1e gedachte toch wel 'dat we dit toch nog mee mogen maken'.
Ik had U2 artistiek eerlijk gezegd al afgeschreven getuige hun laatste albums. Knock-out en de rest van hun carrière fijn cashen met grote gigs, want er is natuurlijk meer dan genoeg materiaal voor een avondje vermaak.
Maar kennelijk is er weer wat helig vuur en de doffe ellende - waar er genoeg van is - is dan een katalysator voor een betrokken band als U2 daar iets mee te doen.
Het hoge woord moest er kennelijk zo snel mogelijk uit, niet opkroppen zal de band gedacht hebben.
Zo is deze release vrij onverwachts en een voorbode voor een op stapel staande nieuwe voltallige plaat.
Deze E.P. valt me alleszins mee moet ik zeggen. Het is in ieder geval zo dat de bevlogenheid er is en het ook wel gemeend lijkt.
Opener American Obitury is een kwade rocker en de energie is voorbeeldig, maar is tevens net even te cliché muzikaal om echt als memorabel door het leven te gaan.
Het zegje is gedaan en de kop is er af zullen we maar denken.
Maar met The Tears of Things veer ik op en is er zelfs ontroering, want hier is werk van gemaakt. 5 minuten prachtige melancholie en dat Bono's stem wat gebroken is versterkt alleen maar het sentiment. Het kabbelt, akkoord, maar wel op een boeiende en perfecte manier.
Duidelijk het beste op Days of Ash.
Song of the Future is ook best aangenaam en kent een interessant verloop. Tekstueel is Bono op dreef, dat is wel duidelijk.
Wildpeace is een 'spoken word' momentje en valt eigenlijk niet onder een liedje.
One Life at a Time is sympathiek en op zich wel aardig, maar geen song die op langer termijn nog echt memorabel zal zijn vrees ik. Misschien toch wat te weinig spannend.
Het slotstuk met Ed Sheeran en Topolia is typisch zo'n omslag naar een melodie/ refein die ik al vaker hoorde en ik vind het ook totaal niet passen bij de hoe dan ook wat donkere vibe.

Days of Ash heeft zeker aardige momenten en het lijkt of U2 zo nu en dan weer serieus de slag te pakken heeft.
Ben in ieder geval benieuwd naar hun voltallige album later dit jaar.