Erg sterke plaat van Can. Wat een aparte en originele band toch.
Heel gecharmeerd van dit gezeldschap die kennelijk moeiteloos en wars van alles heerlijke ongedwongen muziek produceerden.
Krautrock, avant-garde, dat zou wat fragmentarisch uit kunnen pakken, maar Can swingt ook gewoon. Alles heel ritmisch en vaak voortbordurend op wat motiefjes, maar daar tussen door gebeurt er wel van alles. Soort van soundscapes en maffe geluidjes.
Wat opvalt, ( wellicht ook door de voortreffelijke remaster) is dat het ook zo tijdloos klinkt. De opener en tevens titelsong en mijn favoriete track, zou niet eens echt misstaan hebben in het muzikale landschap van nu.
Ongetwijfeld is veel uit jams en spontaniteit ontstaan, maar uiteindelijk klinkt alles heel organisch en muzikaal voorbeeldig. Ik heb hier op de late Zondagmiddag enorm van genoten.
Ga mij dan ook zeker richten op meer werk van deze legendarische band. Ege Bamyasi is trouwens ook erg goed. Die ken ik dus al.

Ik was voor vakantie in Londen vorige week en daar hoort natuurlijk ook het bezoeken van platenzaken bij.
Het was even zoeken, maar verdomd.....in een achterstraatje van Oxfordstreet vonden ik en zoonlief een platenboer.
In de verkoop cd's en lp's.
Voor nog geen 4 pond kwam ik deze tegen, had 'm al een paar x gehoord , beviel eigenlijjk goed en besloot om tot koop over te gaan.
Vandaag weer meerdere malen de revue laten passeren en wat een fantastisch schijfje.
Zoals hier vele malen aangehaald.....een vrij toegankelijk debuut van the captain en zijn magische begeleiders.
Een zompige bluesachtige rockplaat met een fantastische 60's vibe, maar zelden gedateerd.
Goede geluidskwaliteit voor een album die bijna 50 jaar terug het levenslicht zag.
Eigenlijk alleen maar voltreffers met I'm Glad als hoogtepunt.
Hier wagen ze zich aan soulmuziek en dat gaat ze in dit nummer heel gemakkelijk af.
Knappe oprechte vocale prestatie van Beefheart trouwens.
Tja, verder puik gitaar en baswerk, gedreven en fris.
De licht psychedlische slottrack Autumn's Child, de countryfeel in Yellow Brick Road, alles perfect afgestemt op het bronzige stoere stemgeluid van Captain.
Topplaat + nog wat fijne bonusnummers extra.

Hoe mij de andere albums gaan smaken.....geen idee.
Ik weet dat het geen makkelijke kost is, maar wie weet.
Blij met deze ontdekking in ieder geval.

Allereerst : Henk 'Hank the Knife'' Bruysten leeft nog en de band treed zelfs weer op .
Het is zanger van het eerste uur Piere Beek die in 2009 aan alvleesklierkanker overlijdt .

Clap Your Hands And Stamp Your Feed is eigenlijk dus een single van Bonnie St. Claire en Unit Gloria . Unit Gloria was overigens de begeleidingsband van Robert Long .


Deze titel is gebruikt voor een aardig samengestelde glamrock compilatie , geheel van Nederlandse bodem .
Een genre die kort maar hevig duurde en vooral uit Engeland over kwam waaien . Wij herinneren ons natuurlijk The Sweet , Slade , T-Rex , Mud , en Gary Glitter .
Nederland kon natuurlijk niet achter blijven en van 1973 t/m pakweg 1975 was het ook eventjes helemaal hot .
Reint hierboven vraagt zich terecht af of Nederlandse glamrock wel serieus te nemen is .
Evenals de britse pers was onze pers ook niet echt lovend over al deze figuren in glitterpakes met schoenen met enorme hakken , make up en lange haren ( de matjes en de korte pony's.)
Terugluisterend naar al die liedjes( opvallend dat die nummers nog allemaal zijn opgespoord) , kan ik ook niet anders concluderen dat er maar een aantal ervan echt zijn blijven hangen .
Duidelijk was dat vooral de uitstraling erg belangrijk was en het liedje daarin werd ondergesneeuwd .
Catapult en Lemming met respectievelijk Let Your Hair Hang Down en Father John staan nog redelijk in het geheugen gegrift . Catapult was eigenlijk een hardrock band ( is ook wel te horen) en Lemming had pakkende liedjes met een shock/horror achtig thema , naar het voorbeeld van de toen inmens populaire Alice Cooper .
Alleraardigst zijn ook de meer naar rock 'n roll neigende acts als Hank The Knife & The Jets en Long Tall Ernie & The Shakers , bands die ook live wel wat konden .
Dump is ook wel leuk . Ik kon ze al van de dvd van Oekels Discohoek waarin ze meerdere keren te zien waren . Een ongeregeld zooitje mafketels , maar Annabele is een leuk nummer .
Amsterdam met Mary Lou is niet verkeerd . Geen echte glamrock trouwens , meer bluesrock .
BZN toen ze nog into hardrock zaten . Sweet Silver Annie eigenlijk een prima song . BZN rocks !
Verder is opvallend Pantherman met dezelfde titel . Werd geen echte hit , maar had het wel kunnen zijn . Het liedje heeft daardoor een bepaalde cultstaus gekregen .
Het restand is niet echt memorabel . Te krampachtige pogingen om mee te doen en composorisch vaak wat lachwekkend . Rock And Roll Drummer van The Rockets bijvoorbeeld , dat is echt een prul .
Voor de volledigheid hadden The Dizzy Man's Band wellicht een plaatsje mogen krijgen in dit overzicht . Een nummer als The Show werd een grote hit en de groep had een waanzinnige stageact . De groep zijn invloed kwam wat meer uit de Blood , Sweat & Tears / Chicago hoek , maar ze pikten zeker hun graantje mee tijdens de glamperiode .

