarlijk al die hoge verwachtingen, maar niet voor het 24-jarige wonderkind Jacco Gardner. Naast zijn bezigheden als helft van The Skywalkers en bijspringend lid van Lola Kite, werkte hij jaren aan zijn debuut Cabinet Of Curiosities in Hoorn. Gardner puzzelde alles (op de drums van Jos van Tol na) zelf in elkaar. Het resultaat licht vanaf vandaag in de winkel en klinkt als de hoes; sprookjesachtig.

The Byrds, Pink Floyd, Love, Brian Wilson, na het beluisteren van Cabinet Of Curiosities is het wel duidelijk welke platen Jacco Gardner in zijn kast heeft staan. Verschuilen voor zijn invloeden doet hij niet. Deze liggen namelijk overduidelijk in de jaren '60. Hoewel veel liedjes klinken alsof ze er al decennia lang zijn, weet Gardner de sfeer toch eigentijds te houden. Een stijl die mede dankzij bandjes als Tame Impala, Allah-Las en (recentelijk) Unknown Mortal Orchestra weer terug van (niet) weggeweest is.
Cabinet Of Curiosities is een plaat geworden waar je hoe dan ook vrolijk van wordt. De liedjes zijn luister vriendelijk, psychedelisch en zitten lekker in elkaar. Bovendien is de productie van Gardner zelf om je vingers bij af te likken. Het inmiddels bekende 'Clean The Air' blijkt een uitstekende opener, en ander voorproefje 'The Ballad Of Little Jane' is een evengoede afsluiter. Maar daar tussenin gebeurt ook genoeg moois. Zeker de eerste helft van de plaat is geweldig. De dromerige en melodische melodieën in 'The One Eyed King', 'Puppets Dangling' en 'Where Will You Go' behoren tot de hoogtepunten van de plaat.

Toch weet Cabinet Of Curiosities niet tot het eind te boeien. Hiervoor is de plaat wat aan de lange kant en blijkt Gardners zogeheten Baroque Pop - helaas - ook een tikkeltje saai. Maar wat wil je ook van een debuterende artiest? Er is al heel wat geschreven over Gardner, en de hele vaderlandse muziekjournalistiek is het er wel over eens; dit is een wereldplaat. Net als Traumahelikopter eerder dit jaar, is Jacco Gardner een aanwinst voor de Nederlandse muziekindustrie.

Van: Daan's Muziek Blog

Blunderbuss is het eerste soloalbum van workaholic Jack White. Een album die de (ex) White Stripe, Raconteur en Death Weather naar eigen zeggen niet eerder had kunnen maken. Afgezonderd in een studio in Nashville sleutelde White samen met een vrouwelijke begeleidingsband aan zijn solodebuut. Een plaat over het stuk lopen van zijn relatie en de eeuwige strijd tussen man en vrouw. Het resultaat is verbluffend goed. Blunderbuss is een strak geproduceerde en bijna akelig perfecte plaat waar White continu op verast, ontroerd en imponeert. Weet je hoe dat heet? Een meesterwerk.

Maar hoe klinkt dit drie kwartier durend uitstapje? Het antwoord is simpelweg: divers. We horen rock met invloeden uit de folk, blues, gospel, soul en klassieke muziek. Maar de honger van Raconteurs, Death Weather en White Stripes fans wordt ook gestild. De smerige rockstamper 'Sixteen Saltines' doet bijvoorbeeld denken aan de laatst genoemde band op haar best. Maar heerlijk rockende gitaarsongs zijn niet typerend voor Blunderbuss. In zes van de dertien nummers horen we Jack zelfs zonder zijn beste vriend de gitaar. Opvallend is dat op deze relatief rustige White-plaat de piano een prominente rol heeft gekregen. Niet dat dat erg is; op toetsen gaat White ook moeiteloos door merg en been. De kille en koude (lelijke) hoes staat daarom ook in groot contrast met de warme inhoud. Het is geen moeilijk album om in te komen. De stem van White is namelijk meteen volstrekt herkenbaar. Het karakteristieke stemgeluid voelt meteen vertrouwd (wat een goede stem eigenlijk!). Maar wie even verder luistert, hoort alleen maar uitstekende composities met uitsluitend sublieme details. Zowel muzikaal als tekstueel. De nummers die gemiddeld rond de drie minuten duren zijn daarom ook puur genieten. Het ontbreken van drums in 'Love Interruption'? De steelguitar in het ontroerend mooie country getinte titelnummer? De vieze gitaarsolo in het zalige slotnummer 'Take Me With You When You Go'? Het is slechts een kleine greep uit de ontzettend rijke en kraakhelder geproduceerde liedjes. Een heel klein dipje kent het album in 'Weep Themselves to Sleep'. Het is zeker geen slecht nummer maar haalt net niet het niveau van de andere nummers. Het haalt de vaart even uit het album. Maar ach, het is deze 36 jarige Amerikaan helemaal kwijt gescholden. Blunderbuss verdient namelijk niks anders dan lof.

