Een grote belofte voor 2011 was Tennis, in indie kringen werd glashard uitgekeken naar het veelbelovende debuut 'Cape Dory'. Het werd een flop. Een 'eendagsvlieg-plaat'. Een week later was iedereen alweer naar de volgende hype toegelopen. Een jaar later probeert de band het nogmaals, met het tweede album 'Young & Old'. Is er wat veranderd? Nou en of, dit maal zat Patrick Carney van de Black Keys achter de knoppen. En dat hoor je.

De tien liedjes op 'Young & Old' klinken beter geproduceerd dan op 'Cape Dory'. logisch met een 'leerling van Dangermouse' achter de knoppen. The Black Keys werkte namelijk verschillende keren samen met de sterproducer. Patrick Carney levert dan ook goed werk. De productie is hoorbaar beter dan voorheen: voller en helderder, hierdoor luistert het album goed weg.
Ook de liedjes zijn van een betere kwaliteit dan de songs van 'Cape Dory'. In 2012 zijn ze allemaal van hetzelfde niveau, geen missers, geen uitschieters. Dat is een verbetering. De niets aan de hand dreampop is nog steeds vrolijk en luchtig: ideaal voor de zomer. Luister maar eens naar de single Origins: je lijkt wel op het strand te liggen! De liedjes zijn ontspannend en leuk, en luisteren goed weg. Om vervolgens op te gaan in de anonimiteit: je bent ze meteen weer kwijt, ze maken geen indruk. Dit maakt het album een tikkeltje saai. Elk nummer is ook min of meer hetzelfde: dromerige Lo-fi surfpop, zonder enkele spannig. Dit maakt Young & Old een beetje gezapig. De muziek lijkt soms ook akelig veel op Beach House. Meer nog dan voorheen, je hoort bijna geen verschil. Het haalt niet weg dat 'Young & Old' een aangename luisterbeurt is. Heerlijk als tussendoortje, maar niet echt hoogstaand. En toch wel beter dan 'Cape Dory' van vorig jaar.

Deze match wint Tennis (net).

van: http://daanmuziek.blogspot....

Albums waarbij de koude rillingen je over de rug - je hoort ze lang niet iedere dag. The Antlers hebben met hun vijfde langspeler zo'n album gemaakt. Familiars weerspiegelt, na het prachtige Hospice (2009) en het vollere Burst Apart (2011), weer een andere kant van de veelzijdige groep. Het trio - net als Moon Moon Moon vernoemd naar een liedje van The Microphones - laat op het kraakheldere Familiars negen lang uitgesponnen, dromerige indiepop liedjes horen waarbij een sprookjesachtige sfeer domineert. De plaat klinkt meer geïnspireerd door groepen als Sigur Rós en Talk Talk zonder aan eigen identiteit te verliezen. Direct vanaf majestueuze opener 'Palace' is het raak en meehuilen geblazen met de gevoelige falset van voorman Peter Silberman. Hij bezit een karakteristiek warm en bijna klassiek-geschoold stemgeluid dat bovendien niet eerder zo breekbaar op plaat werd vastgelegd. Je gelooft hem meteen. Het past perfect bij de muzikale omlijsting van Familiars, die gerust subliem genoemd mag worden. De plaat bevat veel warme pianoklanken, koperblazers (véél trompetten) en soulvolle gitaarloopjes die allemaal smaakvol in dienst van het liedje functioneren. De plaat klinkt lang en traag en soms best orkestraal, zonder dat het geheel ergens gezapig of teveel van het goede wordt. Sterker nog: liedjes als 'Director' en het bloedstollende 'Revisited' hebben een emotionele zeggingskracht waar je u tegen zegt. Terwijl afsluiter 'Refuge' gelijkenissen met een gevoelige soulballad vertoont. Het is allemaal adembenemend mooi. Zo mooi opgebouwd. Zo raak. Als je dit jaar één plaat gaat luisteren, laat het dan deze zijn.

Van: Daans Muziek Blog

Met een hoop oude auto's, een Spaanse titel, en elf keihard rockende nummers keren the Black Keys terug van het vorig jaar verschenen doorbraakalbum Brothers. El Camino heet het nieuwe wapenfeit. Het album is geheel geproduceerd door sterproducer Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse. Elf eenvoudige, zeer effectieve gitaarriffs en krap veertig minuten overtuigende harde rockende nummers zijn het resultaat. Hoe klinkt dat nou? Dat zou ik je vertellen: het klinkt als een groot feest.

U weet dus nu al hoe het zevende studioalbum van Dan Auerbach en Patrick Carney klinkt, maar ik zal het nog even haarfijn uitleggen. Het goede van dit (blues)rockduo is dat het niet in een album of stijl blijft hangen. Je kan dus stellen dat de band zich blijft vernieuwen. El Camino klinkt als een album die The Black Keys bij een (nog) groter publiek populair gaat maken. Let op mijn woorden. De muziek is meer mainstream, en recht-toe recht aan geworden. En de mooie soul invloeden van Brothers zijn verdwenen. Jammer, maar de moddervette rocksound die ervoor in de plaats is gekomen, mag er ook meer dan wezen. De muziek bevat anno 2011 keiharde stampende gitaarrifs (met uiteraard Blues invloeden), die iedere gitarist wel had willen verzinnen. De riffs zijn constant van het niveau 'Your Touch' en 'I Got Mine'. Je krijgt daardoor het gevoel dat je in een stomende, niet meer te stoppen, rockmachine zit. El Camino stampt dan ook van de eerste tot de laatste minuut keihard. Op de verpakking zit dan ook niet voor niets het aanprijzend stickertje: "PLAY LOUD".
Op El Camino horen we een band waar het speelplezier vanaf druipt, een grote brok energie. Het enthousiasme werkt aanstekelijk. Op El camino wil je dansen, springen en luchtgitaar spelen. Maar het liefst wil je de plaat meteen nog een keer horen. Luister een 'Gold on the Ceiling' of 'Sister' en je weet genoeg. De refreinen zijn groots en catchy, en zijn makkelijk mee te zingen. Bovendien zitten de liedjes heel goed in elkaar, (wat we ook al hoorde op Brothers). En de teksten van Auerbach zijn grappig, en simplistischer dan voorheen.

De lengte van de plaat is ook opmerkelijk. Met iets minder dan 40 minuten, is het album ruim een kwartier korter dan Brothers. Misschien heeft Danger Mouse (die zijn werk uitmuntend heeft gedaan) zijn zegje gehad, want de speeltijd voor El Camino is de perfecte lengte.

El Camino lijkt haaks tegenover Brothers te staan. De mooie soulinvloeden hebben plaats gemaakt voor harde rock invloeden in de vorm van T. Rex, Led Zeppelin (Little Black Submarines), Queens of the Stone Age (Run Right Back) en the Pixies (Nova Baby). Brothers mag dan misschien wel een iets beter album zijn, El Camino ligt stukken beter in het gehoor. Het blijkt een goede beslissing te zijn geweest dat the Keys voor deze richting hebben gekozen want ze hebben zichzelf weer overtroffen. Het duo maakt niet alleen het beste album tot dusver op haar carrière, ze maken ook op de valreep van 2011 het beste Rock 'N Roll album van het jaar.

Damn, wat een fijne plaat!

Van: http://daanmuziek.blogspot....

Hoe snel kan het gaan. Een kleine vier jaar geleden werd het Amerikaanse The Drums nog door vooraanstaande muziektijdschriften als NME en Clash Magazine getipt als dé belofte voor 2010, maar met de release van tweede plaat Portamento raakte de groep al snel enigszins in de vergetelheid. Aardige single, slappe plaat was destijds de conclusie. Welnu: het kwartet uit Brooklyn heeft in de tussentijd uitgebreid(er) de tijd genomen voor een comeback en dat is te horen. Derde plaat Encyclopedia klinkt bij vlagen feller en puntiger dan we van The Drums gewend waren. Met het punky 'Magic Mountain' vliegt de plaat uit de startblokken en slingert het ene new wave-effect na het andere je om de oren. Wat volgt zijn elf creatieve indiepopliedjes die ergens het jaren '80 gevoel van een gitaaract als The Smiths combineren met het aanstekelijke van het meer eigentijdse The Shins. Maar dan met rare geluidjes in de vorm van bliebjes en soundscapes. Dat levert een aantal absolute topliedjes op. Wat te denken van de dromerige, met dissonante gitaarscapes aangeklede single 'I Can't Pretend' of het pakkende en wat futuristische 'I Hope Time Doesn't Change Him' dat gerust wat langer door had mogen gaan. Het zijn creatieve liedjes die laten horen dat The Drums hun urgentie hebben hervonden met een leuke en spontane plaat. Toch steekt het gros van de liedjes niet boven de middelmaat uit. Slecht wordt het nergens - de kleffe ballade 'Break My Heart' eventjes daar gelaten - maar om echt te bekoren hadden meer echte uitschieters niet misstaan. Maar hey, wat nu niet is kan in de toekomst nog komen. Dat de The Drums weer op het rechte pad zitten is voor nu voldoende.

