Het is al maanden aan de gang, de nieuwe van Radiohead die er dan eindelijk echt is.
Een klaarblijkelijk spannend gebeuren, want wat wordt ons dit keer weer voorgeschotelt.
Wat kan ik nog toevoegen van wat er eigenlijk al lang iis gezegd.
A Moon Shaped Pool is in ieder geval een album die er mag zijn en genoeg fraais tentoonstelt om vaker op terug te vallen.
Hun beste ? Nee, dat dan weer niet, daar is de overrompeling iets te gering voor.
Radiohead betreedt geen hele nieuwe wegen, vult het wel anders in hier en daar en bevat het de warme sfeer die een In Rainbows vooral heeft.
Het is loom, de strijkers zijn een fraaie aanvulling en de piano, gitaar en minimal percussie / drums, zijn zo gearrangeerd dat het wederom volkomen in dienst van het liedje staat.
York is de slagroom op het toetje met vertrouwde beladen zangpartijen.
Alles past, de plaat is ruimtelijk, diepgaand, maar opvallend toegankelijk, mede ook doordat de electronica ver naar de achtergrond is verdwenen.
Missers zijn er eigenlijk niet, al heb ik niet veel op met Identikit, die mij iets te geforceerd een richting op gaat die mij niet aanspreekt.
Burn The Witch is aardig als opener, maar zal nooit een favo van mijn worden.
Maar dan Daydreaming ( textueel weer een York die zelfbeklag niet schuwt.) Decks Dark ( heel fraai) en het al wat oudere Ful Stop, The Numbers en Present Trens......prachtige nummers werkelijk.
Aan de twee laatste songs moest ik aanvankelijk wat wennen, maar dat zit nu ook goed.

A Moon Shaped Pool, een plaat voor late regenachtige avonden en voor overdenkingen.
Een mooi tripje met heel fraaie relaxte muziek en de typerende spanningsboog.
Goed dat ze terug zijn.

Ik heb het alleen al bewonderingswaardig gevonden dat een Robert Plant in zijn nadagen dit avontuur is aangegaan.
Het zegt wat over de attitute van de man.
Niet blijven hangen wat al heel lang geleden plaatsvond.
Iets gaan doen wat nog niet eerder zijn pad kruiste.
Dat dit album dan nog uitermate geslaagd is, maakt het alleen nog maar mooier.
Prachtig vastgelegd dankzij T Bone Burnette.
Twee uitersten die een klik hebben en het er op wagen.
Stiekem hoop ik op een vervolg.

Roger Waters op glad ijs. Je eigen meesterwerk, althans voor een groot deel, 50 jaar na dato in een volstrekt nieuw jasje steken, hij heeft er het lef voor gehad.
En anders is het in ieder geval wel, maar is het ook echt van toegevoegde waarde geworden?
Wat ik hoor is een hele mellow plaat met vooral loomheid, droog opgenomen drums die angstvallig klein worden gehouden en vooral veel orgel wat de klok slaat.
Verwacht geen al te veel special effects, stemmen van buiten af en veel dynamiek, nee Roger leest hier (bijna letterlijk) voor uit eigen werk met tekstuele toevoegingen.
Het zou kunnen werken en muzikaal doet bijvoorbeeld Time dat wel, maar het is allemaal zo sloom en stroperig, dat het erg lastig is om je hoofd er bij te houden.
Daarbij zijn de arrangementen vrij saai en hoor je met recht een oude man nog een keer verslag doen van iets wat vooral werkte met Pink Floyd.
De emotie komt bij mij overigens niet of nauwelijks door en waar het origineel juist uit blonk in de extra toevoegingen als bijvoorbeeld de zangeres en het prachtige pianospel van Wright (zijn song) in The Great Gig in The Sky, mompelt Roger het zelf helemaal vol. Evenals Any Colour You Are met opnieuw nieuwe teksten en de vlakke voordracht.

Ik schrijf liever een betere beoordeling, want hoe dan ook is Roger Waters als artiest nog altijd mijn favoriete Pink Floyd member.
Maar dit is niet best.