Alle kanten van White komen op dit perfect gebalanceerde album voorbij. Een absolute droomstart van (een hopelijk) lange solocarrière. Sterker nog: Blunderbuss is het mooiste dat op het CV van Jack White te vinden is. Met afstand het beste album van het jaar tot nu toe. Supermegafantastisch!

van: http://daanmuziek.blogspot....

James Blake kwam begin februari zijn mega-succesvolle gelijknamige debuut album. Het debuut werd zeer positief ontvangen, maar later kwam er commentaar op 'James Blake'. Een gedeelte van de Blake fans was wel uitgekeken op de, inmiddels normaal aanvoelende, 'dubstep-soul'. Blake zelf gaat doodleuk door met muziek maken. Enough Thunder is de tweede release van de jonge brit dit jaar.

Persoonlijk vind ik 'James Blake' nog steeds een zeer fraai debuut. Ik ben het nog steeds een met mijn standpunt eerder dit jaar, Een korte samenvatting: 'Fenomenale eerste helft, matige twee helft'. 'Geheel werkt magisch'. '8.4'. Acht maanden later zijn er zes nieuwe Blake nummers, verzameld op een nieuwe EP. 'Hoe is die nieuwe EP geworden?' Goed, maar niet verassend. De liedjes zijn in orde, maar de 'magie' die Blake zo goed maakte is verdwenen. De 'magie' is veranderd in een kunstje. Een kunstje dat, anno oktober 2011, nog goed werkt. De EP is behoorlijk donker, soms nog minimalistische dan voorheen, en de zang bij vlagen nog meer 'Antony' (van the johnson) achtig.
De EP begint sfeervol met 'Once We All Agree'. Typisch James Blake, weinig geluid, invallende stiltes en Blake's karakteristieke stem. We Might Feel Unsound is ook zo'n soort nummer. Verassend is het niet, het is al eens eerder gedaan: namelijk op het debuut. Maar de nummers zijn nog wel genietbaar, gelukkig.
Echt speciaal, het hoogtepunt, is het nummer 'Fall Creek Boys Choir', een samenwerking tussen Blake en Justin Vernon (Bon Iver). Beide met vervormde stemmen. Een samenwerking die precies is zoals je zal verwachten, en daarom is 'Fall Creek Boys Choir' zo mooi. Het hoogtepunt, hoewel de Joni Mitchel piano cover van 'A Case Of You' ook zeer fraai is. Ik zou wel eens een cover album van Blake willen horen aangezien 'Limit To Your Love' ook zo mooi is...

De muziek is prima, maar toch heb ik gemengde gevoelens hebben bij de 'Enough Thunder' EP. Voor nu kan het nog, maar ik kan me zo voorstellen dat er bij volgend James Blake materiaal enige irritatie kan ontstaan. Het is, zoals eerder vermeld, een 'kunstje'. De muziek put steeds uit hetzelfde vaatje. En wordt daardoor soms iets wat voorspelbaar en saai. Maar voor nu, heeft James Blake een goede EP afgeleverd dat meer is van hetzelfde.

van: http://daanmuziek.blogspot....

eindelijk is hij uit, het debuutalbum van James Blake. Na drie prachtige Dubstep ep's en twee singles is hier dan het eerste album. Een stem die je het beste kunt vergelijken met de vervormde stem van Bon Iver (in het nummer Woods) en die van Antony (van The Johnsons). Dit gecombineerd met een langzame elektronische en vaak lege muziek van Blake.

Het album opent perfect met Unluck, meteen wordt de goede sfeer neergezet. The Wilhelm Scream is prachtig, ook in de context van het album staat deze nieuwe singel heel goed. I Never learnt to share is spectaculair, vooral als op een akeling perfect moment de elctronica echt toeslaat. Het tweeluik Lindisfarne 1 en Lindisfarne 2 zijn mooi, maar van een iets minder hoog niveau, het is zeker niet slecht, maar het is gewoon wat minder spectaculair dan de voorgaande nummers. Limit To your love, de Feist cover die een hit werd in Nederland, is en blijft een meer dan prachtig nummer. De stiltes die vallen, maken het nummer eigelijk mooier dan het origineel. Het is ook het enige nummer waar Blake’s stem heel het nummer onvervormd horen. In tijden niet zo’n mooie cover gehoord. Prachtig! Maar daarna zakt het allemaal toch een beetje in. Het is gewoonweg minder spectaculair dan de eerste helft. Dat betekend absoluut niet dat het slecht is. Er valt nog steeds genoeg te genieten, maar mijn mond valt niet meer open zoals in de eerste helft. Afsluiter Measurements is wel een prachtig nummer, die het album heel mooi afsluit. Kippevel!