Van: Daans Muziek Blog

Vorig Jaar kwam het uit Brooklyn opererende indie bandje the Drums met hun gelijknamige debuutalbum. Pakweg een jaar later komt de band al met een opvolger van het debuut: Portamento. Dat is al behoorlijk snel aangezien de band ook nog op tour is geweest. Zo'n snel vervolg op een succesvol debuut pakt meestal of goed of slecht uit. The Drums zwerven daar ergens tussen in.

De hoofdgedachte van the Drums is nog steeds (kort door de bocht): Joy Division-achtige zang op stuiterende Franz Ferdinand achtige gitaar en bas hooks. Nieuw is dat we soms een verdwaalde synthesizer horen. Kort samengevat is dit de inhoud van Portamento.
Na een nummer of drie heb je het hele album eigelijk wel gehoord. De nummers gaan snel op elkaar lijken en hebben weinig een eigen gezicht. Sommige nummers zijn redelijk andere zijn onopvallend. De aandacht verslapt daarom ook vrij snel. De liedjes op het twee studioalbum kunnen daarom niet tippen aan het debuut. Dat is natuurlijk jammer want het debuut (en de summertime e.p.) bevatten een aantal zeer vermakelijke songs. Maar er is echter geen sprake van een super slecht album. Het album is vermakelijk en luistert prima weg. Daarna ben je het echter al weer snel vergeten. What you Were is mijn favoriete nummer van Portamento, maar het is geen uitzondering. Het nummer blijft ook niet hangen.

Portamento is niet een echt slechte tweede plaat geworden, maar er is wel sprake van een moeilijke tweede. Opzich klinkt het album niet moeilijk, maar de plaat bevat minder energie en heeft vooral veel minder goede nummers dan het debuut. Helaas zijn deze twee ingrediënten behoorlijk bepalend voor de 'leukheid's' factor van the Drums. Met Portamento laten the Drums horen een matig en vooral standaard indie bandje te zijn. Daar had meer in gezeten!

van: http://daanmuziek.blogspot....

The Future's Dust is het typische voorbeeld van een bandje waarvan je op basis van bookingen weet dat ze goed zijn. Er is nog geen debuutplaat uit, maar toch stond dit Leeuwardse kwintet van de zomer op Oerol, Into The Great Wide Open, Welcome To The Village en Incubate. Het festivalseizoen is inmiddels afgelopen, en die langverwachte debuutplaat? Nee, die is nog steeds in de maak. Wel verscheen onlangs de eerste opgenomen muziek in de vorm van de Marrakech EP. Deze vier liedjes mogen als zeer aangename introductie van The Future's Dust gelden.

Maar hoe klinkt deze nieuwe Nederlandse band? Eigenlijk net zoals de hoes van de EP doet vermoeden. The Future's Dust klinkt mysterieus en ietwat donker. Maar wel altijd rustgevend en leeg net zoals bij James Blake. De band heeft de gave om mooie sfeercomposities neer te zetten met minimale middelen. Zo is met het eerste akkoord van EP-opener 'Passage', de sfeer meteen goed gezet. The Future's Dust maakt namelijk nachtelijke indiepopliedjes met dynamiek waarin ruimte is voor synthesizers, invallende stiltes en een sterke spanningsopbouw. Zo breekt datzelfde 'Passage' na bijna drie minuten groots open en verandert het schitterende 'Tinderlight' haast ongemerkt in een steeds uitbundiger geheel. Het weet beide nummers naar grote hoogtes te stuwen.

Ook vallen op Marrakech het gecontroleerde drumwerk, het mooi galmende geluid en de zangpartijen op. Deze laatste klinken als een soort schaduwdans tussen zangeres Rosan Rozema en zanger Nick Veenstra (Abel de Grefte zingt met stemvervorming in 'Dreamer'). In het mooi aangeklede 'The Fields' en 'Passage' klinken deze zangpartijen beheerst en toch intens. De muziek doet bij vlagen denken aan The XX, James Blake, Daughter en Alt-J (∆). Het is knap dat de band deze invloeden op een creatieve, eigen wijze verwerkt heeft. Onderga deze trip vooral zelf en laat je meevoeren door deze vier magische liedjes. The Future's Dust heeft potentie en smaakt naar meer.

Van: Daan's Muziek Blog

Na een plaat geproduceerd door sterproducers als Timbaland en N*E*R*D, verdwenen The Hives even van de radar. Het duurde vervolgens maarliefst vijf jaar voordat deze Zweedse rockers hun nieuwe plaat klaar hadden. Zélf produceren bleek toch lastiger dan gedacht. Maar dat valt niet te horen aan 'Lex Hives'. Het is een aardige maar niet schokkende 'back to basis' plaat geworden.

De opener is misschien wel het stomste nummer dat deze Zweden ooit schreven. 34 keer in één minuut schreeuwt Howlin' Pelle Almqvist 'Come on'. Hoe stom dit op papier ook klinkt in de praktijk komen The Hives er gewoon net zo makkelijk mee weg. Hoogtepunt van Lex Hives is single 'Go Right Ahead'. Hier horen we het heilige vuur dat ook 'Walk Idiot Walk', 'Tick Tick Boom' en 'Die, All Right' bezitten. Andere leuke momenten zijn 'Wait A Minute', 'Take Back The Toys' en bijvoorbeeld 'If I Had A Cent'. Probleem met Lex Hives is alleen dat het album zo veel lijkt op ouder werk van the Hives. Als je deze plaat naast 'Tyrannosaurus Hives' (2004) zou leggen zou je veel overeenkomsten vinden. Oké, van de garage invloeden is niet veel meer te merken, the Hives zijn gewoon een nette rockband geworden. Maar ben je nog niet bekend met deze rockers dan is 'Lex Hives' een mooie plaat om in te stappen. Gewoon een opgewekte No-Nonsense plaat.

Ze zijn nog niet afgeschreven, maar het leuke van The Hives is er naar bijna 20 jaar wel een beetje af. Maar dat neemt niet af dat Lex Hives een vermakelijk, maar ook wat voorspelbaar, plaatje is geworden.

van: Daan's Muziek Blog: The Hives - Lex Hives - daanmuziek.blogspot.com

The Horrible Corwes is een bijzondere samenwerking tussen Brian Fallon (Zanger/gitarist the Gaslight Anthem) en Ian Perkins (een Gitaartechnicus). Het resultaat is een rock album met behoorlijk wat soul invloeden, verpakt in 12 liedjes gaande over liefde. Het resultaat Elsie mag er wezen. Het album staat vol met goede liedjes, die mooi in het gehoor liggen. Een geslaagde samenwerking.

Met album opener Last Rites word de toon meteen goed gezet. Maar Sugar laar horen horen wat voor moois Fallon uit zijn pen kan laten komen. Het is zeker niet het enige moois op Elsie. Neem bijvoorbeeld de mooie single Behold the Hurricane, Cherry Blossoms & Ladykiller, stuk voor stuk pareltjes. Een slecht nummer is er niet te vinden op Elsie. Wel zijn niet alle nummers van een even goed niveau maar storend is dat niet.
Na het beluisteren van Elsie valt me weer op wat voor geweldige goede zanger Brian Fallon is. Ik ben verliefd op het stemgeluid van Fallon. Er zijn maar weinig zangers die zo'n warm stemgeluid hebben. Fallon's stem maakt de muziek bijzonder. Hoewel zijn stem het allerbeste uit de verf komt bij the Gaslight Anthem. Het harde/ruige werk staat zijn stem het beste.
Elsie is een mooi album geworden. Maar het is allemaal net iets minder goed dan the Gaslight Anthem. Als je het materiaal vergelijkt met de rustige nummers van the Gaslight Anthem kom je ook al gauw tot de conclusie dat de liedjes van tga beter zijn. Elsie is daarom eigelijk een soort B-kantjes Gaslight Anthem plaat. Maar elke band zou een moord doe voor zo'n goed restjes album.