Conclussie : het fenomeen Glamrock brak vanuit Nederland in ieder geval weinig potten . Een band als Catapult had waarschijnlijk als enige de potentie om het over de grens te maken .
Uiteindelijk waaide de hype weer over en hoorden we van de meeste artiesten niets meer .
Wel een leuke tijd . Na de flowerpower was dit een kleurrijk vervolg . Met name de Engelse bands konden jaren nadien , dankzij hun glamhits, nog jaren mee in het golden oldies circuit .

Vandaag aangeschaft.
Prachtig overzicht verpakt in een smaakvol boxje en een mooi verhaal van Harley himself.
Hij kijkt met veel plezier terug op de beginperiode van de band, waar vooral veel gelachen werd en er stevig werd uitgepakt met bijv.een orkest en coir.
Men zag het duidelijk wel zitten met Harley & Cockney Rebel.

De eerste 2 albums zijn sowieso een must voor de liefhebber van de betere glamrock uit de 70's, die overigens ook folk,pop en orchestrale pop/rock elementen hebben. Very Britisch Indeed.
De outtakes en unieke live opnames ( oa. The Old Grey Whistle Test) zijn absoluut waardevol.
De prille en mid 70's waren mooi en Cockney Rebel heeft daar zeker haar steentje aan bijgedragen.
Fraai document deze. Voor het totaalplaatje een 4,5.
Nog even een paar vervolgalbums scoren en bikkel kan weer een poosje voort

Daar doe je het voor......dit soort platen.

Wat ik maar wil zeggen.....geweldig om eens ver in het verleden te duiken en geconfronteerd te worden met funk/soul die werd gemaakt toen je zelf nog maar een jaar of 5 was.
Ja, Blaxplotation soundtracks waren erg in toen en dat leverde uitstekende muziek op.
Superfly staat vol met dampende songs die in alle opzichten helemaal kloppen..Curtis Mayfield was een perfect muzikant/ vocalist en arrangeur.
Met name het voorteffelijke 3 tal waar dit album mee opent, maakt diepe indruk.
Geen opbeurende lyrics, best wel veel tragiek ook, maar ondanks het thema van de gelijknamige film, heel realistisch en zaken die ook echt gebeurden.
Muzikaal boeiend en volgens een geslaagd recept gemaakt.
Strings, percussie, soepele baslijnen, drums met swing en functionele gitaar en keyboards + horns en de hoge stem van Mayfield die de ruimte krijgt en duidelijk ook echt de lead krijgt.
Muziek in dienst van de lyrics en de zang.
Buitengewoon goede productie ook.
Alles goed hoorbaar en alles op de plek.
Curtis was een perfectionist en dat hoor je terug.
Later wordt het wat smoother en softer, maar da's niet bezwaarlijk, omdat het past in de lijn van het verhaal.
En met de legendarische titeltrack er tussen in, kan het al helemaal niet stuk.

Ik hoor geen zwakke plekken waar dan ook.
Zeer boeiend geheel die mijn geringe ervaring aangaande dit genre helemaal heeft aangewakkerd. En dit is ook wel een school voorbeeld van hoe het gemaakt moet worden. Bam! Volle mep.

Daar doe je het voor.