Ik vraag me af of het album net zo’n succes gaat worden als Limit to your love. Het is James Blake van harte gegund, maar het album is toch even net iets minder toegankelijk, maar het maakt hem er niet minder mooi op. Met meerdere luisterbeurten komt het album echt in bloei, en wordt je er steeds dieper ingezogen. Het is allemaal knap gemaakt, de details die later eigelijk pas opvallen zijn prachtig. Ook de gebruikte stiltes versterken de muziek heel erg. Dat de tweede helft wat minder is dan de eerste is hem vergeven, Want als geheel album is het prachtig. Als je zo’n eerste helf kan maken, is er eigelijk geen tweede helft meer nodig.

4*

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het verhaal van James Vincent McMorrow lijkt erg op die van Justin Vernon. McMorrow sloot zich voor een periode van een aantal maanden op in een blokhut aan de Ierse kust. Resultaat: een folk album met een falset stem (a la Patrick Watson, Bon Iver). Na het beluisteren van Early in The Morning vraag je je al snel af of McMorrow het neefje is van Patrick Watson of het achterneefje van Justin Vernon. Maar McMorrow is gewoon McMorrow.

Early in The Morning is een prima Folk plaat geworden. Opener If I Had a Boat is meteen raak. Een mooi nummer wat goed weergeeft wat het album te bieden heeft. Er staan veel rake nummers op Early In The Morning. Mooie instrumentatie en soms zelfs een goude melodie. De Stem van McMorrow roept veel vergelijkingen bij mij op. Zo doet zijn schorre stem me denken aan: Patrick Watson, Bon Iver, John Mayer (!), Jeff Buckly & Ray Lamontagne. Echter is er niet spraken van een rip-off. Zijn stem lijkt niet te veel op die van een van de hierboven genoemde namen. Nummers als Sparrow and the wolf en This Old Dark Machine behoren tot mijn favoriete nummers van het album.

De Ballads van McMorrow zijn redelijk saai en niet het sterkste van het album, deze kunnen me niet overtuigen, hoewel ze geen irritatie op wekken.
Het grootste probleem met McMorrow vind ik dat hij geen scherp randje heeft, alles is zo braaf en redelijk standaard. Het is zeker mooi, maar soms mag de muziek wel iets meer ballen vertonen.

Dus de conclusie luid: Early in The Morning is een degelijke Folk plaat, bij vlage zelfs bloedmooi. Maar James Vincent McMorrow mist net dat ene scherpe of bijzondere randje, dat wat hedendaagse 'Folkhelden' als Bon Iver, Fleet Foxes en Patrick Watson wel uniek maakt. Dat is jammer.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Zo'n drie jaar terug ontpopte James Vincent McMorrow zich van een rups naar een vlinder. De bescheidde singer-songwriter met plankenkoorts transformeerde tot een grote folkster. McMorrow was, zowel solo als met band, een graag geziene gast op festivals en in concertzalen. De vraag is niet waar, maar eerder waar hij níet gestaan heeft. Maar na een intensieve tour van bijna twee jaar was er ruimte voor bezinning. Ruimte tot nadenken. Ruimte om zijn horizon te verbreden.

Als we het persbericht mogen geloven schreef de inmiddels 30-jarige James Vincent McMorrow zich een ongeluk. Honderden ideeën en pagina's vol teksten verdwenen zonder pardon in de prullenbak. McMorrow deed hierbij uiteindelijk hetzelfde als John Grant en de stadgenoten van Villagers recentelijk ook deden: het roer van een succesformule 180 graden draaien. De gitaren van debuut Early In The Morning zijn naar de achtergrond verdreven door synthesizers, drummachines en blazers die Post Tropical kleuren. Er is zelfs ruimte voor wat R&B. Maar dit alles in de subtielste zin van het woord.

Een opvallende koerswisseling dus, die voor fans van McMorrow even flink wennen zal zijn. De plaat klinkt afstandelijker en er is sprake van een vollere productie. De tien liedjes zijn minder toegankelijk en minder meezingbaar dan op het debuut. Zo klinkt 'Gold' licht theatraal, horen we een knap geplaatst koor in 'All Points' en trillen diepe bassen in 'Outside, Digging'. Post Tropical klinkt opnieuw als Bon Iver en Patrick Watson, maar ook als James Blake en Vondelpark. Dat valt vooral te horen in het meest afwijkende - en tevens prijs- nummer: 'Cavalier'.

McMorrow zelf zingt opnieuw veel met zijn hese falsetto stem, en soms - zoals in titelnummer 'Post Tropical' - doet hij meerdere partijen om zijn woorden kracht bij te zetten. De liedjes zijn goed, hoewel dat soms misschien lastig te horen is in het dromerige klanktapijt. Maar dat mysterieuze en dromerige draagt wel bij aan de bijzondere sfeer. Post Tropical is een bescheiden, gedurfd en knap vervolg op Early In The Morning, dat zich pas na een paar luisterbeurten geheel prijsgeeft.

