Over de grens zijn de Eindhovense psychrockers van Radar Men From The Moon (RMFTM) erg geliefd. Zo kreeg het trio erkenning in onder meer Griekenland, Servië en Oostenrijk met hun succesvolle tournee van vorig jaar. Ondertussen werkte de band in hoog tempo aan nieuw materiaal. Voordat de tour in juni 2013 van start ging, lag de opvolger van de tweede plaat Echo Forerver (2012) al op de plank. De band wilde voor Strange Wave Galore graag af van het stonerrock-etiket en slaagt daarin met verve dankzij de intrede van uiteenlopende genres als shoegaze, desertrock, noise en zelfs metal.

En bam. Wat een ervaring is Strange Wave Galore geworden zeg. Een ervaring van het overweldigende soort waarbij galmende feedback bij vlagen zo hard klinkt dat je trommelvliezen er haast van gaan wapperen terwijl flink opgejaagde, groovy riffs je mee de diepte van drukke, meeslepende jams in nemen. In die diepte klinken de stampende bassen van Jan-Titus Verkuijlen en in effecten ondergedompelde gitaarpartijen van Glenn Peeters. Neen, zoals je leest is Strange Wave Galore niet de meest gezellige plaat die je je kunt bedenken. RMFTM doet hier meer dan ooit denken aan Godspeed You! Black Emperor of A Place To Burry Strangers en zelfs een beetje aan Kyuss. Dat alles in een bijna beangstigend claustrofobisch productie waarbij psychedelische, SF synthesizers je om de oren vliegen.

Knap is hoe RMFTM zonder ook maar één woord zang gedurende 7 nummers een monsterlijke spanningsboog creëert. Het geheel zoemt, galmt en knarst. Misschien dat het opzwepende, constant van tempo en vorm veranderende titelstuk er nog wel het meeste inhakt. Maar zo nu en dan, zoals in gedeeltes van bijvoorbeeld 'Surrealist Appearance' of 'Opaque', wordt er even gas terug genomen en is er ruimte voor luchtigere en wat meer retro-achtige stukken die zelfs voorzichtig richting elektronica neigen. Maar juist wanneer er even wat ruimte is om te ademen, pakt Radar Men From The Moon dikwijls extra hard terug.

Je leest het: Strange Wave Galore is wat je noemt een trip. Een dynamische en overrompelende gitaartrip om precies te zijn. Maar deze plaat is bovenal een ervaring. Een ervaring waarbij de tijd door je vingers glipt tijdens het beluisteren. Ons advies luidt dan ook: onderga Strange Wave Galore zelf.

Van: Daans Muziek Blog

De nieuwe Radiohead is nu al de bijzonderste release van het jaar. Er gingen al vaag de geruchte de ronde dat er ergens in 2011 een nieuw album aanzat te komen, maar opeens was daar maandag het bericht dat Zaterdag King Of Limbs te downloaden was op internet. Om de fans te belonen voor het wachten zetten Radiohead echter het nieuwe album vrijdag al online.

Radioheads voorgaande album, In rainbows werd ook al online gezet en de downloader mocht zelf bepalen wat hij voor het album wilde betalen. Nu flikken ze het gewoon weer, opeens sprak heel de muziekwereld weer over Radiohead.
Met In rainbows maakt de band (voor Radiohead begrippen) een toegankelijk album. Niet veel nieuws onder de zon, maar wel van een ongekend hoog niveau. Als je hoopt op een In Rainbows 2 kom je bedrogen uit. The king of limbs put toch uit een totaal ander vaatje. Het album klinkt vrij experimenteel en elektronisch, en is vrij ontoegankelijk. Het album bestaat maar uit 8 nummers. En duurt 38 minuten. Opener Bloom is geniaal. Een spastisch dansnummer dat een beetje een kruising is tussen The Eraser van Thom York en Alphex Twin, Een nieuw Radiohead geluid, maar ergens ook een beetje vertrouwd.
Het niveau wordt met gemak de hele plaat volgehouden. Er volgen nog vele minstens net zulke goede nummers. Morning Mr. Magpie, Little by Little en Feral gaan moeiteloos in op wat de opener op aarde heeft neergezet. Voor je het weet zijn we al halverwege het album. En weet je wat het bijzondere is? de tweede helft is eigelijk gewoon net zo onwijs goed. Singel Lotus Flower opent de tweede helft van de plaat en is simpel gezegd helemaal te gek, veel kans dat deze hoog in mijn eindejaarslijstje van beste songs van 2011 komt. GENIAAL!

