Toch wel een behoorlijke Queenplaat en onthaald als de logische opvolger van Opera.
Die is wat verrassender, maar de band springt zoals vanaf Sheer Heart Attack, weer van de hak op de tak.
Misschien muzikaal hun meest complete plaat met erg geslaagde dingen.
Alleen al de opening met het spannende intro om gelijk te beuken met Tie Your Mother Down.
Als hardrocker sla ik White Man nog even hoger aan, maar geen concert was compleet zonder deze kraker.
Freddie's mooiste ballad is hier met You Take My Breath Away. Hij zingt naast de lead, ook de overdubde coirtjes.
Was tijdens het befaamde gratis Hyde Parc concert in September 1976, trouwens het enige nummer die gespeeld werd van dit album, wat overigens nog uit moest komen.
Freddie's bijdragen zijn sowieso erg sterk hier.
Ik vind dat hij het eigenlijk nooit meer heeft overtroffen.
The Millionair Waltz is wellicht een onderschat liedje in het oevre van Queen. Maar wat een vernuftheid en creativiteit ( hoor bijv. John Deacon schitteren met hoogstaand baswerk.)
Somebody To Love, die de zanger overigens hoger aansloeg als compositie dan Bo Rap, blijft een heel sterke troef.
Freddie, fan van Aretha Franklin, wilde een coispelsfeertje, maar in combi met de rock is het uiteraard helemaal des Queen's.
Het al eerder aangehaalde White Man is voorbeeldig duister en wat mij betreft hun meest gedreven rocker. Totaalplaatje top.
Good Old Fashion Lover Boy is ook typisch Freddie. Drowse van Roger Taylor is weer typisch zo'n compostitie die in vorm wederom wat afwijkt van de rest. Lang niet zijn sterkste troef, maar dat lome dragende sfeertje heeft ook wel weer wat.
De drummer was dan ook vrijwel de enige toen die wel snakte naar wat soloavonturen.
Teo Torriatte is een meedeiner van May. Zo'n song met een sterk refein, waar de band er in de loop der jaren wel meer van had.

A Day At The Races is voor mij een soort afsluiting van de eerste fase.
In 1977 was de groep inmiddels heel groot en dat betekende ook langzaam maar zeker een artistiek verval.

Betreft de titelsong ben ik het wel met De buurman eens.
Het heeft een duidelijke Kashmir referentie. Ritmisch, soort van zelfde tempo en enige gelijkenis in de zanglijn.
Geeft verder niets. Misschien een soort van ode aan Led Zeppelin - de boys van Queen zijn fan - Boh Rap is een stuk origineler.
Maar Innuendo is buiten dat een geweldige song.

Wat ook knap is dat de coirtjes hier nog zo goed klinken.
De uithalen van Taylor in The Lap Of The Gods zijn echt hoog.
Freddie is echt in de vorm van zijn leven. Wat een power en wat warm in de rustigere stukken.
Hij bleef goed zingen nadien, alleen door de vele tours kreeg hij natuurlijk wel steeds meer moeite met de hoge noten. Te weinig rust en het onvermijdelijke feesten zal ook niet geholpen hebben.
De man is meerdere keren door een hel gegaan.
Al vrij vroeg in het Queenverhaal werden er knobbeltjes op zijn stembanden gevonden.
Maar in de rock is hij onbetwist 1 van de beste vocalisten gebleven.

Hier is alles nog relatief nieuw. Een frisse originele sound, fijne setlist en een band die zich nog echt moet bewijzen. Topregistratie !