Van: Daans Muziek Blog

Jamie lidell komt dit maal niet met cd, maar met een verzameling van liedjes, lijkt het, want elk nummer is anders, niks lijkt op elkaar, hard, zacht, funcky, swingend, rustig, mooi, druk, laag, nog lager... ga zo maar door.
meestal is dat niet een super goed teken, maar bij compass van jamie lidell, maakt het niet uit want elk nummer is anders maar goed!
steen goed zelfs jamie lidell weet opnieuw te boeien, met weer een totaal andere plaat dan zijn vorige.

Maar het is erg vet, ook dit maa l!
Zeer geslaagde cd !

4,5*

Anno 2011 is het underground label dubstep redelijk mainstream geworden, dit is geen geheim. James Blake zorgde ervoor dat de donkere prachtmuziek zelfs op 3fm wordt gedraaid. Want wie kent singel limit to your love niet? Radiohead lijkt te worden beïnvloed door Burial en Flying Lotus. En opeens was daar ook een Project van the Weeknd waarbij dubstep en gladde R&B perfect werden gecombineerd. Na James Blake en the weeknd komt Jamie Woon met zijn debuutalbum op de proppen. En er lijkt weer een dubstepster geboren te zijn, want met Mirrorwriting levert Jamie Woon een meer dan prima plaat af.

Het album opent redelijk perfect met de eerste single van het album Night Air. Het nummer is mede geproduceerd door de grondlegger van de dubstep Burial. En laat horen wat voor geweldige stem Woon heeft. De stem past perfect bij de muziek, en de muziek is geweldig. Redelijk indrukwekkende opener ook. Het hoge niveau wordt mooi doorgetrokken met Street en de tweede single lady Luck. Bijde ook geweldige nummers.
Vanaf dan zakt het niveau van de plaat in, met nummers die meer r&b en soul zijn dan dubstep. Nog steeds is het niet slecht, maar echt spannend is het ook niet, wat het bij bijvoorbeeld the weeknd wel is. Maar de soul en r&b is vele male bijzonderder dan de gemiddelde liedjes in de top 40. Later in nummers als Spiral en Gravity komen er ook zware echoes en bassen bij, die we kennen van James Blake. Gravity is overigens wel een bloedmooi nummer.
Maar over de gehele plaat mis ik toch wel een beetje de bijzondere sfeer die James Blake maar ook the XX uitstralen. Er staan een aantal mindere nummers op Mirrorwriting, zoals bijvoorbeeld middle en Spirits en dit is een beetje storend voor de sfeer van het gehele album, en dat is jammer. hadden deze nummers er nou niet op gestaan dan hadden we te maken met een fantastisch debuut, maar zoals hij nu is levert de 28 jarige Woon gewoon een bijzonder debuut af.

van: Daan's Muziek blog: Jamie Woon - Mirrorwriting - daanmuziek.blogspot.com

De vraag was niet óf hij met een soloplaat zou komen, maar eerder wanneer. Met verscheidene sterke singles en een populair remix album van Gil Scott-Heron's laatste album I'm New Here heeft Jamie xx door de jaren heen al prima naam gemaakt als soloartiest. Met zijn eerste soloplaat In Colour wordt die zegetocht zonder twijfel voortgezet. Helemaal solo is zijn plaat daarbij niet, daarvoor krijgt het productionele genie achter the xx te veel hulp van bekende vrienden. Naast Four Tet en Young Thug zingen ook naaste xx-collega's Romy Madley Croft en Oliver Sim een liedje mee. Toch is het de 26-jarige Jamie die hier de show steelt door zich te ontpoppen als veelzijdige sterproducer. Ingenieuze tracks als het instrumentale 'The Rest Is Noise', het ruwe 'Gosh' en 'Seesaw' zijn bij uitstek geschikt voor clubs en discotheken en ademen een euforische nachtsfeer. Rasechte dance dus, terwijl er ook al even ingenieuze en potentiële radiohits te vinden zijn. Het opbeurende 'Loud Places' en het even eigentijdse als nostalgische 'I Know There's Gonna Be (Good Times)' kunnen zomaar uitgroeien tot festivalhits deze zomer. Van dance tot snufjes reggae, techno en pop; In Colour is een zomerse cocktail aan muziekstijlen geworden. Hoe ver de liedjes op het eerste gehoor ook uit elkaar lijken te liggen, als rode draad is er Jamie's eigen geluid. Een uitgebalanceerd, mysterieus maar ook karaktervol geluid. De eerder verschenen nummers als het tot vier minuten teruggebrachte 'Sleep Sounds' en 'Girl' kenden we al een tijdje, waardoor de nieuwigheid er hier en daar al een beetje af is. Dat deert niet: Jamie lost alle verwachtingen in. In Colour is een wereldplaat; zo kleurrijk dat het de hoes en albumtitel eer aan doen.