Na vijf overheerlijke danstracks te hebben gehoord is er even een rustpuntje. Maar niet getreurt, dit rustpuntje is ook meer dan prachtig. Hij heet Codex, Piano wordt afgewisseld met elektronica. De sfeer? Kippenvel, over heel mijn lichaam.
Give up the ghost is ook weer een rustpuntje. Ik vind het nummer een typisch Radiohead nummer. Maar dat maakt het ook weer heel mooi en dromerig. De afsluiter is het mooiste nummer van het album, en doet de naam ‘afsluiter’ eer aan. Het nummer is ook weer dromerig en heel mooi. Het gitaartje dat invalt in 2:30 is gewoon meesterlijk goed getimed en zorgt voor een nog (ja, het is wonderbaarlijk mogelijk) bijzonderder gevoel.

Dit album is geweldig! ik heb zo veel respect voor deze band, ze hadden zo een tweede In Rainbows kunnen maken en een veilig pad kunnen bewandelen maar ze kiezen er juist voor om het roer om te gooien.
Weet je nog: in 2000 toen kwam er een band na een ongelofelijk goed album met opeens een heel experimenteel album. Sommige waardeerden hem vele ook niet. Maar toen opeens een aantal jaar later werd het album echt op waarde geschat. Ik heb het over Kid A. Het album werd zelfs een van de (vaak ook gewoon het) Album van de afgelopen decennium. Ik heb het gevoel dat dit ook gaat gebeuren met The King of Limbs. Sta niet raar te kijken als deze nieuwe Radiohead zo nu en dan wordt afgekraakt, het is namelijk een ander album dan het succesvolle In rainbows. Maar eigelijk is deze nog beter. De meningen zullen erg uiteen lopen, verwacht ik, maar... ik vind hem nu al legendarisch. Er is maar een band die dit kan, zo speciaal, zo mooi, zo verassend, zo goed, zo perfect!

Ik ga 5 sterren geven, want dat is er echt alleen voor dit soort albums: Voor een echt meesterwerk!

van: http://daanmuziek.blogspot....

In 2011 maakte het Rotterdamse Rats On Rafts een gedroomd debuut met The Moon Is Big. Een plaat waarmee het donkere kwartet veel lof oogstte en precies de juiste doelgroep van muzikale fijnproevers wist te bereiken. Zeker op het podium ontpopte de band zich tot één van Nederlands fijnzinnigste bands. Obscuur was Rats On Rafts al, zowel qua looks als qua muziek en dat is tijdens het ruim drie jaar durende opnameproces gewoon gebleven. Tape Hiss - een titel ontsprongen aan de gedeelde liefde van de band voor het analoge opnameproces - heet de langverwachte tweede plaat. De furieuze postpunk en new-wave van weleer is gebleven, maar dan in scherpere variant. In acht nummers wordt een gestroomlijnde en meeslepende jam neergezet waarin de sfeer overwegend donker is. Tape Hiss begint nog relatief gemoedelijk, met creatief hoogtepunt 'Sleep Little Child', dat dankzij de karakteristiek monotone verveelzang van frontman David Fagan en meerdere onverwachte, Deerhunter-achtige wendingen meteen een topper van jewelste is. Langzaam word je vervolgens een claustrofobisch diepte ingezogen die tijdens afsluitend vierluik 'Seaside Tape Hiss', 'Zebradelic', 'Last Day On Earth' en het compleet overrompelende '(Machine) 1-6-8' haar hoogtepunt beleeft. Het zijn explosieve nummers die meermaals tot genadeloze ontploffingen komen. Soms onnavolgbaar, maar zeker in de tweede helft bijzonder intens. Tape Hiss mag dan misschien te obscuur zijn voor het grote publiek, deze meedogenloze zegetocht mag gelden als de spannendste Nederlandse plaat in lange, lange tijd.

Van: Daans Muziek Blog

De mooiste dagdroomplaat van de afgelopen jaren? Dat is ongetwijfeld de kraakheldere gitaarplaat Days van Real Estate. Na een lange tour in 2011 dook het kwintet studio The Loft (van Wilco in Chicago) in voor een opvolger, welke nu het levenslicht ziet als Atlas. Voor het eerst werden ook toetsenist Matt Kallman en drummer Jackson Pollis bij het opname-proces betrokken. Wie eind februari aanwezig was bij de concerten die Real Estate in Club Ziggo en de bovenzaal van Paradiso gaf kon al voorzichtig concluderen dat er opnieuw geen vuiltje aan de lucht is bij deze Amerikanen.

