Fraaie atmosferische plaat die eigenlijk meteen boeit, al zal dit op een late avond beter bekijven.
Watson is een groot talent met een stem waar je misschien van moet houden, maar wel veel mogelijkheden heeft.
Als geheel heel smaakvol gedaan. De sounds zijn erg fraai en hoewel er weinig vaart in de nummers zit, is dit simpelweg een geweldige luistertrip.
het is idd het geheel wat aanspreekt. Een eenheid en elke song sluit perfect op elkaar aan.
Een soort art-rock meets folk en dan nog eens met eigentijdse psychedelia ( met een beetje fantasie.)
Zo'n plaat waar je in gedachten je fantasie de vrije loop kan laten.
Ik krijg echt zo'n gevoel van mysterieuze oorden, waar je ineens terecht komt.

Erg mooi album.

Vroeger was je als eind 50er, begin 60er iemand op leeftijd. In pak, je moest je wel naar je leeftijd gedragen, een dutje voor het eten, één of 2 borreltjes op zondag en geen gekkigheid verder. Op 65 met pensioen en met een beetje mazzel werd de 80 aangetikt.
Hoe anders anno nu, waar nog levende artiesten die de 80 ruimschoots gepasseerd zijn nog de grootste podia bestieren. Het helpt als je een Rolling Stone bent of ex Beatle bent, dat dan weer wel.
Paul McCartney is wat dat aangaat een gezegend mens en heeft de energie om er nog uit te halen wat er in zit.
Live is het inmiddels wel een dingetje, want Paul's stem wil niet echt meer en dat is niet zo raar als je bijna 84 bent.
Een nieuw album met nummers die ontstaan zijn vanaf 2021. 14 songs met een verhaal en zoals gememoreerd vooral terug kijken.
Andrew Watt, die dus ook The Stones van productie heeft voorzien op hun album Hackney Diamonds en dat ook zal doen op hun nieuwe album, is medeproducer van dienst op deze.
Het is vooral een sympathieke plaat geworden met een Macca die vooral nog heel graag wil en het componeren nog steeds in de vingers heeft.
Samen met Watt speelde hij grotendeels het album in met wat hulp van oa. Ringo en Chrissie Hynde.
Hij klinkt over het algemeen stemtechnisch nog redelijk vitaal, al hoor je natuurlijk wat sleet en zal het er mee te maken hebben wanneer één en ander is opgenomen
Opener As You Lie There is in ieder geval een opener die je bij de les houdt; een wat ingetogen begin, maar al snel ontpopt het zich als een ware rocker en Paul die vanouds een rauwe strot opzet.
De breekbare liedjes met dito stem zijn er genoeg en het ene bekijft beter dan het andere. Het is gewoon soms ook wat minder sterk en dat geeft niets, maar het mag wel benoemd worden.
Days We Left Behind is terecht de 1e single, want dat ontroert ook echt en de puurheid is wonderschoon getroffen.
Ook erg fijn is Come Inside, wat weer lekker rockt en daar had hij er wat mij betreft wel wat meer van mogen maken op dit album.
Het ouwe jongens krentenbrood duet met Ringo (Home to Us) is vooral knus en aanstekelijk.
De 2 afsluitende slowers zijn pareltjes. Salesman Saint en Momma Gets By maken iets los met het trompetje en de vibe van heel lang geleden op de eerstgenoemde en het heel beladen door piano en strings ondersteunende laatste nummer.

Bij vlagen dus echt wel weer boeiend en goed om te concluderen dat Paul nog zo happy is met wat hij doet.
Petje af.

Oh........met die B-kant ???? Jeetje, dan wordt het steeds interessanter !!! Toch weer een relletje.

Mee eens trouwens aangaande de hoes.....de man is echt niet blij hoor.

In principe wat meer naturel dan A Delicate Sound of Thunder, die wel heel steriel klinkt met de door toendertijd gedomineerde sounds (volgepropt ook door de percussionist).
Maar ook Pulse doet geregisseerd aan. Het moest natuurlijk ook op het juiste moment matchen met de visuele aspecten, dus enigzins logisch.
Voordeel is dat er wat meer transparantie is en niet elk gaatje wordt dichtgesmeerd.