Van: Daans Muziek Blog

Jay-Z & Kanye West zijn binnen de Hip-Hop ongetwijfeld de twee succesvolste rappers van de afgelopen tien jaar. De samenwerking tussen deze twee Hip-Hop iconen is dan ook ontzettend veel besproken in de media. Er is behoorlijk veel aandacht voor Watch the Throne. Voor de release was het al een van de meest besproken albums van het jaar. Jay-Z is de Hip-Hop King, rijkste rapper ter wereld, en heeft met the blue print en the black album twee fantastische hiphop platen op naam staan. Kanye West is een briljant producer, en een geweldige rapper. Vorig jaar bracht hij nog een hedendaagse klassieker uit "My Beautiful Dark Twisted Fantasy". Een nog altijd Briljant album. Nu is er dus een samenwerking tussen deze twee rappers.

Die samenwerking pakt goed uit. De rappers geven elkaar de ruimte en lopen elkaar niet in de weg. Maar Kanye West is minder experimenteel dan op MBDTW en Jay-Z rapt niet meer zoals hij op het vroegere werk rapte. Kortom: bijde rappers zijn niet op hun allerbest. Toch behoort Watch the Throne tot een van de beste Hip-Hop platen die u dit jaar zult horen.
De twaalf nummers op watch the Throne lopen erg uiteen. Sommige zijn Fantastisch, andere waardeloos. Maar over het geheel is het niveau vooral: hoog.

Op Watch The Throne krijg je evenveel Z als West te horen en een handje vol gastartiesten (Beyonce, Frank Ocean). De raps zijn van een constant goed niveau. De Beats en het productiewerk maken Watch the Throne echter echt de moeite waard. Watch the Throne zit namelijk productioneel ontzettend goed in elkaar. Briljante samples van Kanye West werken erg aanstekelijk. Zo komen Cassius (Why I Love You), Otis Redding (Otis) En James Brown (Gotta Have It) ook even 'mee-doen' op Watch the Throne. Dit zijn meteen drie Briljante Hip-hop nummers. That's My Bitch is mijn favoriete 'Throne' nummer. Q-tip en West achter de knoppen. Heerlijke beat. Goed refrein van La Roux en Justin Vernon (Bon Iver) komt ook even mee zingen want zorgt voor een persoonlijk hoogtepunt van maarliefst 18 seconde lang. Het swingendste moment van het album.

Andere nummers als Lift Off en vooral Made in America vind ik walgelijk. Deze nummers halen het niveau naar beneden. En zo zijn er nog was addertjes onder het gras, en dat is jammer.

Watch the Throne is voor een gedeelte Briljant, voor een gedeelte goed, voor een gedeelte aardig, en voor een gedeelte slecht. Je hoort het al: het is een erg onevenwichtig album. Maar toch scoort Watch the Throne een dikke voldoende door zijn Briljante momenten, Fantastische productie en geniale samples.

van: Daan's Muziek blog: Jay-Z & Kanye West - Watch the Throne - daanmuziek.blogspot.com

Relaxt. Het is een woord dat perfect past bij Jens Lekman. Niet alleen klinkt zijn muziek vreslijk ontspannen, ook neemt hij lang de tijd met uitbrengen van muziek. Jens Lekman platen zijn dan ook schaars. Even was het zelfs de vraag óf er wel een opvolger van het (doorbraak)album 'Nights Fall Over Kortedala"zou komen, maar vorig jaar verbrak de sympathieke Zweed met vijf nieuwe liedjes. De twijfelachtige EP 'An Argument With Myself' was écht Lekman, maar viel toch wat tegen. Gelukkig is er naar vijf jaar wél een Lekmanwaardig derde album.

Op 'I Know What Love Isn't' krijgen we 10 lieve en perfect verzorgde liedjes geserveerd. We horen een Lekman die in vorm is, en zijn verhaal kan doen. De muzikale omlijsting bestaat ditmaal vooral uit nadrukkelijk aanwezige zomerse klanken. Saxofoontje hier, jazzy inslag daar. Qua sfeer lijkt het wel op Kaputt van Destroyer. De tien songs luisteren heerlijk weg. Het is muziek die je vrolijk maakt, maar nergens echt spannend wordt. Waar er vroeger nog ruimte was voor spannende instrumentatie, lijkt dat op 'I Know What Love Isn't' ver te zoeken. Het geheel krabbelt wat voort, en balanceert soms op het randje van saai. Maar door het slim geplaatste, 6 minuten durende, uptempo 'The World Moves On' blijft het album overeind. Precies op het moment dat het album wat gezapig gaat worden, verteld Lekman weer een prachtig verhaal over (jawel) de liefde. Wat kan die man toch fantastische teksten schrijven. 'Summer never ends here' zingt Lekman in de leadsingle 'Erica America'. Verdomt, met deze plaat is het einde inderdaad ver te zoeken.

Een échte zondagmiddag plaat.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Je kent ze wel, muzikanten die je helemaal stil krijgen met alleen hun stem. My Morning Jacket frontman Jim James, is zo iemand. Hij heeft gouden stembanden, en zijn stem herken je direct. Zo ook tijdens de eerste, verstilde minuten van zijn solodebuut Regions Of Light And Sound Of God, met het nummer 'State Of The Art'. De toon is gezet.