Nee, zichzelf opnieuw uitvinden doet Real Estate niet op Atlas. Ook deze keer produceert de band lome zomeravonden-muziek, waarbij gedurende tien liedjes dromerige gitaarpartijen en honingzoete zangpartijen het bandgeluid typeren. 'Kabbelmuziek' zo je wilt. Maar dan wel geniale 'kabbelmuziek'. De sound wijkt niet al te veel af van doorbraakplaat Days. Atlas klinkt hooguit ietsje voller en warmer. En opnieuw vooral zonder zorgen. Qua songmateriaal zit het weer helemaal snor. Zoals een liedje als 'The Bend' tegen het einde opeens compleet van stijl en tempo verandert is ronduit zalig. Er is momenteel geen band die op dergelijke wijze een prettig nostalgische sfeer kan neerzetten zoals Real Estate dat kan. Onbezorgd in de overtreffende trap. Bovendien lijkt het gezelschap, en in het bijzonder Matthew Mondanile (ook bekend onder pseudoniem Ducktails), patent te hebben op bijzonder fijn in het gehoor liggende gitaarlijntjes.

Échte toptracks als het waanzinnige 'Out Of Tune', 'Green Aisles' of 'Kinder Blumen' van de voorganger ontbreken op Atlas. Hoewel? 'Talking Backwards' is weer een onvervalste Real Estate-parel met harmonische samenzang en een even luchtig als bezwerend gitaarloopje dat al snel niet meer uit je hoofd te krijgen is. Het lieve stemgeluid van frontman Martin Courtney draagt daar ook zeker aan bij. Andere sterke liedjes als 'Had To Hear', single 'Crime' en het door bassist Alex Bleeker gezongen 'How Might I Live' springen ook boven het geheel uit. De verassing zit opnieuw onder de oppervlakte van de liedjes. Zoals wel vaker bij Real Estate moet alles weer even indalen, bezinken en beklijven. Maar hoe meer je er naar Atlas luistert hoe dieper alles weer onder je huid kruipt. Echt. Atlas is opnieuw een belachelijk fijne liedjesplaat waar je op voorhand al heimwee naar hebt.

Van: Daans Muziek Blog

Ik kan er niks anders van maken :

In 2009 verliet John Frusciante de Red Hot Chili Peppers. Frucsiante was een belangrijk persoon binnen de Peppers. Hij speelde geweldig gitaar en had bakken met creatieve ideeën. Toekomst was voor de drie overgebleven leden van de band dan ook onzeker. Josh Klinghoffer werd de vervanger van Frusciante. De band kon weer vrolijk verder. Het resultaat? Het 10e studioalbum I'm With You.

Ongeveer een maand geleden kwam de eerste single 'the Adventures of Rain Dance Maggie' uit. Een nummer dat wel redelijk aardig was maar niet kon tippen aan het geliefde materiaal van voorganger Stadium Arcadium. Gelukkig is 'the Adventures of Rain Dance Maggie' niet het enige nummer op I'm With You. Veertien nieuwe nummers kent I'm With You Namelijk. Het album is geproduceerd door Rick Rubin. Dat heeft Rubin weer goed gedaan want het album klinkt kraakhelder. Maar inhoudelijk stelt het allemaal evenveel voor als een rubber badeentje. Ontzettend saai, commercieel, cliché en vooral een grote stap achteruit.
Het grote probleem is dat de nummers gemiddeld een minuut of 1,5 te lang doorgaan. Dat is natuurlijk al geen goed teken, maar er zit ook nog gewoon totaal geen spanning in de nummers. Waardoor het totaal geen feestje is om naar te luisteren. Drie keer (voor deze recensie), en daarna nooit meer.
Een interessante factor is ook het nieuwe gitaargeluid van Klinghoffer. Slecht is het zeker niet te noemen, maar het kan niet tippen aan Frucsiante. Het grote verschil is de experimenteer drift van Frucsiante, die vooral op de voorgrond stond. Het gitaarspel van Klinghoffer is meer begeleidend en naar de achtergrond gericht. Het is ditmaal Flea die met zijn geweldig baspel (die overigens altijd al aanwezig was) de rol op zich neemt als muzikaal brein van de band. Flea is ook verreweg de meest genietbare muzikale factor van de RHCP anno 2011. Chad Smith doet wat hij moet doen, en Anthony Kiedis wordt oud. Kiedis (inmiddels met grote snor) zingt op dit album zoals hij altijd al deed maar... door de slechte nummers ga ik me voor het eerst irriteren aan zijn stem.

