Fraaie atmosferische plaat die eigenlijk meteen boeit, al zal dit op een late avond beter bekijven.
Watson is een groot talent met een stem waar je misschien van moet houden, maar wel veel mogelijkheden heeft.
Als geheel heel smaakvol gedaan. De sounds zijn erg fraai en hoewel er weinig vaart in de nummers zit, is dit simpelweg een geweldige luistertrip.
het is idd het geheel wat aanspreekt. Een eenheid en elke song sluit perfect op elkaar aan.
Een soort art-rock meets folk en dan nog eens met eigentijdse psychedelia ( met een beetje fantasie.)
Zo'n plaat waar je in gedachten je fantasie de vrije loop kan laten.
Ik krijg echt zo'n gevoel van mysterieuze oorden, waar je ineens terecht komt.

Erg mooi album.

Oh........met die B-kant ???? Jeetje, dan wordt het steeds interessanter !!! Toch weer een relletje.

Mee eens trouwens aangaande de hoes.....de man is echt niet blij hoor.

In principe wat meer naturel dan A Delicate Sound of Thunder, die wel heel steriel klinkt met de door toendertijd gedomineerde sounds (volgepropt ook door de percussionist).
Maar ook Pulse doet geregisseerd aan. Het moest natuurlijk ook op het juiste moment matchen met de visuele aspecten, dus enigzins logisch.
Voordeel is dat er wat meer transparantie is en niet elk gaatje wordt dichtgesmeerd.

Toch een halfje verhoogd.
Als Pink Floyd geen eenheid, maar Waters zijn visie is wel gemeend.
Een slagveld qua opname ( Wright is er niet meer en Gilmour en Mason zijn min of meer begeleiders voor Waters.)
Puurder dan The Wall, al vind ik die beter, maar dit is toch een prima plaat.

Ja, Eagles versus Poco, ansich hadden ze al een lijntje omdat bassist Randy Meisner er de oorspronkelijke bassist was - want Poco bestond al wat jaren eerder dan de Eagles.
Meisner werd na Hotel California op zijn beurt vervangen door Tinothy B. Schmidt, die Meisner al had vervangen in Poco.
In kwaliteit ontloopt het elkaar niet veel, maar de Eagles maakten hits op het juiste moment en bleven minder hangen in de countryrock uiteindelijk.
Poco was geen band van hits, maar hadden dat misschien wel wat meer verdiend.
Rose of Cimarron is in ieder geval een plaat die nog stevig leunt op countryrock en voorlopig de laatste die zij in deze stijl zouden maken.
De titelsong was de single en is met ruim 6 minuten een tricky zet.
Het is een heel fraaie song, maar er gebeurt wellicht net even te weinig om memorabel te zijn. Het is veel meer een albumtrack en ik denk dat het daar regelmatig mis ging in de keuzes van wat uit te brengen als single.
Tevens in "76" brachten de Eagles Hotel California uit en we weten hoe succesvol dat was.
Nu vind ik dit album leuker, maar het zegt wel iets over hoe het ging toendertijd.
Een heel behoorlijke plaat met kwalitatief prima liedjes, prachtige zang ( Timothy B. Schmidt dus nog) en een uitstekend muzikaal niveau.
Ik denk uiteindelijk dat Poco meer een band was voor puristen en wellicht net niet de geraffineerdheid had om heel groot te worden.
Hierna schudden ze het 'countryrock juk' van zich af en gaan wat gladdere poprock maken op een typische Amerikaanse leest.
In het thuisland scoren ze dan ineens tijdelijk wel met singles.

Progrock. Ik was het zelf een beetje kwijtgeraakt de laatste jaren. Ach, je gaat weer eens verder neuzen en je ontdekt bijv. opnieuw de New-Wave. Bands die toendertijd kennelijk aan mij voorbij gingen.
Ik kwam ineens bij Blur uit, na de fantastische Damon Albarn cd.
En dan komt zoonlief binnen met dit werkje. En dan wakkert het prog vlammetje toch weer behoorlijk aan.
Ik had wel van Porcupine Tree gehoord, ook van multi talent Steven Wilson. Onder het motto; komt wel een keer, maar weer voor mij uitgeschoven.

Maar nu dan serieus beet gepakt en erg gecharmeerd geraakt van dit werkje.
Sterke afwisselende plaat. Geen vernieuwende sound, maar wel vol smaakvolle wendingen en een geweldig muzikaal kunnen.
Wilson haalt duidelijk wat echo's uit het verleden naar voren. Crosby, Stills & Nash, het betere melodieuze van Alan Parsons Project, maar met een scherper randje en met fantastisch gitaarwerk.
Maar net zo goed trekt de band stevig van leer en zijn er ook wat eigentijdsere invloeden terug te horen.
Afwisseling. Een belangrijk onderdeel op een plaat( is wat ik vind) en dat heeft Wilson goed begrepen.
Ook een risico, maar het pakt prima uit.
Ijzersterke produktie ook trouwens.

De plaat heeft een wat sombere toonzetting. Maar daarom ook beladen.
Kippevel momenten ten over.
Elke song heeft zijn functie. Kan nog niet echt favo songs benoemen, en dat is misschien ook wel een goed teken.
Fraai geheel. Topplaat.