Het is niet voor het eerst dat de 34-jarige James iets buiten My Morning Jacket om doet. Zo maakte hij in 2009 een plaat met de superband Monsters Of Folk, die naast James uit M. Ward, Will Johnson en Conor Oberst (Bright Eyes) bestond. In datzelfde jaar bracht hij een George Harrison Tribute EP uit, met alleen maar nummers van - jawel - George Harrisson. Grote verschil met zijn andere projecten (buiten My Morning Jacket om) is dat hij op Regions Of Light And Sound Of God niet alleen kaal en ingetogen, maar ook rijk aangeklede liedjes laat horen.

Er komen veel blazers, strijkers en synthesizers voorbij, die James voor het grootste gedeelte ook zelf inspeelde. Daarnaast steekt Regions Of Light And Sound Of God als plaat knap in elkaar. We horen veel abrupte en mooie overgangen (van het knisperen van een open haard tot synthesizers die het ene nummer met het andere verbinden). 'I Didn't Know Til Now' vat dit alles goed samen. Het nummer luistert eenvoudig weg, verandert haast ongemerkt een aantal keer van vorm, en bevat een heel scala aan instrumenten. Haaks hiertegenover staat 'A New Life'. Een folksong waarvan de Fleet Foxes gewenst zouden hebben dat ze het zelf geschreven hadden.

Toch wordt de plaat nergens zo spannend als het My Morning Jacket materiaal. Maar dat hoeft ook niet. Het is een echte 'laid back' plaat. Een heuse groeiplaat bovendien. Veel nummers klinken op het eerste gehoor als blauwdrukken voor een fantastisch plaat. Maar na een luisterbeurt of zes is Regions Of Light And Sound Of God dat gewoon ook. Een meer dan geslaagd solo-debuut.

van: Review: Jim James - Regions...

Real Life en To Survive waren twee schitterende platen. Ik heb er onwijs veel van genoten, we hebben even moeten wachten op een nieuwe studioalbum van Joan As police maar nu is er dan eindelijk een. Hij heet the deep field, en is anders dan de vorige twee albums: niet qua zang wel qua begeleiding, maar vooral qua Niveau...

Is dit Joan? denk ik als ik de opener nervous hoor, maar na 39 seconde hoor ik haar vertrouwde stemgeluid weer. Maar wat een ontzettend swingend nummer, lekker hoor. De begeleiding is heerlijk swingned, zo had ik haar nog niet eerder gehoord. Het nummer is voor Joan's doen behoorlijk vrolijk. De orgel, electrisch gitaar, drums en blazers zitten goed in elkaar, maar op de helft raak je gewend aan het nummer en is het niet meer verpletterend, matig zelfs. Single The Magic is ook weer swingend, soulvol, groovy vrolijk en mooi, dit nummer weet wel te boeien. The Action Man klinkt dan weer een beetje als vroeger. En dan komt de verassing van het album: Flash. Een nummer van bijna 9 minuten, Ja.. dan kan het vriezen of dooien. En helaas het nummer weet niet tot het einde te boeien. En de vrolijke sfeer waarmee het album begon is nu enigzins verdwenen. Na 6 minuten is het echt te veel van het goede, en had Joan Wasser beter het nummer kunnen stoppen.
Run for love is ook zeker niet vrolijk, meer zwaar en depressief. wel mooier dan het vorige nummer. Maar wat doet de Police woman dan? Een vrolijk nummer met een zware mannenstem die vaak Human Condition zegt, het is een nummer dat niet zo weet te boeien. Kiss the specifics is ook geen nummer zoals we van Joan zijn gewend, helaas. Chemmie is gelukkig weer wat beter, maar nog steeds geen klassieker. Dan Krijgen we weer een nummer van ruim 6 minuten, dat eigelijk nouwlijks weet te boeien. Het is zelfs een beetje saai (!). Maar gelukkig is net als altijd de afsluiter van een Joan As police woman cd, weer heel mooi. I was everyone is misschien wel het beste nummer van deze matige cd. En hier is het wel gelukt om een nummer te maken dat de hele 6 en 19 seconde weet te boeien. Door dit nummer weet ze het geheel nog net een positieve draai mee te geven, en komt Joan nog net op een voldoende uit.

Het album valt me helaas vies tegen, The Deep field haalt het hoge niveau van het prachtige Real life en to survice bij lange na niet. Dit wil niet zeggen dat ik geen fan meer ben van Joan as police Woman, integendeel: ik ben nog steeds fan.
Maar van dit album ben ik wat minder fan.

van: daanmuziek.blogspot....