Verder irriteren de vervelende elektronische bliebjes tot op het bod. En de piano in de semi-gevoelige nummers op de tweede helft van de plaat klinkt vooral ordinair. I'm With You heeft een paar spaarzaame goede (muzikale) momenten, maar deze zijn er veel te weinig.
Tussen het veelal Matige nummers zitten eigelijk geen hoogtepunten. Lichtpuntjes zijn er een paar. Afsluiter Dance, Dance, Dance, Look around & Police Station zijn niet super slecht maar gewoon matig. Helaas staan er ook een aantal DRAKEN op het album. Bijvoorbeeld het walgelijke Brendan's Death Song. Afschuwelijk. En dan die hoes... en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar feit is gewoon dat het helemaal niks gaat worden tussen mij en I'm With You.

Ik wil het album graag goed vinden, want begrijp me niet verkeerd: ik was een liefhebber van Stadium Arcadium, Californiacation en jaren '90 werk van RHCP. Maar van I'm With You kan ik echt niks maken. Ik ben eerlijk: Commerciële troep vind ik het. De Peppers zijn nu ver over de houdbaarheids datum. De oorspronkelijke bandleden passeren de 50, en de muzikaal gaat het hard achteruit. Red Hot Chili Peppers maken muziek om vrolijk van te worden. Van I'm With You word ik niet vrolijk (licht uitgedrukt).

Treurig.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Eens in de zoveel tijd hoor je een bijzonder stem. Eentje waarbij je meteen "wow" denkt. De Zimbabwaanse-Nederlandse singer-songwriter Rina Mushonga heeft zo'n stem. In 2013 vertrok ze met haar band naar Engeland om in een afgelegen schuurtje te werken aan haar debuutplaat. Ze werd daarbij gesteund door producer Chris Bond die eerder met onder andere Ben Howard in zee ging. Dat leverde een buitengewoon plezierige liedjesplaat op in de vorm van The Wild, The Wilderness. Liedjes met vele lagen en knappe songstructuren zonder dat het ergens moeilijk in het gehoor ligt. Integendeel zelfs. Liedjes als 'For Open Waters' en het fraaie 'The Bitter End' worden subliem opgebouwd met lagen synthesizers, akoestische gitaren en kleine details, terwijl swingende trompetten en tegendraadse ritmes in 'All My Ships' en 'Lion Heart' afrobeat en soul ademenen. En nu we toch bezig zijn: Mushonga houdt zich ook staande in een tedere pianoballad als 'From A to B' of een bijna modern-klassieke compositie als 'The Proud'. Mushonga toont zich op The Wild, The Wilderness als een bijzonder veelzijdige artieste. Een zwakke schakel zit er niet tussen en dat is knap, al wordt de sfeer soms wat theatraal en dramatisch. Verder enkel lof voor dit ambitieuze en knappe debuut.

Van: Daans Muziek Blog

Rostam Batmanglij verliet begin 2016 Vampire Weekend om zich te richten op andere projecten. Sindsdien kreeg hij vele credits op grote platen. Hamilton Leithauser vergeleek zijn werkwijze met die van een maniak en inderdaad; achter de schermen voorzag hij onder meer Solange, Frank Ocean, Charli XCX en Carly Rae Jepsen van gouden randjes. Je weet: op Rostam kun je bouwen. Nu bouwt hij voor het eerst op zichzelf, met een intieme soloplaat. Het is een plezierige verzameling van vijftien licht experimentele liedjes geworden, niet zelden in het verlengde van wat Rostam in het verleden heeft gedaan. Net als op het uitstekende I Had A Dream That You Were Mine wordt op Half-Light de typische Vampire Weekend signatuur in stand gehouden. Instrumentaal had Rostam daar overduidelijk een dikke vinger in de pap, nieuw zijn zijn bescheiden vocalen, die je nog niet vaak op de voorgrond hoorde. Hij is niet de beste zanger, maar zijn speelse vocale melodieën leiden niet af van zijn liedjes, soms meer dan tien jaar oud. 'Rudy' had zo op Contra kunnen staan, 'Thatch Snow' en prijsnummer 'Gwan' vallen op door sublieme, fantasierijke strijkerarrangementen. Op andere momenten hoor je gospel ('EOS') en autotune-elektronica ('Warning Intruders'). Om verliefd op te worden.

