Marbles , volledig aan mij voorbij gegaan . Er was een tijd dat elke release van Marillion gekocht werd door mij . '' a change of heart '' ? wellicht wel . Na Radiation , wat ik overigens nog een heel aardige plaat vindt , ben ik de band minder intensief gaan volgen .
Zeven jaar na dato is Marbles in een deluxe uitvoering alsnog in mijn bezit . Zie het als een goede wijn die een paar jaar moet rijpen , wat in een goed vat zit verzuurt niet ..... tja bikkel , tijd voor een inhaalslag betreft dit album .
Uitvoerig geprezen en eigenlijk meer dan terecht . Dit is inderdaad 1 van hun beste werken .
Een plaat die wat tijd nodig heeft om op de juiste waarde geschat te worden , maar oh oh wat wordt hier fantastisch gemusiceerd en wat kan progessieve rock eigentijds klinken . Het levende bewijs horen we op Marbles .
De opener The Invisble Man is gelijkal erg raak . Een prachtige opbouw en de band werkt zich subliem naar een climax . Je denkt dan , hebben we het beste al gehad ?
Nu is dit nummer zeker een hoogtepunt en waarschijnlijk ook wel mijn favoriet , maar Marillion heeft hier nog veel meer fraais in petto.
Het eerste Marbles themaatje komen we snel tegen en Genie , Fantastic Place en The Only Unforgivable Thing zijn wederom van een uitstekend niveau . Kalm , mellow en sfeervol , perfecte melodielijnen en de inkleuring is smaakvol . Wat mij betreft is dit een album waar met name Mark Kelly zijn beste partijen neerlegd .
Na Marbles II is de volgende epos een feit . Het weergaloze Ocean Cloud . Zweverig , hypnotiserend en veel muzikaal vernuft , en een Hogarth die escaleert met fraai emotioneel zangwerk .
Na Wederom het themaatje Marbles III , komen we bij The Damage waar de band wat rauwer uitpakt . In Thematiek doet het sterk aan The Beatles denken . Op zich een lekker nummer , maar waar de heren zo lekker bezig waren hun eigen ding te doen , is dit enigzins een soort parodie , maar in de kern een lekker rocknummer .
Don't Hurt Yourself is een poppysong , maar met de juiste lading . De hitsingle You're Gone is flink eigentijds met een modern ritme , maar Marillion maakt er wel iets eigens van . Stiekem toch 1 van mijn favorieten . Muzikaal weer om te smullen .
Angelina is prachtig kwetsbaar , Hogarth maakt er vocaal weer iets moois en emotioneels van .
Drilling Holes en Marbles IV zijn de voorbode voor de afsluiter Neverland . Wederom een lang uitgesponnen stuk . Erg fraai weer , maar het houd me wat minder bij de les dan Invisble Man en Ocean Cloud . Wellicht misschien nog een groei nummer .

Het is een aardige zit dit Marbles , want dit is een plaat die 100% focus vraagt . Maar in de juiste stemming is dit een fantastisch geheel . Er wordt flink uitgepakt met fraaie sounds , met name in de keyboards , maar mijneer Rothery laat ook weer flink van zich horen .
Maar bovenal , wat een fantastisch stel songs en wat een gedrevenheid . Progrock uit het boekje en de passie en beleving is groots . Dit verdient een 5 , geen twijfel over mogelijk .

Ik ben eigenlijk steeds meer van mening dat er sprake is van een trilogie.
De opzet van Spirit Of Eden, die door de relatieve mellow vibe al een heel ander beeld gaf.
Laughing Stock die door jazz en avant-gardische elementen werd bepaald en deze Mark Hollis, verder uitgekleed is tot een soort minimal music.
Opgebouwd en afgebouwd als het ware.

Hollis hield van de stilte in de muziek en als je dat punt hebt bereikt, misschien ben je dan ook wel klaar. Wie zal het zeggen.
Maar het er naar toe werken is erg treffend.

Crises heb ik nog wel. Jawel !
Titelnummer vind ik sterk. Gaaf drumwerk van krullebol Simon Phillips.

Misschien eens een verzameld werkje samenstellen. Dazzler, Discovery.....is dat met To France ? Prachtig gewoon en wat een succes.
Maar Herdgest Ridge en Ommadawn. Moeilijke gevallen. Ik werd er knap nerveus van eerlijk gezegd.
Heaven's Open, heb ik mij ook eens aan gewaagd. Maar op een paar nummers na bleef het totaal niet hangen.

Nogmaals, Oldfield is een vakman. Maar ik krijg als ik naar hem ( probeer) te luisteren, altijd zin om iets anders te doen. Kan mij onvoldoende focussen op zijn bedenksels.

De combi Oldfield en bikkel is niet zo'n geslaagde vrees ik.
Her en der zijn er geslaagde stukken, maar die kan ik beter samenstellen op een selfmade cd'tje.

Wat ingewikkelt allemaal