Van mij ook uit een positieve indruk.
37 minuten en een beetje, dat is een korte speelduur tegenwoordig, maar het is dan ook wel genieten geblazen.
Je hoort wel zijn Britpop verleden en dat is niet bezwaarlijk, beetje Radiohead vibes ook in hun melodieuzere periode, maar uiteindelijk heeft Gaz genoeg eigen smoelwerk vind ik dan.
Prima muzikaal gekleurd met slimme, niet al te ingewikkelde patronen en geen zwakke broeders, al vind ik de opener Overnight Trains echt voortreffelijk en de beste van de plaat.
Prima begin van het nieuwe jaar.

Ik zag recentelijk op een 'gouwe ouwe' muziekzender This Song voorbij komen. George Harrison stak de draak in een clipje met zijn eigen vervelende situatie.
De exBeatle zat verwikkeld in de bekende plagiaatzaak betreft My Sweet Lord, dat nogal gelijkenissen zou hebben met He's So Fine van The Chiffons.
Een hilarisch clipje waar Eric Idle (vriend van George) van Monty Python wel eens bemoeienissen gehad zou kunnen hebben gehad.
Aangezien ik nooit echt verder ben gekomen dan het fantastische All Things Must Pass en wat losse flodders van de vervolgalbums, leek het me wel eens tijd een plaat te beluisteren.
Het punt is een beetje dat ik George Harrison opzich wel waardeer, want de man was toch een legende en hij heeft prachtige liedjes geschreven, maar als zanger vind ik 'm niet geweldig. Misschien dat mij ook wel weerhouden hebt van verder onderzoek.
Lang geleden heb ik een cassette ergens goedkoop gekocht in Griekenland meen ik. Een verzamelaartje van George met wat hits. Die vond ik wel ok, maar zijn wat zeurderige dunne stemgeluid ging mij op ten duur wel wat tegenstaan.

Dit album uit '76' wordt over het algemeen beschouwd als één van zijn betere. De critici waren eindelijk weer eens aardig voor hem. Op de albums na 'All Things' verzand hij regelmatig in zijn hare krishna overtuiging als ik het begrepen heb, dat werd hem niet echt in dank afgenomen.
Dit is een positieve plaat en dat heeft ook een goede reden.
Hij had een innige relatie opgebouwd met Olivia Arias. Die kon hij nog van A&M records en zij had hem geholpen met de oprichting van het Dark Horse label.
Liefdebetuigingen zijn er genoeg op deze plaat, maar het is ook muzikaal een prima geheel.
Softpop, funky spul (opener Woman Don't You Cry for Me bijvoorbeeld), kleine liedjes ( Crackerbox Palace blijft een meesterwerkje), de al eerder aangehaalde 'up tempo' This Song en wat fraaie ballads.
True Love is nu natuurlijk een zeer oubollig liedje van oorspronkelijk Bing Crosby, in '76' was het zo'n 20 jaar oud.
George gooit het tempo omhoog en hoewel dit album prima zonder had gekund, is het wel vermakelijk op één of andere manier.
Hij had op zijn typerende gortdroge Britse humor aangegeven dat de oorspronkelijke akkoorden niet klopten en het veel te traag was. Hij nam het wel even onder handen eigenlijk!

Kortom, een lekkere plaat vol positiviteit en geen aanwijsbare zwakke plekken, al is ook niet alles even memorabel. Veel afwisseling en energiek. Hier en daar ook weer puik gitaarwerk, al is het geen dominerende factor.
En zijn stem?? Tja, een fan zal ik nooit worden, maar misschien moet ik er wat door heen luisteren.
Ik heb mij er niet echt aan gestoord.

Gerry Rafferty de singer/songwriter uit Schotland, voor het eerst op eigen benen.
Zijn periode met The Humblebums zat er op.
Toch bleef hij tot zijn dood toe een vriendschap houden met partner Billy Connolly.
Maar het was een soort Neerlands Hoop situatie.
Connolly's grappen werden steeds langer en Rafferty's liedjes werden steeds korter.
Om die reden vooral was het tijd om op eigen benen te staan.
Can I Have My Money Back? heb ik lang geleden eens gehoord, maar is toen wat langs mij heen gegaan.
Terugluisterend, toch een prettig debuut.
Best divers ook. Rafferty was niet het type componist die zich vastpinde op specifieke folkpop, al hoor je wel dat zijn roots daar liggen.
Ook The Beatles zijn voor hem een groot inspiratie geweest, voor wie niet toen. Maar je hoort de vernuftheid in de melodieen die de fab ook zo goed konden smeden.
Dit album is in vorm nog wat onstabiel, maar het talent is ruimschoots aanwezig.
Zijn mooie warme stem en liedjes die folk, country, jazz, rock en zelfs wat gospelachtige momenten hebben.
Gerry besluit dan toch om met zijn schoolmaat Joe Egan verder te gaan onder Stealers Wheel.
Dit album verkoopt teleurstellend.
Met Stealers Wheel zijn de albums ook geen megasellers, maar er zijn wel wat hits te bespeuren.
In 1978 pakt hij zijn soloavontuur weer op en de rest is geschiedenis.

Leuke plaat deze. Beter dan ik aanvankelijk dacht.

Highlightje uit het jaar 2000 wat mij betreft. Het duo Goldfrapp maakte hiermee hun debuut.
Aparte wat moeilijk te plaatsen plaat, maar dat maakt het juist heel bijzonder.
De afwisseling zit 'm in invloeden als wat zwaarder aangezette 60's pop ( strijkers) cabaret, beetje alt-folk, electronica en vleugjes jazz.
Op een manier gemaakt dat het heel relaxt blijft klinken en vooral dynamisch is.
Alison Goldfrapp heeft een zwoele, wat exotische stem, die aardig hoog reikt.
De muzikale aankleding is bijzonder. Elk soundje is zorgvuldig gebracht en alles valt als een puzzel in elkaar.
Mooi plaatje voor de late avonden. Hier ook omhoog voor Oompa Radar. Misschien iets te pretentieus, maar ik heb mij er kostelijk mee vermaakt.
Consistent geheel, ondanks de diversiteit is dit een werkje met een eigen signature.
Fraai.