Van: Daans Muziek Blog

Na de geboorte van zijn dochter en dood van zijn moeder was Rufus Wainwright letterlijk even 'Out Of The Game'. Het vormde de voornaamste inspiratiebron voor zijn eerste 'pop' album, geproduceerd door niemand minder dan sterproducer Mark Ronson. Die met 'The Dap Kings' de gouden Amy Winehouse combinatie loslaat op 'Out Of The Game'. Hij drukt daarmee flink zijn stempel op deze onwaarschijnlijke combinatie, maar dat maakt niet uit. De stijlwisseling staat de 38 jarige zanger, met een stem van fluweel, namelijk meer dan prima.

Hoe klinkt dan zo'n pop album van Rufus Wainwright? Niet als top 40 pop muziek iniedergeval. Het klinkt als een strak georkestreerde jaren '70 plaat met veel trompetten en soul invloeden (Dap Kings Hé). Daarnaast krijgt hij ook nog hulp van een hele waslijst gastartiesten waaronder zijn zus Martha, leden van Wilco, Sean Lennon en Yeah Yeah Yeahs gitarist Nick Zinner. Het levert een nieuwe Wainwright op die op zijn beste momenten de zon in huis laat schijnen. Goede voorbeelden hiervan zijn de prachtige titelsong, het soulvolle Jericho en het mierzoete Barbara. Maar fans van het eerste worden ook getrakteerd op de oude Wainwright (hoewel deze kant duidelijk minder uitbundig aanbod komt). Montauk is een bloedmooie piano ballad met loepzuivere zang. En afsluiter 'Candles' waarin hij (mét ontroerende doedelzak (!) solo) voorgoed afscheid neemt van zijn moeder. Het zijn karakteristieke en ontroerende hoogtepunt.
Maar hoe doet de ingehuurde producer het? Ronson doet zijn werk goed, misschien zelfs een beetje te goed. Het album kent een ramvol geluid dat binnen de lijntjes blijft. Verder zorgt het net iets te overgeproduceerde geluid voor een wat oubollig geheel. 'Out of the Game', is net als de oude Wainright , een beetje 'too much'. Na een halve luisterbeurt gaat me dit zevende album daarom ook wat tegenstaan. Dat maakt 'Out Of The Game' geen absolute topper.

'Out Of the Game' is een mooie toevoeging aan het 14 jarige oeuvre van Wainwright. Een theatraal popalbum waarmee hij oude fans wellicht teleur stelt maar daarvoor in de plaats ook nieuwe zieltjes binnenhaalt. Maar hoe je het ook went of keert; 'Out of the Game' puilt uit van de mooie momenten.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ryan Adams mag je gerust een betrouwbare muzikant noemen. Altijd komt hij terug. Hoewel de bijna 40-jarige liedjesschrijven wel eens wat productiever is geweest, heeft hij zijn vaste waarde al lang bewezen. Zijn albums staan dikwijls vol met kwalitatief hoogstaand werk, maar de vorm waarin hij zijn nummers giet wil nog wel eens variëren. Zo waren de country- en roots invloeden uit de begindagen van Adams ook terug te vinden op het alweer drie jaar oude Ashes & Fire, maar op zijn veertiende studioplaat Ryan Adams wordt er gekozen voor een heel andere aanpak. Namelijk: elf pakkende, meer up-tempo gitaarliedjes, die passen in de traditie van de Amerikaanse rock a la Tom Petty en Bruce Springsteen. Daarbij wordt niets aan het toeval over gelaten. Elke drumroffel, elk basloopje en elke gitaarsolo staat op de aangewezen plaats. Ryan Adams bevat het meest commerciële materiaal dat deze man tot dusver produceerde, zonder dat het songmateriaal hier onder lijdt. Sterker nog: er lijkt na herhaaldelijk luisteren geen zwakke broeder tussen de elf liedjes te zitten. Het begint met de vooruitgeschoven single 'Gimme Something Good' die na één keer horen al volledig mee te neuriën is. Ook 'Am I Safe', het wat nostalgische 'Shadows' en emotioneel hoogtepunt 'Kim' zijn ogenschijnlijk simpele popliedjes die ondertussen behoorlijk smart geschreven zijn. Tijdloze liedjes welteverstaan die een mooie afwisseling vormen met een stadionrocker als 'I Just Might' of meer ingetogenere liedjes als 'Let Go' en 'My Wrecking Ball'. Het zijn stuk voor stuk liedjes die helemaal af klinken, mede dankzij een warme bandinvulling en een kraakheldere productie (van de hand van Ryan Adams zelf). Niet wereldschokkend, wel veertig minuten kwaliteit. Zijn meeste consistente album in een kleine tien jaar.

Van: Daans Muziek Blog