Een net geen kippenvel album.

van: Daan's Muziek Blog: The Horrible Crowes - Elsie - daanmuziek.blogspot.com

Skying, het 3de album van de Engelse band The Horrors, laat een album horen met een net iets ander geluid dan zijn voorganger 'Primary Colours' uit 2009. Geluidswallen vol Synthesizers zorgen voor een dikke jaren '80 sfeer. Maar gek genoeg klinkt de muziek helemaal niet ouderwets, de nummers klinken ontzettend modern en helemaal van deze tijd.

Je moet er van houden, die Synths. Doe je dat? dan is Skying echt een plaat voor jou! Doe je dat niet? dan is Skying ook een mooie plaat. 'Dat moet je even uitleggen Daan...' Nou onder de dikke laag synthesizers en de dromerige psychedelische begeleiding zitten namelijk prachtige liedjes verborgen. Het gehele album is mooi in elkaar gestoken, de nummers zijn veelzijdig en er is geen sprake van een herhalingsoefening. Hierdoor is Skying echt een plaat die je moet horen.

Het album opent een beetje ongemakkelijk. BAM, meteen een dikke synths riff. Het balanceert meteen op het randje van over de top. Gelukkig gaat de muziek net niet over dat randje heen. Somige nummers zijn goed, andere fenomenaal. Om van die laatste categorie wat voorbeelden te noemen: Still Life, Endless Blue, Moving Further Away & afsluiter Oceans Burning zijn een van de mooiste nummers die the Horrors ooit maakte. Maar daar tegenover staan ook wat mindere nummers zoals bijvoorbeeld het vreemde (in negatieve zin) I Can see Through You. Voor zo'n nummer moet je echt in de stemming zijn.

Met Still Life zetten the Horrors weer een stap vooruit, het geluid dat de band produceert is betoverend. Erg jaren '80, maar toch van deze tijd. Op Skying horen we 10 dik aangeklede (en vaak) prachtige liedjes, van een band die zichzelf wederom opnieuw heeft overtroffen. Er valt maar een conclusie te trekken: The Horrors leveren wederom een steengoed album af.

van: http://daanmuziek.blogspot....

De release van een nieuwe plaat is voor artiesten altijd iets om naar uit te kijken, maar voor het Australische The Jezabels kreeg het een naar smaakje. Rond de release van derde plaat Synthia werd bij toetseniste Heater Shannon eierstokkanker geconstateerd. Naar nieuws, waarna de wereldtournee van The Jezebels als vanzelfsprekend werd afgezegd. De release van Synthia werd niet uitgesteld en de plaat heeft inmiddels het levenslicht gezien. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het is een ambivalente plaat geworden. Enerzijds hoor je dat de indie-rockband alweer negen jaar meedraait en de nodige speelervaring heeft opgedaan. Deze derde plaat klinkt bij vlagen interessant, met melancholische liedjes waarin zorgvuldig sfeer wordt opgebouwd. Stand and Deliver, het lange openingsnummer, is bijvoorbeeld meteen prachtig meeslepend. Pas na twee minuten hoort het luisterend oor de stem van frontvrouw Hayley Mary. Eerst fluisterend, later pas zingend. De sprookjesachtige sfeer die neergezet wordt is klasse, en doet denken aan een goede compositie van Julia Holter. Toch is het een misleidend begin. Hoe lief en teder Mary ook mag klinken, ze kan wel degelijk flink uitpakken. Ze heeft een redelijk onderscheidend stemgeluid maar verliest zichzelf regelmatig in maximalisme. Melodramatisch, in de overtreffende trap, ergens tussen M83, Florence and the Machine en Kate Bush. Soms mooi, vaker een beetje vies. Zonde, want onder dat reuze-gebaren zitten wel degelijk mooie en bezwerende liedjes verstopt. Hoor bijvoorbeeld wat voor wereldtracks 'Unnatural' en 'A Message From My Mothers Passed' met een beetje fantasie hadden kunnen zijn. Kwaliteit die regelmatig de nek omgedraaid wordt door onnodig pompeuze uitbarstingen. De band bestempelt haar muziek zelf als 'intensindie' en doet die term met Synthia eer aan. In de overtreffende trap. Positieve uitzonderingen zijn het London Grammer-achtige 'Flowers In The Attic' en vooral 'Pleasure Drive'. Met een meer intieme aanpak zoals in deze tracks zien we The Jezabels nog wel eens een volledig overtuigende plaat afleveren.

Van: Daans Muziek Blog

Na het uiteenvallen van de Beat band The Madd richtte ras-rotterdammer Dave Von Raven een nieuwe Nederlandse band op. Met succes! The Kik had vóór haar debuut 'Springlevend' al meer succes dan The Madd in heel zijn bestaan. En dat succes neemt zonder enige twijfel alleen maar toe; The Kik is namelijk vanaf 3 september de nieuwe huisband van De Wereld Draait Door. Maar moet Matthijs daar wel zo blij mee zijn?

The Kik is net als the Madd een sympathiek bandje. Springlevend staat vol met hele vrolijke muziek met aardige teksten. Echt 'Feel-Good' muziek. Neem bijvoorbeeld de jaren '60 rock 'n roll van single 'Simone'. "Ja ik zou alles doen, voor een gemende zoen, van mijn Simone (Siii-mooo-néééé)". Als die Simone echt bestaat, vrees ik dat ze gaat emigreren als ze dit nummer heeft gehoord. Het slaat aan, zeker, maar wel voor korte duur. Na één luisterbeurt gaat het extreem vrolijke me al tegenstaan. Het is allemaal zo overdreven blij en de nummers lijken allemaal ontzettend veel op elkaar. Er worden veel clichés op een leuke manier in de nummers verwerkt, maar die worden ook na nog geen een keer draaien ronduit flauw en puberaal. Maar belangrijker is dat het ontzettend irritant gaat worden. Verder hoor ik op muziekaal gebied soms nummers die me al ontzettend veel doen denken aan the Beatles of the Kinks; alsof ze letterlijk dingen hebben gejat. Sorry, Springlevend is té oubollig voor mij.

Conclusie: van deze ongelofelijk vrolijke plaat wordt ik niet vrolijk.

van: http://daanmuziek.blogspot....

The Kooks? Zijn die anno 2011 nog wel relevant? Dat vroeg ik me met een frons af voor dat ik aan Junk of The Heart begon. Misschien lag het aan de afschuwelijke album cover dat ik dit vooroordeel had want de band rondom zanger/gitarist Luke Pritchard is vandaag de dag nog wel degelijk op stoom. Zo bewijze ze met Junk of the Heart. Met dit derde album laat de band een volwassen geluid horen, een positieve ontwikkeling. Junk of the Heart is het derde goede Kooks album op rij.

The Kooks hebben zichzelf 'min of meer' opnieuw uitgevonden. Nog steeds staat het liedje centraal, maar muzikaal gebeuren er een aantal nieuwe dingen. De oude begeleiding heeft plaats gemaakt voor Strijkers & synthesizers. Dit pakt goed uit, en maakt het album anders dan voorganger Konk (2008). De muziek van the Kooks klinkt ondanks de nieuwe ingrediënten nog wel als bekend in de oren, maar dit zal liggen aan de herkenbare stem van Luke Pritchard.

Het album dreigt de gehele tijd in te zakken. Maar verassend genoeg blijft Junk of the Heart over de hele linie boeien. De muziek balanceert op het randje van te glad en commercieel, maar de kwaliteit liedjes en de stem van Pritchard (dat heerlijke Britse accent) zorgen ervoor dat Junk of the Heart een plezierige album is geworden. Dit alles zorgt ervoor dat de commerciële stempel niet ergerlijk wordt.
Sommige liedjes slaan wel naast de plank. Neem bijvoorbeeld het irritante Time Above the Earth & Petunia. Maar daartegenover staan ook veel goeds. Is it Me & Junk of the Heart worden nieuwe Kooks klassiekers waarmee de band het hele festivalweide vrolijk mee krijgt. Persoonlijk hoogtepunt is het fijne Fuck the World off.

