De beste artistieke prestatie van Wings blijft voor mij Band On The Run, maar London Town mag een verdienstelijke 2e plek in nemen.
Grillig is de discografie van Wings uiteindelijk wel.
McCartney, hoe goed hij ook is, heeft de makke gehad niet altijd even zelfkritisch te zijn op zijn geschreven songs.
Vroeger was er Lennon die bijschaafde of gewoon riep dat het niet goed was.
Koning Macca bepaalde in Wings, maar op dit London Town lijkt Denny Laine zich wat meer te profileren.
Het is songmatig van een redelijk constant nivo, waar pop, rock en zelfs folk op een bijna relaxe manier de plaat vullen.
Enigzins afwijkend is de licht psychedische afsluiter Morse Moose.
Maar verder is het een organische heel zomerse plaat.
Alsof je bij een picknick zit en bij de wat drukkere nummers even stoom wordt afgeblazen op het speelveldje verder op.
Over de geluidskwaliteit/ produktie kun je oeverloos discusseren, maar dat laat ik maar achterwege.

Blijft merkwaardig dat net als Back To The Egg, Paul live net doet of hij deze plaat nooit gemaakt heeft.
Zonde.

Ik ga aardig mee met de beoordelingen die hier over het algemeen vrij positief zijn.
Afgezien van een paar losse nummers was Venus and Mars mij niet geheel bekend.
Het is een plaat die in zijn geheel niet op het niveau van Band on the Run komt, maar is een lekker album met verdomd catchy werk.
De opener/ titelsong is een korte folky vriendelijke song waar je zo een mooie zomerdag mee kunt beginnen. Blokfluitje er bij, lekker niets aan de hand.
Maar Rockshow geeft je weinig tijd om bij te komen, want dat is een gezellig beukertje met een glamvibe ( ja, dat kon toen nog net zeg maar).
Er wordt dan wat gas terug genomen en dat levert lichte pop op, maar wel voorbeeldig ingespeeld en catchy.
You Gave Me The Answer is Paul weer eens in een vaudeville stemming. Het had zo op een Beatlesalbum kunnen staan. Eerlijk is eerlijk, het is wat oubollig, maar hij verstaat de kunst er van wel.
Het verloop blijft gewoon coherent, al zijn het lang niet allemaal hele memorabele songs.
Letting Go komt goed in de buurt overigens, want hier is Paul eindelijk eens wat vinniger en dat kan het album wel gebruiken op één of andere manier.
Denny Laine krijgt zijn momentje op het niet onaardige Spirits of Ancient Egypt en de shuffle Medicine Jar van gitarist en debutant Jimmy McCulloch werd zelfs een live favo.
Toch is Listen to What the Man Said het prijsnummer. Vederlicht, maar het perfecte popliedje heeft Macca toch weer geschreven. Was ook de 1e single en één van Wings beste wat mij betreft. Heerlijk liedje en nog altijd fris.
Treat her Gently/ Lonely Old People is een wat zoetig walsje, maar waar Paul met zijn ballads wel eens de plank mis slaat (te klef), blijft hij dit keer aan de goede kant van de streep.

Prima plaat. De moeilijke opvolger na het meesterwerkje Band on the Run, die niet zonder horden en stoten het licht zag, maar Venus and Mars klinkt als een album die met veel plezier is gemaakt. De positieve vibe is enorm aanstekelijk.