Oef! Dat waren een paar intensieve luisterbeurten.
Geeft niets, want het blijkt de moeite waard.
Eindelijk een nieuwe Roger Waters.
De beschouwer, de criticus, de bedenker en cynicus.
Daarbij natuurlijk ooit het creatieve brein van Pink Floyd.
Op dit album heeft hij uiteraard,en niet onverwacht,het hart weer op de tong en is hij misschien wel scherper dan ooit.
Deze steeds zieker wordende wereld is voor Roger Waters in ieder geval voer voor zijn creativiteit.
We hebben het langs zien komen, geen vernieuwingen en zelfs in muzikale vorm wat verwijzingen naar Wish You Were Here, Animals en The Final Cut.
Is dit storend? Nee, geenszins.
Ik heb zelfs de indruk dat hij dit in bepaalde nummers express hebt gedaan.
Dat klinkt misschien raar, maar de man is in een fase gekomen dat terugkijken logischer is dan dat je zou denken.
Waters is inmiddels wel 73 ( zou je hem nog niet geven) maar het is wel zo.
Er van uitgaande dat dit zijn laatste studioplaat is, geeft die vibe misschien wel wat extra impact.
Voor de duidelijkheid; Het is geen opzichtig herhalen, daar is hij te slim voor, maar de dreigende basloopjes, de kenmerkende effects, de grimmige keys, maar ook de acoustische gitaar en de neurotische stem, maar ook kalmer in veel opzichten. Waters is wat dat aangaat niet meer uit op het hysterische.
Blijft er uiteindelijk een razend knappe plaat over.
Mooie warme productie en de spanning blijft aanwezig.
Tussen alles in is Smell The Roses de mindere track, maar voor de rest is het geheel een lust voor het oor.
Waters weet hoe hij iets overbrengt
Beladenheid in de teksten die fel zijn, maar met een relatief simpele aankleding ook veel emotie teweeg brengt.
Neem nu afsluiter Part Of Me Died.....da's effe slikken hoor. Prachtig werkje.

Net niet zo overdonderend als een Amused To Death, maar hij komt akelig dicht in de buurt.
Hij flikt het wederom.
Ik kan niet anders stellen dat ik blij ben dat hij deze plaat heeft gemaakt. Chapau!

Hey west,

Uiteraard neem ik je advies ter harte. Ik ben natuurlijk een liefhebber van Waters, maar de noodzaak ontbreekt nog even. Ik heb wel de song Us And Them ( die stond al op spotify) gehoord en net als velen hier ging ik ook niet uit m'n dank van de zangpartijen van Jonathan Wilson.
Desalnietemin komt ie heus wel aan de beurt, maar wat ik al aangaf, Nick Mason en co luister ik op het ogenblik vrij regelmatig en dat heeft mij aangenaam verrast.

Maar dank voor het advies. Ik kom er op terug.

The Stones toch nog met een plaat!
Ik had het niet meer verwacht en eigenlijk had ik daar wel vrede mee.
Het beste eigen songmateriaal is al lang geleden geschreven, en eerlijkheidsgehalve kwam het de laatste 30 jaar ook zelden of nooit meer in de buurt van zulks.
Ik ben toch aangenaam verrast door deze worp.
Laat ik gelijk vermelden dat ik een plaat vol Bluesmuziek lastig vind uit te zitten.
Dat zal bij deze niet veel anders zijn ben ik bang.
Ik ben geen fan van het genre ansich.
The Stones hebben natuurlijk altijd Blues gespeeld, maar in hun beste periode (68/72) was het nooit de hoofdmoot.
Juist de afwisseling met Country, Soul, Gospel en Rock maakte het zo sterk.