De muziek is tegenwoordig meer van hetzelfde en totaal niet origineel. 13 in een dozijn. Voorgekauwde aanstekelijke melodieën en een zeer toegankelijk band geluid. Maar in het genre behoren the Kooks wel tot de top. Wat Luke Pritchard onderschijt van al die andere 'toegankelijk Britpop bandjes is dat de band zich postief blijft ontwikkelen. De liedjes zijn aanstekelijk en muziekaal in orde. Het totaal is kwalitatief goed en de liedjes zijn goed geschreven zijn. Het resultaat: niet alleen voor de fans is Junk of the Heart een vrolijk album om je 'vingers bij af te likken'.

van: http://daanmuziek.blogspot.com/2011/09/kooks-junk-of-heart.html

Soms heb je van die bandjes waar je niet anders dan vrolijk van kunt worden. Het Utrechtse The Maureens is zo'n bandje. Stop vooral niet met lezen, want er is - spoiler alert - meer. Dit zestal muzikanten heeft veel connecties in de underground muziek. Zo maken/maakten leden van The Maureens ook deel uit van onder meer Small Supernova, Silence Is Sexy en Mr. Love and the Stallions. Daarnaast heeft deze band een belachelijk goede smaak en flirten ze met de betere artiesten.

Wat te denken van Big Star, The Beach Boys of Elliot Smith? Of Nederlandse helden als Johan, Moss en Daryll-Ann? Inderdaad, niet de minste namen. Maar ermee flirten is één ding, ermee wegkomen iets heel anders. The Maureens slagen daar, mede dankzij een enorm brok enthousiasme, met verve in. De vrolijkheid spat van hun debuut af en weet constant weer de weg naar de cd speler te vinden. Het songmateriaal weet grotendeels te overtuigen. Dankzij optimistische koortjes, verschillende sterke vocalisten en afwisselende melodieën blijft deze plaat boeien. Ook de lo-fi productie maakt een goede indruk. De overgangen tussen de nummers zijn goed. Zo loopt 'Zuma Beach' meteen uitstekend over in 'Brother'. Dit speelse karakter maakt de plaat van begin tot eind sterk.

Hoogtepunt van de dertien liedjes is 'Early June'. Een nummer waaraan alles lijkt te kloppen, met bovendien hét gitaarrifje dat elk beginnend bandje wel had willen schrijven. Daarnaast behoren 'Desert Song' en 'Ohio Landscapes' (met Bettie Serveerts' Carol van Dyk) tot de beste liedjes van The Maureens. Meest opvallend van de plaat is het semi-akoestische rustpuntje 'There Goes My Love', dat mede dankzij de productie en meerstemmige, honingzoete samenzang rechtstreeks uit de jaren '60 lijkt te komen. Geen vernieuwende, spannende of creatieve plaat. Maar dat is ook niet nodig als je zo'n fijn in het gehoor liggend debuut kunt maken. Een eigen geluid mist The Maureens nog wel een beetje. Maar ach, wat zou het? Als je de vergelijking met eerder genoemde grote namen kunt doorstaan, weet je dat het goed zit.

Van: Daan's Muziek Blog

Weet je nog die fijne elektropop-hype die MGMT in 2008 veroorzaakte? 'Dat was leuk' MGMT is inmiddels de experimentele Psychedelische kant opgegaan, maar ze hebben wel een trent gezet. Nu kan er aan het rijtje (oude) MGMT, Empire of the Sun & Passion Pit kan een nieuwe aanstekelijke naam worden toegevoegd: The Naked and Famous.

De band bracht vorig jaar al hun debuutalbum 'Passive Me, Aggressive You' in hun thuisland Nieuw-zeeland. Zowel 'Passive Me, Aggressive You' als de singel Young Blood kwam op 1 in de Nieuw-Zeeland Chart. De band is in het thuisland mega succesvol en de aanstekelijke muziek heeft nu ook Nederland bereikt. Dat mag iedereen weten want 'Passive Me, Aggressive You' is een zomer hit album. Te beginnen met Opener All For This. Het nummer zet meteen de goede toon en het is meteen feest. De 'Time to Pretent' en 'Kids' zijn 'Young Blood' en 'Punching in a dream' van The Naked And Famous. Deze nummers gaan het super goed doen op festivals (te beginnen met Lowlands). Maar deze drie nummers zijn wel de dragers van het album. De overigen nummers klinken te vaak te 'vol'. Neem Bijvoorbeeld het ruim 4 minuten durende Spank. Het nummer is een bak met geluid en weet niet de nuchtere en aanstekelijke sfeer van bijvoorbeeld MGMT te halen. Ook klinkt zo'n nummer vrij vormeloos en bombastisch. Dit geld ook voor bijvoorbeeld Jilted Lovers & a Wolf in Geek's clothing deze nummers had de band beter achterwege kunnen laten want het algemene niveau van de plaat wordt er niet beter op.
Vette electro, stampende drums, hitgevoelige refreinen en een goed gevoel voor melodie maken de nummers tot wat ze zijn. Een enkeling Fijn een enkeling te veel van het goeden.

De singels zijn onweerstaanbare electropop. Maar er zijn toch 6 nummers die in mijn ogen echt minder zijn dan de rest. Een wisselvallig maar ook redelijk amusant album.

Het is een kwestie van tijd maar The Naked and Famous wordt een hit!

van: http://daanmuziek.blogspot....

De hoes van Belong, het tweede album van the pains of being pure at heart doet me een beeje denken aan de hoes van Journal for plague lovers van Manic street preachers. Allletwee afschuwelijk. Qua muziek zit The Pains toch net even beter in elkaar dan Manic street preachers.

Wow dat is nog eens een lekker opener. Titelnummer Belong gaat er goed in. Heel fijn. Het nodigt je uit om verder te luisteren. De eerste drie nummers rocken even, wat voor een redelijk spectaculaire opening van de plaat zorgt. De singlekeuze voor het nummer Heart in your heartbreak is verstandig. Het is een van de sterkste nummers op het album en wordt na elke luisterbeurt beter.
Het hoogtepunt van het album vind ik de afsluiter Strange wat een heel mooi nummer is. In een nummer als Strange hoor je ook het beste hoe The pains of being pure at heart op haar best klinkt.

Muzikaal vind ik Belong erg gaaf. Dromerige rammelrock, zo zou ik het denk ik omschrijven. Redelijk wat toegankelijke noise met puntige basloopjes. De basloopjes zijn trouwens heel goed, hoekig en scherp. Ook hangt er een beetje een sfeervolle spanning.

Muzikaal vind ik het dus goed, maar de zang is soms te lieflijk. Zo nu en dan verlang ik naar een zangeres die even flink gaat krijsen. Een of twee nummers op de plaat maar. Dat geeft iets meer diepgang aan de nummers. Nu is alles zo braaf. Zangeres Kip Berman.

Creatief is de muziek van the pains of being pure at heart niet. Sommige nummers op belong worden echter wel na een aantal luisterbeurten steeds beter.

Belong is gewoon goed. Geen gezeik. Gewoon een goede plaat dus met goede liedjes, maar niet spectaculair.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Frontman Luke Jenner stopte drie jaar gelden met the Rapture. Maar een spelletje softbal met twee van zijn oude bandmaatjes was genoeg om de Rapture draad weer op te pakken. Het resultaat is het vierde Rapture studioalbum "In The Grace Of Your Love". De band is in een paar opzichten veranderd: the Rapture is inmiddels van een trio (ipv een kwartet), de koebellen zijn spoorloos verdwenen en de onweerstaanbare punk invloeden zijn vrijwel helemaal vervangen door Disco invloeden.

