Na de teleurstellende verkopen van Kate's vorige album The Dreaming, komt zij 3 jaar later weer met een plaat.
Van The Dreaming kan ik nog steeds weinig chocola maken, maar Hounds Of Dog is een prachtige plaat.
Kate zingt uitstekend en laat de iele heksenstemmetjes grotendeels achterwege.
Het valt mij sowieso op hoe krachtig haar stem is geworden t.a.z van de vorige platen.
Prachtige start ook met het stuwende bezwerende Running Up That Hill, tevens de 1e single.
Het 1e gedeelte is constant in kwaliteit.
Nummers die opvallend toegankelijk zijn, maar ook heel afwisselend.
Cloudbusting is een all-time favorite van mij.
De repeterende strijkers, het marsritme en een passievolle Bush, die emotioneler dan ooit klinkt.
En wat blijft de bijhorende clip toch prachtig.
Het 2e gedeelte is een suite, bekend als The Ninth Suite.
Het is dan gelijk progessiever en fragmentarischer, maar de aandacht blijft het sterk vasthouden.
Verhalend en met geweldige studiotrucjes.
Hello Earth is een apart uitgewerkt meesterwerkje.

En zo was de inmiddels 27 jarige Kate weer helemaal op de kaart.
Terecht. Dit behoort zonder enige twijfel tot haar beste werken.
Een highlight ook uit 1985.

Deze eens de revue laten passeren. Ik zag dat Moon 23 Aug 72 jaar geworden zou zijn. Ik ben die datum ook jarig en ben ook drummer.
Ik heb inmiddels de 50 aangetikt en Moon werd niet ouder dan 32 jaar. Maar dat terzijde.
Dit is een heel vrijblijvende plaat zonder echte pretenties.
Moon zong en acteerde graag en die kans greep hij dan ook rond deze periode.
Hij was een groot Beach Boys fan en Barbara Ann bijv. deed The Who wel eens live. Keith mocht dan de leadkopstem doen.
Hij moet zelf ook wel geweten hebben dat zijn talent vooral zat in zijn explosieve drumstijl, die hij vooral had afgekeken van Gene Krupa.
Maar hij wilde zo graag ook andere dingen doen en ik denk door de gunfactor dat hij daar de kans voor kreeg.
Two Sides Of The Moon is best wel sympathiek. Geen afgang of bar slecht, maar verre van memorabel. Eigenlijk een beetje het zelfde verhaal als Ringo Starr.
Geen hoogvliegerij, maar een drummer die probeert iets anders te doen, zonder daar echt talent voor te hebben.
By the way: Moon haatte drumsolo's. Deed liever Uncle Ernie tijdens een Who concert.

Bijzondere muzikant Kevin Ayers. Inmiddels niet meer onder ons overigens.
Via Soft Machine en Gong, stond hij snel op eigen benen en met name zijn prillere albums zijn van een behoorlijk niveau.
Zo ook deze.
Ayers is duidelijk van de verrassingen en hoewel de psychedelia ook op Bananamour een grote rol speelt, trekt hij de luisteraar moeiteloos mee in soulgericht werk als de opener Don't Let It Get You Down en het ijzersterke When Your Parents Go to Sleep.
Shouting in a Bucket Blues is één van zijn allerbekendste nummers - bluessy, opzwepend en sterk uitgevoerd, daarnaast bezit het een hilarisch soort Britse humor.
Prijsnummer is echter het hypnotiserende Decadence, wat een prachtig magisch verloop heeft. Echt van een hoog muzikaal niveau en prachtig uitgewerkt. Misschien wat aan de lange kant, maar door de unieke psychedelische klanken blijft het boeiend.
Oh! Wot a Dream is daarintegen supermelig en lichtvoetig. Een soort van Syd Barret in een extreem goede bui song.
Hymn is ook bijzonder fraai en zo is de plaat weer snel voorbij.
Toch wel een onderschatte artiest deze Kevin Ayers.
Waarschijnlijk toch een soort cultheld en jammerlijk kon hij het sterke niveau uiteindelijk niet vasthouden.