Afijn, de nummers hier zijn geput uit voornamelijk de Chicagoblues, en bevat werk van voorbeelden als oa. Howlin' Wolf, Willy Dixon, Little Walter en Memphis Slim.
Hier groeiden de heren mee op.
In deze fase en met hun staat van dienst, hebben ze mijn zegen in ieder geval.
In drie dagen opgenomen in de Britisch Grove Studios en Meistro Don Was achter de knoppen.
Missie geslaagd? Ja, ik vind van wel.
Er is veel spelplezier en je hoort duidelijk dat de mannen hun gretigheid nog niet verloren hebben.
Al meerdere keren aangehaald hier; Jagger is in grootse vorm.
Veel bezieling, prima beheersing van de mondharmonica en zijn stem is krachtig.
Keef en Ronnie zijn van het rommelige samen, maar het klinkt altijd wel lekker. Zeker als het gaat om de riffs.
Charlie vult het op zijn eigen bekende manier in.
Niet meer zo strak als vroeger, maar de drive is er.
Don Was heeft er een geloofwaardige basic produktie van gemaakt.
Het is zoals het is. Weinig takes schat ik zomaar in.
Eric Clapton, die ook een plaat aan het opnemen was aldaar, doet zijn mates nog een plezier om bij te dragen op Everyday Knows About My God en Just Like I Threat You.
Diezelfde Clapton werd ooit als eerste gevraagd om Brian Jones te vervangen. Hij weigerde, zoals we weten.

Conclussie: Geen album die ik hoef te hebben.
Maar objectief beschouwd is het een geslaagde plaat. Zeker met de insteek die men voor ogen had.
Het zal geen schok meer veroorzaken en of Blues hier weer meer mee in de picture komt, betwijfel ik ook.
Het zijn nu eenmaal andere tijden.

Viel mij uiteindelijk al snel wat tegen toendertijd. Lijkt ook een gebrek aan goede ideeën en ik denk dat het tussen Keith en Mick ook al hommeles was. De plaat heeft ook een wat sombere toon over het algemeen. Veel sex en geweld gerelateerde teksten.
En terwijl Undercover of the Night zo sterk opent. Eén van hun meest dreigende nummers. Fijn ook de urban drums die er in zijn verwerkt.
Het vervolg is lang niet zo sterk. She Was Hot is eigenlijk banaal, Tie You Up is iets beter en Wanna Hold You is met gemak Keith's slechtste bijdrage ooit.
Feel on Baby heeft een reggea vibe (Keith is een reggea fan), maar duurt te lang en komt amper van de grond.
Too Much Blood is de meest vreemde eend in de bijt. Gebaseerd op een waar gebeurt verhaal. Een kannibaal die een vriendin mee naar huis neem, vermoord en op eet. Het heeft muzikaal weinig tot niets met The Stones van doen in ieder geval. Lees: een vette dansbare drumbeat ondersteund door blazers. Jagger, (duidelijk uit zijn koker) had dit beter voor een soloplaat kunnen gebruiken. Het nummer maakt wel een heel verdwaalde indruk.
Pretty Beat Up is met Wood geschreven en hoewel geen echt sterke compositie, is het wel een heel aanstekelijke bak herrie. Meer een jam eigenlijk.
Too Tough is middelmaat, evenals het rockertje All the Way Down. Nooit echt slecht, maar beiden makkelijk inwisselbaar.
It Must Be Hell is bepaald beter, maar lijkt wel heel erg op Soul Survivor van Exile on Mainstreet.

Undercover is achteraf de plaat waar het verval werd ingezet en de mannen duidelijk op elkaar uitgekeken waren.
Er werd niet eens een tour ondernomen en Mick meende dat hij het op eigen houtje eigenlijk ook wel kon.
Een aantal sombere jaren volgden voor The Stones.