In 2010 opende Czars-frontman John Grant een nieuw hoofdstuk in zijn muziek-carrière. Hij ging solo. Samen met de Amerikaanse folk-rock band Midlake maakte hij Queen Of Denmark, een plaat vol warme pianoballads over Grants homoseksualiteit en zijn bewogen verleden. Voor de opvolger van dit succesverhaal, vertrok Grant naar IJsland. Midlake werd thuis gelaten en ingeruild voor een samenwerking met Birgir Þórarinsson van Gus Gus. Zowel Grant als Þórarinsson omarmen elektronica, dat van grote invloed is geweest op het opnameproces van Pale Green Ghosts. Waar je verwacht dat Grant links afgaat, gaat hij rechts een donker, onheilspellend en avontuurlijk woud in.

Vanaf seconde één is het de luisteraar duidelijk: dit is andere koek. Hoewel er op Queen Of Denmark ook al licht gefleurd werd met elektronica, nemen de synthesizers op Pale Green Ghosts de overhand. De plaat opent direct het loeispannende titelnummer, waarin synthesizers op Radiohead en the Knife-achtige wijze de luisteraar naar het puntje van de stoel doen bewegen. De intrigerende single, gaat over in het vrolijke en dansbare 'Blackbelt' waarin Grant bezingt HIV-positief te zijn. Een nummer dat zomaar in clubs gedraaid zou kunnen worden. Anders is 'Sensitive New Age Guy', waarin Grant zichzelf verliest in zijn experimenteer-drang. Het dansbare nummer bevat een flinke knipoog naar Lcd Soundsystem (die koebel!). Vocaal staat het Grant overigens allemaal prima, zijn schitterende stem kan meerdere vormen aannemen en verveelt nergens.

De fan van het eerste uur wordt niet genegeerd. 'GMF', 'Glacier' en 'I Hate This Town' grijpen terug op het Queen Of Denmark geluid. De liedjes zitten aardig in elkaar, maar rijmen wat moeilijk met het moderne elektronische materiaal. Ze komen - hoe goudeerlijk de teksten ook mogen wezen - soms wat geforceerd en oubollig over. Wellicht komt dit doordat het droogkomische karakter van Queen of Denmark grotendeels plaats gemaakt voor bittere ernst. In het loodzware met Sinead O'Connor gezongen 'Why Don't You Love Me Anymore' slaat Grant de plank zelfs even mis. Het wat kille karakter van Pale Green Ghosts, doet soms verlangen naar de warmte zijn voorganger. Toch is Pale Green Ghosts over de gehele linie een gewaagd en sterk vervolg op Queen Of Denmark. Maar overklassen? Daar doet Grant op zijn tweede plaat niet aan.

Van: Daan's Muziek Blog

Soulzanger John Legend en Hip/hop-Funk band The Roots, hebben hun krachten gebundeld. Het idee kwam tijdens de campagne van Barack Obama tijdens de presidentsverkiezingen. Ze raakten geïnspireerd door de vele jonge mensen die zich inspande voor de verkiezingen. 'Het doel was om een single te maken, maar het is gaandeweg een heel album geworden' zegt John legend. En gelukkig maar! Want wat is ie goed geworden het in september verschenen album Wake Up!

De twee hebben de handen dus ineen gestoken en hebben inplaats van zelf nummer te schrijven tien covers uitgekozen. Het zijn tien oude soul/blues nummers. De samenwerking beviel me wel, maar toen ik hoorde dat het een cover-album werd beviel het me minder. Cover-album zijn namelijk over het algemeen niet zo goed, ze lijken meestal namelijk heel erg op de originele nummers. Ik twijfelde daarom wel of ik hem wou hebben. Maar toen ik hem vandaag erg goedkoop zag toch maar gekocht. En daar heb ik geen spijt van! Vanaf de eerste seconde krijg ik kippenvel van John's prachtige stem. En bewijst dat hij niet over zijn hoogtepunt heen is, wat een mooie rauwe (soul) stem! Deze samenwerking is ook echt voor hem gemaakt: The Roots doen gewoon waar ze goed in zijn: swingen (en fantastische muzikanten wezen) en john zorgt dat het geheel mooi wordt. En iedere als je denkt: nu moet er iets gaan gebeuren, komt Black thought met een meester-rap. Hoogtepunten zijn de fantastische opener Hard Times en het meesterlijke 12 minuten duurende I Can't Write Left Handed, wat wordt omgetoverd in een gospel-versie. Het laatste nummer Shine is wel door de heren zelf geschreven, en klinkt ook prima. Het is een fijne en goede cd geworden, die lekker weg luistert.

Het is heel knap dat John Legend en The Roots in elk nummer een andere sfeer neerzetten, maar alles past bij elkaar. De nummers zijn dan wel van iemand anders maar toch klink alles heel eigen, en dat is een hele prestatie! soul, gospel, funk, hip-hop, of jazz het zit er allemaal in en toch klink het als een geheel! Prima cd!

van:http://daanmuziek.blogspot.com/2010/10/wake-up.html

De twee Canadezen achter Junior Boys timmeren al even aan de weg. Jeremy greenspan & Matt Didemus richtte in 1999 al Junior Boys op, met als voorlopig hoogtepunt het album So this is Goodbye uit 2006. Dat album was ook meteen mijn eerste kennismaking met Junior Boys, en die beviel heel fijn. It's All True is toegankelijker dan het eerder genoemde album. R&B invloeden worden afgewisseld met elektronica, negen nummers lang.