"In The Grace of Your Love" is een behoorlijk wisselvallig album geworden. Er zitten een aantal Fantastische nummers verstopt tussen een grote hand vol zeer matige nummers. De toon wordt met de opener Sail Away helemaal verkeert gezet. Van de stem van Jenner moet je houden, het is een stem die tegen het aanstellerige aanzit. In dit nummer is het nogal ergerlijk. Gek genoeg is het tweede nummer Miss You dan weer behoorlijk gaaf. Er staat nog zo'n topper op "In The Grace Of Your Love": singel How Deep Is Your Love? is namelijk ook fantastisch. Dit nummer (voorzien van heerlijke sax solo) had zo kunnen staan op het briljante album echoes (2003). Met andere woorden: een nummer dat de boeken in gaat als top-song.
Helaas zijn er ook nog 8 andere nummers, die stuk voor stuk niet tot de verbeelding spreken. Oké sommige nummers zijn aardig zoals afsluiter "It Takes Time To Be A Man" of het swingende "Never Die Again". De overige zes nummers kan ik allemaal weinig van maken. Soms is de zangpartij schaamteloos eenvoudig, soms zit het muzikaal gewoon niet goed in elkaar. De nummers hebben gewoon niet de X-factor. Maar het ergste is als the Rapture niet dansbaar is. Het is te overzien dat de Punk invloeden en Koebel verdwenen zijn, maar vlammend zoals vroeger wordt het daardoor nergens. Er is geen spoor te bekennen van een 'House Of Jealous Lovers' of 'Sister Saviour', en dat is juist de kracht van de Rapture, de kracht dat de band onweerstaanbaar sexy en swingend klonk. Op "In The Grace Of Your Love" is die 'kracht' zo goed als verdwenen en dat is ontzettend jammer. Nu is het gewoon een matige bandje, met veel matige liedjes en een paar leuke 'hitjes'.

"In The Grace Of Your Love" is een tegenvallertje ook al telt hij twee geweldige nummers.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Na vijf jaar afwezigheid is James Mercer terug. Terug met een nieuwe band, nieuwe producer en een nieuw album. Maar echt 'nieuw' klinkt Port of Morrow niet, wel poppier. De opvolger van 'Wincing the Night Away' klinkt vooral als de Shins. Dit betekent dat ook op Port of Morrow weer geweldige popliedjes staan. Een cadeautje voor het oor, maar niet elk nummer is even fijn.

Voor Port of Morrow werkte James Mercer samen met Greg Kurstin (o.a. The Red Hot Chilli Peppers en Nelly Furtado). Een niet erg voor de hand ligende Shins producer. Kurstin's invloed is dan ook voelbaar: de muziek klinkt poppier en wat meer mainstream. Het resulteert in een band die toegankelijker dan ooit klinkt. Twee jaar terug maakte Mercer samen met Danger Mouse ook al een toegankelijk popalbum onder de naam Broken Bells. Er is echter een verschil: op Broken Bells waren de liedjes allemaal van een hoog niveau, op Port of Morrow is dit niet het geval. Het maakt Port of Morrow tot een wat wisselvallige plaat, die constant een strijd is tussen 'mainstream-pop' en 'indie-pop'. Het levert geweldige nummers op als 'The Rifle's Spiral', 'Simple Song' en 'Port of Morrow'. Maar helaas stelt ook pakweg de helft van de nummers teleur. Irritante dieptepunten zijn bijvoorbeeld 'It's Only Life', '40 Mark Strasse' & 'For A Fool'. Het zijn niet spannende nummers die het ene oor in en het ander oor uit gaan. Het krabbelt maar wat voort. The Shins veranderen hierin in een standaard bandje die nummers levert met een "vieze nasmaak". De band ontpopte zich op 'Chutes Too Narrow' en 'Wincing the Night Away' tot een van 'Werelds beste indieacts, met deze twee albums vers in het geheugen valt 'Port of Morrow' toch redelijk vies tegen. Dat is jammer want James Mercer bezit nog steeds een groot muzikaal talent. Anno 2012 komt dit talent er maar deels uit.

James Mercer is op een cruciaal punt in zijn carrière: kiest hij voor de fans van het eerste uur of ruilt hij ze in voor een top-40/mainstream publiek. Port of Morrow licht ergens in het midden en is daarmee niet het spannendste album van the Shins. Sommige nummers zijn voor 'Shins' begrippen ondermaats, andere zijn pakweg geweldig. Als er dit soort sterke liedjes uit blijven rollen mogen ze, wat mij betreft, tot in de eeuwigheid doorgaan.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het leuke bandje the Strokes kwam 10 jaar geleden vrijwel uit het niets met het meesterlijke debuutalbum is This it. Het album was een revolutie, het was nieuw. Veel bandjes gingen klinken als The Strokes. Na het mega-succes volgde twee iets mindere album (Room on fire (2003) en First impressions on earth (2006)). Daarna werd het even akelig stil rondom de band, maar na 5 jaar is de stilte verbroken en is er dan eindelijk een nieuw album van the Strokes.

Wat kunnen we verwachten van een nieuw album van the Strokes? Weet je wat het is? De band maakte in 2001 het meesterwerk, this is it, dat een van de beste albums was van de afgelopen 10 jaar. Maar na het meesterlijke debuutalbum, het hoogtepunt uit de band zijn carrière volgde twee mindere albums als ze de ‘Strokes-lijn’ doorzetten valt Angels tegen. Na First Impression on Earth verdween de band 5 jaar uit beeld. Even waren er twijfels, toen er een (geflopt) soloalbum van Frontman Julian Casblancas uitkwam, of er nog wel nieuw materiaal van de band uit zou komen. De band verbrak begin vorig jaar de stilte door aan te kondigen dat ze bezig waren aan hun 4de studioalbum. 5 jaar had de band de tijd om een album in elkaar te knutselen,

Laten we beginnen bij het begin. Wat een afgrijselijke albumcover. Angels komt nu al in aanmerking om de lelijkste albumcover te worden. Van de cover moeten ze het iniedergeval niet hebben...
Angels telt een geniaal nummer. Single Under Cover of Darkness kende we al even, en we kunnen nu wel stellen, hij is fantastisch! Is this it wordt met de eerste single geëvenaard. Opener Machu Picchu en Call me back zijn ook leuk. Jammer is dat daartegenover ook een hele hoop matige nummers staan. Voor Strokes begrippen zijn bijvoorbeeld de nummers Life is simple in the moonlicht, two kinds of happiness en Games van een zwak niveau.

Helaas hebben we het nog niet gehad over het dieptepunt. De licht-verveelde-stem van Julian Cassablancas is nauwelijks herkenbaar en dat werkt niet in het the Stokes. You’re So right klinkt als een hele slechte Radiohead parodie. Het nummer is voorspelbaar en irritand, wat al meteen bij het vierde nummer het niveau van Angles erg onderuit haald.

Weet je wat het is, veel mensen hopen dat er nog een Is this it komt. Die komt er niet. Het zou ook niet goed zijn geweest als the Strokes 4x IS This its hadden gemaakt, dan was de 'echte' is this it niet zo bijzonder geweest. Wel mogen we bij the strokes hopen op een album dat this is it weet te evenaren, zeker als er 5 jaar de tijd voor is geweest. En dat is Angels niet geworden.
Angels weer me eigelijk ook niet positief te verassend. want na This is it hebben the Strokes (op een paar leuke singels na) me alleen maar teleurgesteld. Ook al vind ik het een leuke en simpathieke band, Angels doet me vrij weinig en is voor mij het dieptepunt uit hun carrière. Helaas.

Van: http://daanmuziek.blogspot....

In twee maanden ben ik een enorme fan van The Tallest man on earth geworden, zijn album van dit jaar the wild hunt heb ik volgens Itunes ruim zeventig keer geluisterd. Die plaat vind ik werkelijk fantastisch! nu is er de ep (minialbum) Sometimes the blues is just a passing bird.

Vijf liedjes staan er maar op. Maar wat is ie weer mooi. Van het eerste nummer tot het laatse nummer boeit ie mij, en zorgt ie ervoor dat ik kippenvel krijg. Little River is een prachtige opener, en zet weer precies de goede toon, het werkelijk prachtige The Dreamer is misschien wel het mooiste liedje dat de 27 jarige Kristian Matsson ooit heeft geschreven. Het elektrische nummer grijpt je al naar de eerste luisterbeurt en laat je niet meer los. Like a wheel en Tangle in This trampled Wheat zijn gewoon goed. En afsluiter Thrown Right at me is zo lief, teder en ingetogen ingespeeld dat het nummer en zeer bijzondere sfeer heeft.
Deze ep staat vol met nummers die ook op The Wild Hunt hadden kunnen staan, en is een mooie toevoeging aan zijn liedjes.


