Fantastische plaat. Sfeervol en melancholisch zoals meestal bij Natalie Merchant.
Het blijft een geweldige vocaliste met veel emotie en gevoel.
Vernieuwend is het allerminst, want Merchant blijft de formule van strijkers, dragende melodielijnen en sobere produktie trouw.
Hooguit Come On, Aphrodite en het ultra korte Tower of Babel zijn wat meer up-tempo en fleuren de blazers de liedjes verder op.
Het heel klein gehouden Hunting Wren is echt een juweel, prachtig uitgebouwd ook en dan zijn 2 van de allersterkste nummers al langs geweest: Sister Tilly en Narcissus.
Keep Your Courage kabbelt aangenaam voort en Merchant vertelt mooie verhalen en de begeleiding is smaakvol en puur.
Mee eens overigens dat de afsluitende track The Feast of Saint Valentine een prachtige track is.
Het bevestigd wat mij betreft de status van deze plaat.
Geen zwakke broeders en een stuk of 4 echte klassiekers.
Fraai.

Terwijl alle pijlen gericht zijn op Roger Waters zijn concertfilm Us And Them, vind ik toch dat good old Nick Mason en zijn band de show steelt met deze puike registratie.
De drummer werd overgehaald om weer eens de bühne op te gaan met Pink Floyd materiaal uit de 60's en 70's, maar dan voor Dark Side Of The Moon.
Materiaal die bij ex collega's Gilmour en Waters hooguit mondjesmaat of helemaal niet meer in de setlist voor komen.
Gary Kemp een enorme Floydfan naar eigen zeggen en ex Spandau Ballet gitarist en chief componist, is wel de grootste verrassing en opvallendste verschijning in Mason's band.
Hij zingt het meeste weg en de man bezit ook best een geschikte zangstem voor het voornamelijke psychedelische werk.
Guy Pratt is uiteraard een oude bekende voor Nick. De feitelijke opvolger van Waters in de band, zonder ooit een officieus bandlid te zijn geweest.
Een prettige registratie met heel authentieke sounds , maar nooit oubollig of gedateerd.
Tuurlijk hoor je dat de composities lang geleden geschreven en bedacht zijn, maar nog opmerkelijk fris klinken.
Geen songs die onder druk van een platenlabel zo geschreven zijn. Met een zekere artistieke vrijheid geschreven en zo is het met Pink Floyd altijd geweest.
En de oude Mason zelf dan? Als een vis in het water. Een man met veel humor en waarschijnlijk een feest om mee te werken.
Zijn drumwerk is nog altijd zeer degelijk en strak. Geen poespas, maar een drummer die de songs laat vloeien en ademen. Geen virtuoos ( hij zal de laatste zijn die dat zal beweren), maar voor dit materiaal uitermate functioneel.
Maar wat een prima geheel en verrassende setlist. Heerlijk die prille nummers waar ik ineens veel meer waardering voor heb gekregen.
Er staat hier een heerlijk bandje te spelen, echte liefhebbers en wat top voor Nick dat hij nog lekker kan vlammen.

Geweldige registratie van echte liefhebbers. Het spelplezier hoor je heel duidelijk.