Na Scott 3 ( die mij uitstekend beviel) op zoek gegaan naar 4. Een bejubeld album uit 1969 van deze zanger die natuurlijk ook bekend is van The Walker Brothers.
Luisterend naar zijn solowerk, blijkt dat de artiest Scott Walker het best in zijn eentje af kan.
The Walker Brothers kwamen in de 70er jaren nog slechts sporadisch bij elkaar.
Afgaand op de uitstekende reacties, gewoon een impulsieve aankoop. En zeker geen spijt van.
Een mooie geremasterde versie (met een typische 60's cóver) voor 6,95.

4 brengt een gerijpter geheel. Staat weer bol van smaakvolle orchestraties, een mooie warme produktie en fraaie, knap uitgewerkte songs.
Er lijkt ook meer ruimte voor de teksten, en muzikaal biedt het geheel meer afwisseling.
Neem nu de indrukwekkende opener The Seventh Seal. Alsof je in een soort van Mexicaanse Western terecht komt. Met een indrukwekkend, zwaar aangezet mannencoir als toevoeging. Prachtige opener.
De melanchonie is er natuurlijk in overvloed. Walker bezit een stem die je raakt. Diep, helder en warm.
Er staat werkelijk geen zwak nummer op. Hoogtepunt is welliswaar The Old Man Is Back Again. Een geweldig verhalende song, maar alles zit op zijn plek.
Van wat Countryinvloeden tot hippere sixtiespop ( Get Behind Me), het past allemaal.

Bijkomend voordeel, Het zijn allemaal zelfgeschreven songs dit keer. Waar Scott 3 nog wat Brel bewerkingen liet horen, is de inspiratie hier groots.
Ben nog wel benieuwd naar 1 en 2. Had wellicht ook logischer geweest om daar mee te starten, maar ik was erg nieuwsgierig naar deze.

Prachtplaat.

"Sons"overdonderde mij meer.
Net even meer dramatiek en essentie in mijn beleving.
Dit is prachtig hoor, maar een stukje netter.
Geeft niets, luistert heerlijk weg, maar de spanningsboog op "Sons" is mij dierbaarder.

Ja, dazzler heeft mij ook uitstekende tips gegeven. Vooral inzake XTC en ook Split Enz.
Ik vind het gemiddelde erg laag hier.
Dit album draai ik momenteel het meeste van alle Split Enz albums en het lijkt alleen maar beter te worden.
Het is typisch zo'n album waar de wat weirde kant en de melodieuze kant perfect samen komt.
En het bevat met My Mistake, Without A Doubt, Crosswords , Charlie en Jamboree , songs die tot hun beste behoren.

Tijd voor een herwaardering dus. Hele fijne plaat.
Ik zeg, ondergewaardeerd. Maar dat is Split Enz sowieso. Jammer, want ze hebben echt uitstekend werk gemaakt.

Ik vermoed ook dat veel mensen dit album niet kennen. Ten tijde van release was Split Enz niet bepaald bekend in Nederland.
In Toppop waren ze te zien met My Mistake en in Waldolala ( het is weer zo laat) deden ze in een aflevering een playback optreden.
Ze zagen er toen wel heel weird uit trouwens.

Is inmiddels een favoriete band van mij geworden.

Ik ben een member van een MusicMeter popquiz team samen met de door de mij zeer gewaarderde luigifort, johan de witt en motel matches.
Volgens mij tijdens de laatste quiz aan het einde van 2016, in de Posthoornkerk zelf ( prachtige locatie) eindigden we weer hoog en mocht een ieder van ons een cd'tje dan wel dvd uitzoeken.
Dit even ter inleiding.
Ik stuitte op deze vermakelijke compilatie van Squeeze.
Een naar mijn idee te ongewaardeerde Britse band die oa. Paul Carrack en Jools Holland in de bezetting had.
Typische Uk pop/rock met New Wave trekjes, maar evengoed Beatles invloeden kent.
De vergelijking met Crowded House is trouwens ook wel treffend. Soms is het net of Neil Finn deel uitmaakt van de band.
20 songs en een compact overzicht van de band van eind jaren 70 tot eind jaren 80.
In Nederland eigenlijk weinig potten brekend en dat is best jammer achteraf.
De kwaliteit liegt er niet om. Hele pakkende goed verzonnen songs die over het algemeen erg blijven hangen.
De albums tot halverwege de 80's, zijn sowieso de moeite waard ( East Side Story is een prima instapper.)
Maar om te starten is deze Greatest Hits ook enorm nuttig.
Ik zou zeggen scoor hoog in een popquiz en graai deze mee....
Just kiddin', ik weet niet of deze makkelijk te verkrijgen is, maar aarzel niet als dit wellicht je smaak is.
Popmuziek uit het boekje en het thuisland had er duidelijk wel aandacht voor.