Wat is het toch een fantastische muzikant!

van: daanmuziek.blogspot

Kristian Matsson is de man die achter de Tallest Man On Earth schuilt, sterker nog hij is de enige. want vaak wordt er in zijn muziek geen ander instrument gebruikt dan zijn eige akoustische gitaar. Matsson is geboren op 30 maart 1983 in zweden, waar hij nu nog steeds woont. Hij heeft twee albums op zijn naam staan Shallow Grave en The Wild Hunt. die laatste is van dit jaar en heb ik twee maanden geleden gekocht. wat een fantastische plaat. Ge-Wel-Dig! ik heb hem nu veertig keer geluisterd en hij verveeld nog geen seconde. Zijn muziek is uniek, dat komt door zijn zeer aparte stem en warme akoestische gitaargeluid dat de muziek helder en mooi maakt. Doordat er zware galm op de gitaar staat krijgt de muziek een warme sfeer mee, en in combinatie met die unieke stem is het gewoon prachtig. Perfecte muziek voor een donkere koude herfst dag, Een kopje thee erbij en voilà! heerlijke avond, mijne is compleet

4,5*

van: Daan's Muziek blog: The Tallest man on Earth - daanmuziek.blogspot.com

The Tallest Man On Earth bezit de gave om met alleen een akoestische gitaar en zijn stem hele volksstammen genadeloos bij de keel te grijpen. Met de bijzonder mooie folkliedjes van zijn tweede plaat 'The Wild Hunt', wist Kristian Matsson veel gevoelige snaren te raken. Een album dat het zelfs shopte tot mijn plaat van het jaar. Op zijn derde plaat gaat deze, eigelijk helemaal niet zo'n grote man, voor een nieuwe aanpak. Een plaat die zijn naam (wederom) eer aan doet.

'There's No Leaving Now' voelt meteen vertrouwd. De Dylan-achtige stem van Matsson is gelijk volstrekt herkenbaar. Het verschil zit anno 2012 in de instrumentatie. Zo worden er op subtiele wijze extra piano, (steel)gitaar, bas en percussie toegevoegd aan de prachtige liedjes van de Zweedse singer-songwriter. Het maakt het geheel voller en gevarieerder. Het lijkt daarom in nummers als 'To Just Grow Away' en 'Leading Me Now' alsof we niet langer naar een man met een gitaar maar naar "The Tallest Man on Earth Band" luisteren. Het levert kippenvel momenten op als '1904', een nummer waarin het nieuwe concept het beste aanslaat. Maar het absolute hoogtepunt is is het titelnummer. Een intieme ballad met alleen piano, waarin de emotionele Matsson tot op het bot weet te raken. Persoonlijk mis ik rauwe en kale van vroeger wel een beetje, zoals de 'Tallest Man' zelf al zei is deze plaat iets minder gejaagd. Vergeten we dit, is 'There's No Leaving Now' nog steeds een bijzonder warme plaat, met alleen maar rake liedjes. Tja, daar hebben we ook een woord voor. Pareltje.

Hoewel deze derde plaat het niveau van 'the Wild Hunt' niet haalt, is het een prachtige toevoeging aan het oeuvre van deze kleine Zweed met grote naam. Want laten we eerlijk zijn; er zijn momenteel maar weinig (zo niet géén) singer-songwriters die zo'n groot talent bezitten als Matsson.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ik ben eerlijk, Als Mark Lanegan niet zou meedoen op deze 5de plaat van Greg Dulli's the Twilight Singers, had ik niet eens de moeite gedaan om er naar te luisteren. Ik ben daarom ook heel blij dat Lanegan meedoet op Dynamite Steps, want door hem heb ik nu een pareltje ontdekt!

Na een plaat samen met Mark Lanegan (The Gutter twins) en een grote solo tournee komt Dulli weer met een eige album. En hij heeft mark Lanegan helemaal niet nodig, daar ben ik helmaal uit. In zijn eentje maakt hij gewoon prachitge liedjes. De gasten op het album (Joseph Arthur, Nick Mccabe (the verve) en uiteraard Mark Lanegan) vallen in het niets, Dulli steelt gewoon de show. Gokken, dood, bedrog, leugens, de duivel en de hel, dat zijn de voornaamste thema's op Dynamite steps. Het album klinkt donker, gevaarlijk en spannend, Geen vrolijk album dus.

Het Album opend met Last night in town. Het nummer is prachtig. Het heeft Soul en een hele zware tekst. Zelfs als je niet naar teksten luisterd, valt de donkere en zware tekst op. Je wordt het album als het ware ingezogen en er is geen ontsnappen meer aan. De Motown van de gitaarmuziek kun je het ook wel noemen. Maar is pas een voorproefje van wat ons nog te wachten staat. Het album staat namelijk vol met prachtige liedjes.

Steengoede melodieën wisselen elkaar af, en vullen elkaar aan. De duivel licht continu op de loer, maar doet je niks. Mark Lanegan dient op Dynamite Steps vooral als achtergrond zanger, warme en duistere koortjes dus. De muziek is prachtig gearrangeerd, de koortjes en de strijkers staan precies op de goede plek, wat de muziek nog een extra mooie lading meegeeft. En net als je denkt dat het niet mooier kan, hoor je de bijna 7 minuten durende titeltrack. Dat een prachitge afsluister van het mooie album is.

Greg Dulli is een hele goede liedjesschrijver. Luister maar naar Get Lucky of On the corner, het zijn gewoon prachitge liedjes, kippenvel. Het album krijgt je in zijn greep en weet steeds mooier te worden. Het album is niet origineel, Dulli doet hetzelfde als anders, maar dat geeft niet, want het is van grote kwaliteit.

Dynamite Steps is niet van dynamiet, maar van parelmoer,
Dit 5de album van Greg Dulli album is namelijk een pareltje!

van: http://daanmuziek.blogspot....

The veils heeft met sun gangs een echt meesterwerk gemaakt:

de cd begint met sit down by the fire, dat een lekkere binnenkomer is. Daarna volgt Sun gans (het titelnummer) Dat me kippevel bezorgd (tot heden alleen nog maar gelukt door antony enjeef buckley), zo mooi en liefdevol ingezongen, prachtig!
Finn Andrews kan het meest sombere kale liedje met zijn stemgeluid mooi en hemels maken.
Daarna komt The letter dat erg lekker in het gehoor ligt.
Daarna komt Killed by the boom dat ik het enige niet zo goede nummer van de cd vind. En het lijkt erg op nick cave.

Dan komt er weer na twee rock songs een kippevel moment. it hits deep is weer prachtig .
het had zo op voor ganger nux vomica kunnen staan, die sfeer van
dat meesterwerk is ook duidelijk te horen op deze cd. ik vind het een beetje een mengeling van the runaway found en nux vomica. maar dan beter. en iets meer nux erdoorheen.

Dan komt het horte maar o zo krachtige nick cave achtige Three sisters. het racest je boxen in en uit.
Dan komt the house she lived in dat ik vind lijken op two weeks van grizzly bear. Dat begin is heel erg hetzelfde. maar toch is het erg mooi!
Dan komt er een rustmoment voordat het hoogtepunt komt: Scarecrow. Weer heb ik geen ander woord dan zo mooi.

Nu komt het absolute hoogtepunt en 8 en een halfe minuut durende Larkspur, is een heel spannend en mooi nummer. Het beste dat ik van the veils gehoord heb!
MIjn atvies: luister dat eens een keer, dit is echt zo mooi!!!
En dan komt het einde van deze prachtplaat in zicht: de afsluiter Begin again (die meteen zegt wat ik doe las ik de cd af heb geluiterd) is een waardige afsluiter.

The veils, wat ik in het bericht hierboven ook al zij, hebben drie prachtige albums in (nog geen) decenium gemaakt.
The veils is een blijvertje, en kan nog veel prachtige album maken.
tot nu toe zetten ze de lijn heel erg hoog, beter dan dit kan niet, of toch wel? ik ben al kwijlend aan het wachten op de volgende!