Voor de liefhebber van eigenwijs, diversiteit en Britse art rock/ psychedelia, een absolute aanrader.

Kevin Ayers was ooit onderdeel van de psychedelische band The Soft Machine, maar besloot zijn carrière als soloartiest voort te zetten.
Dit is zijn 2e album en het is een vermakelijke collectie songs.
Ayers was duidelijk niet voor één gat te vangen, hield er vermoedelijk wel van om de luisteraars op het verkeerde been te zetten.
Het is wat artrock achtig allemaal. De lang gerekte opener heeft een orchestrale vibe en doet mij lichtelijk denken aan Pink Floyd rond die tijd.
Margaret is een wonderschoon klein liedje en Oh My gaat de vaudeville kant op en is wel grappig.
Song from the Bottom of a Well is daarintegen een duister en grimmig nummer, waar Ayers zijn toch al niet alledaagse stemgeluid wat lager laat gelden.
De titelsong is prachtig. Ruim 8 minuten iets neerzetten wat nauwelijks van sfeer verandert is tricky, maar het wonderschone spel (oa. van nog een relatief onbekende Mike Oldfield en ex collega Robert Wyatt) is voorbeeldig. Magisch nummer en tevens het beste van de plaat m.i.
Stranger in Blue Suede Shoes,(een knipoog naar Carl Perkin's Blue Suede Shoes) is een vlot gitaristisch catchy nummer waar "de stoute sigaret" nogal eens langskomt.
Champagne Cowboy Blues (hoe kom je er op) is een soort van dronken c&w lied. Hilarisch hoe de sfeer van het geheel totaal omslaat naar iets totaal anders, ik houd hiervan.
Lullaby is een liefelijk liedje gedomineerd door een fluit, kort en een passend einde.

Wat ik al aangaf, een vermakelijk vaak humoristische plaat met een paar juweeltjes en vakkundig gemaakte vrolijkheid/ liefelijkheid in combinatie met psychedelia en weirdheid.
Wellicht wat onderschat en niet heel bekend bij een groter publiek. So what!

Kevin Godley was ooit samen met Lol Creme de man van het experiment in 10CC. Toen het duo steeds meer tegen beperkingen aan liepen - oa. het gebruiken van de gizmo- en het nieuwe materiaal van Eric Stewart en Graham Gouldman niet omarmde - was de breuk in 1976 daar.
Als Godley & Creme vervolgden zij hun weg en hoewel daar enig hitsucces uit voort vloeide, zijn hun albums altijd wat onbegrepen gebleven.
Hun veelzijdigheid uitte zich ook in het maken en regisseren van video's voor veel populaire acts.
In "88" verbreekt Godley de samenwerking met Creme en werkt hij voornamelijk op de achtergrond.
In 2006 is er ineens een eenmalige samenwerking met Gouldman en duikt hij wel eens op tijdens een gig van 10CC, waar Gouldman nog het enige oorspronkelijke lid van is.

In 2018 vraagt Godley via een muzikanten platform aan muzikanten/componisten en fans om hem muziek op te sturen en daar een soloalbum van te fabriceren.
286! instrumentale stukken krijgt hij opgestuurd en 11 nummers zijn op zijn 1e solo album terecht gekomen.
75 jaar is Godley inmiddels en Muscle Memory is een misschien wel onverwacht zeer sterk album geworden.
Scherp, zowel tekstueel als composorisch en met veel afwisseling.
Er heeft altijd een crooner in hem geschuild en dat komt in de langzamere stukken maar weer eens tot uiting.
In die beladen, meestal wat duistere composities doet hij mij soms denken aan Bowie in zijn latere periode, maar ook aan Scott Walker.
Je hoort uiteraard in dat werk dat zijn stem ook ouder is geworden, maar dat diepe en karakteristieke is nog altijd aanwezig.
Vleugjes Godley & Creme is te horen, met name de soundscapes en vervormingen van de stem.
Expecting A Message is de ijzersterke opener wat een vrij unieke mix is van reggea en industrial. Hit The Street gaat over de mysterieuze dood van de legendarische Chet Baker.
Tekstueel laat Godley er geen gras over groeien. Veelal stelt hij zwaardere zaken aan de orde; wapengebruik, het in de gaten gehouden worden, de zorgen over toekomstige muziek en relaties.
Een vrolijke plaat is het niet geworden, maar de vondsten en Godley's cynisme, zijn gegoten in composities die in ieder geval niet stoffig of achterhaald klinken. Prima productie en creatief.