Gelukkig ook live uiteindelijk gezien in Ahoy meen ik toendertijd.
Zal omstreeks 1992/ 1993 geweest zijn.
Ik heb mij toen prima vermaakt, want er staat wel wat op het podium hoor.
Waar Becker en Fagan aanvankelijk live optredens verafschuwde - want in de 70's liet het geluid het nog wel eens afweten - kregen ze aardig de smaak te pakken in de 90's en nog best lang er na.
Nooit echt met een vaste groep muzikanten, maar wel elke keer van hoge kwaliteit.
Inderdaad gitarist Drew Zingg, die wat Lounas hierboven al schreef, te vroeg is heengegaan.
Drummer die ik ben is het extra genieten van Dennis Chambers die op uiterst swingende en virtuoze wijze de nummers eigen maakt.
Legendarisch is natuurlijk de originele drumpartij op het nummer en tevens titelsong Aja van Steve Gadd.
Chambers maakt het zich eigen en drukt zijn stempel op de versie hierop.
Eerder tijdens de Amerikaanse tour deed ex Weather Report drummer Peter Erskine mee en het fundament wat hij legt op Third World Man is perfect.
Verder is dit Alive in America een fijne live compilatie van oude album favo's die soepel de revue passeren, maar afgezien van Reelin' in the Years die een iets ander arrangement heeft, zijn er niet heel veel verrassingen te ontdekken. Één en ander is wat aangedikt met damescoirtjes en wat prominentere blazers, maar het blijft onmiskenbaar Steely Dan.
Becker en Fagen hadden nog geen nieuwe plaat uitgebracht (dat zou nog even op zich laten wachten).
Alleen Becker's Book of Liars is nieuw op het moment van de peformance.

Steven Wilson is een produktief progbaasje en draait al lange tijd mee in het wereldje.
Een talentvolle alleskunner die alom gerespecteerd is door meerdere vakbroeders.
Krijgt vrijwel van elke legend band ( King Crimson, Yes, XTC ) groen licht om de opnames van reguliere albums in een nieuw produktioneel sausje te gieten.
Bekend met Robert Frip en Andy Partridge? Perfectionisten tot en met. Dus dan kun je wel wat.
Wilson heeft met zijn band Porcupine Tree - nu kennelijk begraven - enkele juweeltjes gemaakt en is sinds een jaar of wat onder eigen naam aktief.
Hij is niet zozeer van de vernieuwing en dat is op dit album ook weer aan de gang.
Muzikaal en in produktie voorbeeldig, maar de prince of prog zoekt het in motiefjes en sfeer die ik eigenlijk al ken.
Freakerige en bombastische stukjes in combi met een rustieke Crosby, Stills & Nash achtige sfeer.
Knap in elkaar verweven, maar toch hoor ik nergens echt een eenheid.
De lange uitgesponnen songs zijn bij vlagen indrukwekkend, maar vaak ook wat fragmentarisch en waar ik mij afvraag of ik nog naar het zelfde nummer zit te luisteren.
Een potpourri van progrock met een knipoog naar de 70's.
Wilson kan natuurlijk wel wat, maar ik vind 'm hier niet zozeer gemakzuchtig, maar wel erg leunend op stijlen die al veel eerder de revue zijn gepasseerd.
Dat pakt deels goed uit, maar aan de andere kant is het naar mijn idee te opzichtig en net even te geforceerd.

Dan toch maar eens beluisterd en wat een pittige band is Sweet hier zeg.
Eerlijkheidsgehalve ga ik niet meer echt uit mijn plaat van Hardrock. Maar soms nog wel eens lekker.
Zep luister ik af en toe nog wel, maar ben meer gevallen voor hun experimenten uiteindelijk.
Maar goed, Sweet werd van Bubble-Gum band een Glamrockband en hoewel zij dat stigma nooit zijn kwijtgeraakt, klinken ze hier toch wel degelijk als een Hardrock formatie.
Je ziet het ook in de clipjes van deze periode, de glitter en make-up zijn inmiddels vervangen door t-shirts, stoer leer en spijkerbroeken.
Van Brian Connoly weet ik het niet ( hij wilde uiteindelijk meer de Countryrock kant op) maar de andere drie moeten zich toch als een vis in het water hebben gevoeld.
Een nogmaals stevige plaat die toch opvallend Sweet is. De hoge coirtjes blijven kenmerkend en wat was het muzikaal eigenlijk goed.
Connoly zingt een stuk rauwer ( geen verslechtering trouwens) Andy Scott vlamt en behoorde de helaas ook al overleden drummer Mick Tucker gewoon niet tot de beste rockdrummers?

Een prima flowende plaat.
En eigenlijk een logische en naturele stap.
Sweet had de schijn wat tegen, valse start, wel succesvol, maar het leed was al geleden.
De serieuze muziekpers kon niet meer overtuigd worden.
Maar dit schopt echt wel kont hoor!

Favo's: Rebel Rouser, Sweet F.A en AC/DC.
Weten we ook waar dat luidruchtige stel uit Australie hun bandnaam vandaan hebben.
Maar dat wisten we al.....toch?