Toch een halfje verhoogd.
Als Pink Floyd geen eenheid, maar Waters zijn visie is wel gemeend.
Een slagveld qua opname ( Wright is er niet meer en Gilmour en Mason zijn min of meer begeleiders voor Waters.)
Puurder dan The Wall, al vind ik die beter, maar dit is toch een prima plaat.

Ja, Eagles versus Poco, ansich hadden ze al een lijntje omdat bassist Randy Meisner er de oorspronkelijke bassist was - want Poco bestond al wat jaren eerder dan de Eagles.
Meisner werd na Hotel California op zijn beurt vervangen door Tinothy B. Schmidt, die Meisner al had vervangen in Poco.
In kwaliteit ontloopt het elkaar niet veel, maar de Eagles maakten hits op het juiste moment en bleven minder hangen in de countryrock uiteindelijk.
Poco was geen band van hits, maar hadden dat misschien wel wat meer verdiend.
Rose of Cimarron is in ieder geval een plaat die nog stevig leunt op countryrock en voorlopig de laatste die zij in deze stijl zouden maken.
De titelsong was de single en is met ruim 6 minuten een tricky zet.
Het is een heel fraaie song, maar er gebeurt wellicht net even te weinig om memorabel te zijn. Het is veel meer een albumtrack en ik denk dat het daar regelmatig mis ging in de keuzes van wat uit te brengen als single.
Tevens in "76" brachten de Eagles Hotel California uit en we weten hoe succesvol dat was.
Nu vind ik dit album leuker, maar het zegt wel iets over hoe het ging toendertijd.
Een heel behoorlijke plaat met kwalitatief prima liedjes, prachtige zang ( Timothy B. Schmidt dus nog) en een uitstekend muzikaal niveau.
Ik denk uiteindelijk dat Poco meer een band was voor puristen en wellicht net niet de geraffineerdheid had om heel groot te worden.
Hierna schudden ze het 'countryrock juk' van zich af en gaan wat gladdere poprock maken op een typische Amerikaanse leest.
In het thuisland scoren ze dan ineens tijdelijk wel met singles.

Progrock. Ik was het zelf een beetje kwijtgeraakt de laatste jaren. Ach, je gaat weer eens verder neuzen en je ontdekt bijv. opnieuw de New-Wave. Bands die toendertijd kennelijk aan mij voorbij gingen.
Ik kwam ineens bij Blur uit, na de fantastische Damon Albarn cd.
En dan komt zoonlief binnen met dit werkje. En dan wakkert het prog vlammetje toch weer behoorlijk aan.
Ik had wel van Porcupine Tree gehoord, ook van multi talent Steven Wilson. Onder het motto; komt wel een keer, maar weer voor mij uitgeschoven.

Maar nu dan serieus beet gepakt en erg gecharmeerd geraakt van dit werkje.
Sterke afwisselende plaat. Geen vernieuwende sound, maar wel vol smaakvolle wendingen en een geweldig muzikaal kunnen.
Wilson haalt duidelijk wat echo's uit het verleden naar voren. Crosby, Stills & Nash, het betere melodieuze van Alan Parsons Project, maar met een scherper randje en met fantastisch gitaarwerk.
Maar net zo goed trekt de band stevig van leer en zijn er ook wat eigentijdsere invloeden terug te horen.
Afwisseling. Een belangrijk onderdeel op een plaat( is wat ik vind) en dat heeft Wilson goed begrepen.
Ook een risico, maar het pakt prima uit.
Ijzersterke produktie ook trouwens.

De plaat heeft een wat sombere toonzetting. Maar daarom ook beladen.
Kippevel momenten ten over.
Elke song heeft zijn functie. Kan nog niet echt favo songs benoemen, en dat is misschien ook wel een goed teken.
Fraai geheel. Topplaat.