Het album heeft een fijne sfeer, de muziek luistert lekker weg en voor je het weet ben je door het album heen. Daarbij komt ook kijken dat het album ijzersterk opent met Itchy Fingers en nog beter eindigt met het negen minuten durende nummer Banana Ripple. Banana is een onwijs lekker nummer, dat zeker behoort tot een van de beste van het jaar. Greenspan zijn zang is hier op zijn best, nog niet eerder hoorde we hem zo fijn en lekker zingen. Niks aan op te merken. Ook Playtime is een heerlijk nummer, niet zo vrolijk, zomers en uptempo als het gemiddelde nummer op It's all true maar wat meer, tja laten we het houden op meer herfst-achtig. Helaas is het ijzersterke niveau van deze nummers niet relevant voor heel het album. Er staan namelijk ook vier aardige tot matige nummers op It's all true. A truly Happy Ending gevolgd door The Reservoir zijn die twee matige nummers. Dit is jammer, want dit haalt het niveau uit de plaat. En dit is dan meteen ook het grote nadeel van het album, het zijn meer liedjes die je apart moet luisteren dan op een geheel album.

En dan wil ik nogmaals zeggen dat Banana Ripple een Fan-tas-tisch nummer is, onwijs goed. Heerlijke dansmuziek. Het nummer mag wat mij betreft zo de zomer-hit van 2011 worden, die aandacht verdiend het nummer zeker. Heel fijn.

Al met al ben ik positief over de nieuwe Junior Boys. It's all true is een geslaagd album, maar helaas coor Greenspan en Didemus scoort It's All True net geen acht en is het dus net niet een van de beste album van het moment.

van: Daan's Muziek blog: Junior Boys - it's all true - daanmuziek.blogspot.com

Sinds vandaag licht het derde album van de Canadese tieneridool Justin Bieber in de dichtstbijzijnde Free Record Shop. Jonge vrouwelijke fans moesten een jaar wachten op de opvolger van het kerstalbum 'Under the Mistletoe'. Het jaar werd gevuld met een stamp uitverkochte wereldtour waarin Bieber 'volwassen' is geworden. Achter de scherm werden ondertussen hard door een hele hoop topproducers (lees: Diplo) gesleuteld aan 'Believe'.

Nee, aan zijn stem is nog niet te horen dat Bieber 18 is geworden. Bij het horen van zijn stemgeluid is het de vraag of Bieber überhaupt ooit nog de baard in de keel krijgt. Zijn babysound bevat stiekem ook wel heel veel autotune. Het voordeel daarvan is dat het zijn zang zuiver gaat klinken, het nadeel dat het behoorlijk nep gaat klinken (om niet te spreken over zijn 'raps', waarin hij opeens 'n 'hele stoere' lage stem heeft). De ontelbaar veel sterk overdreven 'Yeaaaaaahs' 'Oeh's' en 'Aaah's' werken ook niet positief mee aan Bieber zijn geloofwaardigheid. Het leveren veel tenenkrommende momenten op zoals bijvoorbeeld het compleet gladgestreken 'Fall', de 'zomerhit' Take You, en disco stamper 'As Long As You Love Me'. 'Faal' zou mijn broertje zeggen.
Tekstueel gezien stelt 'Believe' ook niet veel voor. De 13 in een dozijn cliché teksten zijn op basis van alleen de titel vaak al mee te zingen. 'All I Need is One Love (x9), Baby Give it to Me' is geen uitzondering. Nee, de jonge Canadees moet het echt hebben van de vele hup die hij aangeboden krijgt. Want laten we eerlijk zijn de Justin Timberlake achtige opener 'All Around The World' (gemaakt door The Messengers en Lambroza) zou het wel eens verassend goed kunnen gaan doen in de discoteken. Ook de prima beat van Diplo maakt het nummer 'Though Of You' te pruimen. Ook de gastoptredens van grote namen als Drake, Ludacris en Nicki Minaj halen het niveau in veel nummer omhoog en zorgen voor stuk voor stuk voor hoogtepunten. Het is absoluut niet mijn muziek, maar zo zijn er ook nog een paar kwalitatief degelijke hitparade momenten. Maar je voelt hem misschien al aankomen, dit zijn er (helaas) veel te weinig om een aardig album van 'Believe' (dat is zo ongeveer het laatste dat je in Bieber hebt) te maken.

vijftig minuten waar de Justin Bieber fan (de zogenaamde 'Beliebers') vast weer plezier aan gaan beleven. Maar ik ga Lulu van Lou Reed en Metallica maar weer eens opzetten...

van: http://daanmuziek.blogspot....