Over sommige beroemde gitaristen raak je nooit uitgepraat en het helpt tragisch genoeg als je er niet meer bent.
Zomaar wat giganten: Stevie Ray Vaughn, Jimi Hendrix, Randy Rhoads, Tommy Bolin en uiteraard Rory Gallagher.
Er bestaat een verhaal dat een journalist ooit aan Hendrix de vraag stelde hoe het was om de beste gitarist te zijn...."Ask Rory Gallagher" zou Jimi droogjes geantwoord hebben.
Zonder een echte bluesliefhebber te zijn, (ik heb er weinig van in de kast staan zeg ik eerlijk) heb ik altijd een zwak gehad voor Rory.
Komt het door zijn anti ster attitute? Is het omdat hij wars was van commercie en toch vooral zijn eigen gang ging?
Nou, Rory was naast een geweldenaar en virtuoos op gitaar, toch ook zeker een prima vocalist en componist.
Een artiest die het podium op kwam, even aan wat knoppen draaiden van zijn versterker en je vervolgens de show van je leven voorschotelde.
Tattoo uit 1973 ken ik inmiddels al heel lang en het is een album die nooit verveeld en is mogelijk zijn hoogtepunt.
Het is heel afwisselend zonder dat de Ier zich te buiten gaat aan gekke stijlbreuken.
Hij blijft dicht bij zijn roots met stevige bluesrockers als Tattoo'd Lady en Cradle Rock als tegendraadse pompende machine, wat een spetterend gitaarwerk!
Dan gas terugnemend met het jazzy 20:20 Vision, waar hij ook heel licht en subtiel kan klinken.
En dan They Don't Make Them Like You Anymore is ook pinnige vlotte bluesjazz met wederom zeer subtiel gitaarwerk. Rory kon veel op gitaar.
Het hoge niveau blijft en fillers zijn er eigenlijk niet.
Who's That Coming is een uitgerekte fijne rocker wat stuwt, scheurt en geen minuut verveeld.
A Million Miles Away is epic en verhalend, verdwaald en gedoemd op zee.
Misschien onbewust een beetje zoals wat Rory uiteindelijk zijn ondergang werd; de controle kwijt rakend door overmatig drankgebruik,(iets waar hij halverwege zijn carrière mee te maken kreeg) door misschien druk van buiten af en personelijke struggles.
Admit It sluit het album af en grooved lekker dwingend en de solo is geniaal.
Een enorm energieke plaat met de typerende 'Gallagher' livefeel die aanwezig is en een stel puike songs. Een geweldige band achter hem, dat moet gezegd.
Ik luisterde er vandaag weer eens naar en dit is echt zo'n plaat die maar blijft aanspreken.
De volle mep sterren en dat had ik natuurlijk veel eerder moeten doen.
Nog altijd node gemist deze geweldenaar.

Zoals al bij Siren vermeld kocht ik vorige week een dubbelpack. Dus met Siren en Avalon.
Een buitenkansje. Siren(waar ik naar op zoek was) stond niet in het vakje Roxy Music, dus deze wilde ik al bestellen.
Het platenzaakje in Zaandam heeft een behoorlijke collectie voor de liefhebber, en is het niet in de winkel aanwezig dan kan er altijd (tot nu toe) een bestelling geplaatst worden.
Echter hoefde dat niet want de eigenaar overhandigde me dit dubbele diskje, voor 9,95.
Avalon had ik niet op cd, dus vooruit maar.
Avalon is niet onbekend bij mij, maar heb 'm toch weer eens geduldig onder de loep genomen.

Zoals bekend ligt mijn voorkeur meer bij de prille Roxy Music. Toegankelijk, maar ook weer niet.
De vaak drukkende sfeer van de albums t/m Siren staat bij mij hoog in het vaandel.
Origineel, kunstzinnig, de onheilspellendheid, maar tussentijds ook weer het melodieuze lichtvoetige. Avant garde meets pop...... zoiets.

Avalon betekende een soort tweede leven van Roxy Music.
Ferry Manzarek en Mackaay vormden in deze tijd de kern, omringd door wat sessiekrachten.
Opvallend is de warme klank van het album. Heldere produktie, en mooi gearrangeerd.
De toegankelijkheid diende zich definitief aan op Manifesto, en die lijn is hier doorgetrokken.
MInder individuele partijen, maar wel een fraaie totaalsound.

Feitelijk valt er niet veel op aan te merken, want slechte songs vind je hier niet, en The Space Between vind ik zelfs een geweldig nummer.
Als totaal minder mat dan Flesh & Blood, wat ik toch wel als het minste album beschouw.

Toch blijf ik bij mijn mening dat het in vergelijking met vroeger werk wat belegen klinkt allemaal.
Geen rauwe randjes meer, geen aparte wendingen, maar subtiele wat gladde, uitstekend vertolkte pop met een romantisch tintje.
Een voorloper van het solowerk van Bryan Ferry wat nog zou komen.

Echter, kwalitatief is het allemaal prima in orde. Elke song is functioneel en ik vermaak me er prima mee.
Ik verhoog dus een halfje naar 4. Een passende laatste plaat in het oevre van de groep.

Keizer was ook niet misselijk. Maar Cruyff was beter.