Gitzwarte plaat en daar heb ik nu eenmaal wat mee.
Eels was op Beautiful Freak nu ook niet bepaald de persoon die voorop gaat in de polonaise en hier hoef je hem helemaal niet meer uit te nodigen voor een feestje.
Intense plaat vol met pijn en daar wordt ook geen doekjes om gewonden.
Wat helpt zijn de fraaie liedjes, die wel heel creatief zijn.
Puur, produktietechnisch weinig poeha, en dat bevalt mij wel.
Eels weet uitstekend de juiste toon te zetten en de afwisseling daarin is een groot goed.
De man houdt mij bij de les en dat grimmige sfeertje is gewoon treffend.
Het leven zit vol shit en daar mag je best wel eens in mee gaan.
Een soort conceptplaat misschien wel, want het is net of je naar een verhaal luistert.
Hoe je dit muzikaal nu moet omschrijven is lastig. Singer/Songwriter misschien, maar wel met gebruiksaanwijzing.

Zeker niet minder dan het volprezen debuut.
Deze ga ik zeker in de verzameling opnemen.
Highlight uit "98".

Ik zit momenteel in de early Elton John periode.
Gewoon maar eens werk van gemaakt, want die periode is beslist de moeite waard.
Elton met tekstschrijver Berbie Taupin waren in de begin 70er jaren een gouden duo.
Elton als componist en uitvoerder van de muziek en Taupin voor passende lyrics.
De doldwaze uitdossingen van Elton waren hier nog niet aan de orde en dit album laat vooral de Singer/ Songwriter in hem horen.
Een prachtig album, waar de piano en stem terecht de spotlights pakken.
Passende strijkers ( nooit overmatig) coirtjes en een zeer functionele begeleidingsband.
Een inderdaad wat donkere plaat waar Elton vooral heel passievol en zelfs wat dwingend te horen is.
De parel Tiny Dancer opent het album. Prachtig nummer, al zijn er een paar uitvoeringen met Elton alleen live achter de piano die meer indruk maken. Hier klinkt het ietwat geproduceert, maar wat een song.
Het uitgesponnen Levon is ook zeer fraai.
Mooie vertellende song die sterk wordt uitgebouwd.
Muzikaal steady en stijlvast met een duidelijke visie.
De titelsong ken ik al jaren en ook hier de juiste spannjngsboog. Grimmig, donker en de dreigende strijkers zijn perfect.
Elton zong hier nog vrij hoog en hier gaat hij echt los.
Indian Sunset is een somber verhalend nummer en wordt een favo van dit album voor mij.
Lichter van toon is Holliday Inn, en dat is een prima afwisseling in het geheel.
Het einde van het album is ook erg sterk.
Gospel, ietsje bombastischer en een fraai klein liedje ( Goodbye) die het afsluit.

Prachtig album en je mag je afvragen wat er op een gegeven moment met Elton is gebeurd.
Natuurlijk kwamen er drugs in het spel, hij stoeide met het homo zijn, de pers die hem de grond in schreef, zijn onzekerheid........ dat alles moet invloed hebben gehad op zijn creativiteit.
Talent zat en dat bewees hij zeker met zijn albums die de eerste helft van de jaren 70 verschenen.