Zo uit het niets leek wel, waren daar de Fatal Flowers.
Uit het Amsterdamse en niet zo zeer vernieuwend of baanbrekend.
Dit is basic rockmuziek met de gitaren als basis en met een zanger die nu ook weer niet gezegend is met een hele sterke strot.
Toch pakt het goed uit.
Het is kennelijk de som der delen wat hier goed uitpakt.
De band heeft daardoor ook iets ongrijpbaars, want wat maakt het dan zo speciaal.
Waarschijnlijk het down to earth gevoel en de liedjes die gewoon heerlijk wegluisteren.
gewoon to the point, sterke melodielijnen en prima gitaarwerk, wat goed gearrangeerd is.
Lekker uptempo, op het juiste moment ff gas terug en een voorbeeldige indeling.
Fatal Flowers waren in hun element op de buhne, waar het gaspendaal echt ingetrapt kon worden en de boys echt loos konden gaan.
Het is dan ook een soort van gemiste kans dat er nooit een volwaardig livedocument is verschenen.
Afijn, dit bevat tevens het prachtige titelnummer wat nog een klein hitje mocht worden.
Het vervolg was opnemen in Woodstock met Mick Ronson achter de knoppen.
De verbazing was groot toen begin jaren 90 de band besloot te stoppen.
Jammer.

Ik ben er wel uit betreft het allerlaatste wat Fish ons voorgeschoteld heeft betreft zijn carriere als zanger/componist/soloartiest en vooral ook boeiend verteller.
Ik heb mij zelden zo vermaakt bij concerten als de big man weer een anekdote of gewoon een mening de zaal in slingerde. Hij heeft daarbij humor en wat ik altijd van hem gewaardeerd heb, hij meent wat hij doet en nooit nep.
Zijn solo capriolen zijn wisselvallig van aard. Een paar uitstekende albums, maar regelmatig ook platen die niet geheel bevredigend zijn.
Hoe is dat met Weltschmerz uiteindelijk.

Toch een beetje behelpen moet ik toegeven.
Fish wilde natuurlijk uitpakken met een groots slotakkoord, maar had ie het maar wat bondiger gehouden. Less is tenslotte More, maar dat is duidelijk niet het geval.
Zijn teksten zijn vanouds sterk. Al heel veel jaren minder hoogdravend dan zijn tijd bij Marillion, beschouwend, spitsvondig en kritisch.
De songs zijn op twee songs na, uitgerekt boven de 5 minuten en (jammerlijk) ook boven de 10 minuten.
En daar zit de zwakte ook. Hoe sfeervol Fish en de musici het ook verpakken, ( orchestraties/ blazers) Rose Of Damascus en Little Man What Now met name, zijn echt te lang. Er is té weinig avontuur muzikaal om bij de les te blijven. Uiteraard krijgt de hoofdrol speler alle ruimte om tekstueel uit te pakken, maar halverwege geloof ik het wel.
Waverly Steps doet het bepaald beter, ook omdat het tempo eindelijk eens in een hogere versnelling gaat, maar een minuut of 8 had voldoende geweest.
Zoals gezegd in mijn eerste voorzichtige beoordeling, vind ik het begin vrij sterk en is de bondigheid een zegen.
Fish maakt geen prog die te lang moet door kabbelen, hij is een tekstdichter en de muziek is daar om heen gebouwd. Dat betekent dat er vrij basic, zonder al te veel poespas wordt gemusiceerd. Wel met de nodige afwisselingen, maar geen ingewikkelde moves. Het wordt vrij relax gehouden eigenlijk.
Zoals eerder gememoreerd de folky songs zijn licht en aardig in het geheel, maar vervangbaar. Voor de titelsong had ik gelijk al een zwak en Garden Of Remembrance is een mooie ballad.

Kom ik toch niet op vier sterren uit en dat is jammer voor de laatste plaat van Fish. Het is niet iets geworden wat ik vaak zal opzetten.
Ik wens de reus een mooi leven toe en hoop dat hij bevrediging zal kan vinden als schrijver. Talent zat in ieder geval.

Ach ja, Frans Halsema, ineens was hij er niet meer, terwijl hij nog zo veel plannen had. The Show Must Go On was een geplande theatertour die in April 1984 van start zou moeten gaan. Halsema was er druk voor aan het schrijven, maar moest het boekenbal in het najaar van '83' afzeggen. Hij zou er zingen, maar de stembanden wilden niet erg. In Januari 1984 werd hij opgenomen in het ziekenhuis en 24 februari van dat jaar overleed Frans. 44 jaar, nog in de bloei van zijn leven. Keelkanker kon hij helaas niet overwinnen.
Frans Halsema was een groot talent, veelzijdig vooral, want hij kon je laten lachen, overdonderen, maar hij was op zijn gebied vooral ook een groots zanger.
Op deze compilatie die ik nog steeds in bezit heb, staan prachtige beladen liedjes vol onschuld, romantiek, maar ook de veranderde maatschappij zoals De Vroeg Grijze Generatie, waarin hij oprecht zorgelijk klinkt.
Halsema kon dat sterk, gemeend en passievol een liedje vertolken en het naar grote hoogten brengen.
Minpunt is dat het lied Kees ontbreekt, die had er echt op moeten staan, maar kennelijk door het ontbreken van bepaalde rechten niet is toegevoegd.
Kees gaat over een vriend die inmiddels een jaar is overleden en dat het leven vooral ook zonder hem door gaat, hoe triest zijn afwezigheid ook is.
Het had uiteindelijk over hemzelf kunnen gaan.
Het is nu een tijd dat zijn generatiegenoten vallen als bosjes; pas nog Gerard Cox, waar hij nog een poosje mee samen werkte, Joost Prinsen recent en nog veel meer natuurlijk.
Frans Halsema ging veel te vroeg en soms is het goed om dit weer eens voorbij te horen komen.