PRACHTPLAAT!

The Walkmen is misschien wel de meest constantste band in het Indie landschap. Een album van Amerikaanse groep is bijna gegarandeerd kwaliteit. Op hun zevende wapenfeit, 'Heaven', is dit niet anders. Het gezelschap uit New York vindt zichzelf opnieuw uit en verfijnd haar herkenbare sound. Niet eerder klonk de band zo ingetogen. De plaat laat een verzameling ontzettend fijn in het gehoor liggende nummers horen, waarop Fleet Foxes frontman Robin Pecknold gastvocalen verzorgd. Het levert alweer een fraaie plaat af.

Opener 'We Can't Be Beat' laat je meteen kennis maken met de nieuwe ingetoge sound. Het rustig voortkabbelende folk nummer transformerend langzaam in een meeslepende meezinger. Prachtig. Maar er staan meer pareltjes op Heaven. Het als vanouds rockende 'Heartbreaker', het onbeschrijfelijk mooie 'Line By Line' en het imposante 'Heaven' die samen met 'The Rat' behoort tot het beste dat The Walkmen ooit schreef, zijn hier goede voorbeelden van. In de net genoemde nummer en het ook niet misselijke 'Song For Leigh' is een grote rol weggelegd voor zanger Hamilton Leithauser. Zijn intense stemgeluid komt hier harder dan ooit binnen. Maar in fragiele en verstilde 'Southern Heart' vergeet je gewoon bijna adem te houden. Kippenvel.

Nadeel? Soms balanceert het nieuwe geluid van The Walkmen wel op het randje van saai. De muziek mist af en toe simpelweg net even de benodigde spanning die voorganger 'Lisbon' wel had. Ik mis de bijzondere percussie van dat album een beetje. Alsof meesterdrummer Matt Barrick met vakantie was tijdens de optredens. Jammer, maar geen groot gemis. Het is ze vergeven.

'Heaven' staat zeker niet mis tussen de andere Walkmen platen. Dat deze sympathieke band nog lang door mag gaan.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Het is al langer bekend dat The War On Drugs een band vol talent is (en was). Niet alleen doet medeoprichter en ex-lid Kurt Vile het momenteel goed met zijn laatste platen Smoke Ring For My Halo en Wakin' On A Pretty Day, ook War On Drugs bandbrein Adam Granduciel maakte met Slave Ambient een tijdloos meesterwerkje. Sindsdien bleef The War On Drugs zich ontwikkelen en met de derde plaat Lost In The Dream laat de groep een behoorlijke vernieuwing horen. De vraag is echter: heeft de band het niveau van hun magnifieke voorganger weten te halen?

Die vraag kunnen we met volmondig 'ja' beantwoorden. Sterker nog, de nieuw plaat is nog beter. The War On Drugs heeft zich door de jaren ontwikkelt tot een eclectische indieband die zich weinig tot niks aantrekt van de tijdsgeest. Granduciel opereert in zijn eigen wereldje en komt graag uit voor zijn invloeden. Dat zijn niet de minste: Bruce Springsteen, Bob Dylan, Sonic Youth, My Bloody Valentine, Phosphorecent en Dire Straits. Doe al deze namen in de blender, giet er wat krautrock en elektrische drums overheen en je komt in de buurt van The War On Drugs. Op het kraakhelder gemaakte Lost In The Dream klinken veel liedjes als Springsteen ten tijde van Born In The U.S.A. en Tunnel Of Love. Daarbij behoren plaatopener 'Under The Pressure' met zijn doffe drums, dromerige synthesizers en grootse melodieën en de slim vooruitgeschoven single 'Red Eyes' absoluut tot het beste wat The War On Drugs ooit hebben gemaakt.

Tof. Zeker. Maar er is meer. De opbouw van het epische 'An Ocean In Between The Wave' is geweldig en die subtiele saxofoon-solo in 'Suffering' is heel smaakvol, om maar iets te noemen. Maar ook wanneer The War On Drugs wat gas terug neemt komen ze uitstekend uit de verf. Dat is niet raar want Granduciel is een controlfreak. Alles moet en zal op de goede plaats staan. In meeslepende en rootsy liedjes als 'Disappearing' en bijvoorbeeld het folky titelnummer klinkt de band zowel melancholisch als teder, maar nergens saai of vlak. Dat is knap, ook omdat enkel 'The Haunting Idle' een speeltijd van 'slechts' 3:08 minuten heeft. De rest varieert qua speeltijd tussen de 5 en 9 minuten. Een briljante zanger is Graduciel niet, maar hij heeft een stem waar je steeds meer van gaat houden. De manier waarop hij energie kan ontladen door simpelweg speels "Whoo!" te roepen in een nummer als 'Red Eyes' is knap. Al met al maakt The War On Drugs opnieuw een prachtplaat die we in vele jaarlijstjes gaan terugzien.

Van: Daans Muziek Blog

Opeens was daar het uit Canada afkomstige the Weeknd. Ik ontdekte de muziek per toeval ergens op internet, en nu is er dan House of Balloons. De muziek klinkt een beetje als Burial met r&b samples. House of Balloons is daarom een beetje vreemd, maar heel creatief en zeker de moeite waard.

Als je nog nooit van the weeknd (nee, je schrijft het echt zonder e) gehoord hebt, is dat niet erg. Er is namelijk heel weinig informatie bekend over dit project. Wie er achter dit muziek project zit, is onbekend. Wel kun je op de zeer vage foto zien hoe hij er zo "ongeveer" uit ziet. Weinig bekend dus over dit muzikale project en eigelijk is dat wel jammer, omdat House of Balloons Uniek is.

De muziek klinkt als Electronisch/dubstep muziek met veel (glade) R&B zang erover heen. Commericeel botst continu met alternatief waardoor soms ook gemengde gevoelens opkomen. The weeknd combineerd dus dubstep met hitparade. "Ooit eerder gehoord?" ik iniedergeval niet. Op papier staat het als een huis, in de praktijk echter ook.

Somige nummer op House of Balloons zijn beter gelukt dan andere. Met name de eerste 3 nummers openen zeer indrukwekkend, daarna raak ik aan het kunstje gewent en gaat de zang me soms tegenstaan. Maar als ik House of balloons dan even afzet is het daarna weer behoorlijk imposant.
Het hoogtepunt van het album is het nummers What you need. Hierin komt de kracht van weeknd eigelijk heel goed over. Van What you need krijg ik kippenvel, een zeer bijzonder nummer. Het album in zijn geheel weet me niet helemaal te boeien omdat het niet helemaal mijn muziek is. Maar er zit ook iets verslavends in de muziek van the weeknd waardoor ik house of balloons maar blijf opzetten en iederekeer weer onder de indruk ben.

Soms wekt de (soms te) glade zang wel een beetje irritatie. Het is puur een questie van smaak, maar soms worden de Rihanna/Chris brown/Ne-yo achtige zang me wat te veel van het goede wordt. Soms is het iets te 'glad'. Maar ik waardeer dit aan de andere kant enorm, want wat the weeknd doet brengt twee soorten muziekliefhebbers bij elkaar: De top-40 fans en de meer Dubstep Fans (zoals ik).

Ik vind House of Balloons bijzonder. Nog niet eerder had ik dit soort muziek gehoord. Het is heel knap dat Chris Brown/Ne-yo achtige zang wordt gecombineerd met Dubstep. Ook als wekt house of balloons gemengde gevoelens op, de soms erg gladde zang tegenover de coole electronica Het geheel is zeer creatief en gedurft, maar het werkt!

Duister, vreemd, Dubstep, Electronica ... Comericeel, top 40, R&B en glad
I LIKE THE COMBINATION!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Begin dit jaar kwam het Canadese the Weekend met een verassend plaatje. House of Balloons was een album waarbij R&B werd gecombineerd met Dubstep (a-la Burial). Vijf maanden later komt the Weekend al met een opvolger. Nog steeds is er bizar weinig bekend over het project en wie dit allemaal maakt. Thursday is een logisch vervolg geworden op House of Balloons, maar toch klinkt het geluid ook iets meer uitgedacht.