De vraag blijft waarom Godley nu pas met een soloplaat komt. Dit is namelijk een zeer welkome plaat die echt gehoord mag worden.
Het vergt wat geduld om dit op waarde te schatten, maar valt het kwartje, dan valt ie ook goed.
Op zich al een opvallende en originele move om derden die hij nog nooit heeft ontmoet, deel uit te laten maken van het creatieve proces.
Knap album.

Night Time, misschien wel het bekendste Killing Joke album en hoewel een tijdje terug heb ik deze kennelijk ooit als enige van hun wel beluisterd, had het zelfs van
een cijfer voorzien, maar ik moest 'm wel weer opnieuw de revue laten passeren.
De 4 sterren zijn onaangetast, want dit is gewoon een hele fijne plaat.
Killing Joke heeft net als wat andere postpunk bands uit de UK een verloop die uiteindelijk wat meer mainstream werd.
Nu begrijp ik dat zij in de 90's weer een ommezwaai maakten naar meer doom en vooral weer grimmiger, maar deze is goed te volgen en hoewel het echt wel stevig is en mysterieus kan klinken, blijven refreinen goed hangen.
Het is vooral het superstrakke bandgeluid wat opvalt. De ritmesectie is erg hecht en staat als een huis. Gitarist Georgie (inmiddels helaas overleden) heeft een groot gitaargeluid en zijn sounds is iets om te omarmen en niet meer los te laten. De man speelt geen solo's, maar zijn riffs zijn ontzettend bepalend. Veelal repeterend, maar qua timing echt perfect.
Zanger/ toestenist Jaz Coleman is een geval apart; doomdenker bij uitstek en ik geloof dat ie inmiddels wel voor gek is verklaard (een paar jaar geleden was ie ineens spoorloos verdwenen).
Maar wat ie brengt is boeiend en overtuigend.
Killing Joke is niet de meest originele band, maar in wat ze brengen zijn ze wel heel overtuigend.
Eerlijk is eerlijk, Love Like Blood is het prijsnummer en ook niet voor niets het uithangbord van dit album, want het was een hit.
Één van de betere songs uit de 80's en misschien wel van alle tijden, want hoe oud het ook is, het blaast mij nog steeds omver.
Het is ze vergeven dat je zo heel af en toe wat echo's daarvan terug hoort op de rest van de plaat.
Dat is dan maar zo, maar afgezien van het wat mindere Multitudes, blijft het niveau redelijk consistent.
Naast Love Like Blood zijn de titelsong en Kings and Queens torenhoog favoriet, maar is Eightees (de andere heel bekende track) uiteraard vermakelijk.
Nirvana ging trouwens wel heel opzichtig aan de haal met de riff in Come as you Are... Ja ja.
De mannen van Killing Joke kregen een kerstkaart van Nirvana en Dave Grohl heeft veel later nog een drumpartijtje voor hun gedaan, weet niet precies hoe het verder is afgelopen.

Fijn album die lekker flowt en bij voorkeur hard moet worden afgespeeld.
Ik ga het verdere spul ook maar eens aandacht geven.
Ben inmiddels al begonnen met het debuut.

Zo, daar ben je snel aan begonnen deric.

Het funkt inderdaad lekker bij tijd en wijlen. Talking Heads referentie is niet zo gek want daar heeft Belew ook nog even ingespeeld ( meer als sessiekracht)
The Peppers hoor ik niet zo, maar ik zal er bij een volgende draaibeurt eens op letten.