Opener Lonely Star zit meteen helemaal goed. In het nummer horen we weer populaire R&B omlijst in een muzikaal zware en donkere lijst. Het werkt weer voortreffelijk. Lonely Star kan zich meteen weer in het rijtje 'the Weeknd klassiekers' zoals What You Need & House of Balloons scharen. Ook nummers als the Zone, titeltrack Thursday & het negenminuten durende Rolling Stone zijn weer om van te smullen. De beats in The Bird (part 1 & 2) behoren tot een klein hoogtepuntje van het album. Met name part 1 is redelijk imposant. Qua niveau is Thursday eigelijk heel gelijk aan House of Balloons. Ik vind beide albums muzikaal even goed.

Toch was House of Balloons iets beter. 'Huh?' 'Dat is dubbel Daan...' Dat klopt, maar het is vrij eenvoudig te verklaren. House of Balloons kwam uit het niks. Bam, daar was opeens the Weekend die gladde R&B combineerde met Dubstep. Dat maakte veel indruk omdat ik het voor het eerst hoorde. Nu is de verassing er een beetje af. Maar nog steeds is Thursday een mooie plaat geworden.

Ik zit nog steeds met gemengde gevoelens naar de the Weekend te luisteren omdat de gladde R&B zang me soms gaat tegenstaan. De Rihanna/Chris Bown/ Ne-yo achtige zang vind ik 3 nummers heel mooi en dan ben ik het al snel zat. Dat had ik op House of Balloons ook. Muzikaal vind ik het dan weer allemaal schitterend. Ik ben ook meer een Dubstep fan dan een top-40 R&B fan.

Thursday is net als House of Balloons op de website van the Weekend gratis te downloaden. Laat je niet misleide door de alinea hierboven want, Thursday is gewoon dik de moeite waard. Laat staan als gratis download op de website van de maker(s) zelf...

van: http://daanmuziek.blogspot....

Weet je wat knap is? Al bij je tweede album een volstrekt eigen geluid hebben. Na 10 seconde van ieder liedje op Coexist weet je al dat het the xx zijn. Maar er is meer, veel meer. Op de tweede plaat van het Londense trio, heeft de band een mooie groei doorgemaakt ondanks zichzelf te blijven. Ze overtreffen daarmee hun (totaal niet misselijke) titelloze debuut.

Opeens waren ze daar in 2009 met 'xx'. Een prachtige plaat vol magische en eenvoudige popliedjes die goed aansloegen. Met succes! De band werd een enorme hype en was een jaar lang overal in het nieuws, maar toen verdwenen ze van de radar. Het leek er zelfs op dat er geen opvolger van 'xx' zou komen. Maar het tegendeel is waar.

De prachtige single 'Angels' sluit naadloos aan op waar 'xx' ophield. Even lijkt het alsof er in die twee jaar niks veranderd is voor the xx, maar ook dit is schijn. De band klinkt minder introvert en zowel Romy Madley-Croft als Oliver Sim zijn beter gaan zingen. De stemmen klinken soulvoller en minder 'verveeld'. Derde lid, Jamie xx, drukt duidelijk zijn stempel op het geheel. Met zijn soloprojecten, waarbij hij bijvoorbeeld een succesvol remix album maakte van Gil Scott-Heron's 'I'm New Here', was hij duidelijk beïnvloed door dance en dubstep. Die dansinvloeden zijn nu ook terug te horen op Coexist. In geweldige nummers als 'Tides', 'Ficton' en 'Swept Away' klinken de warme bas, gitaar en drums een stuk levendiger. Desondanks is deze plaat nog steeds behoorlijk ingetogen en minimalistisch.

Ook gaan Romy en Oliver weer in duet in prachtige nummers als het veel live gespeelde 'Reunion' en 'Try'. Coexist bevat wederom veel duistere romantiek. Om het geheel af te maken hebben de elf liedjesliedjes ook simplistische maar mooie teksten. Opvallend voorbeeld is Unfold waarin Romy zingt: "In my head, you tell things you never said, and I used to forget". Het is muziek die mooi is voor op zowel de voor als achtergrond. Voor als het doodstil is in huis, óf juist heel rumoerig. Maar Coexist doet het ook bijzonder goed op de koptelefoon. Jawel je leest het goed, dit is een schandalig mooi tweede album geworden. Een echte indieparel mét verslavende werking.

The xx heeft toekomst, en die ziet er erg rooskleurig uit.

van: Daan's Muziek Blog: The xx - Coexist - daanmuziek.blogspot.nl

Jaren viel Stephen Bruner als sessiemuzikant in de smaak op andermans platen. Hij had een prominent aandeel op Kendrick Lamar's To Pimp A Butterfly, speelde bij Erykah Badu en Kamasi Washington en fungeerde als rechterhand van Flying Lotus. Op het label van diezelfde Flying Lotus verschijnt nu het ambitieuze Drunk. Zijn netwerk werd opgetrommeld en de gastlijst is met onder meer Kendrick, Pharrell, Michael McDonald, Kenny Loggins en Wiz Khalifa liegt er niet om; dit is de plaat die Thundercat naar een hoger plan moet tillen. Toch is het Bruner zelf die met zijn derde soloplaat eindelijk vol in de schijnwerpers durft te staan. De plaat is wat minder nerveus dan zijn twee voorgangers, maar het concept blijft onveranderd. Hoewel: Bruner schuift steeds verder op naar de uiterst gelikte, kitscherige soul die overheerste in de jaren '80. Bruner kan het aan, want naast fantastisch bassist groeit hij ook in zijn rol als verdienstelijk zanger. Zijn geluid is herkenbaar, steeds vaker schaamteloos glibberig. Glij mee met uitstekende liedjes als 'Jameel's Space Ride' en vooruitgeschoven single 'Show Me The Way' of meer swingende tracks als 'Friend Zone' en 'Tokyo'. Halverwege is het makkelijk scoren met 'Them Changes', de fantastische single die 2 jaar geleden al aardig wat nieuwe zieltjes won. Als geheel duurt Drunk met 23, soms wat fragmentarische, nummers net wat te lang. Maar het merendeel van de plaat is genieten geblazen.

Van: Daans Muziek Blog

Ik weet het nog heel goed: een sympathieke kleine jongen met bollen wangen die met alleen een akoestische gitaar en een toetsenist het prachtige voorprogramma van de laatste shows van Johan deed. Niemand had nog enig idee wie die jongen was. Dat is nu zo'n twee jaar geleden en nu heeft iedereen de naam wel eens gehoord. Kortom: het gaat goed met Timothy Knol. Na het redelijke debuut 'Tim Knol', ligt het tweede album van de piepjonge zanger, Days alweer bijna in de winkel. Lang heeft dit niet geduurd: na nog geen twee jaar is er al de opvolger. Goed nieuws? 'Jah!' Ik was even bang dat het tweede album erg zou gaan tegenvallen, maar niets is minder waart. Days is een verbetering op alle fronten!

Nog steeds heeft Tim zijn fantastische band om zich heen staan: Anne Soldaat, Matthijs van Duijvenbode, Jeroen Overman en Kees Schaper zijn natuurlijk weer van de partij. De band lijkt na een enorme tournee alleen nog maar beter te zijn geworden. Op Days spelen de 4 ontzettend goed samen en dat valt meteen te horen in het openingsnummer en de singel I'm gonna get there. Ook de productie is ontzettend goed, 12 nummers lijkt het alsof het 5tal in je huiskamer staat te spelen. Pop en Rock songs gaan hand in hand samen en de afwisseling is erg goed te noemen. Ook de liedjes zijn beter: Tim komt zelfverzekerder over en zingt weer iets beter. De vergelijking met Neil Young kan meteen ook overboord: op Days horen we een singer Songwriter die vooral klinkt als Tim Knol. Een eige geluid heeft de 21-jarige zanger pas, maar om dan al herkenbaar te klinken is een behoorlijke prestatie. Ook de arrangementen zijn duidelijk aanwezig, dit versterkt de liedjes en maakt ze nog beter.

Wat zeker ook nog even moet worden genoemd is het fenomenale gitaarspel van Anne Soldaat. Wat een gitarist.

Days bewijst dat we niet alleen met een goede singer-songwriter maar ook met een groot talent te maken hebben: zijn naam is Tim Knol en hij mag erg trots zijn op zijn (totaal niet moelijke) tweede album!

van: http://daanmuziek.blogspot....