2e album van Klaatu en waarvan enige tijd werd gedacht dat dit The Beatles onder een andere naam waren.
De associatie is er net als het debuut zo nu en dan, en op de opener (tevens het bekendste stuk) hoor je het wel uitdrukkelijk, en ook op het fraaie titelstuk- afsluiter, lijkt het of George Harrison de studio is binnen geslopen.
Het album is vooral heel georchastreerd en doet hier en daar wat pretentieus aan.
Vooral het lang uitgesponnen Long Live Politzania is nogal over de top. Het is bijzonder knap wat de heren neerzetten...daar niet van, maar met name de zoetgevooisde fragmenten in die song geeft mij het verkeerde gevoel.
Het wordt halverwege ook conceptueel en dan gaat het de symfonische kant op.
De opener vind ik echt goed. Heel frivole art-pop en de perfecte keuze voor een single. Volgens mij was het ook een klein hitje hier en daar.
Madman is dan wat verdwaald en maakt weinig indruk.
Around the Universe in Eighty Days is alleraardigst, maar dan is het een poosje 'too much' voor mij om echt onder de indruk te blijven.
Klaatu is geen band die je de ene na de andere tempowisseling voorschotelt, maar de pretenties slaan af en toe wat te veel door.
Maar de twee afsluiters redden de plaat naar mijn idee.
So Said the Lighthouse Keeper is bijzonder fraai en mysterieus en het al eerder gememoreerde Hope is Beatlesque, maar van een verbluffende schoonheid.

Kom ik net als het debuut op een zeventje uit.
Ik denk als Klaatu wat songmatiger te werk zou gaan mijn waardering hoger zou uitvallen.
Deze gasten konden echt wel wat, maar draven door hun enthousiasme zo nu en dan wat te veel door.
Maar de prijsnummers zijn daarintegen absoluut de moeite waard.

3e album van deze Canadezen die nogal mysterieus te werk gingen, want ze vonden het lange tijd nodig hun identiteit verborgen te houden. Zo werd lange tijd gedacht dat The Beatles opnieuw waren begonnen, maar dan onder een andere naam.
Klaatu mocht willen dat niveau aan te tikken. Dat is misschien wat flauw van mij, maar ik benadruk maar even dat dit dus echt niet de vier uit Liverpool waren.
Hoewel de twee voorgaande albums heel knappe muziek bevatten en deze mannen muzikaal absoluut hun mannetje staan, is het zeker niet overal even sterk.
Deze derde is uiteindelijk teleurstellender en dat is jammer te constateren.
Er is weinig ontwikkeling te bespeuren, hooguit is het wat songmatiger en bondiger.Misschien door het tijdsbeeld is besloten om de uitgesponnenheid tot het verleden te laten behoren.
Dat hoeft geen nadeel te zijn en hoewel de opener A Routine Day een prachtig liedje is, (het heeft een mooi tekenfilmpje, check YT), is het vervolg onderhoudend tot weinig memorabel.
Juicy Luicy bijvoorbeeld is zelfs wat obligaat. Een soort bublegum die mij in ieder geval nogal afstoot.
Zo volgen er songs die in potentie best wel iets zouden kunnen hebben, maar het blijft allemaal niet zo hangen.
Everybody Took a Holiday kan er overigens goed mee door, maar het vervolg is of te sloom of ineens een onverklaarbare bak herrie (Mister Manson) om kennelijk de boel wakker te schudden.
De afsluiter Silly Boys begint voortvarend, maar dan neemt een vocoder de natuurlijke stem over en dat klinkt nu ineens heel gedateerd en in deze vorm niet passend.

Nee, dit is niet echt best. Verkeerde keuzes, niet al te best songmateriaal op enkele uitzonderingen na.
Vreemd eigenlijk, want creatief was Klaatu wel degelijk, maar het bleek een kort avontuur.

R.I.P. drummer Terry Draper.